De Callimacho Homeri interprete ..

11쪽

Ἐσαερος, ἀλλ' αἰεί σε πιταμεστε διιφιβόητον manifesto Homeri usum sequitur qui 23 dicit κὰδ δε καρητος

Quaeritur igitur quo modo Call. hunc locum interpretatus sit . quod ut intellegamus, necesso est alium Homeri locum arcessere qui estis 423 - 306τοῖσι δε τερπομενοισι μελας ἐπὶ σπερος ἐλθεν, nam etiam hic versus sine dubi Callimachi animo obversatus est, cum scriberet . IV v. 302, quod vel ex simili rerum conditione concicias. Ex his autem duobus locis comparatis apparet Callimachum voluisse 'Mστερον ουλον Θεέραις esse nigri comam. Non igitur πιλον in ζ231 intellexit crispum, quamquam Scheerius p. 14 et assovius dicunt crispi notionem habere Go apud Callimachum in h. IV. 302; nam vesperis radii non possunt comparari cum crispis crinibus, neque, ut bene monet Doedorlinus in Hom. gloss. II. p. 44 crispi crines possunt pendere κατα inexpτος Callimachus igitur verba υακινθίνειν ανθει μοέας 231 rettulit ad colorem, qua in re plerique grammatici cum e consentiunt cf. Suid., Phol. Zonar. 1759), cum Eustath. quidem eadem sententia p. 1561, 13 prolata: ιελαίνας κατα τὸν ἀπινθοντο ανθος, ibid. 18 nobis servari aliam opinionem: η καὶ ἄλλως ου κατὰ μελανίαν et προ υάκινθον της κομης

ομοίωσις, ἀλλὰ προς τὸ Ουλον αυτῆς, γουν πρὸς το

vindicaverit in lagm. 140 ἀμφί τε κεβλήν

εἰργμενος ἀγλίθων ουλον πει στεφανον 3 Simillimum interpretationis exemplum exstat in segm. 290,

ubi Call. B. 825 δωρ μελαν ίση τοι reddit per ισηπον θεις, ελικωτατον δωρ. is quae infra dixi a. h. l.

12쪽

- 10 ex Homero certe intellegi nequit; etenim potest significare coronam aut densam aut crispam, aut mollem atqui altera significatio verisimillima mihi vid0- turi); nam brassicae quidem species enumerans Theophrastus in hist plant VII. 4, commemorat υλοφυλλον, λειο λλον αγρίαν hic ex altera specie λειοφωου apparet λόφυλλον esse brassicam soliis crispis praeditam. )Iam vero υλος Vocabulum explicatur etiam ὁλόκληρος; ccines. OGOν ποτε μεν αυτ δε τ' ιγιες καὶ λόγarreo et simili modo multi alii grammatici quos enumerat Schnsiderus ad h. U. 76, quibus addas poli Soph. 124, 11 τλε γέαινε οθεν rex ουλητο γιασμενον τραυμα Atque scholiasta quidem Callimachi sic etiam . IV. 302. interpretari studet, cum dicat ὁλόκληρος ταῖς θριξὶ, τουτεστι λαμπρος ταῖς ακτῖσιν quod salsum esse iam vidimus subest autem

haec significati in h. H 76:ε δε σε Θήρης

Ουλος ζάριστο λης Ἀσβυστέδι ταρθαο aisi quo loco ουλος explicatur adnotatione scholiastae adscripta ad . 65 et ad . 76. Hic igitur ono dictum est κατ εξο γ' de eo qui sanitatem nactus est Aristotelea enim lingua recuperata sanus et quasi solidus atque integer redditus est. υλος igitur hoc loco propius accodit ad vim Ormae λος, sicut apud Hom. 343

et in cis 118 μηνὶ δ' εν υλεν παντα στερήσαμεν ετρεα πόντωχrma octo plane eadem ratione usurpata est qua oλος. Iam restant tres loci, ubi Mom habere significationem magna cum intentione, vehementer mihi persuasum est; qui loci sunt:

Fortasse crispi notionem HI statuit etiam in K 134 πιλη

δ' ἐνενηνοθε λαχνη.

' Ex Theophrasto autem habet κράμβην ουλην Nicander in micis sem. 85, 33, cuius montionem facit Schoerius l. l.

13쪽

Atque Schoerius quidem ut etiam einehius ad h. I. 52 et Schneidem ad II. 76 vertit hoc vocabulum non secus atque in h. IV. 30 primo et tertio loco per crispi vocabulum vereor ut maiore iure hic quam illic;

nam manifesto Call. I. 52 dicer vult non alio consilio Curetas saltasso, nisi ut strepitu et tumultu inde orto impedirent, quominus Saturnus audiret infantem vagientem quod si ita est, vocabulum octes, si de crispa pedum argutatione A intellegeretur, omnino nullam haberet vim. quidem autem non dubito, quin etiam in voce Ουλα Call. xprimere voluerit illos consulto crebra celerique pedum supplosione strepitum edidisse, ut vagitum Iovis celarent atque hanc significationem vocabulio λου hausit ex Hom. 756. των 'a τε haρων νεφος πεται ἐε κολοιῶν Ουλον κεκλήγοντες. Quo cum loco conserendus est lut mor. 10 de garrul. 17)γ καὶ af LLλλων τους τοιουτους 'graινῶ

δεινοῖς ακοντισταῖς -ομεναι λέγων ουλα καὶ αυοκνα καὶ συνεστραμμενα φθεγγομενους.

Huius autem loci simillimus os ille ex . III. citatus; etenim ibi quoque Call. fusius explicat, quantum

effocorint strepitum Amagones, quae armatae circa Dianae simulacrum saltarent Syringes acutae succinebant, sonus imago usque ad Sardes et Berecynthiam regionem currebat, pharetrae concussae sonabant. Inter hanc

14쪽

- l2 descriptionem verba e δε ποδεσσιν υλα κατεκροταζον leguntur. Nonne, ut taceam de Scheerio qui . t oxλα in hoc versu interpretatur per oλέθρια - de crispa pedum argutatione si interpretaris haec verba, molestissim modo turbant sententiarum conexum nonnΘOptimum locum habent, si intellegis pedibus ohementor strepebant Accedit quod iam verbum κατακροταλίζω, quod sine dubio est ea forma, quam OS 1cere solemus Onomatopoeticen habet significationem strepitum edendi, ad quam significationem minime quadraret sententia

crispi Immo in Q vocabulo inest causa, cur φαρε- τραι πεφοφεον nam adeo Vehementer pulsabant, ut pharetrae sonarent. Denique haec interpretati firmatur Homor hymno de an V. 20. συν δε σφιν τοτε Νυμφαι ρεστιάδες γυμολποι φοιτωσαι πυκνα ποσσὶν ἐπὶ κρηπι μελανιδρ νμέλποντaι κορυφην δε περιστενε Ουρεος ηχώ

Quae cum ita se habeant, etiam in loco simillimo

3 Scriptorem enim hymni esse eum qui imitetur, non Callimachum hisce de causis verisimile videtur. Ac primum quidem ea est hymni conditio, ea verborum mollitie et tenuitas, ut Alexandrina aetate hymnus non scriptus esse non pos8it: cf. Praesertim V. 33 ποθος γρος tum qua ratione monstrosus an V. 36sqq. nasci narratur Vere Alexandrina est. Deinde Theocritum XVII 23 χαίρων υἱωνων περιωσιον υἱωνοῖσιν imitari videtur . 41χαῖρεν δε νοί περιωπια δαίμων, ercurius enim gaudet filio

suo Callimachum autem novit propter formam ' μείης V. 28, 36, 40, quae ante Callimachum non legitur, quaque hic usus est, ne magis divinum Homerum, qui solam habet formam Eoμείας, imitetur, quam fas sit es insta ad h. III. 143ὶ denique V. 15. Oγρης ἐξανιων imitatur Apollonium Rhodium III. 69. θήρης ἐξανιών; ἐξανιεναι autem verbum Amnonius finxit et adamavit, septies enim apud eum legitur, alibi nusquam; nam apud Theocritum XXII 8 corruptum est. Hoc nuper in philologici seminarii disputatione duce aibello extricarimus.

15쪽

epigr. . . ut olao intellegendum esse de motu adsiduo vel vehementi, cum de crispi notione cogitari non possit. Quattuor igitur notiones certo cognosci possunt vocabuli υλος, quas Call. ex Homer petivit, prorsus inter se diversas perniciosus, niger, totus vel incolumis, strenuus vel vehemens de actione aliqua acri assiduaque De quinta autem vi quae subest in segm. 140 res non ita patet conici potest eam esse significationem crispi, ipsam quoque fortasse haustam

- , α Iuppiter δ' οἰωνῶν μέ υσπειροχον αγγλωτηνσων τερα- ' a' ἐμοῖσι φίλοις ἐνδέξια φαίνοις. Dicit Call. in antecedentibus Te Iuppiter vel potius Ptolemaeo iam hunc significare Callimachum nemo non videt 3 - non tali fecerunt deorum regem, sed facta tua tuaque vis et potestas, atque ideo Bis' et Λάρτος prope

thronum tuum collocavisti. η Nuntium autem portentorum tuorum orsavisti aquilam οἰωνῶν ιέγ στείροχον i. e. eam Vem quae ceteris antecellit magnitudine sorma, vi maiestate.' am vero apud Homerum aquila 447- Ω l nominatur τελειστατος πετεηνων, quod quid significaret non omnibus antiquis grammaticis apertum erat duas enim sententiae in medium proserebantur,

quod videmus ex schol AD ad 447 adscripto τελειώτατον ' μέγιστον, λεντελῆ σημει φαίνοντα, ἐπιτελεστι-3 cf. uiperinem. XIX, 668 cf. Athenae V, 201M in descriptione pompae Bacchicae quam a Ptolemaeo Philadelpho factam narrat Callirinus Rhodius τὰ M

τῆς 'Αρετῆς γαλμα το παρεστος του Πτολεμαίω στέφανον εἶχεν ἐλαίας χροσοὐκ

' of Athenaeus l. 197, in descriptione tabemaculi ad pom

pam illam spectandam exstructi κατα δε τον νηλότατον τοποντη Ορο- αετο κατα προσ-ον ησαν αλληλων χρυσοῖ.

16쪽

De ἀ- vocabulo disseruit Butimannus in lexilogo II P. 15 sqq. qui demonstravit apud Homerum nihil aliud significare illam vocem nisi floccum Velleris. Osteriores autem scriptores ambigui erant ut de genere, quod apud Homerum cognosci nequit, ita etiam do significatione. tque Pindarus quidem, qui valde adamavit hoc vocabulum, semper ita usurpat, ut significet isoptimum quodque vel pulcherrimum vel suavissimum in Suo genere' unum autem locum qui est in Isthm H

ἀμνάμονες δε βροτοι

- μὴ σοφίας αωτον κρον κλυταῖς πεων oaῖσι εξίκηται ζυγεν imitatus esse videtur Call. ut etiam docuit Schnoid in excursu ad h. ΙΙ. 1l2. Arria δ' ac ἀπο σταντος δωρ φορεουσι μελισσαι,

θης ἀγών.

17쪽

θα Eustast. -- 444 1427, 10). s. etiam tym. Μ. 53, 5 et 117 46,ines. Suid. lex Seg. p. 476, 21, ubi varia confluxerunt. Videmus igitur Callimachum quoque eam Homeri interpretationem amplexum esse quam salsam esse docuit Buumannus l. l. Simul autem notandum est illum attribuisse verbum ono generi neutri, id quod apparet ex priore loco.

', χαλκον γαντα γαχμινοθεν νε σιδηρον αμβο δὶς τετυπωτες επὶ μεγα μοχθήσειαν. Mago δέ vocabulum ab Ernestio lassovio Mei-nskio, Reinechio, redarioi explicatur sublatis bracchiis; haud scio an invites Callimacho; nam hoc si significaret, plane superfluum esset post V. 59εω ' or γε αιστῆρας ἀεισμενοι περ μων, quam tautologiam Call. ceri non admisit. Ac ne Reishio quidem haec significatio probata est, qui dicit p. 731: nemo tundere ferrum potest, dum malleum sublimem tenet. Verior autem mihi videtur scholiasta esse qui imterpretatur m διαδοχης, quam explicationem stiam

Spanhemius et Nigra ' probaverunt. Ille Verg. Αon Vm452 laudat illi inter os multa vi bracchia tollunt

in numerum versantque tenaci forcipe massam. in dissert Vratistam De Callimacho verborum inventore1892 p. 67. 8 cf. iv d M. XXI, p. 74.

18쪽

cum, si homines vel servens serrum, vel frumentum decisum vel tale quid in διαδοχῆς i. e. alterne feriunt, semper oriant in numerum. Iam quaerentibus nobis, exstetne aliud huius interpretationis vestigium, adsundi sunt interpretes ad Ηο- merum is enim habet vocem ἀμβληδη x 476 ἀμβλήδην γοοωσα μετὰ ρωῆσιν μιασscit Andromache, cum videret Hectorem Achillis equis raptatum, et vocem ἀμ υάδην . 364ως δε λεβης ζεῖ ενδον πειγομενος στυρ α λέα-oθεν ἀμβολάδην, αδ δε α κάγκανα κεῖται quod vocabulum etiam legitur in Hom. h. inmerc. 25. ταχα δε γεως κιθαριζων γηρτετ' ἀμβολάδην, ερατη δ οἱ ἔσπα φωνη. Atque prioris vocis exstant tres explicationes,' μετὰ ολολυγμου ἀναβάλλων, quam habetinos. tum qui ἀναβάλλειν intellegunt de anhelando t. agn. Schol. GenaV. H. D: ἀναφερουσα ἀθροως ο αναμα deinde qui ἀναβάλλειν intellegunt alte repetere, quod Andromache i ramo των παρεστωτ- απλουστερον αρχεται 3 cf. h. m. 53 de Cyclopibus:

et Verg. Aen. III. 636, qui de Ulixe usque sociis olyphemum caecantibus ait telo lumen terebramus acuto ingens quod torva solum sub fronte latebat, Argolici clipei aut Phoebea lampadis instar. cf. etiam Ov. et XIII 851 et ep. 61 quod Vergilius expressit

' Suid habet μεγάλως βοωσα, sed haec non est explicatio.

19쪽

nimus apud Eustath. Ap. Soph. , es. Schol. . et Tomni. Et Magn. maec igitur nihil n0 iuvant. Iam vero μβοώδην vocabulum explicatur apud Suid. Hes. Et Magn. Eustath. atque omnes reddunt per ναβάλλεων, quod de bullis aeris in aqua servente emicantibus intellegendum est. Eum autem agn.

Haec verba in mentem nobis redigunt locum quendan apud Diος Laert L 7, i qui de Homericis carminibus declamandis agit: ου τε υμήρου ἐξ υστοβολῆς γεγραφε Sol0 kαφφδεῖσθαι, οἷον που ὁ τρωτος ληξεν,εκεῖθεν ρχεσθαι τον ἐχηιενον quo cum loco compOnonda est inscripti illa Τoia C. m. U. 3088), in qua de ludis gymnicis et musicis agitur Hic enim legimus puero μεσης ἐλικίας examinari in v τοβολὴν pueros πρεσβυτέρας ἐλικίας in reogoλi et ἀνταποδοσει. Iam vero de significatione verbi στοβολή magna controversia exorta est, de qua s. oechhii adnotationem a. h. l. Atque mihi quidem, ut statim dicam quod sentio, eo Assatius de patria Hom. cap. 5 rem ac tetigisse videtur, cui assentiuntur etiam Olfius Proteg. p. 40, )et Boockhius l. l. viri egregii interpretatus enim est: ita ut alius alii succederet, seu ubi unus desiisset canere, alter inde, quod sequeretur, auspicaretur ratus η ἐξ 1το- βολῆς idem esse quod apud Ps. Plat Hipparch. p. 228 bdictum sit de Hipparcho ηνάγκασε τους αφφδου Παναθηναίοις ἐξ στολή ili εως ἐφεξκὶς αυτ διιέναι, ἔσπερ

Iam quaeritur, possitne hoc significare ἐξ υποβολῆς. Id quod his otiam diebus in acerrima contentione posi-

20쪽

tum est,i ita ut ad certum finem perduci res nequeat, nisi subtiliter atque in contrarias partes disputetur. Sed longius a proposito aberraremus neque enim quidquam spectat ad Callimachum. Itaque quaestionem sic proponemus: Potestne Diogenes Laertius vocabulum εξ υποβολῆς tali modo intellexisse, ut significaret που ὁ πρῶτος ληξεν, ἐκεῖθεν αρ- χεσθαι τον ἐχόμενον, an ii viri docti recto dicunt, qui, cum ἐξ υποβολῆς hoc non significare possit, corruptum esse censent Atque equidem existim sanum esse εξ υποβολῆς et Diogenem vera notione huius vocabuli sese usum esse redidisse. Etenim apud Homerum legimus A 292τον ν αρ' reo ηδν ὴμείβετο δῖος Ἀχιλλεύς ot T 80 dicit Agamemno

Atque etiam hi loci cum lim tum nunc adducti sunt in controversiam, quam hic nihil curamus; ' hoc unum dic a nonnullis antiquis grammaticis υντοβάλλειν intellectum esse notione interpoliandi ' cf. schol. Α

Egerunt de hac re praeter oecisium praesertim God. Hermannus, p. V, 300 et op. VII, 82 ac Nitrachius, Meletemat. de hist. Homeri fasciculo posterioreIp. 132 et Sagen est derGriechen p. 413. - . praeter oecis et Hermann. l. i. pilano ad T M. Ηagena Philes VIII, 390. . Ribbeis Philol. IX, 61. Do declinus: Gl. 312. Ameis Zeuschr. f. GymnW. III, 632. Schr der annal. Flech . 93, 232. ' quae mihi sola vera videtur cf. vim verbi subicere.' Alexander.