The history of Apollonius: according to the Latin original

211쪽

- νὰ ἰλω τὸν σταυρον, ' την -- προσκυνουσι

διὰ τἀτο ταῖς σύνθεσα/ὸ θρηνον διὰ στίχου, διὰ τἀτ και ταμ' ἔγραψα καὶ ἀνεσκέπασά, νὰ τὰ διαβάση μων , νουν καὶ δ μεγά τὰ πάντα. βλέπετε, ' πόσον τρομα-- στέκει ἡ ριστιαν-m 990 τωτο δὲ ἐνθυμιζω σας, αὐθένταις με στανοι, ποσῶς μηδὲ θάλησσε νὰ ποίσετ' αλλον δρόμον, διατὶ ἔνι o P ιστιανοὶ ὁ κόσμος ὁπου γράφω, ἔνι κ' o τοποι θροφανοὶ ἀπο γην μεγάλην ποιωντα θέλε ευρεθλούτω κεφαλαιωμένοι. 995 A Κωνσταντῖνε βασιλεῖ, κακὴν τύχην οπω χες. θεος το ξεύρει, αὐθέντος μου, is τό in εἰς τον

μη διοι τὸ πολύ κακον της πελης ἐκινηθην,νὰ ποίσω τίποτας μικρον λόγον καὶ μυριο- , ι - διαβάζω νοι θρην- νὰ κλαίω, δι βρουχ μαι,1000 καὶ μνὐ-λ ἐσέβωσεν εις βυθισμον οὐ λόγου, ποτε ου ηδυνηθηκα - τὸν ξανασπάσω, --ταν ἐπλείονα μιῶν λέξιν τε καὶ α λην, καὶ α λαις ἀνηβαίνασιν εἰς τον ἐγκέφαλόν μου, Φηλα omnia διάλεκτοι ἁ τρέχουν δια στίχου 100 δμως, αριστῶ τον λον, τον ποιητὴν καὶ πλάθην,

4 νὰ - ἀποστελε- εις της - μιας τὰ μέρη, Μ -'t1010 εις χεῖρα - των αὐθεντων, 'ναδων, αὐθεντάδων διατὶ θαρρω εις τον λον - νεν διὰ τὸ συμφερον,

212쪽

-- πάλιν - λέγουσι κανῶσαι κεκρυμμένος 1016 ὐπὸ χειρός τε πανσθενῶς δεξιας της του κυρίου μακάρην - σαι ζωντα- σὶν ἄνω ἀπυωμένος. Tώρα σκεπάζω τυνομα καὶ κρύβω Ἀνομά μου,νὰ - - γύρουν οἱ πολλοὶ τίς ὁ τοιαυτα γράφως. ἀλλ' δμως - γνωσκετε, ἐλαίαν eo μαυραν, 1020-οὐ γραφε το ποίημα, ' δεων μικρον δακτυ ν, καὶ εις τὴν χέραν την ζερβην αλλην ἐλαίαν πάλιν, ἰσόσταθμα ἰσόμορα 'ς - μέσην της παλάμης αὐτὰ τὰ δυο σημειο αει 'ς τὰ δυό του χέρια. ὀνομά μου ου γράφω το M. τίποτις πω ξεύρω. 1025

λοιπον παρακαλώσατε ἡ 'δω τὴν σωτηριάν μου, μὲ τὴν τιμ ην μου δωνα ζω, a 'δω - την λειάν μου. δὲ, em πλεον, αὐθέντως μου, προς το παρον ἡ γράφω θλιμμένα, παραπονσακὰ ἐω, ἀψίνω ταμ καὶ τέλος κάμνω το λοιπον καὶ παύομαι του λώπιν 1030 λυσπερος παραγγελιὰ, ανθένταις μου 'νάδες, ἔνι δι κοπιάσετε, - , δελετε τον Τουρκον, νωτον ξεριζώσετε ἀπέσω - την πο ν κιὼ -ποτε ὁ κύριος ἡ σας κατευοδ ν. δὸν τίποτας μικρον - το παραθαρρητε, 1036νὰ τ' ἀπολησμνησσε ' ἀναθυμῆσθε ἀμμη ἔνι τόσα δυνατον, ὁτι οὐδ τυχαίνει- τον -- σας - ' λου μέραν ουδὲ νύκτα, - - ἔχετε ἀνάπαυσιν ωστε - δητε τέλος.

και --τε - ποίσετε ἀνδραγαθίας εργον, 1040 καὶ νῖκος δώ νεις υμας καὶ ζῶσμα ς' ἄρματα σωλος ὁ παντοδύναμος ὁ κύριος της δόξης,

1017. I . p. 232.-1020,1 2. AEM. p. 141. 1029. Duc. p. 169.-1040. r. p. 41.

213쪽

κυρια 'λτος τοι γουν του μεγαλομεστοροῖντος

φρα Πέτρου τε δὲ Ἀββουσσων, ἔτι καὶ καρδινάλου δὲ Σάντου 'Aνδρειάνου τε καὶ ο αὐτος φρα Πωτζης.

10. καθεδρας ἀποστολικης της μητροπόλεως Pόδου η--ὐ ναματος ο σοφος Μηνοφάνης, ἀρχιερευς πανάρσος, καλὸς μητροπολίτης ἐν δε - θανατι- καὶ αὐτος ἀπεβίω. ἀλλαγε καὶ το ποίημα και ὁσα διὰ στίχου

16 γράφησαν, βαβαὶ παπαὶ διὰ τὸ θανατικον της Pόδου, ' μανο λ ὁ γράψας , ἀκμὶ καὶ ὁ ποιησας,

Γεωργίλλας κούεται, Λειμενίτης τ' ἐπίκλην. Ain 'ντες π ύσιοι και πτωχοὶ μικροί τε καὶ μνάλοι, κι εσεῖς, αὐθένταις φρέριδες οποῖ σθε - κεφαλι, 20 τί ητον σουτο τ κα- το μο καὶ μυστηριον καὶ τὸ πικρὸν θανατικον, τὸ φοβερον κριτηριον ἰοποῖ λει- δρε τὴν πτωχὴν τὴν 'Pόδον τὴν μισκηνα, και ἔφα τοὐς ἀνθρώπους της μὲ λοιμακτμενην πεῖν καὶ θερισε τον πίσκοπον καί -- τούς παπάδες,2 διακόνους καὶ 'κλησιαστικους καὶ τους ξαγορευτάδες,

214쪽

- νεν αὐτὰ κρίματα τὰ ἔχει ἡ ἀθλία,

δίχα μειγάλαις - ουδιαῖς, διχως ἀλληλουιάρια- ρ υνται - τὰ βαλουσιν ἐπάνω 'ς τὰ μαλάρια, 45

οι μανιωδοι μὲ χαρῶς τὰ σώματα - - νουν, καὶ α λοι - τὰ θάπτουσιν καὶ κεῖνοι - διανέμουν. κρίμαν οποὐ γίνετο, βαβαι τί μὴ θρηνη ,εις τέτοιαν χώραν ευμορφην - ἔλθη τέ - λη οκῶ - χα δάκρυ ο ταπεινος - κλαυσα - θρηνηθην. 50οσον με σύρ- δραις και νους ὁσω M πείθει ἀμμνωρω- εφύρθηκα κιγξαιστικος γίνην, - διὰ - δοῖν τὰ μάτια μου τμοιαν πικρὰν δύνην, καὶ θλίβουν την καρδοὐλά μου, πολλὰ πικρὰ την --ουν, ἀλλ' δμως τὰ χελούρια μου τὰ πικραμέν' ἁ λεγο- 65

215쪽

ra ἀμμη θαρρῶ εἰς τοὐμιστον - τώς ἐδώση πάλι

80 - - θα, σφάζει με, τὰ μέλη μου χαλωσι,κ μοντανεν η γλωσσά μου, τὰ χείλη μου σι ολ .

κ ἀπὸ τον θρηνον τὸν πολύν εχασα - κεφάλι, - θάμπηναν τὰ μάτια μου ἀπή- πὲ - κλάμ. 8 ἀλη, ριστέ μου - λα- τον θάνατόν σου, πάμ. πλάστη μ, διατί-ωργίσθηκε την μων την μισκηνανί- στρέψε τὴν ἀπόφασιν καὶ τὰ πικρά σου κἀν κι ὰς ἔλθη - συμπάθιον σου, - ἔλεος σου ει τά r.

217쪽

τριάντων ἀξίζουσι μωρῶ - - στημάρης δίψα, διατ ησαν δε- πωτα χρυσοκλαβαρισμένα, 165 λλιθομαργαρίταρα προύρου στολισμένα.

218쪽

εις τὰ μου εσυνέβησαν πασάν - φερμά- 18ootais, καταδέ μαι - γράφω πλαστὰ λώνια, καὶ δεν καιρος νης καύχησις ἀμμέ νε μυριολόγια,

219쪽

καὶ ἔζησεν ' μάννα μαις δι - δεχθῆ τὰ βάρη.

καὶ δυ καὶ τρία ορ-- πὸ κύριν καὶ μαννάδες,πωδιὰ detro τὰ μελη μου καὶ ἀφ ταῶς ἀδελφάδες. - κλαίω πως δέρονται μηνες καὶ ἐβδομάδες,200 τμοια δὲ ει - νὰ ἰλλ ἀλλ' οὐδὲ - γευθῶσιν

- Ο - β πω καὶ θωρω πως με τους κοσταρίζεις, καὶ μααίνειν εἰς τὰ σπηνπια των - παίρνεις - θερίζεις. 210 πολλοὶ σὲ ζωγρα σουσιν καὶ κώεσαι επάνω ἀμ- ρον θωροντά σε εἶμαι διὰ ' ἀποθάνω, και ἁν σκιαστον νομάσω σε, νά - σὰν τον νομάρχην,επάνω εις τον Κέρβερον σατανοδιαλλάρχην, πρόσωπον ξεναάραγον, κορμὶν καὶ δντα προσημα, 21 μετὰ γυμνὰ τὰ πράτω σου, - πην δεν -- γράμμα, ταῖς εὐμορφωες καὶ κάλλη σου τὰ εχεις βασίλειά σου, κρατων πασα ' αρματα καὶ με τὰ δρεπανά σου.

- o. . . . . .

νὰ - σὲ καταβάλλουσι, διατεῖσαι μουνα προ μα, 22 διατ' εἰσαι δυνατὸν θηρὰν πλέον καὶ το λεοντάρικι οὐδεν σου σφάζουν αρματα, κἄν μι- λορος ξιφάρι.

220쪽

θερίζεις νεὸν καὶ γέροντα, κορην καὶ πήληκάριν, 225 καὶ πα- ις ποιους βούλεσαι - θέλεις Ἀρεξη σου νύκταν ἡμέραν κόλεις τους καὶ δὸν - σε κοροσουν. ἐμπαίνεις με ταῶ φαμηλιῶς, - - τια δυσφαροις, κιχν φησης και κανένα δῶ θλίφες μὲτους χαρίζεις. καὶ κεῖ που μ ει σὲ φανεῖ, ολους μὲ τους θερίζεις, 230 ἀνασπαστομονόριγυς ἀπο νη την χωρίζεις. 4 χάνεται - ὀνομα καὶ ἡ κληρονομία καὶ το μνημοσυν- αὐτων, 'ros , ' προσωπηρία. καλῶς τὸ λέγει δυαβυδ ο μέγας ὁ προμπης, καὶ του θεου - κρίματα αβυσσος εν ἐδίτης, 235

διατὶ μου κόπτεις - ους κριμα φορτωμένους, ομοιῶς καὶ λ ναμάρτητους καλὰ ξαγορευμένους,κ ἀφίνεις χαλαζώριε. καὶ γυν καὶ πορπατοῖσιν, καὶ παλι αυτοὶ μντους καλούς,'browσαι - ζοῖσιν.

καὶ - ἔδοξε - λον, ἐποῖ- σαν του φάνη, κι που κουντρα λεγε του θωυ,-- ξε-- λησα χάνει.

κώ - - ηση καὶ τι πτων,-- δ'Ἀν του ἀρέση, καὶ δ, ευρίσκεται κανὰς καὶ μέμψιν - του θέση. κάμνει καὶ πάλιν ασχημα παραστραβο πωσμένα,

τὰ πτὰ - στόμα ς το κορμὶν - , στραβοκολλημένα αἰν του φανῆ, ζακίζει - καὶ πάλιν κάμνε α λα, 250 πάλιν ἐξαφινει - - βρίσκουνται μὲ τ α λα, καὶ δὸν μείρετ' ἀπ' αὐτὰ - του πῆ τ ντα τομα, Οἴτε - τ' ἀτωκιστα αλλ' oα - - ροντα. πόσον ὁ - κεραμεύς, ὁ μάστορας ποῖος