Lucian

74쪽

18 ΛΟΥΚΙΟΣ Η ΟΝΟΣ

καὶ 'νδρους δύο λαβοῖσα - μὰν μνωτοντν πυρὶ του λύχνου ἐπέθηκε καὶ στασα πολλὰ του λύχνου κατήλάλησεν ἀτα κιβώτιο ἀδρον ανοίξωνα, πάνυ πολλὰς ἔχον - ας ἐν αὐτε, ἔνειν αν--ται aevi προφέρει μιαι, ἡ δὲ εἶχοεμβεβλημένον ὁ τι με οὐκ oria, τῆς δὲ δμως αὐτης ἔνεκα ἔλαιον αὐτο εδόκουν εἶναι ἐκ τούτου λαβουσα πίσαι ὁλη, ἀπο των νύχων αρξαμένη τῶν κάτω, καὶἰφνω πτερὰ ἐκφύσω αὐτη, καὶ ὐμν κερατίνη καὶ τρυπη ἐγένετο, καὶ ταλαδλεσα ορνίθων κτήματα καὶ σύμβολα πάντα εἶχε - ην-- οὐδἐν Ἀδρα νυκτερινός. επεὶ δὲ Πεν αυτην ἐπτερωμένην, κρώξασα δεινον καὶ oro ἐκεῖνο οἱ κόρακες, ἀναστῶσαφxo πετομένη διὰ της θυρίδος. 13. ἐγω δὲ ναρ κεῖνο οώμενος παντοῖς δακτύλοι των μαντο βλεφάρων πτόμην, - πιπτεύων τοῖς ἐμαυτο ὀφθαλμολούν τι βλέπουσιν - τι νηγόρασιν.

76쪽

μη καθεύδω, εόμην τότε της Παλαίστρας πυρωσαι - . καὶ πίσασαν ἐξ ἐκεινου του φαρμάκου ἀσα πέπεσθαί με μου μην γὰρ πείρα μαθεῖν εἰ μεταμορφωθὼς ἐκ του ανθρωπου καὶ την φυχ' ωνις σομαι. δε το δωμάτων πανοίξασα κομίζει την πυξιδα. - δὲ σπεύδων δ ἀποδύσας χρωελον ἐμαυτον, καὶ πνις μεν ου γίνομαι δυστυρος, αλλά μοι υμ πισθεν ἐξηλεε,

κ - περιεσκόπουν, αὐτον ἐώρων μον, φωνὴν δὲ ανθρώπου ἐς το μέμψασθαι την Παλαίστραν οὐκέτι εἶχον το δὲ χεῖλος ἐκτείνας κάτω καὶ

78쪽

γενόμενος.

14. ἡ δε ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶ τυρ

μεν το προσωπον, ταλαινα, λεν, ἐγώ, μέγα

ευπα in κακόν - μασα γὰρ ημαρτον ἐν τῆ μοιότητι τῶν πυξιδων καὶ Κληνελαβον οὐχὶ την τὰ πτερὰ φύουσαν ἀλλὰ θάρρει μοι, A φίλτατε ρήθη - η τούτου θεραπεία ροδα τὰ μόνα εἰ φῶροις, ἀποδυσημεν αυτίκα - κτῆνος, τον δὲ ἐραστήν μοι τονεμον αἴθις ποιώσεις ἀλλα μοι, φίλτατε, την μίαν νύκτα ταύτην --εινον ἐν τρειν, ὀρθρου δὲ δραμ σα οἴσω σοι δα καὶ φαγῶν ἰαθήσy. ταμα inre κατα-- σασά μου τὰ - - - λοιπον δέρμα. 15. εγο δε τὰ ἐν α λενος μην, τὰς δν φρένας καὶ ,- Ουν ανθρωπος ἐκεῖνος

80쪽

Λούκιος διχα της φωνης. rora ἀν κατἐμαυτον μεμψάμενος την Παλαίστραν - τῆαμαρτία ἄκων - χεῖλος ἀτημιν νει πικροώμην ἔστωτα τον ἐμαυτου Amro καὶ Κλον ηθινον ενον τον 'tima συ. οἱ μαισθόμενοι με ἀσω παριώτα, δείσαντες μὴ του χόρτου κοινωνος αὐτοῖς ἐπε- ερνμαι, - τα κατακλίναντες μοιμι ησαν τοις ποσὶν ἀμύνειν τῆ γαστρί - ω συνῶς πορρωτέρω ποι της φάτνης

ἀποχωρήσας σπῶς ἐγέλαν, ὁ δέ μοι γέλως