Libanii Opera;

11쪽

Croensertu vult. In universiam quidem nihil quod ad

latim decrevit, plures a me loci adscripti sunt, id quod potissimium in host tertium volumen a dii quo an comprehensae Sunt rationes locos ad infestogondum difficillimos praebent. o Velim adminiculo qui estitionem Surpabi int siligenter utantur, immo vero diligentius quam adhuc faciun est Nam persuasum mihi est non Solum genuSistud lectomim festinani iurii suo CrOenerius Statuit, ego reformido, quam lua111 iam ranam fore actitror ut nullus timori locus sit, sed etiani censoros quosdam editioni ab intollectu nonnullorum locomam haud futuros fuisse, si notis illis animum satis attendiSSent. Numeriam exemploriam suntliu lue augeri potuisso scio et ex animi sentent1a gratias ago Rudolfo Asino quod in consuris locupletissimis duorum voluminum' e penu profundo doctrina sua 1 alto locos aptissimo cum alioriam

Scriptorum tum eius in quo habitat, Iulianum dico, in 1110dium protulit. At sectis haec res venii Gulielmo Suhmidio. Nam quos hic dosidoravit locos ), hi aut non

ita multiani ad intolluctum locomam Lithanianoriam conferunt, Vein Thuc. H38,2 ad I lib. or. XI p. 531, 138 1., aut tot caelo ab his sistant. Alius est, si reui ad amuSSun exigis, SensuS

Pindari vero carminis Olynipici primi Versum priniuim allegans se locuti simplicissimuna istanti or X p. 524,9 sq.

perperam intellexisse aperiait. Τertium genus adnotationis, quod una Voc paraΡhra,'

sticum dixorini, quippe i suo loci ollipsibus, traiectionibus, coactis rotationi bus difficiles graece solvantur, CrOenerius ad ii Vult ego adhibendum esse nego. Nam primum hoc genus ab institiit Bibliotheca, Teubnerianae Omnino aliΘ-1 Mochenschris fur Mass1sche Philologie 1904 N. 23 et 1905 N. 33 34. 2 Liliora riselles Zentralbia tu 1904 N. 7 col. 232. Hostsed by

Coos le

12쪽

num est. Hinde difficuli a locorum minime tribtis illis generibus, ellipsibus, traiectionibus, coacti relationibus, comprehensum est immo vero traiectione rarissimΘdifficultatem movent sed multa alia cau8a, halbet, inter quas Obseuru uti cuiusdam et adumbrandi vel tangendi potius quam describendi et tractaridi studium haud levissima est. Xperientia vero me docui locos quos nunquan credideram Vel ab Her ver deno f), qui ceteros censores lectione Scriptormim Superat, male intellecto esse. Omnia plana atwae clara, Sunt in loco I p. 177, 10 πλειστα ἀνθρώπους ε ποιησας τόνδε οἰδα 0ν χρόνον των μεν εν χρεία φαρμάκων οντων ἐπ με καταφευγόντων, ε/μου δεαυτοῖς δια των ε τὶ της ἀρχης ἰωμένου ας πληγάς. amen IS , uae quae80, inquit, hac con8tructio esturo μου εαυτοῖς ἰωμενου δια των επὶ τὶς αρχτὶς τας πληγάς et quiS non iure e ectet αυτοῖς ἰωμενου τας πλ)ηγας in praepositione Una omissa luem a tantarum turbarum causa

est serissera Libanius: μου δε αυτοῖς P δία των επὶ της ἀρχης ἰωμενου ας πληγάς. Vecta διὰ των ἐπὶ της ἀρχης non ad τὰς πληγάς, sed ad ἰωμενου porti non cum

ego iis se magistratu Sanurem ulnera). Exemplum habes apud nostrum . I 65, 12sq. At liuomodo libanius potui privatim a nare plaga maostratuum 3 Quid nonn0Η0ravordentis ingonue profe88us est e non intellegerΘVecta orationis I p. 152, 17 sq. τ μεν υν ἐπὶ νουν τε αυτον Se τον νόμον τω πρεσβυτερω 0ῖν βασιλεοιν ελθεῖν)ενα τε των κρατουντων τ0ῖς κείν0υ γεγονεναι γράμμασι, quamquam nihil habent stifficultatiS, ciuippe qua simi 11-

con legem litteris illsus simseratoris factum esse unam valentibus insupersiti a me locis Codicis Theodosiani IV , et Novsiliarum 89, 12 illustrata sunt se non intellegere vecta, simplicissinia II 322, 15 ἀλλ' Oδε νυοεπεγενετο τω βραχεῖ τούτω καὶ κουφω Sed ne no quidem sisere u huic breo atque levi se δεσμωτηρίω) t. Ι187, 18 314,3 t. Π 487,5 alia 3 Quis, quaeso, mihi in

Coos le

13쪽

aurem usureabit, ubi tali paraphra Si pus Sit, ubi non, cum aliis tum Croenerio qui vecta simplicissi ina p. 180,14 λέγεται δε καὶ ρωτώμενος π του χρηστου βασιλεως, τωδη μάλιστα των ηδε ησθειη, 0υμον εἰπεῖν ποιησαί τε εροντά μου ον ανδρα μὰλλον εραν φάναι τε καὶ της δευροεπιθυμεῖν δου μου χάριν adeo perperam int0llexu utcsi10 d Theodosio dictum est της δευρο επιθυμεῖν δουεμου χάριν ), ad Richomerent referret et πανόδου pro odo Scribendunt coniceret; qui vecta etiam simpliciora

p. 410,11 παρ αλλοις δε γε ἀθλητον ἀγελαι δευτερας μερας

ει τον ἀγωνα δεόμεναι coniectura, δυόμεναι cornupit, utpote quae genetivum δευτερας μέρας relatione animatica privet nec per se intellegi possit Fritgius qui octo s0nsit, si plus in hoc gener efficer0

voluissem, fines id Biblio 10eae Teubnerianae Superatur11Π1 fuisse, melius fuisse dixit praeter minorem etiam auiorem instituor editionem. At quis, quaeso, Sosius hodie talem duplicem editionen operum libania noriun sitscipiet γ')Μediam illam viam quas una, mihi Visa est ligemla in-ύSSe ne ni in quidem me paenitet De rebus orthographicis quoniam per mihi datiani iri stare promisso omnia quae ad illa, pertinent copiO8a, disputatione tracta tuti, nunc volo 88e ireVi8Simus. In universum codice Optimos duces Sequendos esse statui. Itaque cum eroenerius non σώζω et ζοον, sed σώζω et ζῶον scribendum fuisse dicit, formas an tota adscripto carent, fer semper fornia quae illud habent, Vix bis torque in optimis eo licibus exstare et hos ipsos codices etiam lami quale sunt νω, πόρρω, perperam Ota, adScriptum 1 CL ad . III 441,15.2 Fallitur Fritgius cum Reificiam praeter minorem tiRm maiorein editionem incohasse contendit p. 256. Μaior quam licit nulla in re nisi brana, folior iam a minore distat. Neque rectius se habet quod Croenerius p. 730 etiam epistularum e litionem a Reagri praeparatam, sed ab UXOre non forrus missam licit. Reificius epistulas legit et emendavit, editionem

Coos le

14쪽

nonnun suam praebere meminerae De veritate autem formae προάστειον dubitandi nulla omnino erat causa. ani hane omne codice ubique exhibent.

coniecturas in textuin 1110 reciper vel potuisse vel d0buisse iudicarunt Nolo refragari iudicibus i equis atque ieriti8. At neque probavi neque probabo quod er ver 10nus ε),,aut nullam, inquit , omnino aut probibiles o=mnes coniecturas recipi sana iubere idem messiodus ' Ego in textum recipienda esse non duxi nisi qua certa mihi Viderentur; probabile apparatui reliqui. At cautior Iam audacioreSSe malui. a m tenim xpori sentia me docuit ut has

Ab altora parte Henricus Schenhelius' numerum

3 Iniuria, is p. 10 me πολέων pro πόλεων eripsisse On

Coos le

15쪽

plus pretii tribuat quam ego. Etsi ero huic re magnB In vim Sse negavit, armen silenti eam praeterire nolui. Assentiri se non qu00. Nam ut iii licetur ut man codicis V an codicum AP testium primari omini an l1ae moriSInatu sit pretium, non, ut illo dicii , mendationes locorum qua ego in textun recepi nu1110randae, Sed omne lectione utriusque familia sexaminandae sunt. Et multo maior est unierus lectionum 11Starum an e codicibus familia prioris iam ab anterioribus editoribus in 10xi uni recepta sunt. H0ra Vero familia ne ab interpolationstu quideria prorsus libera est. Quarum nuΠ10rohalbon lani ess iudie lectionem ἀφαιρουμενη 155, 21 qua Sehenkelio a tui positu , ut an lectioni priorisfaimilia ἀφήρει praeferret. At si iii nexum vectoriam ἀεὶ φειδομενi μεν si υκ αν ξελαμψαν, τους δε ηδη τε νdόζχὶ καὶ et τους σομενους ὰφ χηρει conSidera verit, dubitare non poterit quin participium tantum studio ae sua, di de beatur. I libaniun in tui enuntiationum genere ἀνακολουθως voctum finitum adhiber plurini docent loci, e quibus tres intillimos attulisse satis erit p. 108, σιγῖντα τρεψάμην ντα μεν ουδε πρότερον ταχύν, ὀργὴ δὲ βραδέτερος

ἐγεγόνει p. 243,2 τούτου μάρτυρες - εἰσί μοι των λιω- κωτῖν οι ζοντες τι νυν με σαθροί, τότε δε ην sμεν;

t. III 434, 10 ου ἀπορων, οἶμαι, εὐγους, αλλ' δεδίει

την γην. Atque haec quidem in uniVerSIIII1. Iam ad Singulos loco examinandos, ut pateat ciuid lucri e notis censoriana capi possit, necingor ordinem

sequor editionis. Vol. I. Initium capio a loco vitae liba D1anae iub una pio Scriptae p. 7, 23 των δε μετα ταsτα βασιλεων καὶ των ἀξιωμHostsed by

Coos le

16쪽

μάτων το μεγιστον αυτ προσθέντων, τον γαρ της αυλης επαρχ0ν μέχρι προσηγορίας χειν κελευον, ου ἀπεδεξατο φήσας τον σοφιστην εἰναι μείζονα καὶ τουτ εστιν Ουκολίγος παινος, τι δόξης λάττων ἀνηρ μόνης ηττητο της περὶ τους λόγους, την δε αλλην δημώδη καὶ βάναυσον πελάμβανεν. robat HerW0rdenus quod scripsi ἀπεδέξατο

pro ἐπεδε ατ et amplexus quod conieci o pro τον Scribendum conicit πάρχου, Iod ego proba Ven111. At υκ ante λάττων inserens vel hoc cum κρείττων mutnu SenSuminVertit; nam φησας τον σοφιστην εἶναι μείζονα libanius

erat δόξης ἐλάττων, at μόνης ηττητ της περὶ τους λόγ0υς se δόζης. r. I. p. 80,10 εν δη μεγίστη μεγίστ0υς εἶναι συνέβη γένος

τουμον παιδεία τε καὶ πλουτω καὶ χορηγίαις και ἀγῖσι καὶ λογ0ις σοι φοραῖς αρχόντων ἀπαντῖσιν. ro Oραις Seribendum coniecit θρόνοις Asnius. Et sane in θρόνοις ἀρχων dicemiis multus si libanius es t m 290, 2 433, 22sq. 467,7), at in hunc locum non quadranti Nihil iutandum λόγοι σοι φοραῖς αρχόντων ἀπαντῖσιν sunt orationes quae libidine magistratuum impugnant es t III 448,5). Similiis dixit Libanius . HI 461, 22 στρατηγον δ0υλον 0ργης και μεστον φορὰς Cum hoc coniungo p. 3, ἀντεξετάζων δη τις α νυν τα παρόντα κείνοις, βουλης λέγω φρ0ντίσιν ' δίκαις και η Βία γε θρόνοις ἀρχων, Ου χαλεπῖς αν και υτωγ ἀνευροι, ποτέρωσε τουτο τιθεὶς ὀρθος αν εἴη τεθεικώς, vini θρόνοις a m cum obet repositum Frugius p. 259 improbat Vel φόροις vel φοραῖς proponens. At Vecta ab oratione secunda φ 33 sq. p. 249, 11 sq. lucem accipers

bile est. Ac ne de φόροις sidem ἀρχων apte cogitari docet locus . HI 407, 158 1. οι κομιουμενοι το φόρορδν - ηπείλησαν τους αρχοντας. Cum βουλης ero φροντίσιν et δίκαις nihil a pitu asan θρόνοι ἀρχων con-Hostsed by

Coos le

17쪽

inquid, moriuit certam M. Schmi iti correctionem ορθῖς νεὶη ν τεθεικώς . Nam quod antecedit ἀντεξετάζων δη

τις τα νυν παρόντα κείνοις - ου χαλεπως ν καὶ sτω

γ' ἀνευροι flagitast, eandeam tertiam PerSOnam εἴη quaΘstiam in antecedenti numero plurali που δη την ορφανίαν θησομεm, Simul comprehen88, Stip. 81,10 ητορικῶ μόλις διαφυγόντι τον μοιον θάνατον η τελευτη συνεβη 0σω δυο προμάχοις την βουλην παραδόντι. Non mihi probantur quae oraverdenti Scripsit: ,,Quia Libanius Attico'ιm Xemplo dualis est amantissimus, non spernenda fidetur codicis Laurentiani VII 0 eetio δυ0ῖν προμάχοιν Nari δυοῖν προμάχοι cum non in Lia urentia DO, Sed in Sol Vindobonensi exstet ita quo non codicum alterius hymilia e co1111mune Sit, linorem habet auctoritatem, et δυο προμάχοις Mao et in codicibiis prioris familiae et in inurentiano leotur, respondo 1melius usui

I libans qui in dativo δυο 0 δυοῖν iam plurali solut )constriisero es I 275, 11 δέ τοι μεγιστοις σημείοις',

II 401, 12 δυο βελεσιν Π 368, δυο μησὶ καὶ πλείοσιν; III 89,9 δυ γνώμαις ζ γνώμαιν perperarii Reislcius) H 11, 22

ἐπετείοις στρατηγοῖς δυ0ιm 182, δυοῖν ρημασιν εστιξε 439, 7 εν δυοῖν ρήμασι Π 134, 19 δυοῖν εἴδεσι λημμάτων. p. 84, ἀλλ' πότε με ἀφωσιουμην. Probo quod Her-3verdenus proposuit ἀφοσιοίμην p. 84, 16 καὶ sτω δη τι αυτ προσεκείμην ἀκριβος, ῶστ οδ' ἀπαλλαττομενου των νέων ἀπηλλαττόμην, ἀλλακα δι' αγορὰς, εν χεροῖν τε η βίβλος. και δει τι τονανδρα και προ ανάγκην λέγειν. Post ἀγορα VectuΠ quale νιν excidisse conieci, εἱπόμην erW0rdenus. Nunc neutrum probaverim sed iuni Fingio commato, ut in B1 Cf. t. III 434, διαπηδήσαντα τοσουτον ἀπο της βουλῆς ἐπὶ τον θρόνον. 2 Dualis exemplum habes L I 134, δυοῖν ἐβιάζετο κακοῖν. Hostsed by

Coos le

18쪽

deest, post αγορας delet ην ad η βίβλος cogitatione suppl0vorii et puncto post βίβλ0 delet enuntiatum καὶ δει

p. 85,1 συνέπραττεν ὁ δαίμων ουδενὶ νοσηματι τον δρόμον ποσκελίζων, πεὶ καὶ ο προσεπεσε τη κεφαλι - νδε τοιόνδε. Iniuria Herivordenus: , hil est inmad inseq/ιentibu unde mente Suppleas Sententiam omiSSan post et erba πεὶ καί itaque ininrobabulis est Fosetomesis f. Nam aperte, ut lineolis indicavi, Libanius tum sontontia di- grossion incisum vecti ἀλλ' περ φην, πλὴν Ουδε τηνι- καοτα ταλλα ην νοσος, καὶ ουδὲ τουτ ειργε μη ἀπ0λαυειν των παιδικῖν Xcipit. Quod Vero ipse pro πεὶ καὶ etsi dubitanter proponit εἴ γε μη reiciendum est. Nam in

Ibidem l 3 εν τοις χαρνευσι τοῖς ριστοφάν0υς ην καθημεν τω γραμματιστη παρεστηκώς iniuria ineraverdenus συν a. a8da pro εν propositum oramiae Ut id nullo paeto tolerari poteSt, ita εν enSum praebet aptissimum: eran in Acharnens mus Aristophanis i. e. legebana fabulam. Qui usus praepositioni apud Lilbanii iiii frequens ist. Ibidom l. 6 particula condicionalis αν necessaria ViSaustineraverdeno in Vecti ωστ ηδη τινα νυκτα κείνην τηνημέραν προσειπεῖν SiVe τι αν Sive μερα αν Scribenti. At d nos de re condicionali cogitare votat. p. 87, 11 in apparatu critico ,ἀθηναίων libri coni proconi legendum est edd. Vinium e linea antecedenti iraepsit. p. 90, 19 το δε χεροῖν μεν ουδεν χαλεπωτέρω θερους χρήσασθαι προς τα πελάγη, γενεσθαι δε υχ σπερ σπευδον,

ἀλλ ως βεβίαστο, ταυτὶ δε δορα Τύχης A sensu totius

loci miorest mod migius coniecit γενέσθαι δε υχ περεσπευδον, αλλ' A βεβίαστο διδασκάλω . an hoc si

dicit τα δ α περὶ σοφιστά, 80 de quattuor Sophistis ageretur. Et 10 antecedit p. 89, 12 ου δε ηλθον μετα- σχήσων dualem iuxta σπευδον excludit. Quod ruet sensit

Coos le

19쪽

sed ratione violentiore luam an probari OSSU; efficiens. Ego nunc, si quid mutandum, Scribendum duc γενεσθαι

μόνους εἴσεσθαι, τους περ των λόγων μόχθους. Sensuiae siue at De siti Libaniano melius εἴσεσθαι traditum convenit quam Io receptum oportuit, Si Her verdenum Rudimus, οἱ σεσθαι.

p. 92, 12 ην ουν τελὴς εζόδων τε καὶ στρατειῖν καὶαγώνων εφ' οἱς ερχεται Αρης καὶ παρατάζεων. Pro οἷς scribendum conieci υς Maod receptum oportuit eodem Her Nordeno iudice, recte, ut nunc mihi videtur. p. 93, τοσοῖτόν τε ἀποσχόντος κώμου τε καὶ κοινωνία των ε νυξὶν H τα των πενεστερων πορευομενων

Οἰκίας. 'octe Suhenhelius πενεστερων a conioetur1 dolandae p. 95,8 μῶς δε η του τι δεῖν πείσεσθαι των ἀηδεστέρων ελπίς. Delendum conieci δεῖν, id si io Asmus t

p. 96, 22 ἐν πολίταις γαρ α δεξιοῖς καὶ περὶ σοφίαν διατρίβουσι μέλλων δείξειν τα θήνηθεν ἀγωνίσματα. 0

1ii hoc loco neque p. 113, 21 τον γαρ α νόμον ου ἐaν κεναῖς αἰτίαις ἐβρίζειν ne que p. 146, 7 τι α τοίτό εστιν εἰκάσαι particula αυ attrectanda est, quippe quae significatione luodammodo adversativa plane e usu libaniatio adhibita sit, id quod contra oraverdonum eius loco δη proponentem dico.

p. 7, καὶ μα ἐνενόουν, ὼς ει του φαινοίμην εν συνουσίαις ἐπιδεής, ἐκ της αυλ ἐπὶ ταίτα πορείας ἀπολογήσομαι. Iniuria participium quod est in libris ἀπολογησόμενος cum indicativo mutavi. Recte chenk0lius loci Aristidis or. XXIII t. I p. 452, 15 ευθυς εἶχον ἐν νωHostsed by

Coos le

20쪽

p. 100, 18 ὁ με δη σεμνος σεμνος ιστηκει. ,Procul dubio muando Libanius eae pressu tragici nescio cu/us locum hodie deperditum adnotat amor vordonias. 1M dictio laos locum comoediae a per videtur, qualis si Ephippi HI

p. 103, των ante χρόνων in textu miSSum 8Se a Sehon holio monitu Visti. p. 105, 15 ευρίσκει πόνου χωρὶς τους συλληψομένους προς τοι σοφισταῖς τους ἀμφὶ τους ποιητάς. rorsu intolerabit est καὶ 1uod Croonertus ante τους inSerendum duxit. p. 105, 20 των ante Περινθέων iam a Reificio uncis inclusum esse adnotare debui. p. 108, 10 μη ζεων τι προσπεσών τω διασπάσαι Sche

helius διαρπάσαι quod si in libris ruet locis latonis Log. VII 807 B X 906 D tutatus est.

p. 109,3 των δ' εἴ τις ρετ οντινοον , τω μεγίστω καλλωπίζοιτο η πόλις, τας ἐμας η εν αυτη διατρψας ἀκοsσαι. ost των δ' inserendum esse κει probabilis est coniectura Her verdent. p. 110,10 την μεν γνώμην ἐπαινεσας, κελευσας ὁ ζητεῖν νυμφίον, ως μοιγε οὐσης ἀντὶ γυναικ0ς της τέχνης Multum argutiariam perderet locus, Si cum Croeneri νυμφίον doloromus et αλλον aes ζητειν insereremus. Neque dixit libanius ἐπὶ την θυγατέρα καλουντα, sed ἐπὶ δεῖ πνόν τε αμα καὶ αυτην την θυγατέρα, neque ς εμοιγε

οὐσης της τέχνης sed A εμοιγε οὐσης ἀντὶ γυναικις της τέχνης. Hostsed by