장음표시 사용
641쪽
BERTRAMO frJapparet, quorum hic ait: Sacramenta se non f tum per omner pascha flemnitates cristrantur sintulis avnis, vertim
Angulis in anno diebus. Nondum enim priuatae ac solitariae missae inualuerant, utpote non nisi post hanc aetatem iniicctae. Et dignum omnino notatu est, quod hac ipsa aetate concilium Aqui pro se fi J hanc antiquam praxin pristino splendori r stilucre quodammodo ad laborauerit, renouato corcilii Aristio- eui decreto, quod ita habct: Omnes, qui inTrediuntur reobsam
Dei, G seripturas sacras audiunt, nec communicant in oratione cum populo, sed pro quadam intemperantia se a perceptione Ianctae communionii avertunt, hi de ecclesia remoueantur, quamdiu per confessisuem paenitentiae frueIus os dam, G Irrcssus in Miscutiam ecus
D p ea semel per annum ιr concilio Lateranensi. V p R v M hic morbus pcnitus insederat in populi mentibus & inueterauerat, Vt non facile possit avelli ; adeoque incorrupto aevo vitium non remittebat aliquid, sed in dics ingrauesccbat; Quid Θ, Concilium Lateranense sub Innocentio tertio robur ei addebat ac firmamentum, Cilicium communicandi ad angustiores reducendo limites. Quum enim antea omnes ad minimum ter linguliS annis communicare Oporteret, hoc concilium non nisi semel in i cstis r surrectionis dominicae diebus id fieri iubebat, decreto facto in hanc sententiam: - ώmnis fit utriusque sexus fidelis, postquam ad annos clis crositionis ocruenerri, Omnia sua solus peccata confiteatur fide-
si liter,saltem semel in anno, proprio sacerdoti, & iniunctam, sibi poenitentiam studeat pro viribus adimplere, suscipiens
tantum, esse, qui dicant, nisi aliquo interdicente peccato, eueharistiam qn tiare accipiendam. . cr Bertram. de corp.& sanguine domini in praefat. sin Concit. Aqui ian. c. LXX. ex contil. Antiocli. e. II. tom. VII. conci I. p. 3 0. 336o ct Concit. Lateran. Iv. c. ΣXI. t tom. XI. concit. pag. t L seq. Πας -- Α γ waι
642쪽
se reuerenter ad minus in pascha cucharistiae sacramentum, nisi se forte de proprii sacerdotis consilio ob aliquam rationabilem se caussam ad icmpus ab huiusmodi perceptione duxerit absti- nendum ,,. Haec regula Postea in cor iis iuris canonici adscita est DC. Atque ninc exircinam ruinam antiquae & apo stolicae consuetudinis frequenter & g cratim communicandi possumus arcessere. Nam ex hoc temporc populi sibi co p runt persuadere, se frequenter communicandi lege iam esse solutos suoque facere satis officio, ii semel per annum tem-
sore paschali eucharistiam reciperent sinerentque sacerdotes
uos communicare solos; quam rcm illico insequuta est alia abusio, nimirum consuctudo cclebrandi missas priuatas & litarias, quae antiquarum & generalium communionum totius limul ecclesiae locum occuparunt, & antiquaS precationes fecerunt ingentem absurdarum locutionum acerutim & farraginem , dum precantur di gratiaS Deo agunt pro uniuersa congregatione, tamquam communicantibus, quando proprie loquendo non nisi Unus intcr coS communicaint, reliqui autem omnes meri spectatorcs sacerdotis, nomine totius ccci
liae agere dictitantis, fuerunt, & ficte ac simulate communicaverunt sine ulla vera communione. Haec generalis crat osticii Romani ratio tempore reformationis, si1 insigniores quasdam basilicas exceperis, in quibus, si BONA i. a narrat, com munio ministrorum cum saccrdote, rem diurnam fac iciate, rotcnta fuit, ne in dcsuctu linein abiret antiquissimus ccclesiae
ritus, sine quo vix poste intclligi dicit, quae in liturgicis in
rationibus quotidie recitcntur.
uὶ Decret. it. Gregor. lib. V. tit. XXXVIIl. de poenit. & remissi c. XI. x ron. reti liturgi c. lib. II. e. XUll. n. II. in milia soIemni retenta est ab aliquihus eccleliis ministrorum, quae Romae nunc permanet in insignioribus basilicis, & ubi desierat, apostolicae vis rationis decreto restituta est. sapientis. simo sane consilio, ne in desuetudinem abeat antiquissimus ecclesiae ritus, sine quo vix possunt intelligi, quae, in liturgicis orationibus quotidie reriis
643쪽
Gid opera laborisque in restaurandis crebris ae frequentibu3 communionibus positum fuerit tempore reformationis. NONNIHIL operae laborisque in corrigendis hisce abusibus restaurandisque crebris ac generalibus communionibus heic illic consumserunt primi reformatores. Et fesiciter qu,
dem eo rem deduxerunt, ut missas priuatas Vbique abol rent : verum instauratio antiquae consuetudinis, ex qua Vniversia ccclesia singulis diebus dominicis communicabat, res erat, quae non adeo facile poterat crici; partim propter praeiudicatas hominum opiniones, quae CX contrariae consuetudinis vi ac diuturnitalc corum mentibus insederant; partim propter Vitiorum, quem rctinebant mortales, amorem, qui
eos non sinebat ad citismodi sic conformare institutum, quod constantem animae puritatem & conscientiam a delictis femper vacuam requirit, Vt digni reddantur, qui singulis hebdomadibus vel dicbus communionem recipiant. IOANNES CALVINUS, Vbi primum Generiarm venit, Vehementer omni studio atque opera elaborauit,ut menstruam vel etiam hebdomadalem communionem restitueret, utpote apostoloium &ecclesiae primitiuae praxi maXime consentancam. Multum prooa contendit ii se inutionibus fuit J, ubi consuetudinem papisticam, quae semel quotannis communicare iubet, tamquam certis limum diaboli inuentum, damnat. Verum ille, quantumuis annisus, ne quidem impetrare potuit, ut singulis men sibus coena cclcbraretur, scd supcratuS in conatibus suis est& coaetin consentire regulae, quae populum quater in singulos annoS communicare iubebat. Quamquam se curasse dicat furcserri in acta publica, vitiosum csse morem istum, ut posterist Caluin. institui. lib. IV. e. VII. n. Xl.VI. Et sane hare coiisuetudo ,quae se mel quotannis communicare jubet, certissimum est diaboli inuentum: citis iuscumque tandem minitterio in ela fuerit. 2 Caluin. respons de quibusdam eccles ritibus p. a . singulis mensibus eceis nam celebrare maxime nobis placeret: modo ne usus seeqtientior negligentiam pariat. Nam dum maior pars a communione abstinet, quodammodo dissipatur ecelesia. Malimus tamen singulis mensibus inuitari ecclesiam, quam quater dun iat in surgivos annos: ut apud nor fieri solet. Quum
644쪽
facilior esset ac liberior correctio. An vero in hunc usque diem mos ille correctus sit, id quidem est, quod cgo ignoro. Probabilissimum cst, non csse corrcetum, quandoquidem in alio quodam opusculo Γ'J occalionem habui ostendendi, consuetudinem tantum quater Per annum communicandi adhuc
generatim ol tinere in ecclesia Galliegna. Disciplina eius nihil amplius requirit, etiamsi frequentiorem reccptionem commendet. Eces a Anglicana in huius generis conatibus paullo fuit felicior. Quamuis enim regulae cius ter tantum in singulos annos populum gencratim cucharistiam recinere iubeant; tamen in ecclesiis nostris cathedralibus cucharistia communiter singulis dicbus dominicis celebratur ; qui mos in quibusdam ecclesiis parochialibus tantiarnsibus quoque obtinet; & aliae tam intra ciuitatem qu4m in agris singulis mcialibus coenam administrant. Multum autem adhuc laboris & studii cons mendum erit, Vt res ad veteris ecesesiae exemplum imaginemque antiquitatis reducatur. Nam in iplis nomis ecclesiis catlaedralibus communiones ratae sitiat & infrequentes, atque ibi locus adhuc est isti Q HRYs o STO MI querelae: sio consuetudinem l O praesumtionem l Ι rustra habetur quotidiana oblatio: Afrustra stamus ad altate: Nemo est, qui simul participet. In- ens populi multitudo ad audiendos sciniones conssuit, quan-Mdo autem tempus celebrandi diuina musteria adest, vacua is desertaque redditur ecclesia. Quum claboratos scrino lictis suos recitant conserui, studium illi ad bibent & ingenium; si quum autem ipse Christus, communis magister di dominus, , semet in sacris mysteriis ostensurus est, a mensa cius, quan- si tumuis humanissime ima itari, rcfugiunZ,,. Non potest non hoc male habere omnes pios CIIRISTI seruos, qui ibi stant in eius nomine ministraturi, dum pauci eorum admonitioni obtemperant, & plcrique a communione se abstinent quasi nurula officii christiani lege eam recipere tenerentur. Et ira par
hue primum venirem, non distribuebatur nisi ter quotannis: & quidem vi inister coenam pentecostes & natalis Cluisti, septem toti menses intercederent. Milii placebant singuli menses: sed quum minime persuaderem, citius viis sum est populi infirmitati ignostere, quam peltinacius contendere. Curatii tamen referri in acta publica, vitiosum esse morem nostrum, ut posteris sa-eilior esset & liberior correctio.
645쪽
chiis ruralibus res magis deploranda ost, ubi d speratio successus ministros a studio restaurandi istam consuetudincin deterret. Heic enim homines ab licbdomadali communione tantopere abhorrent, Vt nulliS quantumuis scriis cohortationibus eo adduci se patiantur, Vt Vsitatis eccletiae regulis, quae ter quotannis eos communicare iubznt, morem gerant, licctis se minister eorum omnium nomina, qui communionem hoc modo negligunt, tamquam reorum publici scandali, deferre -ad antistitem iussus sit. Verum quum fundamenta ipsa defrudia
ut, quid fuerit operatur ivlus ' EXperientia nos condocci, non minus operam & Oleum, quod aiunt, eos perdere, qui socosedcm ac negligentem populum Cc quod non tor in singulos annos communicci, defcrunt, quam qui ad communionem in singulas hebdomades celebrandam cum excitant & cohortantur. Hic timor, & haec infractio animi ac demillio, in quam ministri ecclesiae cadere solent, dum homines ad sui uandum regulas, ter in singulos annOS communicare sub censura coclesiastica praecipientcs, adducere ad laborant, sacit, ut desperent fieri post e, ut ad Vctustae praxeoS pcrfectionem propius accedant: siquidem eos, a quibus impctrare non potiunt, ut praesenti disci plinae communicandi lcr quotanniis pareant, obstinatiores cile sciunt, quam ut viliS vel maXime scriis admonitionibus ad hebdamadalem fecit se passuri sint communio
tere se clus esse videatur , ut co muvio ad Frisium exemplum reducaιur.
QVODNA IIcssicax rc mcdium huic inueterato malo a hiberi possit, non adco facile est dicere. Scd.t en rccu- peratiosius rei, quae ir sens fuit primitiuae ccclistae gloria magnumque christianae in ser tiae ac pietatis adminiculum,s cuiusinodi hebdomadalis commundo fuit certissitne J digna omnino videri dcbct, de qua ilii toto animo cogitent ac consultent, quibus Deus caelesti quadam vi potestatcm auctolita-lcmque cmendandi abusus impertiuit, si id tuto quidcm ad aedificationcm, non ad destructioncm, possint facerco Quod si
646쪽
ego essem idoneus, qui hac in re darem contilium hoc hi T.
Vt prius instauraretur Vcre antiquae disciplinae ecclesiasticae oraxis, quo facto via quoque patet et ad renouandam praxin ais liquae rationis communicandi singulis diebus dominicis Dixeris, instaurationiS antiquae disciplinae in prirsenti rerum sta tu incredibilem esse magnitudinem ac dissicultatem messentium temporum rationem & Vniuersalcm morum corruptelam eam haud es c admissuram: Ecclesiam Anglicanam ducentis ranis huius disciplinae restitutioncm maxime exoptasse, sed Di stra : nihil cnim ad reducendam eam Effectum, sed res potius
sublapsias esse remo, minoremque disciplinam per hos sexagi ta annoS a temporc Inde infaustae confusionis obtinuita α quidem antea. Ad quae responderi potest, dissi licitora πOmnino magnam cta, scd non insuperabilem. Nam disciplina una e diuinis in ecclesia institutionibus est, Dei ve nihil praecipit, quod per se fieri non potest, si homines in eius exemcitio ossicio suo non desint. Enimuero rcgulas hac in re pro scribete,ai duum & pcriculosum negotium cst, idoue ab aliis lapientioribus potius quam a me fieri volo. Nonnulla hanc in rem a rccentiore quodam scriptore n iam suppeditata sunt quae ad propositum modo scopum obtinendum faciunt; quare satis in prasiati habeo, lectorem meum ad eius consilia monitaque remittere, & huic nostrae dissertationi