De Callimacho Homeri interprete ..

21쪽

111 9 ita hac voce usus est, ut sermonis post aliquantulum intervallum novum eaeordium indicetur schol autem

ad Γ 400 monet κακῶς το πωλήδην ' κεῖται γαρ πρὶν et καταλῆξαι τον ἔτερον λέγοντα. Videmus igitur his ex locis verbo unoβάλλειν a nonnullis grammaticis significationem interpellandi seu strepitu seu verbis re Vera attributam esse. Quod si est, cur non Diogenes quoque sic hoc verbum intellexisse potest, ut alter rhapsodus interpellavisset alterum alique modo in vicem Homeri carmina recitavissent Has Homericorum locorum interpretationes si respicimus, Diogenis ἐξ στοβολῆς et quam dedit explicationem optime coire videntur, neque puto iure στοβολῆς in suspicionem Vocatum esse. Iam vero etiam grammaticus ille in t Μagn. ἐξυποβολῆς eodem modo, puto, explicari voluit; nam si de

aqua servonte dicitur λέβης ζει στάντοθεν ἀμβολάδυν, no

22쪽

- 20 ἀμβολάδην explicatur ξ υποβολῆς, apparet hoc significare bullas in vicem vel alterne excitatas esse ita, ut ubicunque alia dissiluisset, statim alia subsequeretur. Quod quam maxime dilucide perspicueque dictum essenem negare potest. Atque nunc patet ex hoc loco Etymologici tutelam nos accipere eius interpretationis quam adhibuimus in versum Callimacheum. Etenim Cyclopes quoque quasi ἐξ υστοβολῆς servens serrum malleis percutiunt ita, ut, si alter ictum secerit, alter succedat velut rhapsodus rhapsodo, vel bulla bullae.

In Minorvae δ' ὁ γενειήτης δυο μεν κυνας ἔμισυ

Difficito os intolloctu quid Call. voluerit epithetis quae dedit canibus. Atque ultimum quidem θάσσo-νa αυράων ut ab hoc initium faciam. quis significolluce est clarius deinde αἰολον dictum est pro Homerico στοικίλεν cI K 30 παρδαλε ποικίλχ quem locum comparat Schoerius); παρουαίους autem nuper demum repertum est ab Hauptio παρωαίους restituendum esse pro corrupto παρουατίους quod praebent libri, ita ut signifiost tres canes colorem habuisse reaeovo serpentis, scilicet subrusum. Iam autem restat πηγους Atque quaerentibus nobis quid significo scholiasta quidem respondet λευκους καὶ λαιηρος τηγεσιμάλλφ Sed haec scholiastae sente tia esino eadem Callimachi mo sine dubio scholiasta ipse nescivit, itaque hoc neglecto videmus quantum proficiamus nostris ipsi viribus. Iam constat Homori vocabuli πηγος significationem antiquis grammaticis non fuisse notam; nam variis modis studebant explicare.

23쪽

πηγεσιφιάλλεν ἀντὶ civ μελανομάλλεν ὁ γὰρ τοι το ἀρνειος εν μεγάλυν λευκ ὴ ποιμνὼν διάδηλος in καὶ κυμα γὰρ

V. 336 την λευκην τολιμ. Album intellegit etiam Strat comicus in lusu illo docto apud Athen. IX, 383, A, ubi glossa est pro αλες vocabulo. Quod cum in talem

contentionem adductum sit vocabulum πηγώς, quis est qui dubitot quin ali , cum hic usurparet hanc Ocem, controversiam illam sua auctoritate dirimere studuerit 3 Qua in re valde dolendum est, quod sententiam more suo paullo obscurius protulerit. Hoc autem mihi quoquo cum Luca in Flecheiseni annal Vol. 9, p. 60 et Schnoider certum videtur Callimachum τηγώ voculae tribuisse significationem coloris alicuius, non, quae est sententia Aulini p. 47 adn. l. interpretatum in Hom. 124-266 αστους τηγοις bene pasto κυνας μισυ πη-γους intellexisse venaticos canes ut prompti ad currendum sint; nam quae sequuntur epitheta ipsa quoque ut

3 similiter grammaticus in ram. necd. xon. I, p. 358 et schol ad T 197.

24쪽

vidimus significant colorem. Iam autem quemnam O

lorem dicit 3

Atquo Schnoidem quidem hac in quaestione sententiam protulit quam prolatam a viro docto nossem; explicat enim κυνας μισυ πηγους canes quorum color inter album et nigrum interiace i. e. cinereos; sed hoc neque μισυ πηγους neque ἐμισυ τήγους significare potest. Venit autem ad hanc perversam sententiam duce, ut ait, Xenophonte de Venat. IV, 7, qui eligendos canes uenaticos dicit quibus sit χρῶμα πλουν καὶ θηριῶδες; si autem evolvimus Xenophontis locum, videmus ipsum contrarium illum dicere, verba enim sunt haec: τα δε

μμαιναι, αἱ δε λε καὶ τυρραν κτLi Atque Schneidorus Verba απλουν καὶ θηριῶδες pendere putabat, χρὴ εἶναι, cum pendeant nimirum ab εστι. Iam vero Scheerius p. 15 putat Callimachi κυνας πηγους eosdem esse qui ab Homero divis aero dieantur: quam vocem cum alii λε o alii ταχυν inplicarint, rursus inde utram interpretationem ille probarit nos edoceri. Qua sententia fortasse rem ac tetigit nihilominus autem silere nolo, quid equidem opinatus sim, cum vidissem ulinum p. 26. comparare Callimachi δυο μεν κυνας ἐμισυ πηγους cum ea locutione quas est in 388δυο τ ηματα κυματι πη st, quo loco sonorum inversa fere ratio uideatur id quod certe non casu factum est, sed consulto nam ut hoc est poetae vere Alexandrini,

quae verba in usum suum convertit Pollux V 65, cum Arrianus ausus sit contra Xenophontem dicere in Cyneg. VI, 1

τα δε χρωματα ουδἐν διοίσει ποῖα αν θωσιν, Ουδ ει παντελῶς εῖεν μελαιναι et πυρραὶ et λευκαὶ ουδε το πλουν χρο ποπτευειν

τῆς χρόας ς θηριωδες.

25쪽

illum Homericorum vocabulorum sonum imitando ex

tatur coniectura os schol. Η a. h. l. να- ωρίσταρχος,

ναῖον τινες δε ναον.

Sod iam ante Aristarchum notam suisse scripturam ναῖον apparet, ut mihi quidem videtur, ex Apollonio Rhodi L 1146 ἐστε οντι παροίτερον δατι ναῖεν Λένδυμον. tque, ut dicam quod sentio, videtur hic ut saepius' Call. obstitisse Apollonio cum scriberet ταων Μαιναλέη ναε φόνου ἀκρωρεια. Atque confirmat sententiam meam et quod sonorum similitudine ναο φόνφ significare videtur Homericumino dr ρψ, quod etiam in eadem versus sede legitur, et quod apud utrumque mons est qui νάει. Neque solus Call. Apollonium reprehendit propter hanc formam; nam in scholio quoque ad v. 1143 adscript legimus:

' M. Gerchius inius Rhen. 44, p. 14 sqq. et infra ad h.

26쪽

nautica. Hoc ut douionstremus necesse est rem longius repetere.

Atque hymnus quidem Callimacheu quo anno scriptus sit nescimus; i habemus autem terminum quendam, post quem consectus sit, dico invasionem Collis in Asiam factam, quam Droysenius esch. des ellenism. I. p. 91 nisus Pau8. X. 23 14 ponit anno 278l7. am quaeritur, quando Argonauticorum προέκδοσις edita suerit; id quod inde pondet, quo anno Call. alterum hymnum scripserit versus enim 105 sqq. huius hymni spectare Apollonium exsulem constat itaque Argonautica Call. novit, cum hunc hymnum scriberet. Hic autem propter v 65 sqq. Scriptu esse non potest eis temporibus, quibus agas rex Cyrenes

bellum gereret contra Philadelphum, ' sed aut post 248l7, quo tempore Cyrene in dicionem venit Ptolemaei Philadelphi, aut post 263, quo anno Euergetae desponsa

est Berenice; ε nam etiam tunc temporis non dubium erat, qui Cyrene in Aegypti dicionem ventura esset β)Atque hoc tempus praeferendum mihi videtur, quod vaticinatio quae inest in v. 65 sqq. Ostyo καὶ βαθυγειον μην τουν φραο Βειττκαι ιβυρο εσιοντι κοραξ ηγγατο λαψ3 cf. Susemihi, Gesta. d. mech. Litt. I. p. 360. ' De Argonauticorum editionibus nuperrime egit aassius in Arateis Philol. Untera a Messiingio et Wilamowitato edit. XII)p. 33 sqq. qui contendit προεκδοσιν nihil nisi recitationem fuisse perperam nomine editionis significatam. Sed hoc nihil ad nos;

nam sive erat vera editio, sive recitatio, Call. certo eam novit.' Haeberii in Philol. Ol. L p. 691 duo bella Cyrenaea statuit: αἰωmum nihil fu nisi defectio, qualis post cuiuslibet re smortem sole fleri circa 280 annum usque ad annum 275 eatum,isauerum uod simul oum Syrio seritur, re em est bellum -- pugnandi causa susceptum uostque annum 266 usque ad annum

27쪽

- 25 δεξιος ἐγαστῆρι ui 1 ιοσε εἱχω δωσειν ἐμετεροι βασιλευσιν αεὶ δ' ἀορκος Ἀπολλων. melius se habet, si spectat rem, quae certo mox futura sit, non quae iam acta sit. Quae cum ita se habeant, verisimile si Apollonium iam' exsulem fuisse ante annum 263 itaque potuit Callimachus nosso Argonautica cum scriberet hymnum in Dianam pravamque formam ναιεν exprobrare Apollonio. andem igitur scripturam Aristarchus postea recepit et sua auctoritate tuitus est. Sed ut ad propositum revertar, si re vera Call. locutione ει με κινας ἱλιισυ πνὶγους eis qui legebant in memoriam revocare voluit Homeri δυο ais ατα κυματι πηγψ, illum πηγε Vocabulo tribuisse significationem nigri mihi persuasum est, cum apud Homerum

κυμα myro interpretatus esset sine dubi nigram undam, non albam neque enim unquam Homero unda est

το κυμα δε αντιφραζων τε με κυματι πηγψ λεγει, σνε δε μέλαν τε ε κυμα κάλυφεν. m. 112. κεμάς.

Ἐν δ εβάλευ χρυσεια θεη κεμάδεσσι χαλινά. Vocabulum κεμάδα hausit ex Hom. 2 361ως δ' τε καρχαροδοντε δυω κυ- εἰδοτε θήρης, η κεμάδ' et ε αγωον πείγετον εμμενες αἰεί κτλ.cuius de vi 1ssentiebant grammatici, cum alteri intellegerent cervam, alteri capream. cs. e. g. Hes.

' se l. Ε μέλαν.

28쪽

eorum sententiam probasse, qui interpretabantur cervas, non capreas i)HI. 133. τρώει. Oυδε διχοστασίη τρωει γένος, ἀντε καὶ ε περ οἴκους στηωτας ἐσίνατο. Quae cum scriberet Call. ni fallor ante oculos habuit

ῶνος σε τρώει κελιηδής, ο τε καὶ ἄλλους βλάπτει. nam vides apud utrumque enuntiata esse pari modo formata, cum primum τρώει reseratur ad singularem casum, tum per pronomen relativum et, καί propagetur in universum. Atque in priore enuntiato Call. voluit interpretari Homericum ινος σε τρώει, quae locuti nunc quidem ab aliis alio modo explicatur. δ)cf. etiam schol. L ad Μ 66. τρώσεσθαι Ἀλάττω Θήσεσθαι και τραπήσεσθ'al. γεωνες γαρ τὰς τροπὰς τρώ- ριατα καλουσι καὶ ,οινος σε τρώει ἀντὶ του παρατρεστεις

schol. Genau. I et II a. h. v. Eustath. ad 340 1204,45). - Atqui cum διχοστασίη τρώει γένος nihil aliud significare posset nisi discordiam gentem perdere eique nocere, hanc significationem Callimachus etiam loco Homerico vindicaviti In posteriore autem enuntiat pro Homerico βλάσττει praetulit, quod elegantius videbatur. ἐσίνατο, memor

Dianam autem apud Apollonium quoque Rhodium III 879

curru vehi a κεμάδεσσι tractu monet me aibellus praeceptor humanissimus.

' es. Ameis et Autenrieth. stimulat, at At, Papius, Mile mella se det, Minori.

29쪽

τ ανδρος μεγα σίνεται. emorabile autem, quod ultra Iliadis ot Odysseae certe usum oristum sibi permisit

m. 240. προλιν. υταὶ δ', υστι ανασσα, περὶ πρυλι εορχήσαντο πρωτα μἐν ἐν σακέεσσιν νοστλιον, αυθι δε κυῶ νστησάμεναι χορὸν ευρον.

Locus odia sinohio et a Schnoider in suspicionem vocatus uterque enim inepte dici putabat pyrrhicham

saltasse Amazones primum clipeis armatas, postea ita ut depositis armis cyclium chorum instituissent distingui igitur inter pyrrhicham armatam et non armatam, cum haec saltatio nunquam nisi ab armatis saltata esset. Μeinehius igitur cum etiam accusativum desideraret ad στερι, coniecit περὶ ρμας αρτήσαντο, στρων glossam ratus ex . I. 52 illatam Schneidorus autem Callimachum arbitratus imitatum esse Σ 597 sqq. proponit πρῶτα μἐν ε στιχέεσσιν Sed vereor no vim attulerint Callimacho viri doctissimi atque puto eos non offensuros suisso, si ille scripsisset aut πρῶτα μἐν στερι πρυλινωπήσαντο ἐν σαγάεσσιν κτλ. aut περὶ πρυλι μἐν ωπήσαντο στρωτα ἐν σακέεσσιν ac , nunc autem quam habet verborum collocationem, est illa quidem parum logica, attamen non sine exemplo; nam s. h. in Apoli Del. 80. ἐνθάδε μιν στρωτον τευξαν περικαλλε νηόν,

πάντα ἐα ἀνθρώπους. Hic quoque, quod ἐνθάδε positum est initio μέν vocula non addita, dixerit quis revocandum esse et ad πρῶτον et ad at ταρ επειτα, sed mox videbit solam ad priorem enuntiati partem esse reserendum. Quod autem Schneidorus putat Callimacho cum haec scriberet obversatum esSe Homerum, ego quoque existimo a aibello viro doctissimo monitus, sed alium locum significare voluit poeta doctus.

30쪽

quidem cs. Lohrs ' p. 1l7 interpretatus est pedites

atque eos gravis armaturae, ut Oppositi essent si qui aut curru aut levibus armis uterentur; cc schol cadE 744 τρυλεεω πεζώῖς σαλλαις ibid. τι σμοὶ ι τρυλεες et τυ ποντες schol. A ad A 49 τι φανερως πρυλέες οἱ πεζοί aντιδιεσταλκε γαρ τους παεις, Schol. ad Μ 77. δει σαφως τους πεζούς πλέτας πρυλέας al. Aliorum autem sententiam reperimus apud Hes. s. V. πρυλεὶς ' O ιιεν πολλους λαους οἱ δε προμ άχους, et

Τπερυσω, περυλις καὶ πρυλις, υς δαμάσε δάμαλις atque Hesychius explicat τριλιν πυρραν/, ὴ πλίτην. Iam nonne verisimillimum est Callimachum voce τρυλιν significare omericum τρυλεες et iam ante Aristarchum interpretatum esse per πλέτας Atque s. etiam . I. 52 sqq. octa δε Κουρῆτες σε περι πρυλιν ωρχήσαντοτευχε πεπλήγοντες, is Κρονος νασιν ηχην ἀσστέδος εἰσato και μή σε κουρίζοντος. Πρυλιν igitur, quae est saltatio στρυλεων. hic saltant Curetes armis clipeisque armati, qua ex re videmus

Callimachum τρυλέας intellexisse Οαλέτας. y clam neque Schneidεro adstipuleris, qui dicit p. 247 s. s. Praeterea

Eustathius ipse aliam derivationem profert p. 1030 16. Nonnus autem hunc locum imitatus est Dion XIV, 27

γηγενεε Κορυβαντες ο βρέφος ἀροιλοχευτον ἀεξιτὀκω παρα πετρη

χῆνα φερεσσακεεσσιν ἐμιτρωσαντο χορείαις, κῶμον ἀνακρουοντες δρίκτυπον περοπῆα, ὴερα βακχειοντες.