Platonos Phaidon. The Phaedo; edited with introd. and notes by Harold Williamson

141쪽

3 των ποιητῶν Τάρταρον κεκληκασιν εἰς γαρ τοὐτο TO χάσμα συρρεουσι τε πάντες ιποταμοὶ καὶ κ τουτου πάλιν κρεουσι γιγνονται δε καστοι τοιουτοι δι' οἴας αν καὶ

, δε, δε ὁρμηση, τα ενθάδε πληροῖ αυθις, ταδε πληρωθεντα ρε διὰ των χετῶν καὶ διὰ

TV γῆς, και εις τους τοπους καστα ἀφικνούμενα, εις Ους κύστους δοποιεῖται, θαλάττας

τε καὶ λίμνας καὶ ποταμούς και κρήνας ποιεῖ Sue εντεῖθεν δ πάλιν δυόμενα κατὰ Θης γης, τὰ Dμεν μακροτερους τόπους περιελθόντα καὶ πλείους, τὰ I; Ἀλάττους καὶ βραχυτερους πάλιν χις τον Τάρταρον εμβάλλει, τὰ μεν πολύ κατωτέρω

142쪽

εκατέρωσε μέ χρι του μεσου καθιεναι περὶ δ' os' πιναντες γὰρ προσω αμφοτεροι τοῖς ρευμασιτο εκατερωθεν γίγνεται μερος.

.XI. Tὰ μεν ου δη λλα πολλά τε καὶ μεγαλα καὶ παντοδαπὰ ρεύματά εστι τυγχ)άνειδ αρα οντα εν τούτοις τοι πολλοῖς τετταρ' ἄττα ευματα, ων το μεν μεγιστον και ξωτάτω

ρεον περὶ κύκλω ὁ καλούμενος Ωκεανος εστιν, τούτου δε καταντικρύ καὶ ναντίως ρεων Ἀχε- 113 ρων ο δι ρ0μων τε τοπων ρε ἄλλων καιδ' και πο γῆν ρεων εἰς την λίμνην ἀφικνεῖται την 'A χερουσιάδα, ο αἱ των τετελευτηκότων

ῬυYαὶ των πολλῶν ἀφικνοὐνται και τινας οε αρμενους χρόνους μείνασαι, αἱ μεν μακροτερους, αἱ δε ρανυτερους, πάλιν εκπεμπονταιεις τὰς των ζωων γενεσεις. τρίτος δε ποταμὸς τούτων κατὰ μεσον εκβάλλει, καὶ ε γγύς της εκβολῆς εἰσπίπτει εις τόπον μεγαν πυρι πολλω 13 καιομενον, καὶ λιμνην ποιεῖ μείζω της παρ

143쪽

Ου συμμιγνύμενος ω δατι περιελιχθεὶς δε πολλάκις πο γῆς εμβ λει κατωτέρω του Ταρτάρου οἶτος δ εστὶν οὶ επονομάζουσιν JΠυριφλεγεθοντα, οὐ καὶ οἱ ρύακες ἀποσπάσματα α ἀναφυσῶσιν ἄπνὶ πιν τύχωσι π0ς γῆς. TO, TOUδε α καταντικρύ τέταρτο εκπίπτει εἰς τόπον πρῶτον δεινόν τε και ἄγριον, ως λέγεται, χρῶμαε εχοντα iλον οἷον ὐ κυανός, οὐ δ' Ἀπονομά C

δαίμων καστον κομίζει, πρωτον μεν διεδικάσαντο οἴ τε καλῶς και σίως βιώσαντες aι οἱ μη καὶ ρ μεν ν δόξωσι μέσως βεβιωκεναι, πορευθέντες επὶ τον 'AVέροντα, Daβάντες α δηαὐτοῖς ὀχ Ἱματά εστιν επι τούτων ἀφικνοὐνταιεις την λίμνην, και κεῖ οἰκοὐσί τε και καθαιρομενοι των ἀδικημάτων διδοντες δίκας

io ἀπολύονται, ει τίς τι δίκηκεν, των τε εὐεργεσιῶν

144쪽

κa εὰν μεν πείσωσιν, εκβαίνουσί τε και ληγουσι των κακῶν, ε δε η, φέρονται αὐθις ει τον Τύρταρον και κεῖθεν πάλιν εις τοὐς ποτaμούς, 35κa ταὐτα πάσχοντες οὐ πρότερον παύονται, πρὶν ν πείσωσιν ου ηδίκησαν aύτη γὰρ δίκη π των δικaστῶν αὐτοῖς τύχθη. οι δε

δ ' αν δόξωσι διαφερόντως προς το σίως

βιῶναι, οὐτοί εἰσιν οι τῶνδε μεν των τόπων ο

145쪽

5 ω Σιμμία, πὰν ποιεῖν, στε ρετῆς και φρονη- σεως ν τω βίω μετασχεῖW καλον γὰρ τοαθλον και η ἐλπὶς μεγαλη. LXIII. To μεν ουν ταsτα διισχυρίσασθαι οἴτως γειν, ὼς ἐγὼ διεληλυθα, οὐ πρεπε νουν

πλέον Ῥάτερον ηγησάμενος ἀπεργάζεσθαι, τὰς

146쪽

δεδη καλεῖ, φαίη αν νη τραγικός, ειμαρμενη, καὶ σχεδόν τί μοι ρ τραπεσθαι προς τολουτρόπι δοκεῖ γαρ δη βελτιον εἶναι λουσά a5μενον πιεῖν το φάρμακον καὶ μη πράγματα ταῖς γυναιξι παρεχειν νεκρον λούειν. LXIV. αυτα δ' εἰπόντος αυτοῖ ὁ Κρίτων, E er/, εφη, ω Σωκρατες τί δε τούτοις ἡ μοὶ επιστέ λεις δε περὶ των παίδων η περὶ ἄλλου

του, ὁ τι αν σοι ποιοῖντες μεῖς εν χαριτιμαλιστα ποιοῖμεν περ ίει λεγω, Ἀφη, δε Κρίτων, οὐδεν καινότεροw τι μῶν αυτῶνεπιμελούμενοι μεῖς καὶ μοὶ καὶ τοῖς μοῖς καὶ μῖν αυτοῖς εν χάριτι ποιησετε ατ αν ποιῆτε, καν ' νυν μολογήσητε εα δε υμῶν μεν αυτῶν ἀμελητε, καὶ ' θέλητε, σπερ κατ io Yνη κατα τα νυν τε εἰρημενα καὶ τα εν τωεμπροσθεν χρόνω ἰην, οὐδε εαν πολλα μολογη- σητε ν τω παρόντι καὶ σφόδρα, οὐδεν πλεον ποιήσετε. αὐτα μεν τοίνυν προθυμηθησομεθα,εφ', ἴτω ποιεῖ θάπτωμεν δε σε τίνα τροπον i5

Oπως ν εφη, βούλησθε, άνπερ γε λάβητε με καὶ μ' κφύγω μὰς γελάσας δε αμα ησυχλὶ και προς μὰς ἀποβλέψ a ειπεν, Ουπείθω, δε ἄνδρες, Κρίτωνα, ως ἐγώ εἰμι υτος Σωκράτης, ο νυνὶ διαλεγόμενος, και διατάττων ο

εκαστον τῶν λεγομένων, ἀλλ οἴεται με κεῖνον εἶναι im οφεται ολίγον ἰστερον Ῥεκρον καὶ

147쪽

α φάρμακον, ουκετι μῖν παραμενῶ, αλλ οἰχγ σομαι ἀπιων εἰς μακάρων δη τινας εὐδαιμονίας, ταὐτά μοι δοκῶ αὐτω ἄλλως λεγειν, παραμυθούμενος ἄμα με υμὰς, ἄμα δ' εμαυτόν. ἐγγυησασθεουν με προς Κρίτωνα, χφη, την Ἀναντίαν ἐγγυην

προτίθεται Σωκράτη δε εκφερε δε κατορύττει.ε γαρ ἴσθι, η δ' ς Δ ἄριστε Κρίτων το μηκαλῶς λεγειν tW μόνον εἰς αὐτω τοὐτο πλημι μελες, ἀλλα και κακον τι Ἀμποιεῖ ταῖς ψυYαῖς. ἄλλα Ῥαρρεῖν τε χρη καὶ φάναι 'οὐμὸν σῶμα θάπτειν, καὶ θάπτειν ούτως οπως α σοι φίλον 116 ν καὶ μάλιστα η γ' νόμιμον εἶναι. I Taὐτ εἰπὼν κεινος μεν ἀνίστατοεις οἴκημά τι ς λουσόμενος, και ό ρίτωνειπετο αὐτω, μὰ δ' κελευε περιμένειν. περιεμενομεν ουν πρὸς μὰς αὐτούς διαλεγό- μενοι περι ων εἰρημενων καὶ ἀνασκοποῖντες,

τοτε δ' ὁ περὶ της ξυμφορὴ διεξιόντες, ση

148쪽

ησαν, εις δε μεγας καὶ αἱ οἰκεῖαι γυναῖκες ἀφίκοντο, κείναις ἐναντίον του Κρίτωνος δια λεχθείς τε καὶ πιστείλας ἄττα βούλετο, τας μ εν γυναῖκας και τα παιδία πιεναι κελευσεν, αὐτος δε ηκε παρ μὰς και ην ηδ εγγύς 5

c Σώκρατες, εφη, ου καταγνώσομαι σου περ oa λων καταγιγνώσκω, τι μοι χ επαίνουσι και καταρῶνται, πείδαν αὐτοῖς παραγγελλωπινειν το φάρμακον ἀναγκαζόντων των ἀρ- χοντων σε δε ἐγὼ καὶ ἄλλως γνωκα εν

καὶ ἄριστον ἄνδρα οντα των πώποτε εὐροαφίκομενων, και η καὶ νυν ευ οἶδ οτι Ουκ

εμοι χαλεπαινεις, γιγνώσκεις γαρ TOυς αιτίους, ἀλλα κεινοις. νυν, οισθα γαρ α ηλθον

149쪽

παραγγελθη αὐτοῖς, δειπνήσαντάς τε κa πιόντας ευ μάλα, καὶ ξυ γενομενους γ' ενίους ναν τυχωσιν ἐπιθυμουντες. λλὰ 'δεν πείγου 'ET 'Ia εγχωρεῖ. καὶ ὁ Σωκράτης, Ε ἰκοτως

L XVI Kαι ό Κρίτων ἀκουσας νευσε τωπα ὶ πλησίον εστῶτι, καὶ ὁ παῖς ξελθων καὶ συχνὸν χρόνον διατρίψας κεν αγων τον μελλοντα διδόνa το φάρμακον εν κυλικι φέροντα τετριμμενοπι δων δε ὁ Σωκράτης το ανθρωπον Eἶεν, φη, ω βέλτιστε, συ γαρ τούτων επιστημων, τί χρη ποιεῖν ς οὐδεν ἄλλο, φη, πιόντα περιιέναι, εως αν σου βάρος εν τοῖς

σκελεσι γενηται, πειτα κατακεῖσθαι ' καὶ ἴτω Bio αὐτο ποιησει. καὶ μα ρεξε την κύλικα τω

Σωκράτει καὶ ς λαβων καὶ μάλα ἴλεως, Eχέκρατες, οὐδεν τρέσας οὐδε διαφθείρας ἴτε το χρώματος ἴτε οὐ προσώπου, ἀλλ ωσπερ εἰώθει ταυρηδυ- ίποβλέψας προς 'ον ανθρω-

150쪽

ευτυχῆ γενεσθαι α δη καὶ γὼ εἴχομαί τε

επισχομενος καὶ μάλα εὐχερως καὶ εὐκολως εξεπιεν καὶ μων οἱ πολλοὶ τέως μεν πιεικῶς οἷοί τε σαν κατέχειν το μη δακρύειν, ς ε 3 εἴδομεν πίνοντά τε κa πεπωκότα, οὐκέτι, αλλ' εμο γε βι καὶ αυτο ἀστακτὶ χώρει ταδάκρυα, στε εγκαλυψάμενος ἀπέκλαιον μαυτο γαρ δη κεῖνόν γε, αλλὰ την μαυτοὐ τύχην, οῖοὶ ἀνδρος Ἀταίρου εστερημένος Ἀλν. οὐ δε Κρίτων τι πρότερος εμοῖ, επείδη οὐχ Οἶός τ ην κατέχειν τα δάκρυα, ξανέστη. Λπολλοδωρος δε και ν τω εμπροσθεν χρόνΥουδὸν παύετο δακρύων, καὶ ' a τότε ἄναβρυχησάμενος κλαίων καὶ γανακτων Ουδένα 35

Oντινα ου κατέκλασε των παροντων, πλήν γε

αυτο Σωκράτους. κεινος δε, ἴα, φη, ποιεῖτε, ω θαυμάσιοι. ἐγὼ μέντοι Οὐχ ηκιστα τούτουενεκα τὰς γυναῖκας πέπεμψα, να μη τοιαῖτα πλημμελοῖεw και γαρ ἀκηκοα Oτι χν ευφημία o

χρη τελευτῶν ὴλ ησυχίαν τε ἄγετε καὶ καρτερεῖτε. και μεῖς ἀκούσαντες σχύνθημέντε καὶ πέσχομεν του δακρύειν. ὁ δε περιελθών, Ἀπειδη οἱ βαρύνεσθαι εφη σκέλη,