The history of Apollonius: according to the Latin original

181쪽

din rem πάνυ θ vh πο-- ' καὶ πληρο βαβαὶ πωπαὶ της συμφορῶς της Κωνσταντινουπολης. Na - θάλεν Ο ποιητης, ὁ πλάστης - ἀπάντων, ἀπόστολοι οἱ δώδεκα σὰ την Θεοτόκον, τέσσαρες, Ἀγάλιστα , των ριστιανων ἡ πίστις, illa μὲ δῶκαν λογισμον καὶ γνῶσιν εἰς μοντο, - τρα- τίποτε μικρον θλήερόν τε διὰ τὴν πολιν δι- δὸν ἔχω φρόνησιν καὶ συλλογην εἰς τοὐτο, ι γράφω την μοθεσιν - χρ καὶ - τυχαίνει. καὶ ὁ θεος ὁ δυνατὸς -ἀ 'δωκε την γνωσιν,νὰ - -των - νὰ εἰς τὰς πλοκὰς του στίχου,1 καὶ ι ποιήσω καὶ πω ποίημά τι τοιουτον,

τὸν νουν μου καὶ την γνωσίν μου νὰ τὴν ἐπιστη σν. δμως θαρρῶ - ει θεον, πολλὰ νὰ το ποθήσων,-- ν' ἀρέση τούς - ους καὶ o 1 Φουν, 15 - - νὰ - τιμήσουσι καὶ νὰ τὸ ἀγαπήσουν,νὰ χύσου δάκρυα περισσὰ διὰ την πτω ν τὴν πολιν, καρδι--στενῶν - καὶ κοπετούς - χύσουν. καὶ το λοιπον, οἱ αρχοντες, κούσατέ μου λώρον μικρον το λέγει ὁ προλογος, ἀμ- ἔνι τόσα μέγας,

182쪽

καὶἰ- ἀναγινώσκοε τὴν συνθεσιν - λώρου, παρακαλωσας το πολλλῶ μὴ το βαρεθητε, ελον - διαβά τε τελειόνετε τον λόγον καὶ ανὰ σφαλλω πούβετις, μὴ μναα νορῶτε. μοι παρακαλέσατε δι δῶ την σωτηριάν μου, 5 μὲ την τ-ην μου διὰ να ζω, καὶ δω καὶ την χοειάν μου. Ἐδα λοιπὸν ἀκούσετε τὴν σύνθεσιν του λογον, ἀκρουασθῆτε την ἀρχην καὶ το ελος του λόγου, διαν ἀκουστε θλιβερον καὶ πω μένον λόγον μοι, θαρρω, δι γράφετε, πολλὰ νὰ λυπηθητε. 30οπῶ χει καὶ πολλὴν χαρὰν κρατῶ ν το λυπαται, τώρα ἡ το ποι σεπε δῶ τηνίπιὰν την πολιν,αρχοντες πλούσιοι καὶ πτωχοὶ μικροί τε καὶ πιάλω, ολοι ψυχροπονέσετε κλαυσατε υτ μενα, τὴν πολι ν α ιαν την εἰπὲ πάλιν έ-εραπίαν, 35

ωνῶν ωνιαν την εἰπε, A Κωνσταντίνου πόλις, ἡ πίστις των χριστιανων - δόξα καὶ το κάλλος ων γαρ ιδ μ' ἔμεινε πέτρα προ αλην πέτραν, τον τόπον λιαν τον εἰπὲ της Κωνσταντι νουπολης. 40τράφην εἶχα καὶ πλειότερον ' του προλογου τον λόγον,

μη σπλάζω, ἀφίνω - διατὶ ἔχω μναν φόβον,

o τι φοβουμαι ταπεινὸς μὴ ἀνασπασθην - η μου. σον ἀρχιζω την ἀρχην την προς τον βασιλέα, κω Κωνσταντῖνον χρῶνα ν τον ἀρχηγον Pωμαίων. 45'n Κωνσταντῖνε βασι - κακον ριζικον ὀποὐ χες, καὶ τυρον πάνυ βλαβερὴν μοῖραν ἀτυχεστάτην, καὶ σκοτεινην καὶ δολερὴν ἀστραποκαμένην. - χεν ἀστράφην ουρανος, - χεν καῆν φωρα, μαν ἐσυ βασίλευσας μείνην την μερον. 50

iam ἀρχης ἐφάνηκεν ἡ δολερη σου τύχη.

μασες, βαρόμοιρε, - κἀστρον της Κλαρέντως τούς πυργους, τὰ θεμέλια του ox ἐξερίζωσέ -

183쪽

αἱ ἐκκλησιαὶ χαλάσασιν, οἱ καλοπηροι ἐκλαε ναν. 56 οἰ - ντες - τους - οὐ μεγάλην λυπην χαν τὰ θητι των ἐχάλασες, ἐκεῖνοι εξορισθηκαν, γοναὶ - καὶ πανιδία των α' ἐξολωθρευθηκαν, μοι εξορι- κασιν, μνάλω κρίμα φυν. τίς δετον οπου' ἔδωκεν την συμβουλὴν ἐκείνην ;

καὶ ἀπο τοτε ἔδειξεν φατυρος σου μοῖρα ne κρίμαν ὁποὐ ποικες ἐκείνην την ἡμέραν. o Κωνσταντῖνε βασι , κακον ιζικον ποῖ χες. δεσπότης ονομάσθηκες ' τον - θραν ἀπέσω 65 νὰ, χεν θέλειν ὁ θεος ὁ ποιητρὶ καὶ πλάσπης, καὶ - χες ἁσθαι 'ς - Μωρεὰν αὐθέντης καὶ δεσπότης καὶ τ' ἐξαμαιον ἔκτισεις τὸ θαυματον μεῖνον, διὰ τριάντα μώρως τό κτισει μετὰ πο οὐ του πόθω, καὶ κώπον ἡβαλες πολύν, ἀμμνει οὐδ et , 70 in ν μναλην καὶ φρικτην εις τούς αὐθέντας λέγω,

' ὁλους τους μνιστάνους σου, αρίστους τοὐς ' μαίους, εἰς αρχοντας καὶ εἰς πτωχοὐ θρηνον πολύν καὶ λύπην.A Pωμαῖοι ευγενικοὶ πολεῖν ἡ παρρησιά σας ς πολεῖν το κράτος πάλιν δὲ πολεῖν η αυδεντια σας,

7 ἡ κοσμοκρατορία σας καὶ ἡ πιάλη δόξας

πονή γνωσίς σας η μετρος, φρόνησις - α , ἡ λωρέρουσα παντος seu των, λων ἀνθρώπων ἰῶ Κορινθος πολύθλιβος, πολύ κακον - εἶδες, τότε Θαν χάλασαν οἱ Τουρκοι το ξαμαι

80 λος ὁ κάμπος Θεμεν αρματα καὶ δοξάρια,

πίταις χρυσοπτέρυγαις, σπαθία κοσμημένα κεφάλαι, χέρια, σώματα 'ς τον κάμπον - μένα. Κορινθυς κακοτυχος, πολύ κακον οποὐ δες, καὶ συ ανδρειωμένε βασιλευ κακον ριζικον πω ,ες. 85 την Πάτραν τὴν πανεύμορφον εἶχες παρηποριάν σου, οἱ '-- την ἐκοψασιν τὴν ταπεινην την Πάτραν, καὶ ἀπο τότ εχάλασεν ολον - ριζικόν σου

184쪽

ὁ βασιλεύς ὁ φρόνιμος, σοφος ὁ Κώ- άννης, φὴς των φρονησεων, ἡ δόξα των Pωμών,

κλέος seu κάλλος καὶ τιμη, δευτερος Πτολεμαεις, νομοδοξου πίστεως σπαθὶν ἀκονισμένον, ρίζα καὶ - των σσεβων, μιστιανων ' μαίων. 10 lως istam βασι si πω , κακον - ποικες, τότες μαν ἀπέθανες ἐκείνην την μέραν φωρα του θανάτου σου ἡ τον ὁ χαλασμός - της πολης τὰ θεμέλια τότ εξεριζωθῆκαν. Κωνσταντῖνε βασι si τίς σου ἡ δολια τύχη I 105εσέναν θόλησασιν ἁ στέφουν βασι α - χε χα νώ ηλι- τ αστρη καὶ το πνάρι, ΘανἈσὐ βουλήθηκε - - - τον Μωρέαν, την πολιν, δι σὲ στέψουσιν βασίλέα Pωμαίωνεις τὴν Κωνσταντινούπολιν, την θλιφρην την πολιν, 110

εις του μαίου του μηνος ς τὰς εἴκοσι εννέα, 120

τρίτην μέραν δολερην ποὐ αὐθέντευεν ὁ Ἀρης. ἐκείνη η ρα ἡ βαρεῶ, ἡ στιγμὴ του πλανητου,

185쪽

ἡ φυσκωσις Ἀνατάλης ἐπηρασι την πολιν,

οἱ Τουρκοι σκύλοι ἀσεβεῖς is συμφορὰ μνάλη.

125 ποιος σε ριστιανος, τὴν πόλιν ἁ την κλαύση. νυν οἱ Τουρκοι ἐσέβησαν εις την πίαν πολιν, καὶ τρέχουν και κουρσεύουν πην πεζοὶ vi καμμάροι, τὴν πολιν την θεόκτιστον, καὶ τίς ἀ το πιστει νοῦ-- πιστω το, φίλε μου - δολερον μανδά-ν.V130 ἔνι του κόσμου χαλασμος καὶ συντελεῶ -ἀλη, συντέλεσ- των μιστιανων των ταπεινων ' μαίων

δμως ἁ το θλιφυν πολλὰ ast τὰ γένη Λατίνων

δῶ τουτο που συνέβηκεν βασιλείαν Ρωμαίων, δι- ητον σπ--- νων ' Pωμαίων καὶ Λατίνων,

135 ἡ πολις ἡ κακοτυρος, ὁ βακτιλεύς ομαδικ που 'νε λοιπον τὰ λείψανα, ποῖ αἱ πιιῶ εἰκόνες; φοδηγητρια ἡ κυρα, ἡ δέσποινα του κόσμου; λέγουσιν, αναληφθησαν ,ον οὐρανον ἀπάνω τὰ λείψανα τὰ λια καὶ του ριστου τὰ πάθη, 140 Iam γελοι τὰ πηρασιν ἐμπρος εἰς τὸν δεσπότην.καὶ Οὐ- ἔνι αληθινον - δούλοι του δεσπότου εμόνες τε καὶ λείφανα ολα ἀναληφθηκαν εἰς ουρανούς ει τονἈριστον, τον κύριον της δόξης. πολεῖν τὰ μναστηρια, που φορθοδοξίας 14 ἀφηκες, ξαπαυκες, πανύμνητε τον κόσμονοῦοι ομνοι που 'ναι το λοιπον καὶ που αἱ φαλ-δίαις

που αἱ νηστειῶς ' μαίων τε, παπάδων, νουμένων,

186쪽

- 'χεν ἀστράφην ουρανος, - , καῆν φωρ τοτε μαν ἀπέθανεν ὁ απινιο αδελφός σου, 5 ὁ βασιλεύς ὁ φρόνιμος, σοφος ὁ Καλοωάννης, φὴς των φρονησεων, ἡ δόξα των ' μαίων, κλέος καὶ καλος καὶ, μὴ δεύτερος Πτολε- λτης μοδοξου πίστεως σπαθὶν ἀκονισμένον, ριφα καὶ φως των σε λαριστιανων Pωμαίων. 100ως oistam βασιλεῖ, πολλὰ καῶν - ποῖκες, τότε ο ταν ἄπέθανες κείνην την μέραν η - του θανάτου σου ητον ὁ χαλασμός -

της πολης τὰ θεμέλια τότ εξεριζωθηκαν.ῶ Κωνσταντῖνε βασι si τίς σου η δολια τύχη I 105εσέν--θελήσασιν - στέψουν βασιλέα - χε χαρον ὁ μιος, τ αστρη καὶ το πνάρι, Θαν,ει βουλήθηκες - , ῆς εκ τον Μωρέαν 'ς την πολιν - σὲ στέψουσιν βασιλέα Pωμαίων εἰς την Κώνσταντινούπολιν, την θλιβερην τὴν πολιν, 110διλτην τύχην την κακην ην εἶχες εἰς τον κοσμον. A Κωνσταντῖνε βασιλευ, πολύ --ν - ποῖκες,

εις του μαίου του μηνὸς τὰς εἴκοσι εννέα, 120

τρίτην ἡμέραν δολερὴν ποὐ αὐθέντευεν ὁ Ἀρηα ἐκείνη φωρα ἡ βαρεῶ, ἡ στι μὴ του πλανήτου,

187쪽

n φυσκωσις Ἀνατάλης ἐπήραοχ την πολιν, οἱ λωκοι σκύλοι ἀσεβεῖς is συμφορὰ μεγάλη. 125 O min ενε ριστιανος, τὴν πόλιν ἁ την κλαήση.λώρου o Τουρκοι ἐσέβησαν εις τηνίηνίαν πόλιν, καὶ τρε - και κουρσεύουν την πεζοὶ καὶ καβα λάροι,

την πολιν την θεοκτιστον, καὶ τις νοι το πιστευ GH ἀπιστω το, φίλε μου - δολερον μανδάτον.V130 ἔνι του κόσμου χαλασμος καὶ συν- ῶ - η,

συντε -- των ριστιανων των ταπεινων ' μαίων

ομως δὲ τὸ θλιβουν - λὰ καὶ τὰ γένη Λατίνων

διὰ τουτο πω συνέβηκεν βασιλείαν ' μαίων, δι- μον - τιον- νων ' Pωμαίων καὶ Λατίνων, 135 ἡ πολις ἡ κακόμα - ο βασιλεύς ο ειν. ποὐ νε λοιπον τὰ λείψανα που αἱ απιαὶ εἰκόνες; φοδροπρια ἡ κυρὰ ἡ δέσποινα του κόσμου; λέγουσιν, ἀναλήφθησαν ' τον οὐρανον σπάνω τὰ λείψανα τὰ λια καὶ του ριστου τὰ πάθη, 140 οἰδηγγελοι τὰ πηρωσιν ἐμπρὸς εις τὸν δεσπότην.καὶ τουτο ἔνι αληθινον - δούλοι του δεσπότου εμόνες τε καὶ λείφαν ολ αναληφθηκαν εἰς ουρανούς εἰς τονἈριστον, τον κύριον της δόξης. που εἶ τὰ μναατηρια, που φορθοδοξίας 14 ἀφηκες, ἐξαπόλυκες, πανύμητε τον κόσμον ἰοι -- που 'ναι το λοιπον καὶ που αἱ φαλ-δί π 4 που εἶν' οἱ δομωτικοι, ἡ με δῶ 'γέλων, υμνος της αννιας Σοφιας, αἱ μυρωδιαὶ θυσίαις ἰ

που αἱ νηστειαις Pωμαίων τε πα-δων, λουμένων,

188쪽

οἱ ἀσεβεῖς δ πάρουσι - - τι - μνίων, νοι σὲ δοξάζουν κύρω, οἱ G-- σοδομίταμυθε μου πως ἀπέμειν την τόσην ἀνομίαν, καὶ πῶς το κατεδέχθηκει δυναμις των ωγγέλων; 160θώθησαν οἱ μιστιανοὶ θεὲ πως - ἀπομένεις; αἱ ἰδικαῖς μας ἁμαρτιας το προμνησαν τουτο σύννους, συστρέφων κατὰ νων ad πάλιν -- λέγω.

A βασιλἀ παμφρόνιμα ἀνδρειωμένε Κώνσταντῖνε, δὸν πρέπει ανθρωπος τινας ιὰ σὲ κατοπησαι 165

λόγον ποτὲ εἰς γελοιον καὶ ia ἀναγελών,νὰ εἴσω πως καὶ διὰ σὲ εχάθηκεν ἡ πολ α καὶ πως την ἐπερίλαβαν οἱ ἀσεβεῖς την πόλ- μηδὲ καπηγορησσε τον βασίλεα αυθέντην 170 ουδὲ τούς - ντ- αὐτολουδὲ τούς στραπιώτας,

μικρους, μεγάλους δε πτωχούς, πλο πιιους, ἀνδρειωμένους. το θάρρος -- ελπιζαν οἱ μιστιανοὶ την πολινμον ' τον ὐνιωτατον τον πάπαν τε της Pώμης κ' εις τους καρδιναλίους -- να δώσουσι βοηθειαν - 176

εἰς του ρηγάδες της Φραγκως των αὐθεντων των Oλων, δουκάδες, κοὐντοι, πρίγκιπες καὶ τὰ κουρούνι ολα, μετα του βασιλέως τε του τῆς Αλαμανέας

Σέρβους καὶ Pώσους Βλάχους τε ομοίως καὶ O-νάρους, τους Παίονας τοὐς φημιστούς, του Πι-- τὰ φωσάτα. 180

κάτερ - τὴν Βενετῶν την πολυ υσωμένην,

καράβι - την Γένοβαν, τριήρεις καὶ λιβώρα,

κι - την Καταμνιαν κι -' Oλην την μαιαν, να δράμουν - βοηθήσωσι την ταπεινὴν την πολ λτην πόλιν την πανά- ν το μέλ- - οἰκεῖον, 185τον βασίλεα τον πτωχὸν τον αθλιον Κωνσταντῖνον,-- χε πάντα καὶ - 'ς αυτως, ιδ τὸν βοηθήσων, τὸν ποθω καὶ την πίστιν - καὶ μαν του τὸ θάρρος,

καὶ γάλα ην ὁ πτωχὸς κ' ἔπι- την ζωήν orim ἀπεθανεν, ῶς λεγουσιν, πάνω 'ς το σπαθί του. 190 τὸ θάρρος οπονήλπιζεν ευρέθην μασμένος, ι ἐκομπώθην εἰς αὐτούς- ἐγίνην χαλασμένος,

189쪽

- δάκρυον' ἀστάλακτον, ὁ βοησμος κλαμάτου,εφαίνετο, ἐβυθιζεν η σφαίρωσις του Κρονου, 220 νὰ λαψ ἡ μάννα o ma και - παιδὶ την μάνναν, τὰ κλάματα - --ουνται, ὁ φίλος με τον φίλον,

ὁ σύντεκνος την συντεκνον, ὁ γείτων παλaν γείτων,

- κλαίουν - θρηνίζωνται, - μ' --άγων ἐκ την πάλην συμφορὰν πικρας αἰχμαλωσίας 225 -υτα ηλπιζ' ἐλεειν- νὰ γράψω διὰ την πολιν,

190쪽

καὶ πως ἀπο τ σωμά μου μ εξανι- - , νωτην επάρη ὁ γ γελος ἀπ' την πολλην μου λύπην, δμως ἐτομα τὰ πολλὰ κι ὁ χαλασμος της πολης, αἱ Aικαῖς μας ἁμαρτιαῖς οὐαὶ τοι ἐπρομνησαν. 230 οπον μὴ ὀνειδίζετε τὸν βασιλεα, αὐθέντως, δωτὶ o ν τὸ πταίσιμον γον εἰς τοὐς ρηγάδες

εἰς τους αὐθέντας της Φραπκιας, που 'παν - βοηθησουν τὴν πολιν τρο θεόκτιστον - την ἀποκρατησουν, - ἰλοι - βοηθήσουσι, δι τὴν ἀποκερδησουν, 236 δι- ῆπον - των λώνων, 'Pωμαων καὶ Λατίνων, καὶ δόξα των πατριαρχων καὶ των μητροπολίτων, του πρωτοκλήτου τὸ σκαμνὶν 21νδρέου ἀποστόλου, καὶ θρόνος οἰκουμενικός -- σοι πάλιν, πο ς. ποῖ ναι τὰ μναστηρια σου, που 'ναι οἱ καλογηροι, 240 παπάδες, φάλτως, ἱερεῖς καὶ κοσμικοὶ - τε, καὶ φιλοσόφοι, ρητορες της επτασοφου τέχνης ἰθεέ μου πως ἀπέμεινες την ἀνομίαν ταύτην;

καὶ πως τὸ κατεδέχθηκες, δύναμις των ἀγγέλων ἰαἱ ψευδελπίδες δολερῶς τὸ προξενησαν τομο. 246A Κωνσταντῖνε βασιλεs, κακον ριζικὸν mr- χες. A eis ' το προκείμενον του πονεμενου θρηνου,νὰ μη πλαντάξω τυχος - τὸ πικρὸν τὸ τόσον. αὐθένταις εὐγενέστατοι, της Λύσης μεγιστανες,

Oλοι Κομμώσετε, - ποίσετε ἀπώπην. είαν σας κάμνει καὶ πολλην νὰ λαλετε τὰ ἔθνη ἀπὸ την γειτονίαν - συμ- εκ τὸ πλευρον σας, να μη ἀγριεύσουν τὰ θηρὰ καὶ φασι τὰ παιειά σαε, μήπου- εωλοθρεύσουν σας ἀτω τὰ γονικά--, 256ωσὰν τὸ - αν sed πολλων- ξολοθρεύσασίν --, κυρουδες, μάνναις και παῶδ ἀπὸ τὰ γονικά των, καὶ σκλάβοι διεσπάρτησαν Gλην τὴν οἰκουμένην, καὶ λαῶν κυναστενάζωσιν μετὰ πάλλων δακρύων.α- ο κόσμος του ριστο- ολοι - μαδευτοὐσι, 260 τὴν πολιν - ἐπάρετε 'κ των ἀσεβων τὰς χεῖρας