장음표시 사용
611쪽
,blemate pauimenta ornas, magnificos muroS construis, co-Humnarum capita crigis, lychnos ab argenteis catenis de- ,,pendere facis: ipsium Vero nec visitare quidem curas in carisisceribus vini'tum. Nec prolii O magnifica templa conde- ,,re, sed haec cum illis, immo vero haec ante illa, facere mo-yneo: nemo enim quia templa magnifica non condiderit, um-
quam accusatus est: ad vero gehenna, ignis inextinguibilis, upplici daemonum eminent, nisi quis diligenter ilia peradi,,gere Vclita Quum ergo ardeS exornes, noli adsidium fratrem fidespicere: hoc cnim templum illo est multo praestantius, nam si& illud infideles rcges & tiranni & latrones capere Pollunt. ,,Quicquid a uicin bcnigne in fratrem feceris, nec diabolus i-ἡpsc poterit Vmquam eripere, scd manci thesauris aeternis roescondstumἡ- Iacile foret, plura istiusmodi loca ex CHRYsos Tosio si J & aliis ad ferre, scd hic unus sufficit ad ostenden- .dum, quantum pretium caritati ac beneficentiae in pauperes saluerint veteres christiani, in ordine praeparandi homines ad dignam fanctae communioniS receptioncm.
De earitate in deponendis inimicitiis ac tanto nandis iniuriis. Gxto, ENIM UERO hoc non . 'num solum caritatis genus .erari quod hac-ccasione cxerccndum commendabant: scderu adhuc aliud quoddam idque multo dissicilius ad faciendum, neque tamen minus studiose ab omnibus illis peragendum, qui gratiam Dci in sacrificio corporis ac sanguinis CHRISTI impctrare cupiebant. Et hoc erat ossicium deponcndi inimicitias ac iniurias condonandi, quo sine qui ad sacram mensam veniam a Deo petere' audere vellent, absurde & im-
613쪽
dami, ne vindictae erepiditatem ita μι nic habentes, adἰ ersus nos pree sn. 1σ, di nus, Dimitte v bia, cur G nor dimittimus debitor diri no 'Irii. Terribile est my . tum hoc, quod dicitur, E ferme sis ad Di timelamat, ei ι hoc . Dis: Dimisi, a miue, dimitte: flui, siue : l::ι:ur, quinee: si non soliti proximo, ncque tu mea fluas: Ii non dimisit, neque,st dimittas: A inua in intraue: si dii rus fui rus esto e in qua mei sera metior proximo , eadem remetiaris misi. Uoc argumcntum erat, .
quo auditores suos ad ignoscendum Eutropis, quem iniimicissi- .nuim habucrant, induccbat, quum offenso princηχ delitesceret sub altari ecclesiae', cui ipse anica ius asyli abrogare co
natus fuerat. Pitopo , inquit ri, hoc tartu solitio jacramenta eo treetabitis , G precationcm illam ductis, qua rogamo tu mur' Remitto , nobis, quemadmodum etiam mv remittivitas debitoribus nostrii; fl a d.
hi revis, o Irnar exigatis P Alio Ioco ait: Si hoe feririmu si in inlicis dimiserimuS Oilens aSJ Iour tu Iura re eientia 'ad fau- . Elam terruil sie hanc mensem ac Sire, eo verba Ela dimitte no-Bis &c. J quae precationi inscrta frent, Meliter dicere. Quod si autem inimicitias & iras in animo foueant, nihilo magis quam adulteros & alios eiusmodi sontes, sacrae mensae participes eos fieri posse, adfirmat. ruicavrem, inquit J, llasphemantemque impossibile est sacra mense participem scri , ita quoque, qui inimis 1ias fouet, aut in irae pertinax os non Iotcstfriti secta communione.
614쪽
Ouomodo potu abis Deum tibi mansuetum G mitem fieri, quum tu eo Ieruq tuo tam grauis sis, er inror bilis N Uo, contumesiar te ad ei construus, nonne tu spe Dco contumesiar faris' quid aequale inter .L- .minum e seruism' atque hie interia in contumeliose habitus, contumeliam forte rer sis exasseratur es: tu nulla accepta iniuria aduersurd minum edintumeli se alis: σquod magis est, non solum non ab illo M.
digne tragatus, sed perpetuis erecti te beneficiis adfectui. Addit, hoc peccatuna irae ac Vindictae maXime omnium csse periculosum dc minimc dignum Vcoia, quia nullam ex leuibus istis excusationibus, qxta plerumque pro alii S criminibus adferri soleati admittat. .Si dixero, inquit sq, ieiunia, corpιν Is imbecillitatem mihi Iubinde excusi: A dixero, des pauperi; adlegar contra tuam tenuitatem , sonur educandoru:n liberorum et si dixero, des operam sacrae ofaxi, Decius ei curas: si dixero, attende concionibus, ae doctrinae vim inrellige, imperitiam: si dixero,se, in alium emendes, respondes, Eh: mmis monitis non obtemperaturum: saepe eum te inter dicendum a rena-
,um fiι se. Frigidae quidem ista fium caussi attones, sed Mucification
nes tamen. quod si dixero, iram dimitte, quid forum allegare pol ris p non corporis imbecillitatem, non paupertatem, non in eritiam, an occupationey, nil certe istorum ad tergiversationem obtendi potes squapropter minimo omnium lor peccatum veniale est. Iuomodo poteris manus in raelum extendere, aut linguam moriero, alit veniam psula est Si enim ubiverit tibi Deut peccata condonare , tu id non ὀermittis, quum aduersus conseruum ossessum animuin retineas. HiS altuque pluribus
615쪽
praestantibus usus argumentis, quibus iacccssitatem rccon Aliationis & obliuionis iniuriarum demonstrare hominibus f udcet, si ad sacram eucharistiam quae foedus cst veniae & pacis cum
Deo ac hominibus, velint acccdere, duorum cffugiorum meminit, quibus nonnulli hac in rc , t malum ii genium cesertac quodammodo foueant, suoque cum officio faciant consil-sere, abutantur. Nonnulli quidem non audebant dicere tiar cverba orationis dominicae, dimitte iubis di bita nostra, fient σnus dimittimus debitoribus nostris; utpote facile inteli gentes, hoc ni
hil aliud esse, quam sibimetipsis male precari, quoad in ista
mala animi conditione pcrs crarcnt: adeoque primam tantum partem in precationc cnuntiabant, quae habo, Dimitte nobis debita n stra, altera panc, quae conditioncm ignoscendi aliisi continet, fraetermissa. Atque ita aduersus minas, vindictae
cupidis propositas, satis tutos se fore falso libi persuadcbant. Quibus ita respondct CHRYS OSTOMVS faJ: Etiamsi tu ipse illud
non dicat: Deus tamen ita facit, σquemadmosum dimittis, ita dimit iis. Nam CHRISIVS illud exseqWntibus, quae posea inducit, elarum est. Si enim, inquit, non remiseritis hominibus, neque pater vos er testis remittet vobis. Ne igitur cautelam putes, si non totam crationem si feras, neque dimidiatam prccati cm facias, sed prout institui , Dasrecare, ut necessitas dictionis qMtidie exterrens compellat te, ad proximo veniam condonaridam. Alii se CXcusabant dicendo: I so uisatas fur fum D J, nihil doleo , n Ne quidquam commune cum illo habeo. Verum CHRYSO STOMVS rc spondebat: Non si is, quod non Iae ais, quod nulla iniuria a picis inimicum, a quod non malignum au mum abersus eum geris, sed miscritam est, ut i se quoque aduersu nos beniuolum animum induat. Non id a Deo Iraecertum est, ut nihiI habeas cum eo commune, sed ut quam1 Lirima. Hac enim de caussa fra
616쪽
ire est tuus et hae de cares a nou dicit: remitte fratri tuo, quae aduersa eum habes. Sed abi, seum. eo prius reconcilieris :σs ille aliquid habet aduersiu' te, ne prius inceptum omittas, quam membrum illud concor
dia iunctum coalescat. Habet hoc loco frictiam haec notatu di
gna verba: Ecce praedico, Me t σιτ, er clara voce exclamo, nemo, qui inimicum habet, ad sacram mensam adeat, G corpus Christi aeripi at, nemo, qui adit, inimicum habeat. Inimicum habes, ne arcetas. Vis accedere, fac in gratiam cum inimico redeas, s tum sacrum erepus attinges. Inimo non ego, sed potius dominus, propter nos cruci us, i a dicit, ipse in reconciliaret te Fatri, ne mal tari quidem recusauit aut fanguinem fundere et tu autem ut reconcilieris conferreo, ure verbum viremittere, aut prius accedore. Haec illis dicit, qui id infra se & abiecti atque effeminati animi esse putabant, si priores abirent ad reconciliationem. Adseuerat autem eis, non ine hoc contumeliam, sed officium & honorificum quidem ossicium, ita RISTUM in reconciliationis studio imitari: & quicumque eius effectus fuerit, hoc tamen certum esse, cos duplicatam& triplicatam coronam olim esse habituros. Denique illis enuntiat, si post quadraginta dierum admonitioncs alii aliis implacabiles se praebuerint, non amplius admonitionibus, sed durioribus remediis se usurum. Iam, inquit , denuntio Mi Mestoris conueniam singulos, Nexperimentum capiam capiam autem certissime λσddprehendam , aliquos hac vitia non correxisse, poenam irrogabo, edicam, in foris extra sacra mysteria consistant, idque non eo animo, ut δε-
617쪽
ris maneant ,sed ut, postquam se emendauerim, intus recepti cum puras 10 eientia sacra mensainruantur: tu enim es communionis Iarticipem
g. XIV. feriuuemadmodum se gesserint in ipsa eucharistia celebratione O
postea. ERANT hae quaedam de necessariis conditionibus, quas in hominibus requirebant ante, quam ad sacratn communionem accederent. Et tempore quidem cclcbrationis ipsa ccclesiae officia ita instituta erant, ut hominum menteS ad summam reuerentiam, deuotionem & gratiarum actionem pro bencficiis Dei, in unigeniti sui filii sacrificio praestitis, cleuare nos. sciat. Quam in rem lector, quaeso, ea repctat, quae de longiore gratiarum actione in consecratione cucharistiae, de e citatorio illo, Sursim eorda, & de hymnis seraphicis ac glorificationibus angelicis, ad laudandum Deum in hoc verendo mysterio spectantibus, diximus. Quibus addi potest locus ex o RiGENEsdJ, ubi homineS monet, Ut cum profunda animi
submissione ad sacram coemam accedant, imitantcsque centurionem dicant: Domine, non sum dignus, Ut intres sub tectiιm meum: Vt omnibus rerum terrestrium cogitationibus abiectis, considerent, se esse tutic in mediis cherubim ac seraphim, angclis,ac archangelis & omnibus supremis potestatibus. Heu enim, inquit CΗRΥsos ToM Vs jJ, terram tibi caelum facit hoc ni erium. Aperi ergo Gris portar c perspice, ves potius non caeli, sed caeli caelorum : Frund videbis, quod dictum est. Nani quod illic es omnium pretio si-
id orig. hom. V. de diuersiis. m. II. p. 44I. pari. II. p. 2ss. e. ed. Par.MDCIV. inando saninim cibum illudque incorruptum aeci μs epulum, quando vitae pane S poculo irueris, manducas & bibis eorpus ac sangirinem domini. tune dominus sub tectum trium ingreditur. Fi tu ergo humiliaris temeta ipsum imitare hunc centi trionem, & dicitor Domine, nonIum Aguui, is intre ita tectum 'meum. ce Chrysost. homil. XXIV. in I Cor. p. 13ς. p. III. edit. Francos 3 Dτώθα γαρ
618쪽
3nium e maxime honorandum , hoc ostendam tibi situm tu terra. Sicut enim in regia, id, quod est omnium magniscentUMum, non parietet,vonteoliam aureum,sed e pus regis sedens in solio: Ita c in caelis regi, eorsus. Sed hoc tibi nιn licet videre in terra. Nou enim angelos, uerarchan Ar, neque eator er calox caelirum, sed ipsum eorum ostendam dominum. Neque solum vides, sed etiam tangit, sed etiam comedis,e eo accepto domum reuerteris. Quocirca ex hoc ipso diuersas e
gregias adhortationes clicit: Effecti aquilae, inquit J, ad ira
caelum euo mur 9 cum terra nihil habeamus commisne, neque deorjum
trahamur c serpamur, sed aliaue sursum evolemus, e ad Iobni iusti
tiae a Is triani ur , acutos e perspicaces habentes mentis oculor ; Nenro eum velit audeatque immundis contrediare manibus, sed cum timore e summa puritate aI ipsum accedamus; dicentes a frostre hoc corpus non sunt ego amplius terra e cinis: non sum amplius captilius, sed liber: propter hoc spero, me accepturum calos omnia bona, quae tu eis funi, vitam immortalim, angelorum couditionem, cum Christo consuetudinem. - absterge igitur 9 munda animam pr.ipara mentem ad laric inseri
arum fusceptionem. Nam si tibi regis situs cum mundo e purpura es
diademate traditus esset ferendus , quaecumque sunt in tei Ta , abieci LNunc acitem non homiis 1 aegis filium aeripiens, sed imum et uigenitum Dra
619쪽
filium. Dic rogo , non extimescis. eorum, quae ad hanc vitam portinent, non expellis amorem illo filum mundo gloriaris, sed adluc terram amas vidore G pecuniam, auroque attonitus inlias ' H quamnam sequeris veniam, quahmam defensionem G excusationem ' Nescis, quos omnem ad hanc vitam pertinentem magnificentiam auersetur 2 minu tuus ' Non ideo natus positus es in praespi ζ G matrem ac epit humilem Inon prosterea dicebat ei, qui a spiciebat ad eo nationem e Filius autem hominis uon habet, ubi caput reclinet' suid vero discluti' nonne eamdem seruabant legem in pauperum aedibus diuersantes' - - ris cronos quoquo imitemur: columniarum quidem er marmorum praetcrcurrenus Fulchritudinem, spernar autem quaerentes momnes: Ο omnem heic fastum cum pecuniae cupiditate couru emus , altosque tarsi mes concipi
amus hpiritur. Et alio loco VJ ait: sivum ac stiri estis ad tremen
dam diuinamque illam mensam o sacra mysteria , cum timore ac tramOre hoc facite , cum Pura conscien tu, cum ieiunio a Irecatione. -- T- cum Feputa, o homo, quatim hostiam es contrectaturus, qualim mensam
aditurus. Tecum reputa π hoc, quod quum terra sis c cinis, corpus G sanguinem CHRISTI sumis. Et si 1ios rex quoi .lam ad conuiuium cat, cum timore accumbitu, cibosque appo tos cum reuerentia in βροι- rio Iumitis ς Deo autem te adfιam mensam Doeante, filiumque sui ιm ibi sinonente , ubi angelicae potestates adb Uiu cum timore tar tremore: Ubi
620쪽
cherubim velans facies fias, atque feraphim cum memore clamant: Sanctus, sanctiu , sanctar dominus: tu mihi audes vociferando ae tuis multuando ad spirituale illud conuiuium accedere t - - Cum sorrore aecedamus, gratias agamus , procumbamus constentes peccata nostra; Ia- crimemur mala nostra lugentes, intentas ac largas preces Deo fundamus rseque ninnet ipsos emundantes , tacite b cum debita modestia tamquam
ad caelorum regent adeuntes accedamus: sanctamque hanc immacularam hostiam recipientes exoscidemur, oculis eam complexi, mentemqueta animum inrendamus, ne in iudicium aut damnationem conueniamus;
sed in animae temperantiam, in dilectionem , in virtutem σcum Deo re conciliationem, in pacem firmam , ac milla denique bonorum occasionem: ut cir nos ipsos saucios reddamus, e proximum aedificemus.
QvEM ADMODv M ita homines docebant,qua cum veneratione & quibus religiosis moribus ac gestibus ad sacram mensem accedere deberent; ita dabant operam, ut virtutis sensum in hominum mentibus, huius argumenti beneficio, alte defigerent, demonstrantes illis, quam sanctitatis ac puritatis nec se sitatem corporis ac sanguinis CHRISTI receptio singulis corporis membris singulisque animae facultatibus imponat. Corpora sua ac animas Deo offerebant, seque obstringebant sacramento, non in scelus aliquod, sed in omne virtutis exercitium; quomodo PLINIVs fri ex quorumdam christianorum oro rc mnarrat. Hinc CHRYSO STOMVS id tamquam officium, omnibus corporis membris, manibus, Oculis, labris & linguis, ma-
ιh plin. lib. X. epist. XCVII. Adfirmabant, hanc sui liti summam vel culpae suae vel enotis, quod essent soliti stato die ante lucem eonveniter carmenque cHRISTO, quasi Deo dicere seeum inuicem : seque sacramento non inste rus aliquod obstringere, sed ne surta, ne latrocinia, ne adulteria commitia
utent, ne fidem ualerent, ut depositum appellati abnesarent.