Qvomodo Demosthenes in lite Ctesiphontea de secvnda ivris qvaestione ...

11쪽

mereri, sed etiam postulaverat, ut adversarii eundo ordinom Sequerentur. Nec vero prorsus Domosthenes tripartitam illam γραφῆς divisionem suae quoque rationi pro fundamonio subicit. Resutatione enim praemissa criminationum gravium de vita sua

privata si publica ab Aeschine allatarum g 9-53 res pro

Graecorum salute gestas explicare aggreditur, ut ostendat ins- siphontam do virtute sua non salsa praedicasse gl 54-110). Sed postquam priorem partem factorum suorum exposuit, responsionem de παρανομεν intericit, priusquam de ceteris robusgostis ac do Aeschinis actis si moribus agit, ita ut ea, quae do ipsis iuris quaestionibus disserit, in media oratione collocata sint g III 12 l). Vel ex hac disposition voteros grammatici

rhetoresque recte collegerunt Demosthenem argumonia ad τουπευθυνον et το κηρυγμα pertinentia infirmare vix potuisso ideoquo in mediam defensionem accepisse. Ac ne reosntiorum

quidem plurimi Demosthenem de legibus defendore studunt Nam omnes sere Aeschinem in argumentatione ex euthynis ducta Aesch. φῆ -31 Dem. Ill-lis superiorem esse concedunt. De coronae autem praedicatione in theatro satisnda Aesch.

g 32-48, sm g 12 et 2l quamquam non idem exstat

sententiarum consensus, tamen quin in ea quoque quaestions Aeschines adversarium evincat, minimo dubium esse crediderim.

Sed utut id est, in unum omnium sentontias congruunt illud enim inter viros doctos haudquaquam discrepat Omnia, quae Demosthenes in duabus illis paragraphis 120 et 12 profert,

satis debilia esse si oratorom totam rom mira lovitate brevitateque absolvere. Nam non modo quam strictim Demosthensuquaestionem illam ab Aeschine accurate tractatam attingat, sed etiam quantopere desensi illius, quam nunc quidem legimus, ab huius argumontatione abhorreat, facile intellegemus,

si utriusque verba comparRVerimus.

Actor enim primum evidentissimo ostendit Ctesiphontis decretum legi illi repugnare iubenti omnos a senatu coronatos nusquam alibi donari nisi in senatu, omnes a populo coronatos nisi in contione Deinde Oxcusationem praecavet, qua Demosthenem ad Ctosiphontis rogationem perserendam usurum esse exspectat. Alteram iniis legem adversarios allaturos dicit,

12쪽

per quam licere renuntiationem coronae a populo scrotae

populi scito accedonto etiam in theatro fieri affirmaturos esse. Quodsi revera, Aeschines pergit, ex quoque Dionysiaca, quae vocatur, ad coronas a populo donatas spectaret, duas leges mirifice inter se discrepantes in coronis renuntiandis adhiberi posse, id quod verisimile non sit, praesertim cum leges a thesmothetis quotannis recognoscantur et, quaecunque aut Supervacaneae aut inter se contrariae repertae sint, a nomothetis

tollantur. Sed ut ocuratius demonstro nullam intor illas leges discrepantiam esse, de lege Dionysiaca per octo para- graphos luculenter disputat. Ac primum qua de causa ea data sit, dissorit Saepenumero enim in theatro coram omnibus

Graecis cum servos manumissos tum nomina civium aut a

tribulibus aut a popularibus aut ab sxteris civitatibus coronatorum renuntiata esse, nulla rogatione ad populum acta, num praedicationem fieri omnino liceret. Quoniam autem ea re et spectatores actoresque perturbati suissent si viri illi a senatu vel populo aut in curia aut in contione donati minus

honorat visi essent quam hi publice laudati in theatro, legem Dionysiacam latam esse, cuius sententiam Aeschines in 36,

44 47, 48 exponit hanc fuisse μητ' ικετην πελευθερουν ντω θεατρο μη υπο - φυλετω' η δημοτων αναγορευεσθαι στεφανουμενον, μηδ' π αλλου μηδενὸς et ατιμον εἶναι τον

κηρυκα - ὰν ιη νηφίσηται ὁ δῆμος. Actor priusquam hanc exceptionem addit, de verbis illis gravissimis μην - αλλου μηδενὸς susius disputat ostenditque ea non ad sonatus aut populi oronas referenda, sed de exteris solis honoribus intellegenda esse. Nam cum de coronis a populo senatuque decretis prior illa lex lata sit, apparere legem Dionysiacam non spectarct nisi ad tribulium et popularium et peregrinorum coronas. Quos ad xterarum civitatum honores exceptionem quoque illam refert ἐα μη Φογίσηται ὁ δῆμος Nam etiam coronas renuntiations in thoatro facta Minervae dedicandas intellegi non possct nisi de ξενικοῖς στεφάνοις, cum alias coronas eodem tempores praedicari et, ut deis dedicentur, rursus adimi non liceat. Itaque legem Dionysiacam ad populi laudationes minime spectare; adversariis veri ius ad eam provocandi adeo non esse, rut

13쪽

- s Demosthenis coronationein a Ctesiphonte rogatam in theatro non faciendam esse alis appMeat. Iam videamus, quae Demosthenes in g 120 et 12 respondeat. Antea quoque saepius actum esse dicit, ut et alii stipso in theatro corona donarentur. Atque ei, qui laudetur, coronationem, quicunquo locus praedicationi destinatus sit, sempor summo honori esse. In theatro autem non eius, qui coronetur, sed ceterorum civium causa renuntiationem ori solero, ut hi ad similia facta inflammentur si populum gratias agentem magis laudent quam coronatum. um legem illam Dionysiacam scitari iubet graviΗsimaquo convicia cumulans Aeschini crimini dat, quod leges allatas consulto decurtaverit. Quaeritur igitur de sensu et interpretatione huius legis, quam alter ab altero dissectam afferri contendit i). Quod automWoidnorus p do Demosthenis defendendi ratione adnotat cou-viciorum molem inopiamque argumentorum documento esse illam fraudem potius in ipsum quam in Aeschinem cadere, lateor hoc iudicium non sine causa factum esse mihi videri. Quid enim γ Nonne Demosthenem, virum laesae legis accusatum defendentem, de hoc ipso capite quam copiosissime loqui oportebat At vide, quam leviter totam rem transigat Quamquam niui ea ipsa excusatione utitur, quam Aeschines praecavit, in duabus illis paragraphis tamen nulla littera de exteris coronis ab actore tam sus tractatis invenitur, nihil de priore illa logo dicitur, qua nisus adversarius probare studuerat coronas senatu aut a populo decretas in theatro praedicari non licero. Neque, quod ad ipsam iuris quaestionem attinet, virorum doctorum alios a Domosthenis, alios ab Aeschinis partibus stare nescio. Nam cum et Uestermannus in libollo de publicis Atheniensium honoribus ac prasmiis inscriptos et Spengelius ) Roemheldtiussi),1 Cf. osch. g 35 et 36, Ddm.4 121.2 Aeschinis in Ctesiphontem oratio adn. ad g 35. 3 Ρ. 52-55. 4 Abh de philos.-philol. l. d. h. b. h. d. Demosthenes' Vorteidigun de Ctesiphon p. 59-61.5 Quaestiones de Aeschinis oratione contra Ctesiphontem p. 25-36.

14쪽

- 10 -- Caeni mererusi), eidnerus ', aerWinhelius δ), Oxius ), Gutt- mannus' Aeschinem legum praesidio hoc quoque loco advorsariis superiorem suisse magna cum probabilitate doceant, alii Demosthenem dolandunt voluti Dissonius β), Frankius y), Schaeserus , mutata sententia estormannus in orationis Demosthenicae

oditions sidmanniana ', irchhomus V almius i), Blassius' ) Rsichius' ' Sed ne ei quidem, quibus apud Aeschinem salsam legum interpretationem inveniri persuasum est, vix credibile esse negant Demosthenem pro Ctesiphonto ita dixisse, ut nunc in 12 et 2 legimus. Omnibus igitur criticis, qui de his paragraphis disputaverunt, diligentius de dolansionis

traditae tonuitate quaerendum Visum est. 2. Nec mirum est, quod nihilo setius ei, qui Demosthenis cau8am susceperunt, Operam dant, ut illum consuli hanc rem tam paucis absolvere demonstrent. Ac primum quidem sunt, qui Demosthenem iuris quasstionem minutiorem habere censeant, quam de qua accuratius disputet Blassius λε enim adnotat ad

1 De duplici recensione orationis Aeschineae contra Ctesiphontem habitae p. 20.2 L. c. adn. ad rarisqq. Aeschines Rede egen Κtesiphon p. 80.3 L. c. p. 42-70.4 Die rangrede de Demosthenes, das eisterwer de antilion Rodehuns p. 18-131, 314-323. 5 De ratione quae Aeschinis Ctesiphontea cum eius commentariis intercedit p. 37-45.6 Demosthenis oratio de corona p. 289-292. 7 N. Jahrb. f. Philol. u. adag. XXII p. 37 382.8 Demosthenes undisein Zeit, III, p. 233 adn. 3 et 288. 9 Introd. p. 8 et adn. ad gQ21.10 Abh de Beri Ah. 1875, h.-h. l. Usber die Redaction dor Demosthenischen rangrede p. 3.11 Sitgungaber de philos.-philol. l. der h. b. Ak. . . 1875 I: Uobor dis o sissithrun de Aeschines in de Rede egen Κιesiphon P. 6-16. 12 Die auischo Beredsamhoit, III 1 p. 24 sq. II 2 p. 213 sq.; DBm. r. d. Teubn introd. p. 13 et 17 adn. ad gQ21.13 Di Boweissithrun dos Aeschines in seinor Rode gegen Κtesiphon p. 29 1.

15쪽

multum a veritate puto nos aberraturos esse, si statuamus

Blassium his verbis praecipue miram illam argumenta ad secundum παράνομον pertinentia refutandi rationem excusare velle. anisostius autem eam sententiam Halmiusi aperit, apud quem scriptum videmus, Demosthones Wolis duro disnachlassige und fas cavatiermassige Behandiun dissor Punktoauch aussertita andeuten, das es in sinem politischsnaendenκ- progesse nichi de Mithe wert erschoins, aut so klsiniicho Nebensragon nur aher ingugehon . o Reichius': Unser Ρrogess , inquit, War, i Dentosthenes agi, eine φθόνου δίκη angestreng εκ περιουσίας, in elcher die seselgo nurdag dienen mussien, einem massios orbitioris politischen undpersoniichen Feinde gur Bosriodigun seinor Rache' verhelsen. In disse richtigen rhenninis a den ausi omosthenes in seinor Verteidigun dem παρανομον heino grossere Baumgugestande als ihm ebithrte . Quamquam has explicationes primo adspectu habere videntur, quo se commendent, tamen non diu in eis manebimus. Nam debuitas Demosthenes ei argumentationis adversarii parti, quae apud illum maximi ponderis suit, tam parvam vim tribuere Minime, puto. Αο- schines enim Ctesiphontem παρανομίας accusaverat et in capitibus orationis primo ac secundo duo illa παρανομα ps quadraginta paragraphos luculentissime tractaverat. Atque etiamsi Ctesiphontis decrotum contra lege factum Aeschini occasionem odii diu coerciti in Demosthenem effundendi pracbuit et illo adversarium gravissiniis conviciis incessivit spe adductus se inimicissimum hominem in perpetuum ignominia affecturum et do rei publicae gubernatione deturbaturum esse, tamen totius accusationis fundam onta in eis capitibus posita erant, in quibus de rationibus

1 L. c. p. 15.2 L. c. P. 40.

16쪽

Damostheni reddendis et de corona non in theatro ronuntianda disseritur. Quae sinoemheldtius' quidem negat, qui ratus maximam vim huius iudicii iii eo osso, utrum Demosthenis rei publicas administratio commodo an detrimento civitati fuisset, tamen Aeschinem in neglectis legibus magnum causas firmamentum posuisse concedit. Quae cum ita essent, mea quidsm sententia defensori accusationis νήαιμον, quod dicunt, nequaquam tam parvi aestimandum, sed ut de primo, ita dosecundo παρανομα copiosissime disputandum erat, praesertim qui ipse dilucide promisisset se actoris omnes ad unam criminationes flataturum esse. Nam in dixerat: βουλομαι δε καθ' ῖν καστον - κατηγορημένων ἐξετάσαι et in 34:ανάγκη ἐμοὶ προς καστα τῶν κατηγορημενων μίκρ ἀποκρίνασθαι st in 56: περι πάντων ἐρῶ καν καστον ἐφεξῆς καὶ ουδενεκων παραλείψω. Et quisquam contendet minime esas mirandum, si Demosthenes, quem revera aliis locis argumenta Aeschinis vel minutissima reicere videmus, in g 120 et 121 promissis non stet ac ne uno quidem verbo de prior illa lege honoribusque exterarum civitatuli loquatur Quod autem lassius censetns interfuisse quidem audientium iuris quaestionem a Demosthene

accuratius tractari, equidem hanc sententiam probare non possum. Nam defensor in Dil satis aperte dixerat oportere se πρ-ον μεν εφεξῆς τους περ αυτου του παρανομου λογους ἀποδουναι. Itaque non est, cur per Sequentes paragraphos intentionem animorum audisentium divisam fuisse putemus. Sed illis ipsis, opinor, oratori verbis animi omnium ad iuris quaestionem conversi erant, idque eo magis, quod Aeschines etiam atque etiam το παρανομον praedicaverat et adversarios rogationem ipsam contra leges latam celeriter perstringere conaturos esse praedixerat. Identidem enim o affirmaverat Demosthenomcives ξαπατήσειν nec nihil ἀντιδιαπλέξειν et adversariorum fraudulentam actionem monstraverat, τὰ νευδη, τὰς τεχνας, τὰς κενὰς προφάσεις, α προφασιουνται. Quamobrem mihi quidem

persuasum est Demosthenem haud ignorasse cum viros Graecos ad audiendam summorum iratorum contentionem congreRSOS

17쪽

suspmsis animis exspectore, quid de iuris quaestione, in qua totius accusatiouis tamquam cardo vertebatur, responderet, tum se rem quam paucissimis absolventem de auxili logum

ipsum desperare videri. Mea igitur sentonii dubitari non potest, quin illis de causis orator id caput, quod tractamus, non tam strictim attigerit, sed plura verba apud iudices secerit,

quam quae aetatem tulerunt.

Sod Frankiust lovitatem defensionis alio modo excusat. Dicit nim: Dis triigerischscinterpretation die Aoschinos demGeselge ab mar so liberraschend Demosthenes War a Menigaus in solche Auslegung orbereitet, das e lieber gar nichis darausis antWorten orgog Haec vero senisntia mihi a probabilitate quam maxime abhorrere videtur. Quamquam enim insimile est Demosthenem legis interpretationem ab Aeschine prolatam non exspectasse, tamen e tota defensiono intellegi potast orators ad permultas inopinatas adversarii criminationes respondisse, ad quas refellendas minime eum se praeparasse satis lucet. raecipue autem per comparationem inter orationes illas institutam perspicitur in accusatione sere nullum locum inesse, ad quem Demosthenes non respondeat δ), ac recte quidem praetor ceteros Reichius y defensoris extemporalem facultatem magnis laudibus extulit. Quis igitur est, quin concedat Demosthenem ut alibi etiam in secundo παρανομα tractando hanc facultato et in promptu habuissos adhibuisse, praesertim cum his in paragraphis de rebus multo gravioribus agatur quam aliis locis, quibus crimina eodem modo ex tempore ab eo depulsa esso negari non potest Ac Franki ne ipsi quidem haec explicatio probabilis esse videtur, quoniam alteram quoque proponit, quam plus probabilitatis prae se ferre sine dubio ei persuasum est. Dicit enim potius se credere, sedas Demosthenes, de aus die gangs Sachel L. o. p. 379. 2 CLi Sohassor. l. c. ΙΙ1 2 p. 72-75 Caeminerer l. o. p. 4 16;Roich. in libro, qui inscribitur: Die Frage de sogenannien meite Redistio de Reden vom range p. 22-30. s. etiam huius dissertationis p. 46 sqq. 3 Ibidsm p. 1 16, 32-34.

18쪽

Sed etiam haec sententia non dubito quin plane reicienda sit. Nam faciamus Demosthenem hoc loco se ipsum legibus adiuvari pro certo habuisse. Debuitns tum ex nulla conscientia do culpa satis habere ad legum verba provocare Nonne multo verbosius in Aeschinis malevolentiam audaciamque invohendum ei orat 'Nonne oportebat eum si iudicibus et civibus adversarii callidam

de ξεναοῖς στεφάνοις interpretationem dilucido aperire ' Nihilominus in oratione, quae ad nostram aetatem pervenit, D mosthenem levissima rationes affore videmus. Ea enim, quae

do superioribus renuntiationibus in theatro lactis profert, a re proposita maxime aliena sunt. Quod autem affirmat et nullius, qui coronetur, quidquam interesse, quo loco coronam accipiat, et in theatro ipsius tantum populi gratia praedicationes fieri, quam argute ac spinos ea dicta sint, manis tum M. Contra ad gravissima Aeschinis argumenta responsionem hodie reperimus nullam, sed nihil domus nisi probra si convicia. Attamen Frankius aliique censent oratorem ipsum persuasum habuisse actorem τὰν των νόμων καὶ της πολιτείας φάσκοντα φροντίζειν Τλiniuria ad leges provocare. Et quisquam dubitabit, quin Demosthenes ratus illum falsa dixisse cum per totam orationem tum his in Magraphis maxime operam daturus fuerit, ut adversarium speciem defensoris legum prae se forentem integumentis dissimulationis quasi evolveret 2 quidem arbitrorsum non solum iudices, ne mendaci isti homini fidem unam haberent, admoniturum, sed etiam omnes, quos credidit, Aeschinis dolos satis aperturum fuiss8. Restat vero, ut examinemus sententiam priori plane diversam, quam alii hi docti ad explicandam miram defensionis breritatem protulerunt. Caemmeremss snim Demosthenem has res consulto brevissime attigisse censet, quippe quibus

causa Ctesiphontis infirmior esset. Aeschinis vel plurimum

2 L. c. P. 20.

19쪽

copiosam et satis subtilem Aeschinis dissortationsm tam pauca eaque futtilia respondere, cum et prior lex et Dionysiaca adversari faveat. Ac ne BaerWinhelius ' quidem alitor sentit ratus Demosthenem, si potuisset, sine dubio responsurum fuisse uti alibi stiam hic gravissimis rationibus sententiisquo; quod cum

non secerit, patere eum non habuisse, quae responderet. Orum autem virorum sententiam nos quoque amplexuros esse minime

urediderim. Defensor enim Ctesiphontis causae diffisus nonne ipsa ratione permotus erit, ut rem pluribus verbis tractot, quam quae hodis legimus Cuius quidem maximo intererat Ctesiphontem laesae legis absolvi. Nec vero fieri id potuit, si orator levitatis latebram adhibens sese ipsum de legum patrocinio desporare concessit. Etiam aer inhelius ' enim: At non debuit inquit, istam parvi aestimare tamque paucis absolvere id, in quo actor tantum momentum posuerat, iat suspicionem movere volebat sese ipsum causae parum confidere.

Quam suspicionem mihi quidem motam et omni, qua hic usus est, dicendi ratione valde auctam esse confiteor, in qua non tam neglegentia, quam trepidatio quaedam ac princeps festinatio eminere mihi videtur . Verissime. Sed qua de causa vir doctus postea de ea sententia aperte docedit Cur traditam lectionem non modo non in dubium vocat, sed etiam Demosthenem de hac quaestione non aliter dixisse ac scripsisse asseverat' Mea quidem sententia nihil impedit, quominus statuamus ratorem, conscium Aeschinem hoc loco superiorem esse, tamen summis viribus Ctesiphontis causam defendisge. Neque enim

ignarum eum fuisse του ον et τω λογον κρείττω ποιεῖν cum

ex aliis orationibus Demosthenicis tum e Ctesiphonteae para- graphis 111-119 intellegere possumus. Quibus in paragraphis orator Aeschinis argumentationem x outhynis ductam callide

a se avertere vult, affirmans non ob munera et thooricorum

1 L. o. p. 45.2 L. c. P. 68.3 L. o. p. 63. 4 L. o. p. 8.

20쪽

si mosilium roficiendorum a s administrata tosiphontem rogationem tulisso, sed ob beneficia nitro civitati tributa;

voluntariarum vero impensarum rationes repoSci non Ρο8Se. Quibus verbis Demosthenem non tam argumenta, quam RVil lationes argutiasque proferre inter viros doctos convenit. Quamquam enim si iochoWius' nimis inique iudicat osensorem facultate in commodum vertendi Aeschini tanto magis praelucere, quanto hic inferior illo exstiterit orator, et Spengelius in libro supra laudato' Demosthoni debitam laudo detrahit probare studens Ctesiphonteam esse et Meisterstilo dor Sophistili , rursus, ut ceteros mittam, ne lassius' quidem negat oratorem in gli1 - 119 facere non posse, qui sophistico argumentetur. Difficile igitur si intellectu, cur in l20 t12 causam inferiorem reddere superiorem non conatus sit. Equidem contra cense tantum abesse, ut priorem logein exterosque honores silenti praeterierit, ut hoc quoque argumentum copiosius calumniisque adhibitis in iudicio tractaverit. 3. Quibus explicationibus examinatis progrediamur ad sententias eorum, qui concedunt quidem Demosthenis θλnsionem ab Aeschinis argumentatione quam maxime abhorrere, attamen illius verba integra ad nostram aetatem venisse Opi

nantur.

Μultis enim viris doctis persuasum est defensionis exilitatem non aliter explicari posse ac si Aeschinem apud heliastas non eadem argumenta, quae nunc legimus, protuli88 Statuamus. Ac primum quidem Dissonius arbitratus Demosthenis orba τῶν Sc νοιιων ἀφαιρῶν μερη, ους λους δίκαιον ἐν να- γιγνώσκεσθαι ad adversarii Dionysiacae legis interpretationem pertinere, Aeschinem exceptionem huius legis orationi demum post iudicii diem litteris mandandae adscripsisse censet. Nam sevideri potest eschines , inquit, cum in iudicio diceret, omisisAe totam exceptionem legis et postea demum, cum ederet

1 Do oschinis oratoris vita p. 14.2 Cf. p. 95. 3 Att. Bor. II 1 p. 25. 4 L. c. p. 291.