Platonos Phaidon. The Phaedo; edited with introd. and notes by Harold Williamson

111쪽

εξ ἐν φησί τις χυτην εἶναι. και ἐναντιουμένη o λίγου πάντα διὰ παντος του βίου και δεσπό-

112쪽

αρ' ιει αὐτον αὐτα ποιῆσa διανοούμενον ς ἁρμονίας αυτῆς Ουσης καὶ ο ς αγεσθαι ποτων του σωματος παθῶν, ἀλλ' οὐχ ta ἄγειν τε ταυτα και δεσπόζειν, και ἴσης αυτῆς πολύθειοτερου τινος πράγματος δε καθ' ἁρμονίαν 33

ῶς εοικε, μετρίως γέγονε τί δε δ' τα Κάδμου,εφη, ω Κέβης, πῶς ἱλασόμεθα και τίνι λόγως , μοι δοκεῖς, εφ ό Κεβης, ξευρήσειw τουτονὶ γοὐν τον λόγον τον προς την ἄρμονίαν θαυμαστῶς μοι ἐπες ς παρὰ δοξαν Σιμμίου γὰρ λέγοντος ὁ τι ,πόρει, πάνυ εθαύμαζον. εἴ

113쪽

XLIV 95Ε ΦΑΙΔΩ 67ημῶν την 'υχχὶν ανώλεθρόν τε καὶ ἀθάνατον, ὁσαν, εἰ φιλόσοφος ἀνθ με λων ἀποθανεῖσθαι, θαρρῶν τε καὶ γούμενος ἀποθανὼν ἐκεῖευ πράξειν διαφεροντως η εἰ εν ἄλλω βίω βιους τελευτα, μη ἀνόητόν τε καὶ λίθιον θάρσος θαρρησει ' δε ἀποφαίνειν τι ἰσχυρόν

διαφερε δε η, yς, οὐδεν εἴτε παξ εἰς σῶμαερχεται εἴτε πολλάκις, πρός γε το καστονημῶν φοβεῖσθαι προσηκε γαρ φοβεῖσθαι, ει

114쪽

τούτων μεν Ουδεν, ὁ δ' ἐγκέφάλός εστιν ὁ τὰς αἰσθ0σεις παρεχων του ἀκούειν καὶ ρὰν καὶ

oσφραίνεσθαι, ε τούτων δε γί γνοιτο μνημη

καὶ δόξα, ε δε μνημης καὶ δόξης λαβούσης

το ρεμεῖν κατὰ ταὐτὰ γίγνεσθαι επιστήμηw Sκαὶ am τουτων τὰ φθορας σκοπῶν, καὶ τα περὶ τον ουρανον καὶ την γῆν πάθη, τελευτῶν ούτως μαυτω ἔδοξα προς ταύτην Ην σκέψιν ἀφυης εἰναι, Δ οὐδεν χρῆμα τεκμηριον δέ σοι ερ ἱκανομ' ἐγὼ γαρ a καὶ προτερον οσαφῶς πιστάμην, ς γε μαυτω καὶ τοῖς ἄλλοις εδόκουν, ποτε έπω ταύτης της σκεψεως

115쪽

εφη. νη Δία εμε εἶναι του οἴεσθαι περὶ τούτων 55 του την αἰτία ειδεναι, ὁ γε υκ ἀποδέ χομαιεμαυτο οὐδε ς επείδαν νί τις προσθ εν, ' το εν ω προσετέθη δύο γέγονεν, ' τοπροστεθεν κα φ προσετέθη δια την πρόσθεσιντο ετέρου τω Ἀτέρω δύο εγένετο θαυμάζω γαρ 76 ει, τε με ἐκ τερον αυτῶν χωρὶς ἁ ληλων ην,εν ἄρα κάτερον η καὶ ου ηστην τότε δύο,

116쪽

αυτοις γενετο δύο γενέσθαι, η ξυνοδος του πλησιον is ληλων τεθῆναt. οὐδε γε ς, ἄν τις εν διασχίσγη, δυναμαι ἔτι πείθεσθαι ς αυτη sa αιτία γεγονεν, η σχίσις, του δύο γεγονέναι ἐναντία γαρ γίγνεται η τότε ἰτία του δύο γιγνεσθαι τότε μεν γαρ τι συνήγετο πλησίον ἀλληλων καὶ προσετίθετο τερον τερρο, νυν δ'οτι ἀπάγεται καὶ χωρίζεται τερον φ τερου. o οὐδε γε δι' ὁ τι εν γίγνετα ῶς ἐπίσταμαι τι πείθω μαυτον, οὐδ' ἁ λο οὐδεν εν λόγω δι' ὁ τι γιγνεται ' ἀπολλυται εστι, κατα Οὐτον

117쪽

βελτιστον ἀναγκαῖον δε εἶναι τον αὐτον τουτον καὶ το ' ον εἰδεναι την αυτην γαρ εἶναι

επιστημην περὶ αυτῶν ταὐτὸ δη λογιζόμενος ο ἄσμενος εἴρηκέναι μην δα σκαλον τῆς αἰτιας

γόραν, καί μοι φράσειν πρῶτον μεν πότερον γη πλατεῖά στιν ἡ στρογγύλη, πείδη δε

3 αἰτίας ἄλλο εἶδος καὶ ' καὶ περὶ λίου ἴτω

παρεσκευασμην, σαυτως πευσομενος, και σελη-

νης καὶ των ἄλλων ἄστρων, τάχους τε περιπρος ἄλληλα καὶ τροπῶν και των ἄλλων παθημάτων, ru ποτε 'αυτ ἄμεινόν εστιν 3 εκαστον καὶ ποιεῖν καὶ πάσχειν α πάσχει.ου γὰρ ἄν ποτε αυτον μην, φύσκοντά γε πονο αυτὰ κεκοσμῆσθαι, ἄλλην τινὰ αὐτοῖς αἰτιανεπενεγκεῖν η τι βέλτιστον αυτ ούτως χεινεστὶν σπερ εχεν ἐκ στω ουν αὐτον ἀποδίδόντα 4 την αἰτίαν καὶ κοιν πὰσι το εκ στω βέλτιστονωμην καὶ το κοινον πῶσιν πεκδιηπι σεσθαι

118쪽

XI VII. Amro δὴ θαυμαστης ελπίδος, εταῖρε, χόμην φερόμενος, πειδη προiων καὶ ἀναγιγνώσκων ορῶ ἄνδρα τω με νω υδεν χρώμενον οὐδε τινας αἰτίας επαιτιώμενον εἰς το διακοσμεῖν τα πράγματα, ερας δε καὶ αἰθερας καὶ δατα αἰτιώμενον καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ ἄτοπα. καί μοι δοξεν μοιότατον πεπονθέναι σπερ αν εἴ τις λέγων ὁτι Σωκράτης

πάντα σα πράττει νω πράττει, καπειτα επι χειρησας λεγειν τὰς αιτιας κάστων ων ο

πράττω, λεγοι πρῶτον μεν τι δια ταυτα νυν ἐνθάδε κάθημαι, τι σύγκειταί μου το σῶμαε οστεων καὶ νεύρων, καὶ τα μεν στα εστιν

τα δε νεῖρα οἷ επιτείνεσθαι καὶ ἀνίεσθαι, is περιαμπεχοντα τα στὼ μετα τῶν σαρκῶνκa δέρματος ο συνεχει αυτ ' αιωρουμενων οἶν τῶν ὀστέων εν ταῖς αυτῶν ξυμβολαῖς χοῶντα καὶ συντείνοντα τα εὐρα κάμπτεσθαί που ποιεῖ οἷόν τ εἶναι με ὁ τα μελη, και δια et

ταύτην την αἰτίαν συγκαμφθεὶς νθάδε κάθημαι και ὁ περὶ οὐ διαλέγεσθaι μῖν ετέρας

τοιαύτας αιτίας λέγοι, φωνάς τε και μέρας και ἀκοὰς καὶ Ἀλλα μυρία τοιαῖτα ψιτιώμενος,

119쪽

αν ταυτα τα εὐρύ τε καὶ τα στὰ δε περὶ

του βελτίστου, εἰ μη δικαιότερον μην καὶ κάλλιον εἰναμ προ του φεύγειν 'ε καὶ ἀποδι-3 δράσκειν υπεχειν τῆ πωλει δίκην ηντιν ν τάττη. ἀλλ' αἴτια μεν τα τοιαυτα καλεῖν λίαν ἄτοπow εἰ δε τις λεγοι ἔτι ἄνευ του τατοιαῖτα εχ ειν, καὶ στὰ καὶ νευρα καὶ ὁσα

δύναμιν ἴτω νῖν κεῖσθαι, ταύτην mi τε ζητοῖσιν 53 οἴτε τινὰ ἴονται δαιμονίαν ἰσχυν νειν, ἀλλὰ ηγοῖνται τούτου Aτλαντα ἄν ποτε ἰσχυρότερον καὶ ἀθανατώτερον καὶ μῆλλον παντα συνε - χοντα ξευρεῖν, καὶ ς ληθῶς το ἀγαθον και

120쪽

ταυτα, ἐπειδὴ πειρήκαὶ τ οντα σκοπων, δεῖνευλαβηθqναι, μη πώθοιμι περ οἱ τον λιονεκλειποντα θεωροῖντες καὶ σκοπουμενοι διαφθείρονται γάρ που νιοι α μματα εα μη εν δατι η τινι τοιούτω σκοπωνται πην εικόνα αυτοῖ τοιοῖτόν τι καὶ γὼ διενοηθην, καιεδειφα, μη παντάπασι τλην ψυχθν τυφλωθείην βλεπων προς τα πράγματα τοι ομμασι καιεκύστβ των αισθήσεων ταχειρῶν ἄπτεσθαι oαυτῶν. δοξε δη μοι χρῆναι εις τους λόγους

καταφρογοντα εν κεινοις σκοπεῖν των ντων 100 την λήθειαν ἴσως μεν οὐν ω εικάζω τρόπον τινα ου εοικε γαρ πανυ συγχωρῶ τονεν τοι λόγοl σκοπούμενον τα ντ εν εἰκοσι 3μ λον σκοπεῖν η τον εν τοις εργοις. αλλ'

οὐ δη ταύτy γε ωρμησα, και ποθεμενος εκάστοτε λόγον ον αν κρίνω ερρωμενεστατον εἰναι, α μεν αν μοι δοκy τούτω συμφωνεῖν, τίθημι δε ἀληθῆ ντα, και περὶ αἰτίας και οπερὶ των ἄλλων πάντων ων οντων, α δ'

ἄν μή, ῶς υκ ἀληθῆ βούλομαι δε σοι