De Callimacho Homeri interprete ..

31쪽

- 29 inept- mihi videtur ἐνοπυοι ad τρυλιν relatum quum et plane otiosum sit, nec eo positum loco quo alias videmus epitheta otiosa posita, i. e. proinime nominibus ad quae referuntur e. q. s. Quod autem hic vidimus Callimachum eam sententiam protulisse quam posteriores grammatici Aristarcho tribuerunt, idem etiam saepius' animad

vertemus.

Ad sequentia autem υστήεισαν δ λέγειαι λεπταλέον συριγγες, να ήσσωσιν ομαρτῆ Scheerius p. 12 sq. iam docuit Callimachum in E 570λίνον intolloxisse chordas e lino factas, sed . V. 304 sententiam postea ab Aristophans et Aristarcho commendatam amplexum esse, scilicet λίνον esse γένος τι μνου. De Apollonii sententi cs,erhel. l. l. p. CLI, de tota quaestione Spitgneri excursum ad Iliadem XXIX. IV. 27. αμφιβέβηκεν. Λῆλε φίλη, τοῖος σε βοηθ00 ἀμφιβέβροιεν. Fortasse hic aliquis dixerit βοηθοος esse otiosum additamentum; non recte, nam αμφιβαisco Verbum sic usurpatum esse a Callimacho ut apud Homerum A 37 ς υσην ἀμφιβέβνως vel ι I98 ς'ωριαρὴ ἀριφιβεβήκειν quis est quin videat Atqui hoc verbum a nonnullis salso intellectum est in medio oppido sedere, coli cs. Eum. agn. 90, 13 ἀμφιβέβηκας υ τερασπέζ ν' κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ των ἀλογων ζώων. αυτ γαρ περιβεβροκώτα εαυτων τοῖς τέκνοις ἀμυνεται τους επιοντας. , ἀστοτων περιβαινόντων τοῖς εν λαολ. Hi τεθνηκοσι καὶ Dπερ- ριπουντων, να μὴ σκυλευθῶσι καὶ βρισθῶσιν ' H ριώσος κάθησαι, ἐν α υτὴ τιμώμενος ἄσπερ πολιουχος.

etiam nunc per tenendi verbum aedduntino annus 3 cf. infra ad ΙΙ 60 et ad III 51.

cita ego conieci ct infra a. h. l.

32쪽

homer Untersuch. I. p. 10, meis append. ad ι 198, Hontgius hilol. XXVII p. 524. Iam vides Callimachum βοηθοος addidisse, ut ab hac interpretatione caveret. Ceterum totum hunc versum secundum Homeri exemplum effictum esse' monuit iam Ernestius. Atque idom cadit in huius hymni v. 216 τοίη σε προσεδρωσαγγελιωτις et in h. III. V. 146. so γαρ αεὶ ιρυνθιος

graphi ita schol. B mihi videtur esse, qui dicit ad . I 231

Παγγαίου προθέλυμνα καρήατα μελλεν ἀειρας ἐμβαλεειν δίνησιν, στοκρυφειν δε έεθρα. De significatione vocabuli Ἀτροθέλυμνος ambigui erant grammatici antiqui Atque apud Homerum haec vox legitur his locis: 541πολ λα δ' ἡ γε προθέλυμνα φια βάλε δένδρεα μακρα-τῆσιν έ 1σι Mae αυτῶς νθεσι μήλων.

πολλὰς in κεφαλῆς προθελυμνους ελκετο χαίτας. cI. 3 390 τοίη o. μίρροθος εν Ἀθηνα et E 808, 28; 254.' Sic recte mihi videtur coniecisse minerius Vindic Strab. p. 211 adn. pro τοί- αεὶ κεχρηται sic non αἰεὶ); neque suo iuro Schneiderum hoc Callimachi frustulum neglexisse in editione Puto, Postquam perverse hariolatus est de hoc scholio in mil. VI, p. 547, 26. ' rino fluvio. aper.

33쪽

Explicabatur autem aut στρορριζος Et Magn. 688, 4;

ad K l. l. aut Luci αλλοις, συνεχῆ schol. A et Ladori l. Apoll. Soph. et schol. D ad K l. l. Suid. S. V. στροθέλυμνα et προθελυμνους Eustath. 773, 45 et 24, 20, ΗΘS. S. V. πρυθελυμνους), aut πυκνος schol. V Eustath. Ap. Soph. ad NH. l.). Atque significationem τυ νος Call. aperte admitti noluit in suum versum; nam haec omnino sensum non haberet, quippe quae quadret ad unum locum . 130 Call. autem ante oculos habuit 541; nam eandem formam προθελυμνα usurpat eademque versus sede et rerum conditi similis est apud Callimachum et in I 541. Nec bene cogitari potest Callimachum dixisse artem aliud cacumen deiecisse super aliud, vel potius illum in eo fuisse μελλεν l), ut aliud super aliud deiceret. Qua re puto Callimachum 541 interpretatum esse προθελυμνα per προρήιζO Vocabulum et sic suo in versu illum explicari voluisse hanc

vocem.

Iam vero primus Ruhnhenius vir doctissimus in epist crit. I. ad Valchenarium data p. 16 ostendit Callimachum his versibus imitatum esse Om. h. in Apoll. yth. 20 sq. Η καὶ τὶ ἡέον σε αναξ κάεργος Ἀσπολλων μεροι προχυτροιν απεκρυφεν δε εεθρα. Sic abon libri quae cum intellegi non possent, mutavit Ruhnhenius l. l. in αρμησι τροχοῖσιν Iostes, Rutem nescio quo loco aliam coniecturam periclitatus esse Videtur τετραίης τροχημιν, quam nunc praebent pleraeque editiones. Atque ortasse allor, sed haud ita averisimilitudinem abhorrere puto, si dico iam Callimachum αμρησι προχυτῆσιν legisse idque interpretatum montem una cum promunturiis si radicibus Apollinem

34쪽

demisisse suo versu reddidisse per προθελυμνα Quin autem extremi montis colles vel promunturia a poeta πετρα προχυτa nominari possint, is non dubito qui consideret quam saepe quamque variis modis verbum χει et vocabula inde derivata usurpata sint sensu translaticio unum asser exemplum; τραυματα apud architectos sunt ancones vel lapides et trabes prominentes, quibus moles impositae nitantur. s. Apollod in mathem. Vett. p. 28: να συναγωγὴν εχ τ εργον καὶ πρόχυι ια, Da uti κροβαρῆσαν περιναση, αλὶ εδραν re τι κατω πιατ ς λάβη λ)ΙV. 11. δος. οι aureo μυκημα καὶ αγριον υἷ γοντες

'Eδος λαβυρινθου dixit, ut iam Schneiderus notavit, secundum Homericum Ιθάκης ἔδος 344, Θήβης εδος ι 263, is 406, h. in Ap. Pyth. 47, εδος υλυμποιο sal 44,4 in Cer. 341, h. 15 7. Sed non plane perspexit, quid esset do apud Homerum. Hic enim hoc Ocn-bulum non usurpat nisi do locis habitatis vel a ,

hominibus vel a dis, quae loca re Vera sunt eorum Sedes, ut non secus atque homines ipsi nominentur tanquam

sedentes, sicut etiam de terris et oppidis dicit ναιεταουσι. cf. α 404 et meisii append. a. h. l. ι 23, is 45. )Haec personificatio apud Callimachum adeo evanuit, ut vel de inculto et deserto labyrintho adhibeat hanc vocem; nam Minotaurus hac scilicet in re procul habendus est; neque labyrinthus nominari potestahesei δος;

nam in hoc vocabulo mea quidem sententia semper subauditur status quietis, ut in nostro vocabulo Wohn- cf. schol. V - Wn ad SIM, qui is ab sis derivat.

Id quod Call. imitatus scripsit Ἀκταία τις εναιεν segm. 3483.

35쪽

sita, qui status certo non quadrat adaheseum in labyrintho verSantem. V. 33. καταθυμιος. Ε Θ', Ἀθαναία πάρα τοι καταθυμιος rata.

Κατα μιος χα sine dubio significat catervam, quae deae est κατα τον θυμον, quae quadrat ad ingenium eius, quae ei est commoda, grata. Sic igitur Cali etiam apud Homerum, nam ex hoc habet vocabulum, explicari voluit, ubi legitur χ 392

μηδέ οιδε ' τι τοι θάνατος κατα μιος στω εστιν m. Contra Aristarchus aliam significationem huic verbo tribuit, quae mihi videtur esse verior; nam s. schol. ad K 383: τι το καταθύμιος ἐν μιος, v ως ἐμεῖς et ad 401 τι otio ειρηκε καταθυμιος, ἀντὶ του καταψυχήν εστιν, ου μεριμνgς περ του θανάτου et φιεῖς δ εντ συνηθείq λεγομεν κατaθυιιιον το ἀρεστον. s. Lehrs l. l. p. 46. Callimacho autem alii stant: ustath.

36쪽

- 34 Scholiasta explicat αλαστε et τοι νεπέληστα πομει- νας, vix recte; nam puto Callimachum significare voluisse, qui non Obliviscenda fecisti, cum videres - ναίας στήθεα καὶ λαγονας, atque hanc significationem ei suppeditasse versum Homericum x 261, ibi enim Achillos Hectorem appellat

επέληστα κακα δεδρακόμα et Eustath. 1268, 55 ρα διευς ἐνργάσθη νυν io9προνως ὁ Ἀχιλ- αλ στω εἰπεῖντον Ἐκτορα, ως λέληθα λυπήσαντα. H. 52. βλοσυρος. Βλοσυρος glossa est poetis antiquis solum ex Homero Hesiodoque nota. Atque in Iliade legitur H 212 μειδιοων βλοσυρῶσι στροσωπασι de Aiace dictum atque O 608 τω δε οἱ Hectori οσσε λαμπέσθην βλοσυ ιν πὀφρυσιν Praeterea invenitur βλοσυρωστις A 36τ ασπίδι ν εστ μεν oercu βλοσυρc0πις στεφανωτο δεινον δερκομενη. Deinde quater usurpatum est vocabulum in scut Herculis 147 de acie draconis, 175 s leonibus 191 de Μarte, 250 de Κήρεσιν. am de notion huius vocis

diversae sententiae a veteribus grammaticis prolatae sunt: s. um Magn. 201, 6. καταπληττικος, φοβερος, δεινος παρ TO σοβαρως καὶ πηρμένως λευσσειν μέστειν si δε λαμπρος ἰ χαλεπος αλλοι σεμνος Eustath. 677, 4 το δε βλοσυρον δηλοι με δεινοτητα προσωπου, ἐξου καὶ βλοσυρωπος ο δε παλαιοι βλοσυρον φασι και TO σεμνον, παρ Ῥις καὶ χρῆσις ικοστρατο φέρεται αυτη νὴ τὴν Αφροδίτην, ω ξένη, βλοσυραν γε την ψυχὴν πεις, Suid. αξιωματικος, καταπλυκτικος, φοβερος, σεμνος. cf. etiam Et Gud. 110, 29 Apoll. Soph. 51, 27 Hos. Iam vero Call. semel hac voce usus est h. VI. 52. ταν δ αλ στοβλέφας χαλεπωτερον ὴ φαγον ευρεσιν εν μαρέοισιν υποβλέπει ἄνδρα λέαινα

37쪽

ωμοτοκος, τας φαντὶ πέλειν βλοσυρ υτατον ομμα, χάζεο φα κτλ.Atque ex hoc loco luce est clarius, quam significationem Call. huic vocabulo vindicaverit; nam iuxta aure εροντπομφας positum nihil aliud significare potest nisi

καταπληκτικωτατον, ut apud Hesiodum. Docuit autem eum hanc vim Homeri merco βλοσυρῶπις quam necesse est significare καταπληκτικὴν φιν ἐρουσαν.

Omnibus autem his locis dictum est vocabulum soeulis si acie alicuius animalis atque etiam apud Hesiodum l. l. v. 175 et 191, ubi legimus 1 τὸ βλοσυροῖσι λέουσι et Ῥρεος βλοσυροι ποδώκεες αστοι, sine dubio itido intellogendum est, etsi oculi vel acies non ipsis verbis adiuncta sunt. Qua cum re concinit, quod apud Apoll. Rhod. IV. 1437 legimus de Hercule οσσε ὁ ο βλοσυρ λυπέλαρια μετως P. Minus autem concinit l0cus, ubi dicitur de specu Acherusio V. 740: σιγη ποτε τηνγε κατα βλοσυρην χει κρην. Hic enim non est sermo de lacie, ne de animali quidem, sed de sacra quadam regione, qua re in hunc locum cadat quam alteram significationem proferunt grammatici, dico ἀξιωματικου, σεμνου. Utramque igitur Vim vocabulo tribuit Apollonius, id quod significatione vocabuli alicuius in controversiam vocata saepius fecit bis

autem hac vocula eum usum esse, ut responderet numero Homericorum exemplorum, monuit iam Merkelius p. 157. Atque etiam apud Callimachum in Schneideri quidem edition bis legitur βλοσυρος vocabulum alter quidem locus os segm. 206. Etenim hic oupius coniecit τόφρα δ' ἀνίσχουσα βλοσυρον λοφον ἐγρετο ιτco pro ἀνίσχουσα βοσσον quod Zeiges ad Lycophr. 941 praebet. Quam coniectura cum aliis tum Schneidoro admodum probabilis videri poterat, quippe qui scholia

38쪽

vetera a Kinhelio edita nondum cognovissent; ibi autem versus tali modo traditus est: τοφρα δ' νησοτσα φῶ λόνον γρετο ιτώ. Atque ex his verbis si proficiscimur, satis incoris Τοupii coniectura est itaque ea missa nixi his duobus scholiis

versum sanare periclitemur. Prima quidem et extrema Dars quippe quae apud utrumque scholiastam congruant nimirum servandae sunt, tum φως quoque in vetere scholi suum locum habebit, cum bene coeat cum ιτώ, atque apud Zeigem corruptum videtur in βων sed Ψος puto Callimachum scripsisse, non φῶς. ro λόφων autem, quod contra metrum pugnat, fortasse λοφον substituendum est sagetete. Quae cum consideramus, acile adducimur, ut coniciamus:

τοφρα ν αναίρουσα φάος ες λοφον πρεπο ιτώ, quod et bonum sensum praebet et in ulla difficultato

restitui potest; nam x et ι quam saepe commutata

sint, dici vix potest; et quod apud vetus sobolion post similes litterasi omissum est, apud Zeigem

facile corrumpi potuit in σον. In productione autem extremae syllabae vocis ναέρουσα ante χάος non est quod offendas; nam etiam τε ante φ productum est h. Ι. 36. πρωτίστη γενεὴ ριετά γε Στυγα τε B ρην τε.Praeterea asser h. L 16αυτίκα δίζητο oo υδατος P κε τοκοιο, quo in versu syllaba o verbi δίζητ in eodem edo ita producta est ut caesura intercedat. -- sententiam

dea dicit

3 De vocabulo βλοσυρος f. etiam Bodenheime l. l. p. 36.

39쪽

ρανψ στήριξε κάρη καὶ επὶ χθονὶ βαίνει. Atque vide illum στηρίζειν verbum explicasse Verbo απτεσθαι os paraphr. a. h. l. προσε τε σε, ἔγγισει ut scilicet caveret, ne quis inepte explicaret caput in caelo, pedem in terra fixum cs Verg. Aen. V. 73). De ἴθματα vocabulo, quod habet ex E 778. λ)a δε βατην τρηρωσι πελειάσιν ἴθμα θ' ὁμοῖαι et Hom. h. in Ap. Del. 114μ, δε ποσι τρηρωσι πελειάσιν ἴθμα, μοῖαι, iam Scheerius p. 12 verba secit. Addendum esset Callimachi segm. 468,ωδεκάκις περ τυμβον επι γαγεν ἴθ3 ιατα δίφρου, si iecto D ριατα moechhium coniecisse constaret pro

Notandum est Callimachum, quod addito καλεοντες participi probabile fit, hic vocabulo το εθλον voluisse significari certamen . quae significati utrum exstaret apud Homerum necne ut nunc ita antiquitus ambigebatur. cf. Lehrs Arist. p. 151, LudWich. Arist. Ι. p. 491 et quem asserunt Apoli. Soph. 1l, Praeterea schol Badis 106, γῆμαι την IIηνελοπ ' προκειται νικητήριον ' εἰ γαρ τον ἀγωνισμον ελεγεν, αρσενικον - Ἀφη Contra schol. II ad 441 αθλος αρσενικως μονον ὁ ἀγών, τὸ δ λον δε καὶ τ εστινίκιον καὶ ὁ ἀγων. n. 102. βουβρωστις.μ δε κακα βουβρωστις εν φθαλμοῖσι κάθηται. Hoc in versus βρωστις vocabulum de Erysichthons dictum quid sit nemini dubium esse potest manc glossam noverunt ex Hom. 2 5323 v. l. est in N 71.

40쪽

φοιτῆ ν - θεοῖσι σι ιιενος πυτε βροτοῖσιν quo ex loco cum vis vocabuli βουβρωστις non dilucide appareret, Vera significatione ambigui fuerunt poetae et grammatici; s. schol. Α κυριως με ὁ ριεγας καὶ χαλε- στος λιμος ' νυν δε αντι της μεγάλης ἀνια και λυστης κεῖται λεξις ενιοι δε βουβρωστιν τον Ιστρον λ εξεδεραντο; Schol. B. συντονος δυνη μεγάλως τους εχοντας ἀναλίσκουσα ' εν γαρ ταῖς ἀτυχίαις υπο λυπης εαυτους εσθίομεν, ἄσπερ Βελλερ γοντης οἱ δε ἀστοδιδόντες λιμος ἀγνοουσιν - ου λιμώσσει IΠρίαμος, ἀλλ' ὀδυναται. ddit schol. ΤοWnt et V a δε δαίμονα λαε κατηρωντο τοῖς πολεμίοις, ἀναι δε αυτῆς το ιερον εν μυροῖ, cum quo comparandus est lut quaest conviv. Ι 8, 4, Eustath.

λιριὸς το σωμα; turgius adnotat: μεγάλως--ρια Male; ssi modulam ex Homeri scholiis facile invenias, puto enim το σωιι inserendum esse inter ριεγάλως et εσθέουσα. Iam vero Callimachum intellexisso vocabulum βουβρωστις utimum apertum est e sententiarum conexu venit autem ad hanc significations Homoro interpretando; nam hunc Callimacho ante oculos obversatum esse vel ex attributo caris, quod etiam omerus habet, apparet. Ita igitur consideravit id quod homines re χθόνα δων ἐλαυνει, est paupertas et inopia. Iale quid igitur videbatur ei etiam soυβρωστις

Sic Doederiinus emendavit pro οἶκτον in Gloss. Hom. Νο. 117 nixus schol. lat. p. 152 -- βουβρωστις ' πονηρία ' μεγας λιμος οἱ δε οἷστρον in ἀσθενεια et Hesych. ita re pro Hesiod. βουβρωστις μεγάλη πενία ubi ante Doederiinum iam s.

Vossius coniecit πεῖνα λυπη ' ζωυφιον ' μεγας λιμος ' λυμη, φθορά, φθονος.* ibi quoque Iκτον pro οἷστρον exstat.