Qvomodo Demosthenes in lite Ctesiphontea de secvnda ivris qvaestione ...

31쪽

- esse causam sibi et Cissiphonti et non minor sollicitudine sibi defendendam. De omnibus igitur accusationis capitibus verbis facturus ad νομιμον quoque Rocsdit, tamquam ipse accusatus sit. Nec vero intellegitur, cur hanc partem tractot, si antea iam octavit Ctesipho. Immo apparet, haec si ita fuissent, Demosthenem cauturum fuisse, ne has quaestiones graves incommodasque itarum attingeret. Itaque probabilior iro,

hosfii sententia videatur, qui solum Ctesiphontem de logibus disputasse arbitretur. Dicit enim i): Κtesiphon und Demosthenestialten ac gemelnsamer Verabredun das Gosehan dor ortoidiguncin dor eis unior inander, das de eratore ledig-lich den juristischen, Demosthone ausschliessito Udo politischen Τei de Aulgabo. et bohandoin und dami rech sigonuichsetne eigene Vorteidiguuggisthren ubernahm Quam ooniecturam acute inventam uti alii viri docti, sic aer inhelius neglexisse inihi videtur i. qui irchhossit verba sedas Demosthenes vorOsricht disse Punk gar ita binandet hae eo modo inter-

prototur h), quasi vir ills clarissimus quaestionem de renuntianda corona in iudicio omnino non attactam ess affirmet, id quod nimirum nemo unquam contendi Ceterum etiamsi concoditur Κirciso fit rationem difficultatem tollendi sagaciter excogitatam esse, fieri non potest, ut sententiam eius amplectamur. Nam primum iam Westermannus ' monet Aeschinem ipsum in para- grapho illa 20 ' orationem Ctesiphontis προοίμιον appellare, sine dubio propterea quod argumentis ac rationibus carsat; brevem igitur allocutionem fuisse concludit compositam ad praeparandos captandqsque animos iudicum. Atque Ctesiphonismin ea etiam causas productae litis tractasse haud scio an recto suspicentur Rauchensteinius et BaerWinhelius. De legibus quidem Ctesiph in oratiuncula non dixit, praesertim cum difficile sit intellectu, quid de 'o quaestione disputare potuerit, cum ipse Demosthenes aegre eam tueatur. Und ,en Demosthenes ,1 L. c. . M. 2 Os. l. c. p. 3.3 L. c. p. 67.4 Zoilachris fur die Alteriumswissenschas 1835, p. 1214. 6 cf. supra P. 22.

32쪽

- I inquit Oxius i), allo Mittet siner una austiste gum senglaubte, um de gemhrlichon Punkt vo allon Seston et sint enundri verachangen, io halto or danu dem Κωsiphon gestatisnhonnen, densemen Ohne orglaichen Vortichismasar et gubehandes und adurch die gange Sache entschiedon gu Om- promittierent eutiquam igitur putari potest Demosthenem Cissiphonti eam partem defensionis mandasso, quae adversariolandamentum totius accusationis praebuerat. Praeterea autem si socium eum sibi adiunxisset, do hac re in oratione pro Ctesiphonis habita non tacuisset, sed causas explicasset. Tantum vero abest, ut hoc saciat, ut in ot 2 repugnans ordini defensionis ab Aoschine postulato satis demonstro se ipsum de iuris quaestionibus, eo videlicet loco, quo velit - dicturum

esse Deo enim precatur, ne iudices adversarium, qua ratione defensor audiendus sit, in consilium adhibeant, sed leges et iusiurandum, in quo praeter alia aequissima omnia et hoc scriptum sit, utrumque eodsm animo esse audiendum. Huius autem vocis non eam solum vim esse, ne ullum praeiudicium afferatur,

nec solum ut pariensvolentia tribuatur, sed illam, ut et ordine et defensione, quali certantium quisque velit atque instituerit, sic uti sinant. Quae verba cum intellogere non possimus, nisi Demosthenem in iudicio de legibus egisso statuamus, irch- homi sententiam improbabilem esse iterum luculentissime paret. Demosthenes igitur ipse de παρανόμω quod tractamus, disputavit, alia autem verba serit, a quae aetatem tulerunt. 5. Omnibus illis rationibus porconsitis et expensis nihil opinor est, quod impediat, quominus Demosthenem apud holiastaso do tota iuris quaestione et de priore illa lego honoribusque exterarum civitatum dixisse pro certo affirmemus. tque etiam BaerWinhelium ad hanc conlocturam bis adductum video: primum' enim sententia almi reiecta arbitrati oschinis verba de Dionysiaca lege postea demum adscripta esse, iterum 'in tractatione sententiae irchhomanae, ubi legimus: Paulo

1 L. c. p. 228. 2 L. c. P. 5.

3 Ibid. p. 7.

33쪽

probabilior videatur altera, quam profert coniectura Demosthenem coram iudicibus rem aliter tractasse, quam nunc

fit in oratione tradita Sed si hic o illic aer inhelius via docedit. Nam illo loco: Videmus igitur , inquit, Halmitsontentiam probari non posse immo, si vere tale effugium mihi opus videretur, nescio an potius crederem Demosthenem eiecisse quasdam postea, cum eders orationem, quae quam debilia essent, ipse sensisset L Atque hoc loco ne eum quidem, qui defensionem uberiorem fuisse coniciat Demostheni quidquam prodesse dicit. Nam , ait, hoc si vellemus, fieri vix posset, quin statueremus textum commutatum si amputatum esse ab ipso Oratore hunc autem expunxisse nisi quae debilia nimis esse et facile refutari posse videbantur, quis credat 20 Verissime. Quaecunque eorum, quae in iudicio dicta erant, in traditisparagraphis 120 et 12 non reperiuntur, mihi quoque persuasum est nisi propter Monsionis obilitatem suppressa non esse. Nec vero minus elucet Dem thenem, si orationem Ctesiphonteam foras dans responsionem de vetustior isgo exterisque coronis ipse omisisset, hunc looum statim melioribus verbis suppleturum fuisse. Id autem in oratione, quam in manibus habemus, adeo non factum est, ut verba illa sine dubio dobilia, quae Demosthonos de legibus ab Aeschine tam fuse tractatis socerat, plane sint praetermissa. Apparet igitur neque ipsum Demosthenem hanc partem suppressisse et rationem pro Ctesiphonte habitam, quae ad nostram aetatem pervonit, locis quibusdam alia verba praebere ac quae orator in causa dixerit et causa finita evulgaverit. Ergo ad sententiam illam prolabimur a ircthomo primo propositam, qui Demosthenis de corona orationem e duabus recensionibus conglutinatam esse censet. In ea autem quaestione semper id agitur, utrum verba tradita ad orationem apud holiastas habitam an ad commentarium scriptum anto diem iudicii pertineant. Qua de causa etiam nobis quaerendum est, num inag 120 et 12l, quippe quarum verba, quae nunc legimuS, in iudicio dicta non esse intellexerimus, responsio insit antea sompositis. Atque equidem, ut supra p. 19h dixi sententiam eorum,

qui Demosthonem g 120 et 2 nisi adversarii argumentatione

34쪽

- 26 audita dicere vel scribere non potuisse putant, a probabilitate quam maximo abhorrere arbitror Quamquam enim, id quod permulti viri docti recte adnotant, orba, quae aetatem tulerunt, responsionem praebere videntur ex tempore dictam post auditam eschinis orationem, nihil tamen video, quod nos e DB-mosthenis verbis hanc coniecturam sacero cogat. Nam sophisticas oxplicationes do honoribus renuntiationis in theatro faciendae Demosthenem ante causam actam praeparare potuisse nemo negabit. Probra autem et convicia, quae omnibus locis invenim , orator sine dubio somper in expedito habuerit. Itaque agiturdo solis Demosthenis orbis αλ ομ' ἐσχυνε . . . -ους

μεταποι- των ν αφαιρῶν μερη, ους λους δίκαιον η αναγιγνώσκεσθαι τοῖς γ μωμοκόσι κατα τους νομους ψηφιεισθαι.

At ea ipsa verba, quae ab antiquissimis temporibus usque ad hunc diem viris doctis gravissimam molestiam exhibuerunt, mea sententia ad eschinis orationem ne spectant quidem ideoque nisi ante diem iudicii scripta esse non possunt. Nam accuratius

in rem inquiramuS Demosthenes quaerit ex advorsario, nonne erubescat leges

depravare et dec tare, quas integras iudicibus recitari oportuerit. Quod quo iure Aeschini obiciat, ex legibus in codicibus traditis intellegere non possumus, quippe quas suppositas et postea demum insertas esse satis constet. Sed defensor ipse ostendit, quam ad partem legum ab adversario omissam provocet, dicens: ακουεις, Αἰσχίνη, του νομου λεγοντος σαφως, πληρο αν τινας ὁ δημος δε ἡ βουλὴ νηφίσηται τουτους, αναγορευετω. Nec mirum est, cum smosthenes clausulam legis recitata tam distincte repetat, multos non dubitare, quin Aeschines haudem conceperit, neque aliter sentire ac Vestermannum λ), apud quem legimus: Die Sicherheu, mi melcher D. demo enigegentriit,ihm Verdrehun und Verstummetun de gu vertesende Gessis Schuld ibi und unmitteibar ac Vertesun dos an- gegogenen Gesolges die Orte τλ. - νηφίσηται namitin αναγορευεσθαι ἐν Φθεάτρι' aus demselben hervorhebi, machi es aussors glaublich, assis hier in Unredlichhei begangon

35쪽

und sntwode dom Geselgo in salsche Deutun gegeben oderdon o D angesithrten assus desselbon unierschlagon habe . Potuitne vero Demosthenes ratus Aeschinem legem Dionysiacam salso interpretatum esse aut exceptionem legis reticuisse in verbis traditis acquiescere Nonne supra cognovimus defensorem, si adversario talia obicere voluisset, planius explicatiusque dicturum et iudicum civiumque animos ad adversarii fraudem claris verbis adversurum fuisse 2 ea quidem sentontia nihil habemus, cur propter haec obscura Demosthenis verba actorem leges mutasse aut mutilasse putemus, praesertim cum ne X- cogitare quidem possimus, quid Aeschines in oratione suppresserit. Nam exceptionem illam, quum Demosthenes tam magna voce praedicat, adversarius neutiquam omittit, sed tribus locis affert,

in paragraphis et 3 et 4 et 48. Quibus locis eschines delegis Dionysiacae exceptione uberius disputat atque exponit

eandem de coronis a populo decretis non intellegendam esse.

Minimo igitur viris illis doctis assentiri possum, qui veluti Dissonius ii, BaerWinhelius'), Ouumanuus δ) 'sichius' verborum

illorum νομους μεταποιῶν, τῶν δ' φαιρω μέρη, ους λους δίκαιον ' αναγιγνώσκεσθαι priora, ad vetustiorem legem peribnere, posteriora autem propter Dionysiacam legem dicta esse suspicantur. Nam quomodo Demosthenes Aeschini eum priorem legem depravasse, Dionysiacam autem decurtasse obicere pol rit, minime perspicuum est defensor non solum ne probare quidem potest ea, quae adversario crimini dat, sed actor etiam cum

utramque legem apud holiastas recitat β et pertractat tum do clausula illa multis orbis loquitur. At Dissonius' Aeschinomexceptionem legis Dionysiacas in iudicio omissam postea demum

adscripsisso huiusque fraudis Demosthenem adversarium incusasse opinatur. ptim autem iure nos quoque actorem obiurgare posse affirmat, cum etiam nunc mittatur aliquid ab Aeschine,

1 L. c. p. 291.2 L. c. p. 4 et 8. 3 L. e. p. 40.4 D. r. d. og. m. Red. d. R. V. r. p. 26.

6 L. c. p. 291.

36쪽

spectare videntur. Nec vero dubium est, id quod supra p. 7 exposui, quin actor exceptionem iam apud heliastas

protulerit. Quod autem additamentum illud νὴ βουλὴ apud

Aeschinem non invenitur, ipse Oemheldtius nihil interfuisse censet haec verba esse omissa, ac ne Frankius' quidem negat Demosthenis verba eo referri non posse dicens: Aut disse Heglassun die Orte τῶν δ' ἄφαιρῶν μέρη uaegishsn, oran Disse erinneri, ag schein de Gegenstando geringsigig, menigstens isse Mi heinen rheblichon Orun mit iniger Bestimmthei angugebon, melcher eschines bestimm habenkounts ἡ βουλὴ egetulassen L Quamobrem aerminholius 'Demosthenis crimen ita explicare vult, ut verbis ab Aeschine in gra allatis non totam legem Dionysiacam, sed modo partem

eius contineri putet. Nec vero capio, ea coniectura quo spectet. Vir enim doctus actorem eam tantum legis partem recitasse ac tractasse affirmat, qua adversarios se defensuros esse X- spectasset Demosthenes autem his ipsis argumentis usus quid, quaeso, adversario posset crimini daro Cum enim ceteras

legis condiciones, quas oschines omisit, ad rem nihil valuisso ipse aer inhelius exponat, non perspicitur, cur Demosthenes ad alias quasdam legis Dionysiacae partos provocaverit, quae nullius momenti et a re proposita plane aliena fuerint. Itaque proposuit aliam sententiam abius ), apud quem scriptum Videmus: Diege Orte ac νομους μεταποι- κτλ. hRt Rubisher nota nichi richii avsgelassi sis egishen sic aufAesch.4 45 . Sed quo iuro id statuendum sit, nec vir doctus ipso disserit neque alius quisquam intelleget. Cum autem in libro eius litteras verborum et smosthenicorum νομους et αταιρων μερη et Aeschineorum νόμεν et ταυτα φελι latius

1 L. c. p. 35. 2 L. c. p. 382.3 L. c. p. 69. 4 Dis Redalition dorismosthenischon rangrod p. 7.

37쪽

didnotas sint haud scio an vir doctus puto ex verbis illis νομος et αφαιρεῖν ab utroque oratore collocatis illum locum ad hunc pertinere concludendum esse Sed utut id est ea coniectura tam miro nititur fundamento, ut de ea nihil amplius

Cum igitur Aeschines neque in iudicio neque in oratione tradita allaciam in legibus afforendis secerit, non multum

veritate aberrabimus, si Demosthenem verba quae tractantus, id quod supra suspicatus sum, in causa non dixisse statuemua. Nam si apud heliastas dicta essent, non caperetur, quo esSentroferenda. An putas probabilem sse alterutram sententiarum

illarum, quas lassius irἡhosfium secutus stinoxius ad hunc locum interpretandum proposuerunt 2 Quas explicationes a quis accuratius inspexerit, sine dubio improbabiles eas intelleget.

Attamen priusquam dosensoris verba in causa dicta esse negemuS, nos otiam has coniecturas examinari oportet.

Ac primum irchhosfius et Blassius miro errore capti sunt arbitrati logem illam, quam Demosthenes recitari iubet, ne eandem quidem esse, quae ab Aeschine inra 35-48 tractetur, exceptionem autem πλην si τινας ό δῆμος νη βουλὴ Φογίσηται

τουτους δ αναγορευετω cum vetustiore, non cum Dionysiaca

lege coniungendam esse. irchhosfius' 'nim ex Demosthenis ῆς 20 stra 2 olucere dicit, das Aeschines in sine Κlageschris seine Behauptun durch in singige Geseigesstolis gestuleti dabe aber duro absichtliche de unabsichilicho eg- lassun einea febr esenilichon Passus derselben, namlic dorWorte πλὴν κτὶ die Sache Olli aus don ops gestelli alte . Nec vero mirum esse Aeschinem in libello unam tantum legem attulisse BaerWinhelius' bene demonstrat. Apparet enim actorem una illa priore lege nisum legem Dionysiacam in libello non videlicet adhibuisse. Ac ne in iudicio quidem eam protulisset,

nisi stondendum fuisset eandem μὲν ἐπικοινωνουν τω περὶ τω υπο ου V1ου στεφανουμενων νόμι itaque adversariis in defensione ea uti non licere. me vero simulavit Aeschines,

1 L. c. p. 63. 2 L. c. p. 66.

38쪽

id quod contendit Blassius y), adversarios ad legem Dionysiacam provocaturos esse, sed illi prosecto eam defenderunt. Nam quod lassiuου': Νac dem inquit, Was D. 21 agi: νομους μεταποιο- τω ν αφαιρῶν μερη, scheint mi die Sachoein ac so et lisgon, assis das vo ih. 32 angerogene seset ἐαν μεν τινα στεφανοῖ et βουλή κτλ. um de Zusata:

haec sententia plano prava mihi videtur. Cum enim Demo- sinones inra 120 et 121 de nulla alia re dicat nisi do coronis in theatro renuntiandis, legem quoque recitatam ad ronuntiationem in theatro faciendam pertinuisso oportet. Qua de causa lex a Demosthene allata minime vetustior illa fuisse potest, qua populus se obstrinxerat, ut coronas nusquam nisi in contion praedicaret Demosthenes igitur Aeschini eum Dionysiacam, non priorOm legem mutilasse obicit Blasgius vero si ad sententiam fulciendam defensorem clausulam breviter complexum esse affirmat ideoque exceptionem suo sensu amplificat eo modo, ut otiam theatri mentio fiat', s libidine ipsa agit. Nam Demosthenes tantum abest, ut clausulam comprehendat, ut contra verba illa praeponat: κουεις, Αἰσχίνη, του νόμου λέγοντος σαφῶς. Accedit, quod lassi sententiam si sequeremur, Aeschinis de Dionysiaca logo disputatio cum supervacanea laret tum ne intellegi quidem possst. Nec vero dubium est, quin Demosthenes, si actor divinatione deceptus de hac lege disputasset, acerbis acetiis adversarium irrisurus et sugillaturus fuerit. raecipue autem omnino credi non potest eschinem priorem illam legem, quae fundamentum accusationis praebuit, tali modo decurtasse. Quae hau et libollo tradito et in anacris ot in ipso iudici statim aperta esses. Bene enim adnotat orius ': Helchon Begri mussion

39쪽

eriolgte, erade den et meggulassen, aus Wolchen alles an- gehommen aret His igitur argumentis lassii coniecturam resolli censeo optimeque probari sententiam ceterorum omnium hominum doctorum, qui et Aeschinem et Demosthenem Dionysiacam legsm tractare statuunt λ). Quoniam autem ne ea quidem ratione verba νομους μεταποι , τῶν δ' αφαιρῶν μερη, ους μου δίκαιον η αναγιγνώσκεσθαι explicantur, restat ut Oxii sententiam examinemus. Qui vir doctissimus η Domosthonem non modo Dionysiacam, sed etiam priorem legem censet recitari iussisse easquo leges in unam coniunctas: ἐαν μέν τινα στεφανοῖ

ἡ βουλή, ἐν τ*Ῥουλευτηρίω ανακηρυττεσθαι, αν νε ὁ δῆμος, ἐν τῆ ἐκκλησία, αλλοθι δὲ μηδαμου μηδ' οἰκετην ἀπελευθερουνεν τ θεατρω, μην - των φυλετῶν et δημοτων αναγορευε- σθαι στεφανουμενον, μωρο ' - αλλου μηδενος et ατιμον εἶναιτο κηρυκα, αν μὴ ψηφὼσηται ὁ δῆμος aut πλω ἐάν τινας ὁ

δῆμος ἡ βουλη ψηφίσηται τουτους δ' ἀναγορευετω). Quo

artificio ab audientibus neglecto Demosthenem causam Suam maxime fulturum fuisso manifestum est. Nam excepti compositae huius logis uti ad secundam, ita ad primam ius partem pertinuisset orator igitur iure quidem adversarium leges mutasse et mutilasse affirmare visus esset Attamen Foxii coniectura plano improbabilis est Nam leges illas nisi per vim coniungi non posse incurrit tamquam in oculos. Itaque sine dubio ei, qui audiverunt, in recitandis legibus fraudem statim animadvertissent, praesertim cum Aeschines iudicesque leges asserendas optime nossent. Constant autem in causis et oratores et heliastas dicentem non tacitos audivisse, sed clamore plausuque interpellasse. Quod vel ex orationibus Ctesiphonteis cognoscitur; nam in desensionis gra legimus: εἰ μεν στε με τοιουτον, οἷον

1 Cf. Dissen. l. c. p. 289 Frank. l. c. p. 378 Spengel. l. c. p. 60 adn. 2;mo ann in libro, qui inseribitur Zeitschrist fur da Gymnasial-wesen 1866 p. 766 adn. 1 Roemheldi. l. c. p. 31; eidner. A. in Ct. or adn. ad ε 3 et 44, A. R. g. t. p. 75 et 80 Halm. l. c. p. 10;Cuemmerer. l. c. p. 6 BaerWinhel. l. c. p. 47, 52 68 ox. l. c. p. 118 et 324 Guttmann. l. c. p. 34 sq. Reich. D. r. d. Og. m. Red. d. R. v. r. p. 43 Rab. l. e. P. 33. 2 L. o. p. 127.

40쪽

ουτος ήτιατο - ου γὰρ αλλοθί που βεβιω- η παρ ιμι, μηδὲ φωνὴν ανασχησθε, μηδ' εἰ πάντα τα κοινα πέρευ πεπολίτευμαι, αλ αναστάντες κατα νηφίσασθ' δη atque in accusationis g* 20 s 202 Aeschinos clamat si poscit, ut adversariino admittantur quidem, dicens: ποιινγατ αμον sc Κτησιφῶντα αθορυβως τὸ σανίδιον λαβεῖν καὶ τους νομους τω νηφίσματι παραναγνωναι. ἐαν δὲ α προσποιφαι μων,κουειν, μηδ' υμεῖς ἐκείνου ἐθελετε ... ἐαν δ' περπηδήσας ταῖν δικαίαν απολογίαν Θημοσθενην παρακαλy, ιώλιστα μεν μὴ προσδεχεσθε. Qua ratione loco quoque, quem tractamus, artificium quoddam Demosthenis extemplo non solum perspectum, sed etiam apertum esset. Liquet igitur defensorem, ne causam suam indiscrimen adduceret, cavisse nec tam inconsiderate socisse, quam Foxius putat. Ergo huius quoque critici iudicio percensito nemini adhuc contigisse in aperto est, ut demonstraret, quo Verba νομους μεταποιων κτλ. roserenda essent, ita ut non sine causa contenderim verba illa apud holiastas dicta non esse. 6. Omnibus autem his expositis postremo sponte appariturum esse spero, quid de Demosthenis orationis Ctesiphonteae

120 et 12 I xistimandum sit. Nam ut totius dissertationiΗ

argumenta paucis adumbremus, primum quidem minime dubitandum esse vidimus, quin Demosthenes apud iudices plura verba fecerit, quam quas ad nostram aetatem venerunt. Verbaoni tradita ab Aeschinis accusatione maxime abhorrent, praesertim autem mirum est apud Demosthenem nihil de peregrinorum coronis ab adversari tam sus tractatis inveniri, nihil de priore illa lege, qua sola actor nisus erat. Quam dolansionis brevitatem ut explicaremus, quaesivimus, utrum g 12 et 2 revera responsionem ad Aeschinis accusationem praeberent an Demosthenes has paragraphos scribere potuisset adversarii argumentatione nondum audita. Intelleximus vero non modo utramque paragraphum ante diem iudicii scriptam

esse posse, Sed etiam Verba νομους μεταποιων κτλ. neutiquam

in ipsa causa osso dicta. Quid ergo est Sequitur sine dubio, ut Di 20 et 12 neque apud holiastas allatae neque alio tempore

nisi ante causam actam scriptae sint. Quomodo autem haec

sint percipienda, acile est dictu.