Simonis Simonii ... De vera nobilitate

31쪽

e sena os oportere, viqiiasii mentis o νιν ἔχοντες retie persectet iudicare,& quod vere bonum est lumere atq; optare possimus, quae eυ φλυία, dicitur, res μεμη καλ-λλ1, quam p ab alio neq; consequi neque discere valea- mi , sed qualiscum, a natura facta est, talem quoq; Οbtineamus. Et quouisio in io o f testatur,adeo prauos '

prauitas, disciplina nequeat emeni dari, imo Vt ne P επφόληπωναι posse, siti migram certe non aliam intolligit, quam habilita-.tem illam aes virtutes consequendas a coelo parenti bu acceptam,' κ μ ν αλωπον γεννα s Γλως r V -κ Cuius resent alibi dixit, ab Τ, αεν degen. an. 2. . ρVν 'ς-- ουκ ε p ημν υπαρ ,αλλα τινος Θεέας πιτιας, - . T & quam nos paulo post nobilitatem constituere minutius ostendemus, imo satis ostendit Aristotρles, cum in lib. priore de i animal. histori & seria Oh cundo rhetor- de nobilitate verba

'bi, '' faciens, in locum vocabuli γενομ quod antea usurpaverat, paulo erbuies restituat. Atq; de supremo'illo numine, a quo huit omnis natura & nobis data sunt om nia, scripsit h. idem in hyne mod m. f. - .. ' οθεν κώδ τοῖ -τοῖς ριεν

32쪽

b γουν. Et si Aristoteles vanum nobilitatis nomen esse pilatasset, quo praeiudicio nobiles ornasset priuilegiis illis 3

Euae cap. . μ', 'in ηγρυε προ μεγα εινατο α ρχειν. Hoc ne est nihili facere noubilitatem, vel potius multum, cum iret imperare magnum illi quippiam videri debere affirmet 3 Et alio loco postquam dixisset Ciuitatem sine nobilibus constare non posse, loquens de illa specie Reipublicae,quae vocatur oligarchia, & quam δ&αιον τι usurpare constanti voce te affirmauerat, ainquit, ἐυλογως πιτσοι. si ilοια o. r. M ἐυγενεις - nobiles enim cum ditioribus coniunxerat libro sexto Politicorum & in Nicomachiis, cum b dixit, ιλλ' οἱ ρον δημοκρα a

γuP. Nam Aristoteles eodem plane modo paulo phst

33쪽

argumentatur in eos, qui in Aristocratia praetratu vim tutis honorem sibi solis arrogabant. Non censet igitur ipse, nobilitatem ius ad dominandum immerito sibi vendicare, hoc enim cum iis pugnaret, quae antea ter' dixerat, & postea quot dicturus erat, sed neq; nobiliritatem nem diuitias perfectum ius ad imperandum praebere signitica quod nobiles tamen & diuites obtinere se putabant, cum sic. argumentabantur, gra πλύον ι ἐ-

Nobiles autem, etπολιται si μο AKcν οἰ γενναιοτεροι τἁγεπ-: Vt etiam virtutem solam non perfectum ius secum afferre ad imperandum docet,lum quia non satis est ipsa sola, tum etiam quia si vel in optima Republica omnes magistratus viris duntaxat probis & iustis deferrentur; caeteri cum inhonorati & expertes Reipublicae relinquerentur,pra sente statu non contenti, noua in perniciem Reipublicae molirentur. Quapropter laudari uerat e antea Solonem, qui plebeis quot'& non multam 3. pol. cap. r. Viri yxς pr*diti Ciuibus,si non si a. ratam & per se, saltem mixtis cunimelioribus, & si non magno'saltem mediocres honores, ut censuram, ius eligendorum magistratuum, consultationes in communicari permitteret. Sed redeamus

ad prima: & pro colophone dicamus, an verisimile sit, ab Aristotele rem vanam & quae nomen tantum habeat. pro fundamento iuris Oligarchici constitutam fuisse, cum praesertim in eadem quaestione, Ciuitatem sine nobilitate constare non poste affirmarit, ac de eadem ista

34쪽

OBILITATE. II

quod apud Apollonios &Therenses maxime obseruari

bilibus opponat inhonoratos, quasi idem sit inhonorixatus ignobilis Ut verba g sunt, υπερουγενῆ θ υπερισχυ

ν i, χαλεπὸν τω λογω ακολουθειν. Omnes boni inquith Cicero idem significans) nobilitati semper fauent, quia utile est Reipublici no biles homines esse diguos maioribus suis: dei alibi, Nobilitas integra praesertimati innocens nunquam a populo Romano repudiata supplex fuit. Et iure haec omnia accidunt. Nam stria pserat L Aristoteles, οι ἐωγπῶς αθῶνται τιμῆς, ω υπι

dixi, nobilitatis esse, melius adhuc patebit, cum quid ipsa sit exponetur. Nunc aduersariorum rationes refellendae. Eandem omnibus originem primam fuisse,nemo est qui neget, sed non tamen eadem a prima omnium origine succes.sio sequuta est. Pro qua re sic loquitur ι Aristoteles,

35쪽

N 3 nobilitatem origine prima definimur, alioquin vel ipse etiam m Aristoteles diceret, εικος ramali apοLeaa. c. mis ει- , ειτε

las, qui auos suos recensere possent, aut etiam si, ut M nander dicebat,

τινα

illos numerare nescirent. Vt enim Civitatis magnutudinem a non numero & multitudine sola laabitantia

&ossicium proprium maxime possit

obire επι β τι mi πολεως εργω, quod alibi expressum fuit, b id est, τὸ Mi. & non hoc solum, alioquin enim &

--inta L ν seruorum & aliorum animantium Lindii ,3 φρ - μγ quo p ciuitas esset, sed ευ- δαιμονως, quod seruis & brutis contingere nequit, clunsiit felicitatis expertes, & secundum electionem e viuein

sed eorum energeta, qua ἀ πολλοὶ σπουδο ρι πεφυκα ν Dari Rinfran de , . q' d planiuS suo loco nobilL nox, Et inficietur, agri soli bonitatem frumento aliquid imo multum conferre, ut feliciter prouenire ac multum nutrire possit Naturam nostram agro comparat Hippocrares

36쪽

totum adscribat. Magnum certe quippiam est in soli bonitate situm, sed nisi semina extrinsecus& opportune iiacta, nisi cultura, nisi tempus accedant, infelix lolium& steriles dominabuntur auenae. Sic licet Natura nostra ad optima quael inclinet, nisi dogmata sapientum praeceptorum tempestive, id est, a pueritia idcirco enim beata dicitur a Graecis, quam nos Eruditionem vo camu'quod in teneriore praesertim aetate adhibita plu- rimum valeat praesto sint, nisi industria nostra concurrat, nihil fere proficere poterit. g Vtrunt sane coniun γλθαι--ἀροπί-. Iam vero quod aiunt,Nobilitatem in nullo bonorum genere contineri, falsissim im est. Nam etsi maioribus expositi calamitatibus minus b in virtutes propensi, ex nobilibus aliquot esse videantur, nihil tamen corpori, nihil animae Nobilitatem fonse re,non est concludendum. Iisdem nant rationibus diuitias quoqi nihil esse, facile colligi posset, ait in bonis nullo modo habendas: suae Stoicorun risida opitinio a nobis alio loco fuit satis explosa. culpa iri .rci ipsa& natura nobilitatis non est,quae ad meliora nos

inclinat & promouet; stdin nobis tota resider, qui du-

37쪽

cibus illis ad vitam agendam non ingredimur, quibus sine, nihil feliciter contingere posse dicebat s Hippo-

HSculus p est, cum male se habet in

tas, non ipsi innata,non ipsi propria est,sed accedit&accersitur, quae tamen aliis communis est. Et veritas eorum quae natura

sunt, inspicienda est in iis, quae b secundum naturam sis lib. r. ροLOp. s. hyh 1-Ρ qim praeter ita non carnifice hic fuit opus, sed paedagogo. Imo si

ad calculum reuocare utrano partem volueris, plures. & arrogantiores, intemperantiores, crudeliores, si1- perbiores, & ut paucis complectar omnia, iniustiores& miseriores, ex plebeis habebis, quam ex nobilibus. Contrarium apparet, quia non ex aequo utriusq3 condi tionis homines obseruamus. Naeuus & verruca in facie magis inspicitur & notatur, quam reliquarum partium corporis cicatrices & maculae. Ob eandem caussam,nO bilitatis vitia & incommoda patent magis,& pro maioribus habentur, quia in illorum i facta magis quo i,

a i ea, ς ratius, quod optimam de hs opi- nionem Vulgo gerant, inquiratur. In Nobili acto minima quael expenduntur, quapropter si non omni ex parte respondeant omnia, indignum censetur; at ignobilium vel mediocrem virtutem admiramur; quod in eis desideratur, ignobilitati,

non ipsi adscribimus. Et nullum boni genus est,quo quis

38쪽

NOBILITATE,

quis abuti non possit excepta virtute. Talia sunt om nia, prout ingenium eius est in quem inciderunt. Vt vestes quibus induimur cum actu calidae non sint, nos non calefaciunt, nisi a corporis nostri calore ipsa prius calefiant: sic bona omnia praeter virtutem, bona nobis, esse nequeunt,nisi nos illa quasi bona prius reddamus: res dimus autem, cum ex praescripto naturae ac virtutis vitimur: Quamobrem per eandem nobilitatem ut obesse, vim inserre, opprimere,ita prodesse, defendere,seruare,& multo magis ac melius quam ignobiles possimi. Nam

VtPlutarchus ainquit militat quidem ignobilis quom

in ri DL s Di Vt & nobilis, Vnius tamen opus ab

li=- alterius . opere, ut seruile ab herili differt. Et b Cicero ipse seripsit, Nobiles a nouis homi-

t in Terr φ' se sied etiam volunta te antimo b dissidentes esse i vi non solum habilitate ipsa, sed& decore nescio quo ac elegantia, quam virtutis puluchritudini affert, no bilis ab ignobili differat. Ad Aristotelis authoritatem dicimus, non esse nouum hoc ipsi, antea nimirum dubitare quam decidere, cum praesertim apud sapientes in dubium res voee-S π αρατ σοφων - ει- α ισπειται,τοι I sλίγεται σαπφως εὐθυς se et ei π Amm Atl aliud est dubitare an sit nobilitas, & quos oporteat vocare nobiles et Vialiud est quaerere,an sit subiectum in scientia,quod certe supponi,no quaeri debeti aliud quaerere quid pro subiecto statuendum sit: & primb cognitti est,primo cogntit non igitur quaeritur; at quaeritur tamen quid sitillud. a . v θ quod

39쪽

is D 2 v ERAquod primo a nobis mente cognoscitur. Sie Aristot ies non dubitat an sit nobilitas,sed quinam sint nobiles quam tamen dubitationem paulo post allegata verba abiicit his verbis, δηλον εφ οτι ἐς ν η ευγμιοι

γενους. & ibi: φανερον τοινίω, εγου, etπεθ - παλαι δησαρροπομεν, &c. Et Lycophronis testimonium tanquam Sophistar ignobilis at* unius - των - non κ των σοφων a Plutarcho recte spernitur. Locus item exl Rhetoricis non aufert omnem fidem nobilitati, ut ex iis

liquebit quae in sequentibus dicturi sumus. Atq; ista de priore quaestione hactenus sufficiant.

CAP. III.

Duo summa rerum genera : Triplex de finitionis species : Nobilitatem esse accidens hominis proprium.

REliquum nunc est, ut quid ipsa sit Nobilitas exponatur. Hoc, proposita & explicata definitione, commode fiet. Caeterum quemadmodum non unum genus est eorum, quae hanc uniuersitatem constituunt, ita non unica specie definitionis atque contenta sunt. Vnum genus rerum est earum,quae seipsis consistunt, ae proinde vocantur substantiae, ut coelum, elementa, m teorologica, plantae, bruta, homo: alterum vero ill rum,quaeper se ipsae suist viribus consistere nequeunt,

vi alteri Gipiam tanquam subiectae materiae .inhaerent,

40쪽

& in altero nituntur , ut albedo, dulcedo, frigus: qua Accidentia nominantur, & cuiusmodi est ipsa de quamur c agimus Nobilitas. Non enim ipsa per se cohaeret, sed homini adhaeret: non ita tamen ut forma quae ipsidet esse, id est, esse hominem hoc enim ab anima rationali praestatur sed eius tantum naturam exornet. Prioris generis entia, unico modo definiuntur: alterius dupliciter. Definitio generatim accepta, est e oratio bre-

sQ Auer.2.ls. com. quaeritur. Scire enim quod defianitione assequimur, proprie est scire quid: licet Aristoteles definitionem illam scire, quam e Demonstrationi accommodauerat, substantiis J p ' rum certe non demonstratio est, a Pb. coni. 3.s zib. sed definitio.Haec alibi.nunc quae instant. Duplex est definitio: una explicans nomen, Descriptio proprie, a Scholasticis Definitio quid nominis vocata: altera vim rei & naturam exprimens, proprie speciatimi Definitio, a Scholasticis autem Desinitio quid rei nuncupata. Prior ab accidentibus quibusdam & rebus aduentitiis ducitur. Et quanquam aliquando rei naturam attingere uide tur ut in vocabulo a , b εύδαιμον:α, & hoc nostro tuγέMια cotinger icemuA, 50 Lib. 3 eth. cap. z. quia tamen id genςratim & coiic

scripti ne qRadam reputatun. Hut sit ante omnem e quaestionem cognitam habere