장음표시 사용
171쪽
M. CORNELII FRONTOXIS EPISTULARUM Fiduciae amoris imoseito , si piguit consilia me singularum rorum sorsitan in dies mutanda sub incerto redhuc exitu dubia existimatione perscribere. Causam quaeso tam iuStae cunctationis necipitis. Cur igitur aliis quam tibi saepius 3 ut breviter absolvam: quoniam qui dom, nisi ita sacerem, illi irascerentur, tu' ignosceres; illi tacerent, tu finituros; illis Osfidium officio reponsabam, tibi amorem pro amore debeam . An velles ad io quoque me litteras invitum, querentem, sestinantem, quin necesse erat potius quam quia libebat, darem γCur autem, inquies, non libebat Quia neque dum quicquam seiusmodi os laetum erat, ut io luberet ad gaudii meietatem
vocare. Curarum vero, quae me dies noctesque miserrimum
habuere, et prope ad k desperationem summae rei perist duxero 7. sacere participem hominem eurissimum, et quom semper laOtum esse cuperem, lateor non lubebat. Νse unim illud lul, ,-bat aliud dolore', aliud loqui. Simulare Lucium qui equum udversus Frontonem, a quo ego prius multo simplicitatem verumque' umorem quam loquendi polite disciplinum didicisso mo praedicol Equidem pacto quoque, quod inter nos
iampridem intercessit, satis me ad Vonium impDtrandum paratum Τ Τ osse arbitror. Denique i, quumquam mihi lacessitus a tyme saepius numquam tamen rescripsissos, dolebam hercules, sod pacti)δ msemoria non suseensebam. Postremo quid plura ne potius dolandore me quam orare te videar: peccavi, fateor; adversus quem minime decuit: etiam id lateor. Sod tu melior esto. Satis poenarum lui, primum in eo ipso, qui d
172쪽
AD VERUM II KR. AURELIUM CAESAREM LIBER II. 131
te in vestigio exorare potuissem, tot interea mensibus dum meas litteras necipis, dum ego tuas recipio, eum discruciabor. Adhibeo tibi deproeatores humanitatem ipsam h: num et delinquore humanum ost, set hominis maxime proprium iuno
III. MagiΑtro MPO. is illi suis litteris subdiderunt. Ea vero quae
tis, a negotio cuique praepositis ducibus cognosces. Earum exomplaria Sallustius noster, nunc Fulvianusq, dabit. Ego vero ut et consiliorum meorum rationes commemorare POSSis, meas quoque litteras. quibus quidquid gerendum esset, demonstratur, mittam tibi. Quodsi picturas quoquo quasdam desideraveris, poteris a Fulviano uecipere. I quidem quo magis te quasi in rem pruesentem inducerem, mandavi Cassio Avidio
cognosces. Quodsi me quoque voles uliquem commentarium facere, designa mihi qualem velis faciam, et ut iubes laetam. Quidvis enim subire paratus sum, dum n te res nostrae inlustrenturi'. Plano non contempseris et orationes nil sena-a In marmine: Satis poenarum - sentio. b In marine: Athibeo tibi depraecatores - ipsam. e In imo moroine: Audbeo tibi praecatores humanitatem ipsam, nam set delinquere humanum est et proprium hominis ignoscore. I Cod. pr. m. diriunctis. 2 Desinit folium. s Addit Maius, cs marg. 4 Incipit Cod. p. 436. Utrum hauc sit pars praecedentis epistulae an alius diversae incertum est. Maiis. 5 Corr. ad. Mehuhmo. G Ad Fulvianum est opistol. is lib. I. ad Amicos. I Horum virtute bellum confectum est. Capitolin. in Ver. c. 7. Miatus. 8 Cod. QUI B .... 9 An sensum, ut Horat. Sat. l. 3. 973 mindomus.
173쪽
M. CORNELII FRONTONIS EPISTULARUM tum os adlocutiones vostras ad Oxercitum. Mittam tibi et Sermones meos cum barbaris habitos. Multum liuee tibi conserent.
Unam rem volo, non quidem demonstraro discipulus magistro, lysed existimandam dare. Circa causas ot initia bolli diu commoraboris, et Θtiam ea quae nobis absentibus' male gesta gunt. Tarde ad nostra venies. Porro necessarium puto, quanto ante moum adventum superiores Parthi morint, dilucere, ut quantum nos egerimus apparent. An igitur deboas, quomodo ΠεvTηκOvTaεetiau Θουκυbib ac explicuit , illa omnia corripere, an vero paulo altius' distore, nec tamen ita, ut mox nostra, dispandero, ipse disspieios Ili Summia meae res gestae tantae sunt, quantae sunt sollices, quoiquoi modi' sunt: tantas autem videbuntur, quantus tu ora videri voles.
Quamquam me diu 7 eum ista valetudino vivore iampridem pigeat taedeatque, tamen ubi te tanta gloria Dor virtutem paria reducem videro, neque ineassum Vixero neque invitus, quuntum' vitae dabitur, vivam. Vale Domine desiderantissime. Socrum et liberos vestros' saluta. V. Magi Atro M o. Quidni ego gaudium tuum mihi repraesentaverim, mi magistor carissimo 2 Equidem viderρ me Τ', et urtu complecti, et multum exoseulari cotidie vidoor mihi toto
2 Cod. pr. m. a nobis a sentim.
8 Cod. Dr. m. reducem vixero neque invitus quuntum: cetera A c. m.
174쪽
AD VERUM IMPER. AURELIUM CAESAREM LIBER II. 133 1. Domino Meo Vero AuguΝto. ly animi mei perturbatione non pomoni . Sodueeeptis litteris tuis, ea re iam primum bona spes mihi ostentata est, quod tua manu scripseriis: deinde quod post apstinentiam tridui et sanguinem salis strenue et prompte demissimi , liberatum esse te periculo inpendeniis valetudinis nuntiabus. Respirubi igitur et revalui, et upud omnis soculos,
cavi β. Et nunc expecto cognoscere eX tuis litteris, quantum medici isti dies promoverint ad vires reficiendus. Enimvero nunc maiore multo cura diligentiaque opus est, ut paulatim semet complens', nec properes nil detrimenta virium resarcienda. Nam id quidem omnium Opiniono compertum et truditum est, sanguinem, ubi abundet, incursim detrahendum, postea pedetemptim esse reparandum t . Fac, oro te et Obsecro, Domine, quod tuo ogregio ingenio decet, tempores et repureus et modificeris desidoriis omnibus , quae nunc ueriora solito ut procaciora existere necesse est post apstinentium, qua nee surio in tem 'l'Oro usus eSy. Frutrum dominum suluia', quem salvom habebis, si tu salvus
eris. Vnte Domine dulcissime. VII. Vero Λugusto Domino Meo. Quanta set quam vetus familiaritas mihi intercedat eum Gavio Claro, meminisse te, Domine, arbitror. Ita sit 'po dea In mtirotae: Maiore opus est diligentia ut paulatim temet compleas. b In mumine: Sanguinem - Parandum.
i Incipit Cod. D. 434.2 Seripta ost haoc epistula ad Verum, qui dum ad bellum Parthi cum proficiscerotur, Canusii ob intomperantiam aegrotavit. Temporis autem nulla habita ratio est, ut vides, ab illo vetere homino qui has
opistulus disposuit. Maius. A Corr. emissum. Heindorsus. Medici, notante Echstuinio, dicunt sunsvinem mittere. cs Cess. II. 10.4 Ita Codex, non Gyut. 5 ita Codex. Mox Hauplius emendat: expeto eostnoscere ut media isti dies. 6 Incipit Cod. p. 433. et Codex: e t. 8 Vidolicet ad visendum Verum aegrotantem Marcus Canusium coutendurat. Capitoliii. in Vero C. 6. Multis.
175쪽
M. CORNELII FRONTONIS EPISTULARUM eo lit,ut to ex animi mei sententia sum sabulatus. Nec ab re osse puto memorem te Limen admonere. A prima aetate sua me curavit Gavius Clarus sumiliariter, non modo iis omesis, quibus senator uotate et loco minor maiorem gradu atque nutu Setiatorem Probe colit ac promeretur; sed paulatim amistitia nostra eo propossit. ut neque illum pigeret neque me puderet, ea illum oboedire mihi, quae elion-tes , quae liberti fideles ne laboriosi obseeuntur; nulla hostaut mea insolentia aut illius adulatione; sed mutua curitas nostra et amor verus ademit utrique nostrum in Omeiis modorandis omnem detrectationem . Quid ego memorem negotia in soro nostra minima maxi-ntuque ab eo curata γ aut domi quod uspiam recte elausum aut Opsignatum nut curatum aut confectum quid volloni, me uni huic mandasse Ot concredidisse γSed quod alumnus meus aegre tuleruret, vulsetudini meae curandae ita semper studuit, tantam omni tempore etiam operam dedit, ut excubaret etiam aegro mihi, et, ubi meis ogo uti manibus per valetudinem non possem, manu Sua cibos ud Os meum udsurret. Postremo Si quid humanitus, ub- sente Victorino et domino fratre meo, mihi accidisset, huic iustu corpori meo curanda mandavi. Praesentibus etiam illis, ab hoc potissimum corpus meum contrectari volui, quo minus doloris ad fratrem ut generum meum ex contactu ullo eorporis mei perveniret. Haec mihi eum Gavio Clam iura Hunt '. tum ogo, si ros familiaris milii iurgior esset, ne quid ad Honatoris muni Asaelle tolerauda deessot , Omni ' Ope subvenirem: neque uiua In muryine: Mutua curitas nostra et amor voruq ademit utriquutioAfrum in officiis moderandis insolontiam et adulationum. b In margine: Haec milii - sunt.1 Fuore igitur, qui a libertinis divorsi essent, clientes Antoninorum adhuc uetate, ad quum omnino multa ex veterum more duraverunt. Mehuseius. 2 Η0indorfius: quoties: uni fius: quom. 3 Incipit Cod. P. 424.
5 Codex: dessent. et Corr. de sent. 6 Legerim: omni et ope. uetudo mus.
176쪽
AD VERUM IMPER. AURELIUM CAESAREM LIBER I l. 135
rarer. Nunc et nostrae res haud copiosae et huius pauportas artior me compulerunt, ut eum invitum expellerem in Surium ad legata, quae ei in testamento hominis amistissimi obvenerunt, Persequenda. Quae paupertas i laro meo nulla ipsius culpa optigit, δsod neque Pilterna ulla neque materna bona fruenda percepit: eaque sinu heres patri suit, ut creditoribus puternis negre satisfaceret. Ceterum parsimonia set officiis et frugalitate Onora
quidem per apsentiam eius divus puter VeSter Sumptum praeturae de fisco vestro cum expendisset', ubi primum in urbem Clarus reeonciliata sibi valetudino rediit', omne fisco vestro persolvit. Nihil isto homino omeiosius ost, nihil modestius, nihil verecundius. Liberulis otium, si quid mihi eredis, et in tu utatenuitate, quantum res patitur, largus. Simplicitas, castitas, veritas, fides romana pinnD, PIλο-cTO 'Tia Vero nescio an romanu; quippe qui nihil minus in totamen vitii Romae repperi quum hominem sincere φiλOCroprou ut putem, quia reapse nemo est Romae φiλOcTO9TOc, ne nomen
Hunc tibi, Domine, quantis possum praeeibus commendo. Si umquam me amasti sive amaturus umquam es, hune n me sidui tuae utque opi traditum tuearis pset γ'.
a In murmine: Huius paupertas artior. b In mumine: Ceterum parsimonia offulis et Diag. - Ρ rfunctus Pst. i Codox: NCu N; et sunt vestigia scriptum suisso
3 Incipit Cod. p. 423. Codex: optigit. 4 Ita Cod X. 5 Codex: eum. Maius: cui, quod sanu postulatur. Coniectura est Heindocti. 6 Ita Codux. Mog is suit Autonini Pii, ut tustatur Capitolinus. Misit M. 7 Ita Codex: redit Maius.
177쪽
M. CORNELII FRONTONIS EPISTULARUM
Quaeras sortasse quid pro eo VIII. Vero Λugusto Domino Meo ..... desideretur is honor, quo pariter quisque expetit, siquid honoris aliis impertitum videat. Probasti mo laudastique consilium, neque tumen triduo amplius vel quutriduo id a te optinere potuisti, ut mihi vorbo salutoni responderses; sed ita excogitasti: primum me intromitti in cubiculum iubebas: ita sine cuiusquam invidia Oseulum dabas, eredo ita
quom y animo tuo reputans: milii, cui curam cultumque tradidisses oris atque orationis tuae, ius quoquo osculi habendum, omnisque seloquontiae magistros sui lege 3 fruetum euploresultenil in vocis aditu locutum . Morem donique saviandi arbitror honori eloquentiae datum. Nam eur Os Potius salutantes ori admovemus quam oculos oculis, nut frontes frontibus, aut quibus plurimum valemus, manus manibus, nisi quod honorem orationi impertinius 2 Muta denique animalia oratione carentia etiam Oseulis curent. Hunc ego honorem mihi a te hubitum spendol' maximo et gravissimo pondero. Plurima practorea tua erga me summo cum meo honore et dieia et facta sensi. Quotiens tu me munibus 7 tuis sustinuisti, adl0vasti adgre nil surgentem, aut dissicile progredientem porvaletudinem corpuris' paene portasti γ quam hilari voltu semper pluento tu nos' adfatus es 3 quam libenter eonseruisti 'sermonem 2 quam diu produxisti' quum invitus terminusti γ
s Oblitteratum. 4 Ita Codox; Maius minus recte dubitat. 5 Ita Maius. Codex: CAPE . . SA Di mento. quamquam multum dubito an haec sententia intogra sit. Huindorsius supplot onyere bene. 6 Supploi Muius. Non est lacuna. 7 incipit Cod. p. 42 9, Obscura in fine.s Ita Cod X. 9 Maius: piscatissimo nos: Co lux: pla Excidero due in liuortio. Hinc coniecit amicus quod dudi in textu. 10 Ita Codex; Maius consesisti. Eckstuinius laudat Drahunt,oreh. ad Liv. X. 24. 5.
178쪽
que mini ina et tenuissima maximus gignifieant prosperitatos , ut formicularum et apicularum ostentis res maximae portenduntur, item et minimis et levissimis ab uno et Vero prin-eipo habitis o leti et bonae volentiae signis significari urbitror en quae amplissima inter homines 3 ut exoptatissima Hunt,
fuerunt, per te petita utque imp0trata omnia malui. IX. Domino Meo Vero Augusto. Fui ignium ino valetudine diutina et praeter solitum gravi, ac gravissimis oliam luetibus paene continuis adstidium: num in paucissimis mensibus et uxorem carissimam ei nepotem trimulum amisi: Rr hisce' mo mulis perpulsum recreatumque y tamen utiquantum sateor, quod te meminisso nostri et quaedam nostra desideriisse eognovi. Misi igitur quae Dominus meus frater tuus litteris tuis admonitus mittenda censuit. Ad iuuxi' praeterea orationem pro Demonstrato, quum cum fratri tuo primum optuli, didici ex eo Asclepiodotum, qui Oratione ista compellotur, a te non inprobari. Quod ego ubi comperi, curavi equidem ulmiere Orationem: sed iam pervaserat in manus plurium, quum ut uboleri posset.
a In mamine xuperiore: Iii sextis - Prosporitates h In mamine inferiore: ut formicularum et upicularum ostPntis res maxime portenduntur, ita usti minimis ab uno princiΡo benivolentino signa amplissima intor homines ostenduntur amor honor tu . 1 Sequitur locus in Codico oblittoratus. Maii lectio quum damus nou desumta Ost o i xtu, in quo diversa vestigia uΡΡarent, sed umarino. 2 Ita Cod. pro diffissa. 3 Ita Codex, ut videtur. 4 Ιta Codux Aliter Maius. 5 Vocabuli vestigia cernas. si Tantum sero spatii e9t in Codico. Multi . IIuindori ius scribit: erectum in recremumguc. 7 Ineipit Cod. p. 428. 8 CL Epist. ad Antonin. ImP. II. 8.
179쪽
138 M. C0RNELII FRONTONIS EPISΤ. AD VERUM II. Qui l igitur 3 quid inquam 3 Nisi ' Asclepiodotum, cum a te probetur, mihi quoque fieri amicissimum: tum hereulo quum
est Herodes summus nune meus, quamquam extet oratio. Egit praeterea mecum frater tuus inpense, quod P multo inpensius adgredi cupio, et ubi primum commentarium miseris, adgrediar ex summis voluntatis opibus: nam de facultate tute videbis, qui me idoneum censuisti. X. Magistro MPO. Cortum esse te, mi magister carissimo. etiamsi reticeam, nihil dubito, quantae mihi acerbitatis' sit tua omnis vel minima tristitia. Enimi vero cum et uxorem per tot annos curam et nepotoni dulcissimum paene simul amiseris 3 maxi . . te a
me . . magistrum doetis dieiis consolari nucleum . . tuum . . Unim . . tum . . delibera . . . Nunc ad roliqua litt0rarum tuarum convertar. Delectatus . ua th . . mem . . in gruV . . rit '. . Veri . . . Quid tortus, mi magi8ter 8 . . nisi qui . .n me munus nut tio . . mus defendisset, qua Ri deficis . . quid aliud ogo doctior quiequum aut expeto aut Somnio ....1 Deili luetionem Maii, sud Codicis vestigia non respondent: uUlDIR IEREQ . .
2 Corr. neerbuisti. Heim orsius. 3 Incipit Cod. p. 427. quae interiit Drautor trus Primos ver8us. 4 Boindorsius explet: amiseris, m iuia tibi vitae solatia, quibus
180쪽
castella verborum, conciliabula verborum loco, gradus, Pondera, uetutes, digni tutesquo dinoscere ne in Oratione praepostere, ut in temulento ac perturbato Onvi Vio, conlocentur': quae ratio sit verba geminandi et interdum trigeminandi, nonnumquam quadriplieiu , saepe quinquies aut eo uni plius superlata ponendi: ne frustra nevo temere verborum Strues ut erventur', sed ut certo ac sollerti termino uni utitur.
Post ista omnia investigata, examinata β, distincta, finitii, cognita: Verborum omnium, ut ita dixerim, de ' populo, sicut
u In maroine: Ne temere ne frustra verborum strues acerbentur.
1 Soquuntur aliquot folia, quorum series non certis argumentis oti nitieiis potest rostitui. Maius in editione negligenter rem administravit, qui solia interdum ita disposuerit ut imum solium inter duos quate niones di Atribueretur. Quod dedi, explicui in Prolegomenis; con odotion omnia in ea dispositione osso cortissima, sed tamen mihi videor aliquanto propius ad veritatem accessisse. Titulum qui in Codice deest. sumsi a Maio, qui Niobulirium in Pu ro sequ0batur. Non admodum utilo et fructuosum essu duxi Omnia Maiana describere, sed si quis inspiciet p. 226 et 23η Ed. Rom. videbit ip8um virum ei uinentissimum intollexisse turbatum soliorum ordinem a se non restitutum fuisse; quo magis venia danda erit, si in quibusdam obscuris et laceris paginis rufio me infordum fugisse videbitur. Lucro tamen d puto quod mox in tractatu de orationibus e luto emergemus. 2 Ineipit Cod. p. 40ι. 3 Haec sententia itidom logitur in margine. Quinque Prima Verba
quae sensu vacua sunt et aries nostras cludunt , ii sumsi s margilio in quo solum leguntur. Errat Maius qui haec verba in fine seq. Ρag. collocavit, quamquam riteor in a tithil interesse, quum hin temuleuto convivio vorba praepostere collocentur. 4 Ita Codex. 5 Ita Codex. Maius: seminatu. 6 Non apparet in textu, sed vid. marg.