장음표시 사용
71쪽
demum annis graui ct miraculis clarus anno so sexta die Octobras ad meliorem vitam emigrauit . sepultu quaos in spelunca ira quam prim m inhabitauerat: ubi proia caedente tempora arificata fuit a Surrentinis in eias honorem Ecclesia, qua hodie tenetur a Monactis Cassinensibus sancti Seuerint iso veιurtatas Neapolis. Habeturporro hie Sanctus a Surrentinis patronus Stutelarissuus,propter miracula, qua ibi ad salutem , tutelam ciuium variis temporibus calamitosis edita sunc Hactenus summa fide retuli, quae ad Renati Andegauensis, Surrentini Praesulis historiam facere traduntur. Nunc igitur subiiciendae sunt obseruationes, quas ini tio huius Dissertationis pollicitus sum.
Fortunarui non edidit ancti Maurilis vitam Ρω vulgo refertur.
AFortunato edita non est sancti Maurili vita uuam
Vincentius Bellovaeensis, sanctus Antoninus, Iurius 3. Septembris referunt. Nam Rain Andegavensis Episcopus semel atque iterum assirmat, Fortunatum ci Maurili vitam edidit, de puero sine manuum impositione mortuo, de Maurilij transitu in Angliam, de reditu,deice- nitentia, de suscitato puero, de illius nomine, desiue ad iunctis aliis mentionem nullam secisse. At tres illi script res totam ea de re narrationem Rainonis in suos commentarios derivarunt. Sie autem scribit Raino sub nomine Gr gorij Turonensis cap. s. aeuale veraPantiamque miracurum super eundem puerum Dominus per beatum Maurialium postquam sancta Andae ansis eris Episcopatus
honorem accepit, operatus es adeo'oborandam fidem μι-lium, licet illud beatus Formnatus propter minas medentes omiserit, im o quia verum est res est digna m emoria, non tacebimus. Deinde cap. Ig. Quantum ver miraculums
pereun/em puerum post septimum depositionis ipsius an umper potentis imum Antistitem beatum Maurilium Dominus ρper ridi natus est, q-anquam uti iam diximus illud FON
72쪽
turiatus omiserit, nos tamen manιma reticebimus. Quod elim ita sit, penitus concidit hoc Suri de vita Maurilii iudicium LVita sancti Mauri ιθ Andegavensis Episcopi, cuius auctorem duo manuscripti eodices nom habent: sedcum on- flet Trithemto, Fortunatum erus beati viri vitamscripsisse, is flusconsentiat, Fortunatum esse auctorem non faeale negauerim. Et certe non consentit stylus, nisi quem more suo Surius perpoliti t. In hae obseruatione quid accuses, tibi nihil occurrit.
OBsERVATIO SECUNDA . Vincentius Belgouare is errauit scribens ed
tam fuisse a Supii Seuero sancti
VI Ne a Netius Bellovacensis Sulpitium seuerumMaurilij vitae auctorem fuisse significat lib. II. cap. χ .sedeur significet, eum nihil sit falsius, disquirentem me omnino fugit. Fortassis in causa fuere duo , vel quia Vincentius incidit in unum codicem,ciui utramque Martini Turonensis, Maurilij Andegauenus vitam fortuito contineret, Ob idque codex unius esse auctoris ab illo putaretur Vel quia in vita Maurili haec de Mattinoi Maurilio dicuntur cap. 1. Maurilius Mediolanensis oppidi indigena extitit, parentibuis endidissimis, se ab ipsis pane unabulis a A. Mansno, qui istis to oribus Mediolani sibi monasterium tollocaue -- , saeris litteνis institutus est. Sed B. Martino Arianorum perfidia derivitate ita expulse ibidem demoratus est, quouoque a beato Ambrosi ipsius civitatis Episcopo osscium lectora aerapit. Intereapatre eius, qui totam He*eriam pane, sebat, defuncto, secundom praceptum Euangelicum redicta matre omniumque rerum suarum viditate habendi, sub Iuliano tunc Casare Martinum qui tunc Turonicam rege bat metropolim, expetiit, istandiu cum eo moratus est diu nis occupatus osciis, quedum ceteros Ecclesiasteo gradus. gratiamque Sacerdotu invitus Martino euente susciperet. Adepto itaquesacerdoti, honore, arctiorem, quam inter m.
Dachosiaticere diligens vitam, ut solus solum liberias Da-
73쪽
minum sequi valeret, Martini admodum doctrisis eruditus, ct aque benedictionibus roboratus sese inuicem osculantes, ct multum flentes ab eodem ipso nolente discessit, , Andecavorum vires' est urbem. Haec autem cum anI- maduertit vir admodum credulua, eumdem esse Maurilij atque Martini vitae auctorem, facile sibi persuasit. Quamobrem ubi ex Sulpitio Seuero beati Martini vitam descripsit, beati Maurili vitam proxime subiicit ex dictis eius. Sed in eo Vincentius opinione sua festus est. Neque ea de re
controuersia inter cordatos Meruditos homines vlla moueri potest.
Huic obseruationi quid respondeas , nihil suggerit contradicendi libido.
An Fortunatus aliquando Maurili vitam
VTRvivero Fortunatus Maurili vitam eomposuerit ἰmihi plane incompertum est. Menim ante annum sos quo Raino Gregorio Turonensi Maurilij vitam appinxit, id memoriae prodiderit, hactenus inuentus est nemo. Et sane is non videtur auctor Raino, cui soli post quingentos fere ab excessu Maurili annos certa fides habeatur. Deinde clim, ut priori Dissertatione probatum est, Mauri- Iij vitae instaurationem Gregorio perperam tribuit, in ceteris sibi multum detrahit auctoritatis. Tum animi nostri suspensionem auget Harmerus canonicus opinor Andega Densis, qui post Rainonem nonnulla beati Maurilij miracula scriptis commendauit. Sic enim habetur ad calcem exemplaris, quod Menardus ad Menagium Lutetiam mi sit Incipiunipiissimi Maurilν miracula, modernis temporibus a domino Harmero scripta & post aliquam praefationem inae talia proferentes operuretium ea ut ad inquidum qua hactenus protelando diu dictulimus edicere sa-ragamus iis operis nostri seriem intimare procuremus. Vitam siquidem sancti a beati mi Maurili Andegavensis Episcopi faceta satis urbanitate a successoribus eius evo
74쪽
iam esse profitemur, qua corporeis nexibus assuetus emi,
qtia postmodum hominem exuens Christi fauente elementia Deere dignatus it. Sed rerian plurima, qua tempora moderno actasunt. Hic auctor non a Fortunato, sed a Maurili successoribus scriptam esse huius vitam confiimata Τrithemius,& si qui alij traditam a Rainone Maurilisvitam cum inspexere, Fortunatum olim scripsisse Maurili vitam
dicere, tolerabilitis errare potuerunt. Quae ex Harmeri verbis in eius sensu colligo, non pis, eamque ob rem me reprehendis Etenim Harmerus
Maurilij vitam ab ipsius Maurilij successoribus scriptam fui e cum dicit , inde non inuerisimiliter concluditur a Fortunato Gregorio , qui successores Maurilij non fuere, haud scriptam fuisse Maurili vitam. Fortunato& Gregorio viris illustribus scriptam fuisse ut diceret,
occasio rei, quam tractat, exigere videtur Argumentum
meo similes, quod fingis , similitudinem nullam habet.
Nonne vides contentiosum funem trahere te, cum quod probabile est , vel probabiliter dicitur , ad metaphysicos canones expendis sed stentorea voce clamas Eme in textu Harmeri verbum expolitam in expositam mutaetum esse. Minime verb. sic enim habet exemplar, quod Menardus ad amieum nostrum Menagium misit. Si codices tui veria hum expolitam repraesentant, quod expositam ediderimus, Menardi, aut eius commentariensis culpa est, non nostra. Emendatricem tamen viti manum iacile patio , sed di eo Maurili successores vitam illius si quando expolierint, ea ex polline ratione, qua Sanctorum historias librariis subinde tractatas esse Massonus scribit in historia calamiatatum Galliae Locum alibi referam commodius.
Ops ERVATIO QUARTA. Nimia cautio duplex expenditur Rrinonis una, altera Vincentis, Antonini, o Suris.
VINcεNTIus, Antoninus, Surius, vel illi, a quibus Maurilij vitae codices habuit, carent longa illa praefatione, qua Raino suam de Maurili miraculo, Heaena-
75쪽
to,irrationem praestruxit. Quaenam autem, quam cupide adornata laeti ab Rainone praetati , sola lectione constare potest. Illam supra retulimus, ubi decimum sex tum Maurati vitae caput integrum retulimus. Hoc autem
qui penitius inspiciet, verum esse id, quod de Rainonis
studio dicimus, iudicabit. Sed cur tam cupide adornata praefatio praetermista sita Vincentio, Antonino, Surio, Scaliis, non immerito quaereretur. In re dubia, ancipiti. quidquid voluerint alij, suspicentur, ego facile crediderim, illos suboluisse affectationem, nimiae cautionis vitium, quod postea sustulerunt. Quati, re idem fuit Rainoni atque aliis consilium εἱ Rainoni quidem, ut recensendo miraculo, quod, ut ait, Fortunatus omiserat, praefatione sua fidem conciliaret aliis vero , ut sublata pra: fatione, quae nimia affectatione laborare videbatur, ne miraculi fides nutaret , impedirent. Sed utrum ex canonibus Ecclesiae idem illis omnibus debuit esse hoc consilium,viderint, quorum interest sancitos de Sanctorum nominibus, historiis, Pigneribus canones vindicare. Hac in re Episcoporum est
decernere, nostrum vero decretis obtemperare.
Qitae hae obseruatione notantur, sertim praeteris, cum ex aliis, tum ex hoc quoque, quod nonnihil aperiat viam inueniendae, asserendaeque veritatis.
OBsERVATIO QUINTA. Curia odus Renati Ponti cium miserit, idoneam pangendi carminis materiem, disequiritur.
CUR Marbodus Redonensis Episcopus, qui multis, ut
apparet, versibus Maurilij miraculum cecinit, de Re- nati Pontificio nihil habeat, assequi non possum Ea superre coniecturas aliorum lubenter opperior verum quod in exemplari Menardi traditur de Renati Episcopatu, idoneam esse pangendi carminis materiem quis negaret aut de industria praetermissum a Marbosso Renat Episcopa tum quis assereret Nam secundum ea, quae ille de Maurilitabitu in Angliam, de reliquiarum clavibus, de pisce, de
76쪽
poenitentia Maurilij, apud Andegauenses reditu eeeinit.
clubitationem in ceteris pati nullam potuit, neque ea vixit aetate,quae valde pateretur. Deus immortalist quotin quaciolos versus Marbodus fudisset in hanc praemunitionem, qua Raino memoratum a se miraculum in exemplari Menaidi concludit Suod si quis fortuitu stimauerit fabulosum. Andecauam recurrat ad urbem. Ibi enim inueniet pretiosiosimum Confessorem Christi Maurilium immensis inutibus forentem , nec minus Renatum antistitem βιccessorem miraculis coruscantem. Igitur quae de Renato arbodus non scripsit, ea, vel tanquam falsa credidit, vel in codice, quo usus crat, desiderabantur. Neque sibi Andegauensium quamlibet Scholarum olim rectori cognita tunc fuerunt i hoc est ad annum millesimum centelamum , quo floruit. Quae hie obseruantur de Marbodo, iis tuo silentio faues, eum nulla ratione possint eludi Marbodus vir erat doctus, pangendi arminis auidissimus ' in Andegavensium rerum sivi saltem temporis cognitione versatus. De Maurilio&Renato cecinit, quae cecinisse retulimus. In quibus cum Renati pontificium non tetigerit rem spreuisse velut falsam sibi visam vel suo tempore nondum venditari, certissimum argumentum est sic aliquando veritas ita lucet, ut eam nulla rerum dissimulatio, nullae verborum praest giae valeant obruere.
Vsterius Andegaue is , Petrus Cantor , Petrus de Natalibus in recenseone miraculi dissident a Rainone, Marbori , Vincentio, Antonino, o aliis, qui ainonem exscripserunt.
V o Em et v s Andegavensis Episcopus, si vera sunt, quae
de eo narrantur , Petrus Cantor in Petrus de Natalibus ab Rainone, arbodo, Vincentio, Antonino, aliis,
qtu Rainonem exscripserunt, dissident, di idiique caput
77쪽
magni videtur esse ponderis. Nam tres illi Maurilium inducunt , qui excitatum a mortuis puerum baptizet Alij ver,quatuor defunctum non sine baptismo, sed sine confirmatione puerum diserte tradunt quorum duo primi, Raino scilicet, Marbodus ante Vigerium GCantorem vixere. Vigerius opinor manto non crediderunt , aliquid in confirmando puero negligentiae fuisse satis, ut ductus p nitentia Maurilius ea faceret omnia, quae fecisse Retino, Marbodus, mali omnes commemorant. Itaque Vlgetius, Cantor, Ex quilinus Maurili vitam perlegentes, quod non
Potuerunt capere, immutarunt scilicet maluerunt dicere,
in eo peccasse Maurilium, quδd vocatus ad baptizandum infantem non ante venerit, quam infans migrarit e vita. In hanc quoque adduci potuerunt opinionem, quis d datum ex eventu, videlicet ex palin genesia, Renati nomen non Confirmationem,sed Baptismum importaret. Hoc nisi contigerit ita ut suspicor, coniici posset, Vigerium Mantorem, Petrum de Natalibus incidisse in exemplar, quod ab exemplaribus ainonis Marbodi , Vincentii, Antonini discreparet sed haec suspectione tantum nixa sunt. Quare cohibeo assensionem, dum illud eiusmodi exemplar inueniatur. Quicquid id est, nunc diffiteri nemo potest, quin obseruata dissensio insignem traditae ab Rainone, vel quod idem est, ab Archanaldo Maurili vitae partem labefactet. Nudaesti simplex veritatis oratio. Ad sanciendam historiae fidem haec obseruatio quanti sit, prospicis quidem, cum aduersus omnem retro Ecclesiae traditionem doces, memorata apud Rainonem manuum impositione, qua Maurilius Renato Spiritum sanctum dedit, intelligendum esse baptismum sed absurdam, ut mitius loquar, interpretationem ii priori dissertatione explosimus satis superque.
78쪽
Relatum quatuordecim Cardinalium pro indulgentiis Capest unctorum Iacobio Psi lippi, nec-non sancti enati, diploma sep
positionis conuincitur. MVιτ sunt, quibus istud diploma suppositionis
conuincatur. Inprimis nullus reperitur Muphrius Cardinalis Sabinensis apud Ciaconium , qui singulas sub Paulo II. Sixto IV. Innocentio VIII. . Alexandro VI. Cardinalium creationes accurate recenset. Nullus quoque Onuphrius Episcopus Sabinensis in Sabinensium Episcopo Tum serie, quam tomo I. Italiae sacrae Ferdinandus gellus
Deinde, nullus Ludovicus Ioannes Cardinalis apud Cia- contuma praeterea hic Cardinalis dicitur tituli Sanctorum Coronatorum, qui simpliciter dici non solet, Sanetarum
Coronatorum sed Sanctorum quatuor Coronatorum.
Tum Bapti Ia tituli Sanctorum Ioannis , Pauli Cardinalis Pre1Dyter nullus extitit sub Alexandro sexto, apud Ciaconium Vnus quidem sub eodem Pontilice Cardinalis Baptista Cibo, sed ab anno I 73. factus erat Cardinalis Episcopus Tusculanus, ex Ferdinando gello. Qui alibi quam Romae diploma scripsit, tituli mutationem aduerteiare non tam facile potuit. Quarto, sub Alexandro sexto nullus fuit Laurentius ii- isti sancta Catilia Cardinalis apud Ciaeonium sub hoc Pontifice Laurentius Cibo Cardinalis quidem erat apud Ciaeonium, sed tituli sancti Mares. Quinto, insolitum est, tot Cardinales Romae constitutos vivente Papa eoque inconsulto indulgentias concedere,ieas concedere ad petitionem unius tantum Presbyteri Eremitae nomine allini, quemadmodum in diplomate le4gitur Sextδ, si quatuordecim Cardinalium coetur largiretur
dulgentias, in unoin certo quodam loco largimur at istic
79쪽
quisque Cardinalis indulgentias concedis in domo sua:
Datum Roma an domibus nostris. Septimo, nullus apud Cia conium sub hoc Pontifice inuenitur Guillelmus tit. S. Pudentianae Cardinalis praeter Britasennetum, qui cum anno Isco Romae mmesset, Romae in domo sua indulgintias dare non potuit Id cita ex aliis constat, tum ex missis anno Isis M. Decemb. ad eumdem Cardinalem Alexandri literis, quibus Iubileum in Gallia hiacrandi potestas datur, cum prae multitudine negotiorum lucratum ire Romam non posset.Vide hist. Brissonnetorum. Ad extremum, quis crederet cardinales Romae constitutos motu proprio indulgentias hoc Iubile anno concessisse, quo adeo non conceduntur a Pontifice, Vt Iam con
cessis suspendantur νQuod disciplinae genus induxit Sixtu quartus, qui ad annum i 7s. Iubilem celebrauit.
Busta Leonis decimi pro Confraternitate anqm Renati, suppositionis conuincitur.
MVιτ quoque sunt, quibus haec ulla suppositionis
conuincatur,&primum quidem in Romano Bullario non habetur. Neque temporis opinor iniuria vel diuturnitas effecit, ut ab anno IsI3. quo data dicitur, petierit, aut ex huius Papaeae estis exciderit. Deinde Franciscus Lugdunensis Arehiepiscopus, in hac Bulla Lugdunensis Comes nominatur, quod a consuetudine scribendi Romanorum Pontificum abhorret. Tum confessis, aut propositum confitendi habentibus indulgentiae conceduntur,quae postrema clausula in legitimis indulgentiarum literis nunquam apponitur. In iis enim simpliciter tantium ponitur : Veri poenitentibus se confessis. sed nunquam additur, avie eonfitendi propositum habentibus quae obseruatio vel unica sufficeret. Taceo locum illum, in quo Renati corpus Surrent in urbem Andegaven sim transsatum sie asseritur In qua Andegaven CEcclesia beatissimi Renati Confessoris ex eodemve propinquisraloco oriundi olim ipsius Eccum Episcopi se Patrarii corps
80쪽
in ciuitate Surrenti inibi sectum Dei pradicando υἰta funarii se auctoritate Apostolica ad eandem Ecclesiam Andega- Mensemdonsam suam, dum inhumanis ageret, translatum, seu verius isti rectitutum, maximo eum honore requiescit. Leonis verba non sunt ista, sed illius, qui rem antiquioribus ignotam faeculis , conabatur auctoritate pontificia persuadere, quique nondum certo nouerat, quo in loco natus erat Renatus, num in pago, vel in urbe Quod auctor apologiae pro sancto Renato non aduertit, quae sequuntur,
commentatus in tertia probatione monumentis. Habemus inprimis vestam sandri Renati in easFelio Possoneria seu Posiaci ad catam in eodem imo loco, in quo iste natus creditur, intrones Parochia sancti Petri de Saponeriis ad ripam Ligeris tribus ab Andegauo militaribus. Edieula ea vetustissimi operis qua castelio bestis civilibus ante annos so. Hruto superstes mansit ob Sancti indigena venerationem. Quo in loco natus sitae natais, non dubitat hic auctor, sed dubitat, qui Bullam edidit cui credemus 3 Clim aliquid nouum inducitur ut antiquum me tunc contradicatur cum aliqua haesitatione inducitur, qua post aliquot annorum vices sublata, quod nouum inducebatur antea, iam vetus comparet,de in certam traditionem deputatur. Quo fit, ut
qui postea resistit, ab imperitisis superstitiosis ita reticus
Eusta Clementis septimi pro eadem Confram ternitate, juppositionis conuincitur.
HIE c Bulla pari modo suppositionis conuincitur. Nam
in Romano Bullario non extat Sed cur Romae non inueniretur Bulla Clementis septimi;qui non ita pridem mortuus est Meinde semel atque iterum, tertio repetitur: Confessi seu Hatutis a iure temporibus conserendipropositum habentes. post alia confessis, aut, ut prafertur, proposi tum confitendi habentibus, & post alia. Confessis, seu Raturis a iure temporibus confitendipropositum habentibus Idem