장음표시 사용
41쪽
ratum concerperes, atque in stulta immaniter disse eares Sed qui pro conuitiis conuitia reddat, nusquam inuenies: moiadeste quaerendam esse, afferendam Veritatem noui.
Illa porro citatio plane habetur in exemplari, quod Reia natus Vallinus Nannetensis Canonicus, Regis Capellanus, vir Ecclesiasticarum rerum curiosus, superiori anno mihi commodauerat, sed miror cur non reperiatur in illo exemplari, quod humanissimus vir Claudius Menardus ad humanissimum quoque virum 2Egidium Menagium paucis abhinc diebus misit. Cur autem mirer, facit primum res ipsa suis librata ponderibus, quam Vallino significaueram :deinde quod Vallinus, cum exemplar suum descripsit, Me- nardi manu scriptis sum se esse mihi tunc dixerit et tum demum quod utriusque Vallini, Menardi exemplaria in ceteris rebus conueniant.
Hoc loco singulari numinis factum est prouidentia, ut tua in me crudelitate perperam tereris. Querebar, t apparet,
mutilatione exemplaris,seu pographi, quod Claudius Me- nardus ad fggidium Menagium miserat. Idque alibi his testatus sum verbis Hactenus ClaudiiMenardi exemplar, in quo Gregorij Papae testimoniu istud desideratur: sane beato
restante Papa Gregorio fides non habet meritum, mi humana ratio prabet experimentum. Hoc, mali forte praetermissa restituemus, si quando licuerit domini Vallini exemplar recuperare sed ecce tu tanquam Deus e machina iustam e Ria querelam meam ostendis, dum ultro suppeditas tres an liquissimos codices , qui quam Gregorij Papae sententiam requirebamus in Menardi apographo , conceptis verbis r praesentent. Cur autem de nutus apographi seu exemplaris mutilatione quererer, iam opinor sensisti gratulor tamen, quod tam illustri facinore arma ministraueris, quibus αMenardi , vel eius Amanuensis fides corrueret, de apologia tua profligaretur.
N id Renati nomen puero datum ex eventu perin de tradit auctor quasi nusquam fuisset in via , quod non cadit in Gregorium, qui lib. x Hist. Franc semel atque iterum laudat historicum nomine Renatum, irimo qui
42쪽
dem cap. s. his verbis Igitur his ita digestis, ac per ordinem axpletis , quid de Aetio supra memorato Renati Frigeridinarret hisoria tacere nefa putaui Deinde cap. 9. Renatus Profuturus Frigeridus, cuius supra meminimus , cum Romam referta Gothis captam, atque submersam, ait Praetereo egetium Flauium Renatum Constantinopolitanum comitem, qui Valentiniani principis tempore rei militatis institutiones edidit. Pra tereo etiam Renatum illum, de quo
sic Augustinus loquitur epistola is7 ad Optatum Episcopum DFactum est, ut ea quascripsisti, etiam ipse perlegerem, eradente mihi eandem epistolam famulo Dei sancto Renaio in Chrissso nobis fratre carissimo qui & idem ipse est, cui liaber primus de origine animae ab Augustino nuncupatur :Vnde libro L. Retraca cap. 6. Contra ista mea inquit, ad eundem Petrum scripsit ilie Vincentius duos libros, quos mihi de Casaria Renatus Monachus misit, quibus ego perlectis responsione mea quatuor libros reddidi, num ad Benaiarum monachum cte. Praetereo quoque Renatum Ecclesiae Romanae presbyterum, quem cum Iuliano Coensi Episcopo, & Hilario Diacono ad Ephesinum Concilium Leo vice sua direxit. Eius verba sunt haec in epistola ad Flauianum
Constantinopolitanum decima cap. 6. Ad omnem ver,cass-sam pie ac fideliter exequendam fratres nostros Iulianum Episcopum se Renatum presbterum tituli sancZi Clementis, sedis filium meum Hilarium Diaconem vice nostra dirs-ximus Ad eundem Renatum Theodoretus scripsit epistolam centesimam decimam sextam , qua incredibile illius in defendenda fide studium, follitudinem plurimum commendat. Praetereo etiam hunc, vel alium, de quo sermo est in Breviculo historia Eutychian istarum: In
te fuerunt Ephesina Synodo Vicari ab Apostolica Sede
directi , Iulin Puteolanus Episcopus, Hilariu Archidiaconus, quia presbter Renatus in insula Delo morte praeuen-rtu es Prarie reo tandem Renatum illum, cuius mentionem facit Cassiodorus lib. . variarum cap. 37. Benatus itaque fabili nobis aditione conquestus ea nobis delegantibus cognitores itidicatum se contra Inquilinam nomine, os' longa temporis interualia meruo, . sic Theodoricus rex Theo-d agundar illustri seminae. Renatus igitur nouum nomen non est, quod infanti iam
43쪽
baptisato dari potuerit ex eventu, quasi vero dum baptita inretur, nullum ei nomen inditum fuisset Vivisit, impositum in baptismo nomen desideratur in omnibus, quae extant de Renato , monimentis. Sic enim debuit haud nomen sed agnomen esse,quamuis neminem eorum, quos Christus, Apostoli, vel Apostolici viri excitauerinta mortuis, Renatum vocaverit antiquitas. Vt hanc amoveas rationem, duo facis, quae vim illius confirment: Inprimis dissimulas haec verba, quae maximi 1 una hac in responderis quamuis neminem eorum , quos ChriLim Apostoli, vel Apostolici viri excitauerint a mortuis, Renatum vocaverit antiquitas. Cur autem dissimules, in causa primum est res ipsa, quae summa veritate nititur: tum ea, quae commemora de Catechumeno Maurili precibus vitae restituto, qui ex tali euentu Renati nomen haud obtinuit, cum perinde atque alter de quo disputas, obtinere posset. Deinde industriae tuae neruos omnes contendis, ut emineias, infantem illum, qui postea ex eventu Renatus dictus est, nondum accepto baptismate migrasses sed immerito eontendis,4 contra veritatem historiae, quam tu Gregbrio adscribis Ucapite is verba sunt ha: es, Sequenti squidem die beato Maurilio antistite in eadem beati Petri Apostola basilie sancta solemnia celebrante, aduenit eum moriente puero matrona cui quondamsterili eundem v nasceretur, ante Episcopatum apud Dominum suis meritis obtinuerat,populans visitio suo quem Domino habendum obtulerat, manuum suarum imposition Spiritum sanctum daret, antequam obiret. Sed remorante in sancta corporis sanguinis
Christi conseratione paululum prasule puer excessis Atqui hie loquendi modus, Maurilij seu piscopalium manuum
impositione Sotritumsanctum dare, apud Ecclesiasticos tractatores nusquam Baptismum, sed semper Confirmationis sacramentum designauit.Tu tamen,quia varia est apud eosdem tractatores manuum impositio,rem perspicuam iniecto velut lepiae atramento fuscare niteris,&manuum impositionem, cuius hic fit mentio eam esse vis,quae baptismum anteis cedat baptismumque ipsum significet propter ritusi eo ni uniactionem. Ex eo vero, inquis, quod ordinarius esset in admini 'firatione baptDi ritur,factam est, ut impositio manuum pro
44쪽
sacramelo Baptismi interdum usurparetur,sic eo nomine Maa Sulpitim Seue νω invita sancti Martinicap. Io Satisque ranctitit eo die salutem illi venissa regioni. Nam nemo fere ex immani illa multitudine Gentilium fuit, qui non impo- suone manu desiderati, Dominum Iesum . relicto impietatis errore crediderit. Quali vero ecclesiarum magistri manuum impositionem, quae antecedentibus baptismum cereia montis illigatur, eam est uspiam dixerint, qua Spiritum sanctum daret, aut de eadem Sulpitius Seuerus loqueretur. Seuerus tantita loquitur de manus impositione, qua qui vellent in Christum credere, Catechumeni constituerentur.
De his linquit Canon sextus Arelatentis Concilij primi qui
in infirmitate credere volunt, placuit debere his manum imponi. Huc spectat Augustinus libro x de peccat merit. cremissi cap. 16. ubi ait Catechumenos secundum quendam modum suum persignum Christi rationem manus imp rionis sanctificari. Sed neque Seuerus, quem allegas, neque Concilium Arelatense, neque Augustinus, neque ullus traciator illam manus impositionem appellat baptismum, neque per illam sanctum dari Spiritum tradit. Quare quae hie de memorata in vita Maurili manuum impositione scribis, si serio scribas, quid de tua in istis Ecclesiasticis, Theologi- eis quaestionibus cognitione iudicandum sit, aliorum arbitrio permittimus.
In hae solutione pro more tuo propositiones distrahis quae copulandae sunt, manuum impositionem separaca S. Spiritus dono, quod Maurili manuum impositioni ut effectus causiae coniungitur Deinde secundum istam propositionum
distractionem facile reperis manus impositionem, quae In inter priores baptismi ceremonias numeretur. Tum demum,
quia in baptismo datur gratia,quae nonnumquam dono sancti Spiritus designatur, ex illa manus impositione eum baptismo coniuncta infers, baptismum appellari manuum impositionem, qua sanctus Spiritus datur. Ego autem si pari modo disputarem, omnes & veteris & noui orbis Academias compellares, ut me ita belle disputantem audirent, aut ut est in prouerbio, Camelum viderent saltilantem. Praeterea in hac Maurili vita est malia locutio , qua ex usu Ecclesiae sacramentum Confirmationis semper deis notauit. Tandem autem expleta cum lacrymis oratione
45쪽
vterque eonsurgunt, Mauritiinde oratione, se puer de mos te, quem septiformis Spiritus gratia eonsecratum ex uensu vocavit Renatum. v vero hunc certum Confirmationis indicem,septiformis Spiritus gratia puerum eonseerari ad baptismum rapis sed omnino contra usum Ecclesiae Scauctoritatem illius orationis, quae ab Episcopo super Confirmandorum capita proferturi ann tens sempiterneDeus. qui regenerare dignatu es hosfamulos tuos ex aqua pir tu sancto, quaque dedisti eis remissionem omnium peccatorum, emitte in eos septiformem Spiritum tuum sanctum pararietum de Mis, Spiritum sapientia inteliectus , Spiritum
Postremo hune arbodi versum, Cui conchrismato nomen iubet esse Renato, perperam in tuum sensem detorques, ubi conchrismatum simul eum baptisinate chrismatum interpretaris, poetae illudis, qui ex conditione rhythmicorum versuum, quos Concinnat, manuum impositione cdm uti non potuerit, tollum Confirmationis sacramentum a parte signincat. Quare conchrismatum cum manuum impositione,non cum baptisimo iunctum intelligere oportet, Huc spectat posterior ex his duobus versibus:-Orat pro nato subito languore grauato ,
Visibi postfontem eonsignet chrismate frontem.
Orat matrona Maurilium, ut pueri, qui sontem consecutus iam erat , frontem chrismate eonsignaret qua locutione Matbodus non Baptismum, sed Conitimationem exponit. Illius, quo Raino, Martiodus vixerunt, temporis disciplina 4 loquendi modus id tulit, ut Confirmatio non sciis tum impositio manuum, sed, donum chrismatis, ut 3c aliis bi in eadem Maurili vita, sacramentum thrisinatis,
Sed Ista mittamus omma, exemplum illud relege, quod de Catechumeno post baptismum mortuo in postmodum sistitato refers ex nae Maurilii vita, quibus verbis auctor explicet baptismum,ex ponde: Adolescens, inquit, qui dam Catechumenus de numero Ecclesia sibi eommissa, abs
te Maurilio, tam vehementem febrem incurrerat, ut antequam sacri fontis baptismata regenerari potuisset spiritum xhalaret. Nec mora parentes Isius, non sine immeημ σ
46쪽
erebris suspiriis, singultibusque atque ac mis, dum locus
funeris pararetur, eum ad Ecclesiam detulεrunt. ckm subii beatus Maurilius adesse nuntiatur. Qui comperto , quod sine baptismatis remedio ultimoraveretur ossicio, ingemust.& post alia Luem Hatim ut de oratione surrexit parentibus, qui proforibus aliterant vivum incolumem reddidit, ac sacro baptigmate consecrauit. Non ait antequam Maurilius manuum suarum impositione Spiritum Ianctum daret, spiritum exhalavit. Non ait: Maurilius comperto qud sine manuum suarum impositionis remedio ultimo iungeretur onicio, ingemuit. Non ait: comperto, quod sine chrismatis dono Catechumenus excesserat. Non ait: cui Maurilius manuum suarum impositione Spiritum sanctum
dedi vel quem septiformis Spiritus gratia consecrauit Istae sunt velis nolis loquendi forinulae, quibus alterum ab aptismo sacramentum auctor graphice designat. Verumcnimuero si de baptismo ageretur, quorsum alij, qui aderant inacclesia, vel si nulli aderant, quod non est credibile, matrona ipsa pro Ecclesiae more ut infantis periculo subueniret, infantem non tinxisset, praetermissis baptismi ritibus' Sed quorsum decem insumis paginas, Ut erepta lectoribus tuis antiquitatis luce, baptisma manuum impositionem, qua Spiritus sanctus datur, donum chri matis,4 sacramentum chrismatis dici solitum confirmes Quorsum inquam id facis, nisi profectb cum non habeas ullos Ecclesia canones vllum probatae fidei exemplum, Quo quae omnia de Maurilio dicuntur in illius vita, defendantur: Beati mus igitur inquit auctor vitae Maurilius expletosancta olemnitatis capitesio, obituque pueri, qui absque chrismatis dono excesserat, recognito, totum id sua δε- studini deputauit, ac mis multo tempore irremediabilibus sua culpam lugens inobedientia. Cui cum nec ista suscerent,
diu multumque quid ageret, secum animo cossuctante tandem reperit quod inter conciues tanta negligentia piaculum
plene expiari nequiret,ni singularis elapsus patriam propriam civesque relinqueret. Tali igitur reperto onsilio oceume e inde semetipsum eripuit, o sanctarum reliquiarum , quibus
sancta Andecavensis mater Ecclesia decorabatur, secum claues exportans Cum autem peruenisset ad mare, diuina omnipotentis Dei prouidente clamenti ι, qui mane at in littore.
47쪽
diem transitus suiexarauit in lapide,sicque ascensa puppi inchoati itineris coepit maturator existere Cumque praeessisset
in altum, se quare reliquiarum elaues secum detulerit,eootaret, insidiante humani generis inimie , ve dolorem sancto virosuper dolorem imponeret , repentὸ Haues de manibus elam submerguntur inaruore. Tune eum lae mis id ferturex-elamasse Maurilius quodpoctea rei prebaiait euentus, Nisi, inquit, s- iterum claues videre meruero, patriam urbemquctnunquam repetam , qu -ufugio, ε relinua, quae inpost xiori Dissertatione describentur.
DE camo , vir prudens, rerum ecclesiasticarum peritus , qualis fuit Gregorius Turonensis , nunquam scripsisset clua si quuntur cap. 16 vitae Maurilij. Sequentis quidem die beare Maurilio Antistite in eadem beati Petri Apostoli assim sanosa solemnia MIebrante, aduenit eum moriente puero matrona, mi quondam fleriti eumdem ut nasceretur, ante Episcopatum apud Dominum suis meritia obtinuerat postulans, ut filiosuo, quem Domino habendum obtulerat manuum suarum impositione Spiritum sanctum daret antequam obiret. Sed remorante in sancta corporis sanguinis Christi consecratione paululum prouis puerexcessit. post alia urati mus igitur Maurilius expleto sancta solemnitatis evitecto, obituque pueri, qui absque chrism tis dono excesserat praeognito rorum id sua desitudini deputauit, lacrymis multo tempore inemediabilibus sua culpam gens inobedientia. Cui eam nee ista su erent, diu uiarumque quid agerer secum animo eo ritanis tandem reperit, quia interconemes tanta negligentia piamiam plene ex piare nequrret, ni gularis elapsus patriam propriam eiu sque relinqueret. Haec autem duo inter se eontendere, refellere est. In priori loco, si accurate spectetur, culpa Maurili, nulla vel leuissima deprehendetur. In posteriori vero dicitur tanta negligentiae culpa, ut nullis in Gallia lacrymis ex piari, nulloque id piaculi genus poenitentiae remedio purgari posset. Haec autem de Maurilio nunquam scriptisset Gregorius,, qui scripsit de sanctissimo viro Lillustria degauendium patimo pessi E meretur.
48쪽
, Iudiciam de Auctore iras, XI.
UNDECIMO, haec Verba, quae eap. c. vitae Maurili, habentur, Transmisso mari , quo quis esset abscondere potuisset, mutato habι tu uni regionis principuma asit. M post alia: intersa isti mosi circunquaque negoti= fama e
uolitat, ipsumque solii citat Regem ad Rainonis vel Archaisnes di tempus, non ad Gregorium Tutonensem pertinent. quo enim tempore iussu Rainonis Archanaldus vitam aurilij scripsit, plures erant in Λnglia Reges , vel Principes , quorum uni Maurilium adhaerete, hortulanumque agere voluit: atque ita huius status imaginem, quae ante oculos obuersabatur, ad omnem retro aetatem improvide traxit. ed istud inprimis cauillet Gregorius, quippe qui plane nO-uerat, nullos in Anglia seu Britannia Martini aeuo regnas. se principes, eam titulo prouinciae Romanis Imperatoriis bus subditam nun Quare qui haecinalia similia Grego'rio Turonensi tribuit, viro de Galliari Ecclesia bene meri,
VOD E cIMO, Magnobodum Andegauensem Epi- 'scopum volunt Maurili vitam scripsiuse anno Clotari, II tricesimo tertio, qui a morte Gregorij Turonensis vice-smus tantum quintus est. Sic autem scribentem inducunt: In Christi nomine ego Magnobodus Episcopus ac peccator Ecclesia Andegaua secundum titulos Iusti presbieri vitam sancti Mauriti Episcopi ct Confessoris ut rusticitas mea compos fuit simpliciter planeque , quantum potui explica mi in anno decimo ordinationis mea,, in anno trigesimo te rio principis domini nostri Cutari= Regis, fit, Chilperici Re- is eum fidelitate paterna amoro starernmin post alia: Erat mulier in ipsis finibus i erilis diu permanens , qua mu rum prius pra pudore matronati cunctata necessitate tan- .em compulsa, sancto Mauriliopetiit ut oraret Dominum pro lasa, quatenus e lium daret, qui , adipsam Ecclesiam deuotus Domino deseruiret. Exaudivit Dominusprecesse
uisui Maurildi, mulier metit o peperit filium, quis os
49쪽
Etam vota parentum diuinis traditus osciis eidem Ecelsa Calonnensi longo tempore deseruiuit, ver eonsequens ea sententia ,sicut ab Anna pergratiam Domini genitus est Samuel qui Sacerdos Dei o Propheta seruiuit intemplo, ita Opuer ipse. Idem enim etiam post beatum Maurilium Pon-rifex factusprasedit celsa Andegavensi. Haec ille, oui cumscriptae a Gregorio Maurili vitae non meminerit, i res ex seipsa pensetur,euidens indicium est, Gregorium huic operi nusquam vacasse. Quotus enim quisque est, qui dum alterius vitam literis iterum commendat, non laudet eum, mi primus eandem ante se scripsit, praesertim cum diuerso, nec admodum disiuncto tempore' loco uterque scripsit. Si dicas id tacuisse Magnobodum, quia Gregorij gloriae m- uidit, in sanctissimum virum impinget si vero quia cum Mauriliivita recens foret a Gregorio memoriae prodita,non fuit adhuc idonea, quae laudaretur, Gregorium inprimis offendes, qui recens scriptas a Fortunato sanctorum vitas tapius laudauit deinde Gregori opera ex seipsis, non ex annorum vicibus fidem aequirunt apud posteros. Si quia cur meminisset causa nulla occurrit, suspectamin inutilem em iacies Magnobod diligentiam. Cur enim post Gregorium Maurili vitam tam cito instauraret, rationem reddere debuit. Si demum quia scriptam a Gregorio Maurili vitam nesciit, illud nunquam persuadebis Gregorium enim videre per aetatem potuit Magnobodus, qui Vt apparet, Mau- xiiij vitam literis prodidit anno post OSitum Gregorij vicesimo quinto. Huc accedit, quod ambo in eadem metropoli vixerint. Contumax autem illud silentium aperte loquitur, Maurili vitam nullis a Gregorio eo gnatam esse mo
POs TREMO huius vita stylus a Gregorij stylo penitus
abhorret, siue quae ad loquendi modum, siue quae ad obseruatam olim apud Gallos in constituendis Episcopis disciplinam, siue quae ad alia spectant, considerentur. Ita que huius vitae auctor, S: Gregorius ita dissident inter se, equi eam repugnantiam non videat, nihil omnino videat ne iacesse sit. Prologus, quem huius prioris Dissertationis initio retuli,4 capita duo, quae posteriori Dissertatione reseram,
50쪽
sufficiunt, ut quis, si Gregorium aliquando egerit, eam topugnantiam alia qua tu r.
Respondes hic me nihil probare; sed cum probauerim aliquid, te responsurum. Conditionem accipio E multis ergo civibus haec mea ratio probari potest, hoc unum adfero, quod mea quidem sententia tibi sufficiet. Tandem ci qui scriptor vitae Maurili , completa cum lacumis ora
tione uterque consurgunt, Maurilius de oratione, pure de morte quemseptiformis Spiritus gratia onsecratum ex euentu vocavit Renatum συι diuinis cultibus istico man-eipatus, ct a beato Mauritio diligentius eruditus, tantis promeruitsorere virtutibus, ut post Maurilium Pontifcalem
Andecavensis ecum Cathedram ct posthumus sortireturis haras Euιο siqui fortuitu animaueritobulosum, A decauensem recurrat ad urbem. Hoc postremum commisiue de puero, quem suscitatum septiformis Spiritus gratia consecrauit Maurilius, siue de Renati Episcopatu intelligas, a Gregoriana scribendi ratione penitus abnorret Gregorius enim libro I. Hist. Francorum cap. 36. de Hilario Pictavienti scribit, ipse legitur mortuos suscitasse : sed postea
non addit, quodsiqui fortuitu Uimauerit fabulosum, i,ctaviensem recurrat adurbem libro 1. cap. 3r de Remigio Remensi scribit: en liber vita eius, qui eum narrat mortuum
sufetiasse; sed postea non addit Luodsi quis fortuitu a Iimauerit fabulosum . Remensem recurrat ad urbem. Idem libro de gloria Consessorum cap. I. de Genoues scribit: Ea ibit Lutetiae sancta Genouera in basilica sanctorumsepulta Apostolorum, qua incorpore posita tantum in virtute praualuit, ut mortuum suscitaret sed postea non addit, Suodsi quisfortuitu astimauerito bulosum, Parisiensem recurrat ad urbem. Idem libro I. hist. cap. 27 de Lugdunensibus martyribus scribit,4 maxime de Photino Episcopor
Ex quibus se illeprimus Lugdunensis erisa Photinus Epi- βου uiri sed postea non addit S uod si quis fortuitu ast
maueritobulosum,Lugdunesem recurrat adurbem. Eodem libro cap. 18. de septem Episcoporum in Gallias aduentu scribit Sub Deetois Grato Consulibus sicut fideli recordatione retinetur, primum ae summum Tolosana civitassanctum Saturninram habere coeperat sacerdotem. Hi ergo mi sunt Turonicis Gatianus Episcopus, Arelatensibus Trophi