De Callimacho Homeri interprete ..

41쪽

- 39 esse. Tum quaerenti quae esset etymologia vocis, videbatur βουβρωστις Orta esse ex μυς et βιβρώσκω. Quae cum ita essent, βουβρωστιν idem esse arbitratus est ac μυλιμίαν. Nicander autem prorsus aliter hanc vocem et derivavit et intellexit scribit enim Ther. 78 sqq. αλλος σκορπίων δ' ἐμπελιος-φορδει δ' reo βοσκάδα νηδυνευρεῖαν δὴ γαρ τε τονὶ πος - αἰώ-ητος γαι ἡγος-βουβωσι τυστήν-λίαστον ἰασττει τοίη οι β βρωστις iam ληκεν γεννεσσι.

atque scholiasta talia abst: βοεβρωστις ὁ κορέως τρον , νυν δὐχ ανία καὶ Goς ἐνδεικτικὸν ὁ του σφοδρου δήγματος το βουβρωστις, ωσανεὶ λέγει, τοιαυτηδ ανία, μεγάλυ δη δὴ νέα, ταῖς γένυσιν ἐνέσκληκεν, ηγο- ἐνεξηρανται ἐνεστήρικται. Idem habet vocabulum etiam Ther. 409ε ν λοχ βουβρωστις ἀιδρείηφι πελάσση )αὐτου, θάνατος τε καὶ κέα μοῖρα τέτυκται ubi scholiasta Mem dictam esse putat. Oppianus autem Hal. 208 samem intellegit cum dicit νυκτερίδι pisci

ατελεστον

λυσσομανῆ βοεβρωστιν ἀνειδέι γαστρὶ φυλάσσει. Agathiasonth. al. XI 379 εἰ γαρ ἀεὶ βουβρωστιν εχεις φυσίχθονος αυτ ut saepius Callimachum ante oculos habet. Constantini donique an assis v. 3659

πολλοις δ' Ἀθήνας, πατρίδ' εἰς θεόκτιτον,ανηγαγον πραθεντας, αλλον ἐκδίκως, αλλον δικαίως, τους δ αναγκαίης ποχρειον φυγόντας, γλῶσσαν Ουκε Ἀττικηνίεντας, ιυς αν πολλαχῆ πλανωμενους.

suo iurem Schneiderus D derlini coniecturam l. l. μο- latam βοηφαγος non re Pit.' seu cadaveri a basilisco morso.

42쪽

ηξε καὶ φθινοπωρον, το δ' εἰς ἄλλο φυλαξεi. Hunc locum illustrare attributum ωρηφορος, qu0d Cereri datum est Hom. h. in Cer. 54, 192 492, observavit Welcherus vir summus cs Griechische Gotterlehre ΙΙΙ. p. l, ubi dicit: icht weniger schliesse sic die orende Demeter an mit de thnen eo eri ird Brunck. anal IL 30 doch ist, Menn dies issimal in dem

Handbuch der Chronologie I 24 et 50 a Roscher. p. 2732. Frgm. 35. έματροχιά. Porphyrius increpat Callimachum, quod ματροχιά

et αρματροχιά Vocabula confuderit in v. ἀλλὰ Θεοντοπως ἀνεμ ον υδεὶς εἶδεν ματροχιάς. Schnoiderus autem studet Callimachum defendere, cum neget illum aliter vocabulum usurpasse atque Homerum

i. e. ita ut significet concursum rotarum interpretatur igitur segm dum currunt ea celeritate qua venti solent,

43쪽

- 41 nemo vidit in cursu collidi rotas. Potest sane etiam sic verti locus; sed vix puto Callimachum hoc voluisse, quamquam video nunc Bredavium quoque p. 82 Schneideri sententiam probare; nam primum quidem quod

ventis potius comparantur currus, magis puto interpretationem orbitarum commendat, nam venti orbitam non

imprimunt. Tum autem orphyrius melius Callimachisententiam perspicere potuit, quod integrum locum ei licebat legere; nam tertio . Chr. n. saeculo Callimachi carmina nondum erant oblitterata vel deperdita. i)Sed vix dici debet talem virum non levi socordia haec vocabula consudisse, sed certo hic habenius testimonium eximiae doctrinas Cullimachi. Atque et si- nehius p. 153 et Lobeckius ad utim gram graec. II. p. 424 suspicionem attulerunt de opinione qua adductus αματροχιά Vocabulum interpretatus esset orbitam illo enim bene putat Callimachum derivasse vocabulum ab

obsolet substantivo tua vel αμ i. e. αρμα, cuius Vestigia non solum in nomine αριαξα superessent, Sed

άματροχιάν pro σατροχιά eisdem ratione qua paτρια pro φρατρία, δρυφακτος pro δρυφρακτος positum Sse. Frgm. 190 δε-λον αἰτίζουσιν. Quoties apud Homerum cenavissent homines, non apertum eradi grammaticis; h Aristarchus inim tres 8tatuit τροφάς γαριστον, δεῖπνον, δορπον, alii duas rati αριστον et δεῖπνον idem esse, Philemo autem quattuor eas

3 cf. WilamoW. Praefat. P. 6. cf. de hac re Robertus eber in comment philol. Ribbectio dedicat. p. 44 et de Dioscuridis περὶ τῶν παρ 'Oμηρίν O-μιον libello p. 126 sq.

44쪽

v. 599 libri

ἐσσεται οἴτως, - r ερρο δειελιήσας os schol. V στρος τὴν δειλινὴν ραν παραγενομενος, τον εστ την μεσημβρίαν τὴν σπερινὴν διατρέφας ' ενιοι δἐ τὴν δειλινὴν τροφην αἰτων ' καὶ Καλλίμαχός φησιδεέελον αἰτίζουσιν, ἄγουσι, δε χειρας am εο υτην προ τῖ δειλινῆ τροφὴν αἰτουντες - δεοντως ' προειρήκαμεν γαρ τι οἱ αρχαῖοι τρισὶ τρο- ἐχρωντο. cf. etiam schol. ΒΗ et ustath. a. h. l. qui ipse quoque Callimachi versum profort. Vides igitur hilemonem Opinionem suam fulsisse auctoritate Callimachi. Frgm. 290. Ἀλικωτατος. Notum est e disputatione Scheerit p. 11 trachnoideri II, p. 11 Callimachum cum scriberet ἰσηστον εχεις, λιγαυτατον δωρ, ελικωτατον spectasse Homeri versum B 825 στένοντες δωρ μελαν ἰσηστοιο, atque ita illum docuisse ει ν vocabulum apud Homerum intellegendum esse nigrum; sed quo iure hoc docuisset, nemo demonstravit immo graviter Scheerius p. 4 invehitur in Callimachum, cum dicit soatet sermo Calli macheus eis vocibus quae talibus notionibus indutae sunt quales nunquam habuerunt et argumentum affert cum

alios locos tum hoc segm. Primus autem Bredavius 1. 1. )p. 89 attulit Eum Magn. p. 332, 2 λὶ γαρ κατα δια- λεκτο τ ριελαν et dixit Callimachum quo fuisset studio rariora captandi hanc reconditam doctrinam libentor arripuisse. Atque exstat huius glossae etiam aliud vo-stigium, quod dobeo albello vir doctissimo apud Hesychium enim legitur λίβοτρυς lege λέβ. ' μαελος τις μέλαινα. Videmus igitur ex hoc vocabulo in dialecto nescio cuius regionis nigra uos nominatas esse cf. p. 15, 1.

45쪽

- 43 λβοτσας atque ex hac dialecto Call. Homeri verbum in Oxplicare sibi visus est. Frgm. 18. μεροπες. Bodenheimer, qui l. l. p. 61 sq. de hac voce verba secit, demonstravit poetarum tragicorum temporibus nullam aliam vinx inam suisse nisi mortalium. Atque tum addit: naque aliter Aleaeandrini oeem usurpaibant, nisi quod tariis modis originem vocabuli inplicare tu debant. Hoc in Callimachum quidem cadere demonstrari Ipotest hac re. Is enim semel hoc vocabul usus

ἐστε θεος ουδε γελώσσαι st, λαυτὶ μεροπεσσιν si υροῖσιν εδυαε. Ias 1 vero apud Homerum N 569 logitur γίγνεις 'Αρης λεγεινος ιζυροῖσι βροτοῖσιν

τῶ o νυ καὶ γέρας Ιον ιζυροῖσι βροτοῖσιν. Atque sine dubio Call. verbis μερο τεσσιν Ῥιζυροῖσιν reddidit Homori ιζυρῶσι βροτῶσιν nam etiam eodem

Hoc segm. etsi corruptum traditnm est in scholiis ad W235, ubi Achilles precatur Iovem Dodonaeum

σοὶ ναίου, πονῆται ανιατοποδες χαμαιευναι ita ἐσεν ἐκδους σάμβαλον αυλείου, tamen e scholiastae verbis: ἀνιπτοποδες - φυλασσομενοι μή τι μιαρον πατῆσαι et μη προὶ δντες - ρου, ως μὴ δεῖσθαι νίπτρων. καὶ Καλλίμαχος ησεν κτλ. concludere possumus et debemus, quae insit sententia nam ipse Call. testis affertur huius explicationis a scholiast altero loco prolatae. Itaque necesse est negationem aliquam addere, quod recto Naehius de Hecal. p. 50 statuit, ut sententia V dat, quam e scholiastae verbis poscimus Videmus igi-

46쪽

κοτε πνεοντος ήκαλον os του num iργος νοτο idem est, qui αργεστης νοτος ab Homero appellatur mi nus placeret: Ἀργου 8y κοτα πλεοντος ἐκαλον ναυτου. Mihi prior emendatio videtur satis certa esse. Ita autem si Call. scripsit, hoc quoque versu interpretatus est Homerum. etenim recte Rettgenstein dicit Ἀργον νοτον

idem esse quod apud Homerum A 306 sit ἀργεστὴς

νωτος. Horati carm. I, 7, 15 albus ut obscuro deterget nubila caelo SRepe notus neque parturit imbres perpetuo. Hoc tamen vocabulum dupliei modo explicabatur; LApoli. Soph. 42 26 ἀργεστα νοτοι ' τινες - λεγ ιε-

νου λευκον- . εστ δε ταχεος ' τεσσαρας γαρ μονους οἶδεν ομηρος ἀνεμως schol Lips apud Bachmannum: δηλῶ η τον λευκον et τον ταχυν Atqui Call. adiunxit

47쪽

anxit

1utem

δ haec verba iam Hecherus vir sagacissimus Callimacho vin- init apud Schn sunt m. anon. 28.

48쪽

De orase, ἀθήρ, υρανος, υλυμπος vocabulis. Fortasse non inutile erit inquirere, quid Call. cogitaverit de iis verbis, quae aerem et caelum significarΘnt apud Homerum, dico aris, αἰθήρ, ουρανος, quibus Vo-bulis addendum ost 'υλυμπος vocabulum. Atque constri ut taceam de Leogora Syracusano, qui primus vidiaso dicitur υλυμπον apud Homerum nihil nisi montem, ρανον nihil nisi caelum esse, ' Aristarchum accurato observasse, quod discrimen intercederet inter haec verba. Conseras quasso de hac re Lehrs. l. l. p. 163 sqq. cuiuS verba asperam MFie terrae proaeimus usque ad nubes, quae ultra has regio est αἰθήρ et υρανος Ῥυρανος enim dupliciter sim cat et solidum coeli Armamentum τοστερεμνιον et totam istam superiorem regionem i. q. αἰθηρ. in quibus coelum quasi nitur et clauditur nubes coeli portae dicuntur in 749). Sed ab eo, qui poetae dicitur ουρανος, diversus Olympus, qui ne ipsum coelum est nec ut tum quidam putarunt quidam coeuloeus, sed mons Macedoniae nec unquam haec commutantur. Cacumina vero Olympi cogitantur nubes eaece

dere inde est quod Olympus dici possit in coelo esse. Sequuntur testimonia. Iam vero videamus, quid Call. his verbis voluerit. Atque quidem ter usurpat H. ὁ δε κυκνος εν ηερι καλῶ, αείδει,

τειρεσιν, ἐν&α πλεῖστα κατ' ερα βουκολέονται

δ cf. Suet. Reiff. s. 139, 13 et senem in ua. Rhen. XX. 131. ' cf. etiam amomi disputationem de hac re l. l. p. 70 sqq.

49쪽

βοστρυχον. Hos locos si perlustraveris, statim videbis duobus ultimis arie vocabulum parum apte adhibitum esse de stellarum regione, cum in secundo hymno recte usurpatum sit de inferiore aere; nam si canens lor fingitur 1uditus, non supra nubes volare potest, atque ex ipsa propinquitate avis Apollinaris concluditur adventurus

deus. Vides igitur plane ut Apollonium cs. erh. l. l. p. 76 ita etiam Callimachum, si quidem ab Aristarchidistinctione proficiscimur, confundere vocabula ἀήρ et αἰθ ήρ; crachnoid. I. p. 93, Scheer. p. 6. Iam αὶθη vocabulum apud Callimachum logitur ter: IV. 59τι si καὶ ιτὴ Iuno μἐν σκοπιὴν ἐχει αἰθερος

IV. 257-τέκα ν αἰθὴρ χαλαος ἀντήχησε διαπρυσιον λολυγην. VI. 37ἰς δε τις αἴγειρος, μέγα δένδρεον, αἰθέρι κιρον. Praemitto verisimillimum esse illum, si nescivisset ἀέρα

esse inseriorem solam partem aeris, ne hoc quidem scivisse ἰθέρα esse superiorem solam partem. Recte

autem posuit hoc vocabulum primo illo loco, cum apud Homerum quoque dii in aethere habitarent. cs πιυς αἰθέρι ναέων o 23, B 412, Λ 166. Secundo autem loco ab Homori usu loquendi recedit; nam αἰθέρα χάλ-

sic in cod. Marciano scholiorum Mateorum es de Wilamo . Herm. XIV. p. 19s.' Denique licet etiam e Catulli coma Berenicea carm. 66 afferre V. 6 ut Triviam furtim sub Latmia saxa relegans dulcis amor gyro devocet aerio. M. Mesalin admor carm. I, 28, 5.

50쪽

atque υρανος non poteSt, si ove o est solidum coeli firmamentum, o στερεμνιω ut his locis. Restat locus ille sexti hymni, cum quo conserendus est Apollon.

Rhod. IV. 45αὶθ 'τετραέ τἐ μἐν κρημνιῶς ἐναλίγκιαι ηερι υρον. Hos Callimachi Apolloniique locos qui camparaverit, quis non statim suspicabitur etiam hic ut saepe' altorum alterum corrigore studuisse Iam uter utrum correxerit, cum nesciamus, quando h. VI a Callimacho scriptus sit, magna est quaestio. robius an habet Call. sed cum verisimile sit, ut supra dixi, veram significationem vocabuli αἰθερος illum nescivisse, immo fala illud usurposse modo viderimus praestet hoc non premere. Iam vero apparet Apollonium ante oculos habuisse a so δἐ δυω σκοπελοι - μἐν Ουρανον ευρον ἱκάνει ὀξεώ κορυφὴ κτλ.cum hic quoque de altitudine scopuli sermo esset, Callimachum autem, cum de arbores diceret αἰθερι κτρον, memorem illum auisse locorum Homericorum velut

νήσου ἐν H ἐσχατιην, θι δένδρεα μακρα πεφυκειν,

εις ἐλάτην ἀναβας στεριμιο κε ν η τοτ ἐν 'γδῖμακροτάτη τε τὶ δἰ ἐερος αἰθερ ἶ-νεν. Hinc igitur Call. didicit altas arbores per aerem Prominere in aethera, atque hanc ob causani scripsit αἰθέρι κυρον Sed veram significationem αἱ θερος illum ignorasse vel ex hoc loco perspicuum est, fugit enim

3 cf. Aulin. l. l. p. 23 Scheer. p. 17. 8 cf. p. 23.