장음표시 사용
41쪽
rasse. Itaque etiam de secundo παρανομω reSponsionem eum
prReparasso nemo negabit. Manifesto autem, id quod Oxius demonstravit, hac in quaestione superior fuisset, si leges illae et vetustior et Dionysiaca ab uno rogatore atque uno eodemque tempore latae fuissent. Quod non fuisse et ex Aeschinis urgu- montations satis elucet et ab omnibus viris criticis conceditur. Nihil minus fieri potuit, ut Demosthenes, priusquam in iudicio interpretationem Aeschinis audivit, legem fionysiacam non nisi respectu prioris legis latam esse opinaretur ideoque eam pro parte, ut ita dicam, huius legis haberet. Nam haud scao, an Demosthenes eodem modo quo posteriores eius defensores putaverit verba illa legis Dionysiacae μηδ' - αλλου μηδενος ad senatus populique coronas reserenda, partem igitur vetustioris legis Dionysiaca abolitam esse. Atque ad hanc viam etiam Baorwiulistius' in explicandis verbis νομους μεταποὶ ων κτλ.adducitur, quippe qui dicat: Quo igitur tum referenda essent haec verba, non video nisi forte dicas Demosthenem totam legem Dionysiacam pro parte vetustiori legis habuisse et, quod hanc misisset, Aeschinem criminatum esse . Quod quamquam viro docto parum credibile videtur, tamen, ut vidimus, facile ori potuit. Domostheni igitur persuasum erat, praesertim cum priore tempore et ipse et alii in theatro saepius coronati essent, per legem Dionysiacam, id quod vetustiore lege vetaretur, populi et senatus coronas in theatro renuntiari licere. Quamobrem in anacris certior factus eschinem ad
priorem legem provocaturum esse optimo iure verba illa praeparare potuit αλ ουδ' αἰσχυνει . . . νομους μεταποιων. SuSpi catus vero adversarium etiam apud iudicos vetustiorem tantum legem allaturum, Dionysiacae autem legis recitationem cauturum e88e, in commentario sequentia quoque verba litteris Andaro potuit: των δ' φαιρων μερη, ους λους δίκαιον ην να-
γιγνωσκεσθαι τοῖς γ μωμοκοσι κατα τους νομους ψηφιεισθαι.
Nonnullis autem cavillationibus praemissis, adiectis satis multis
42쪽
conviciis id caput Oxpeditum videbatur. In causa igitur apsa Aeschinis legum interpretatio prorsus inexspectata ac ne pinata fuit. Quod vel ex eo intellegitur, quod Aeschines hoc παράνομον tam diligonter vix tractasset, nisi leges non modo saeΡΘneglecta essent, sed etiam de memoria omnium paen excidiasent. Ceterum etiamsi Demosthenes accusatione audita advorsarium leges salso interpretatum esse censuit, defensionε
antea exarata uti ei non licebat. Nam de ipsa Dionysiaca lege, in qua ab Asschine omittenda sundamentum responsionis posuerat, actor tam copiose disputaverati in dubio igitur viribus suis atque indoli confisus defensor ex tempore de secundo παρανόμω dixit. Verisimile autem est hanc responsionem satia debilem fuisse, quia orator minimo adversarii verba refutare, sod nihil aliud agere nisi in sententiam ab Aeschinis argumpntatione plane diversam disputare potuit. Affirmavarit enim, arbitror in lege Dionysiaca interpretanda nec vetustiorem legem respiciendam nec verba μηδ' in αλλου μηδενος de aliis honoribus intollegenda osse nisi de coronis cum a tribulibus, popularibus, peregrini tum a populo senatuque decretis. Quamobrom laudationem dixerit a Ctesiphonte rogatam in theatro renuntiari licere, iudicas autem admonuerit, ne actoris eloquentiast artibus dicendi scipiantur. Firmis igitur argumentis Ctesiphontis rogationem eum fulcire potuisse negandum es Nihilo setius iudicio vicit Aeschines vero quamquam in iuris quae-atione superior erat, damnatus sat Qua causa finita Demosthenos haud secus atque adversarius orationem habitam didit idque in nimirum ratione, ut cum aliis locis tum in νομμιν tractando verba apud holiastas facta, non illa antea laborata littoria
mandaret Demosthene autem mortuo is, cuius in manus rea horoditate relictae ceciderant, curans, ut ne minimum quidem verbum Demosthonicum interiret, et alias acida reportas soras deditqet commentarium scriptum anto diem iudicii. Ac suspicor hunc commentarium in scholis grammaticorum votorum discipulis Demosthenis rationem Ctesiphonteam tractantibus vel illustrandi vel comparandi causa propositum esse. rim vero Verba eius, ubicunque a rΘspondentibus locis orationis in causa habitae discrepuerunt, aut ad marginem aut supra lineas ditionis resiphontoas adscripta sunt, deinde per librariorume
43쪽
- 35 imprudentiam in ipsam orationem irrepserunt. Ac quod ad Secundum παρανομον attinet, librarius quidam, qui duplicem huius loci recensionem invenit - alteram in oratione ipsa, alteram in margine aut supra lineas , eam nimirum in librum suum recepit, quae melior ei videbatur. Qua de causa graviorem responsionem domi elaboratam praeposuit dobili altori in iudicio prolatae, in qua Demosthenem Ctesiphontis rogationem purgare quidem studuisso, sed do adversarii impetu minime vindicasso intelleximus. ccedit, quod haud scio an librarius ipso Aeschinem leges mutasse et mutilasse putaverit itaque prior Demosthenis refutandi rationi plane assensus sit. Quod utut est,
satis constat eum scripturam ante iudicium exaratam in contextum verborum adscivisse, responsionem autem apud heliastas redditam memoriae non prodidisse.
Ea igitur forma orationis Ctesiphonteae propagata est. Quicunque autem paragraphos 120 et 121 animo sincero necdum praeiudicata opinione inspexerit, negare non poterit difficultates, quas praebent, nisi hac ratione expediri non posse.
Ds eschinis orationis Ctesiphonteas
l. Quoniam in nostram aetatem non solum Aeschinis in Ctesiphontem, sed etiam Demosthenis pro Ctesiphonte oratio pervenit, mirum non est, quod multi iam viri docti por comparationem verborum et huius et illius eruere studuerunt, quae uterque apud iudices dixisset quaeque rationi post iudicii diem litteris mandandae adscripsisset. Atque apparet ad hanc quaestionem absolvendam cum multos alios orationum locos non neglegendos tum, quibus alter alterius verba attingit, diligentissime exigendos esse. Horum autem locorum ad alliciendos hominum animos maxime mihi aptae videnturinoschineae
orationis paragraphi 28 et 229. Actor enim, cuius in Ctesiphonteae rationis extrema parte multae odio subiectiones inusniuntur, in 22 eadem illa
figura ποφορὰ usu comparationem quandam adversarii prae-
44쪽
occupare conatur. Legimus autem Demosthenem Aeschinis naturam cum Sirenibus comparare atque exponere velle eodem modo, quo omnes, qui Sirenum cantu decipiantur, intereant, actoris vocem audientibus nunquam pernicis non esse. Quae verba utrum praeparatae atque habitae an retractatae orationi
Aeschineae attribuonda sint, nondum diiudicemus utraque in re apud Demosthenem verba ad accusationis paragraphos illas 2 28 et 229 spectantia quaesiveris. Frustra vero circumspexΘriS, cum defensor nullo loco comparationis illius mentionem faciat. Iustissime igitur homines artis criticae periti in hac re offenderunt atque operam dederunt, ut Demosthenis mirae taciturnitatis causam explorarent. Quia autem disquisitio subtilior ad id tompus non instituta est ac, quot viri hanc rem percurrerunt, tot fere proposuerunt sententias, haud supervacaneum mihi videtur, quaestionem denuo aggredi. Quaeritur, utrum Aeschinis paragraphi 228 6 229 in iudicio dictas an edendae orationi postea insertae sint. Hoc si statuimus, mirandum est, quod Demosthenis de Sironibus argumentum, quod excitaverat adversarii responsionem postea additam, in defensione non invenitur. Illud si verum Aseputamus, in eo offendendum si, quod comparatio ab actore praeoccupata a Demosthene neque in medium profertur nocreicitur neque omnino attingitur. Diversas igitur in partes
viri docti discedunt plurimi quidem non dubitant, quin eschinos apud heliastas ab advorsario Siron appellatus in oratione
retractanda demum hanc comparationem depellere studuerit; nec vero desunt, qui accusationis paragraphos illas veram subiectionsm continere ideoque iam in ipsa causa prolatas esse opinentur Quorum sententias primum quidem examinemu8.
2. Atque ante alios Frankio' persuasum est apud iudices et Aeschinem paragraphos 228 et 229 attulisse nec
tamen Demosthenem Sirenum comparationis mentionem fecisse. Defensor autem Frankio videtur adversarii subiectionem silentio praeteriisse aut quia recte actorem praesagivisse aut quia divinatione tum deceptum isses intellexisset i. e. aut quia
45쪽
- 37 noluisset dicere, quae alter praeoccupaverat, aut quia de Omparatione illa ne cogitasset quidem. Vir doctissimus quamquam hac ratione Domosthenis taciturnitalom excusare mavult, illam tamen explicandi viam non prorsus reicit Arbitratur enim Aeschinem omnibus locis, quibus adversarii argumenta quaedam sese praenosse affirmat, aut ad ipsam oritatem loqui
aut suspiciones proferre, quibus sese non errare pro certo habeat. Quamobrem quod Demosthone contra actoris exspectationem vocem illius cum Sironum cantu non comparet, statui
posse dicit Frankius, das Demosthenos irklio die Absitat
gohab haus, o dor Sironennatur de Aoschines u prechen, dies aber, ielleicht erado ei or es nichi dor liho orthieli, Aeschines Voraussagun et beatatigen, unterliess . Quid Vero esse vir doctus opinatur, cur Demosthenes impedirs voluerit, ne adversarius vere praesagivisse viderotur Num defensor simularo velle putandus est sibi ne tuisse quidem in animo comparatione illa uti inime. Neque enim dubitasset cum prorsus negare tale quidquam so proferre voluisse tum Aeschinis inconditam propulsationem irridere et cavillari. antum autem abest, ut id fiat, ut in oratione Demosthenica, quam in manibus habemus, nulla littera de Sirenum voce inveniatur quamquam multa alia argumenta ab adversari praeoccupata non sunt praetermissa. An putas Demosthenem tacuisse, quia comparationem illam ab Aeschine irritam factam esse intellexisset neque habuisset, quomodo praeparata de Sirenibus verba nihilo setius adhiberet Quam sententiam vel per se a probabilitate abhorrentem reiciendam esse facile perspicies, si defensionis loco huic similes accuratius inspexeris. Nam sino dubio Frankius non solum accusationis quas tractamus
paragraphos 228 et 22 orationi in causa habitas attribuit, sed etiam paragraphos 189 et 225, in quibus Aeschines adversarii exempla quaedam a pugile et a medico ducta anticipare videtur. At eadem haec exempla desonsor in medium profert idque ita, ut nihil curet, quid actor isdem de argumontis iam exposuerit. Nonne igitur veri parum simile est Demosthenem domedico quido ina 243, d pugile in gral dixisse, Sironum vero
comparationem, ab Aeschine eodem modo praeoccupatam
46쪽
- 38 silentio praeteriiss 3 ea sententia ne si cum Frankio quidem arbitraremur defensori in animo fuisse adversarium Sirona appellare, actorem autem id consilium recte anticipasse, futurum esse censeo, quod Demosthenem cogitata persecisso negaremus. Contra cum rem ipsam tum defensoris similibus locis rationsm scribendi docero videmus eum advorsarii orbis aut neglectis aut repulsis Sirenum comparatione tamen usurum fuisse. Cum autem in ratione, quas ad nos pervenit, tale quidquam non exstet, difficultas alito diluonda est. Nec scio an Frankius hanc explicationem haud multum probabilitatis ras se erre ipso intolloxerit. Eadem enim ratione qua in excusanda levitate defensionis paragraphorum 20 t12O alteram quoque coniecturam proponit, non cogitans se eo modo neque hanc sententiam commendare neque illam. Dicit autem potius se credere, das Aeschines bios sine Bosormis aussprach, die ihm War, en e in sine figens Bruat griss gehr ah llego mussis, diesma aber, is errarsolggeigio, sitsi War Putat igitur Demosthenem tacuisse, si non ea de causa, quod adversarius verum quoddam argumentum devinando invenisset, at certo, quia Aeschines divinatione deceptus de Sirenum cantu disputasset. Atque hanc explicandi viam alii quoquo ingressi sunt. Foxius enim, qui in libro inscripto Die rangrede de Demosthenes, das sistomerkder antilion Rodehunst demonstrare studet neque Aeschinem nec Demosthenem orationem apud heliastas habitam retractasse', omnibus locis, quibus accusatio et defensio inter sedissentiunt, alterius orationis ad alteram relationes aut per errorem actas aut consulto fictas esse dicit δ). Nam', inquit, semen Solche Redne Vortrage fur inen olcho Rechisstreit Vorbereiteten, orde si im voraus, evor inerrae andern gehor hat, it thron Vormutungo in violen und ogar indon meisten unkten das Richtigo trosson, in ingetnen chmor Vorau82uSehende Stuchen rubor micht sic Aeschinos in
2 Cf. p. 217 o 358.3 Ibid. p. 16.
47쪽
antea quavis alia occasione in sermonibus et circulis a Demo-
Athene Siron appellatus esset. Quid vero Si accusationis 228 ει 22 in causa dictas ossent, nonne dosonsor salsam adversarii coniecturam satis exagitasset si corbis acoliis illusisset Ac nonne Aeschinis mira dicendi ratio cavillationes quasi incitasset Nam ad verba καὶ γὰρ κείνων φησὶ ου
κηλεισθαι τους κροωριενους αλ απόλλυσθαι iam scholiasta aduolat γελοῖον κηλουνται γαρ, ἐπει - ὰν προσεκαρτερο-. Nec ver probare possum, quod lassius' ad mutationsmaccedens scribit καὶ γὰρ in ἐκείνων φησὶ τους-κροωδιενοειαπολλυσθαι Primum enim verba οὐ κηλεῖμα, . . . au omnibus
in codicibus tradita sunt. Deinde autem apparet talia verba dubitationi obnoxia ne interpolatores quidem adscripsisSB. Quamquam igitur ei, qui Blassium secuti ferro utuntur, semper eventum assequentur, tamen miram illam lactionem ου κηλιεῖσθαι retineri portet. Ac recte quidsm recentiores veluti Harditus 'ad ano scripturam explicandam , particula ουμ, aiunt, non tam abrupto negatur eos, qui audiant, Sirenum antu dolectari et decipi, quam sortiter contenditur os oriro . Attamen haerations tota sontentia adeo aptior non fit, ut dubium non videatur, quin smosthenes, si id audivisset, magna voce et sese tam inepte dicor voluisse negaturus si admoniturus fuerit sciam multis locis do Aeschinis voce locutum, omnibus autem id ipsum hortatum osse, ne audisntos eloquentia adversarii delectarentur neve deciperentur. Contra secundae parti actoris sententias ipsi suppositae prorsus assensus esset Aeschinemonim vi verborum hominos non nisi perdere solere saepissime
defensor exposuerat Postremo illi gratias egissodio blanditias, q'as in accusationis4 229 ipsi dixisset. Nam quod Aeschines in paragrapho illa disserit talem comparationem a viro invido
et infacundo, non a Demosthene se exspoctasse, nemo negabit
1 A. in Ct. r. adn. ad gradi. 2 Aesch. r. d. Teubn. p. 274 3 De Aeschinis amendatione P. 46 sq.
48쪽
has itomim satis inepte dicta esse. Tantum enim abest, ut de defensoris eloquentia actor detrahat, ut insuperabilem vim dicondi in adversario osse profiteatur. Qua de causa, ut priore, etiam hac explicandi via eo adducimur, ut statuamus Demosthenem sine dubio responsurum
fuisse, si Aeschinis 228 et 229 apud heliastas prolatae essent. Sed quia in oratione Demosthenica frustra de Sironibus quaesiveris, apparet actorem verba illa in iudicio non fecisso sodin edenda demum oratione comparationi cuidam a Demosthene allatae opposuisse. At id ipsum Frankio' iterum improbabilo os defensorem tale quidquam apud iudicos dicor omnino potuisse. Neque enim dubitat, quin die fragliche Vergioisiungschwerlicesim Sinne de Demosthenes War, dor si die starkeund helle Stimme seinos segners, soWie seine Acha pieterm sige Ahtion, nirgend aber etWas Sirenenartigos d. h. Einschmoichelndos, Versiurerische in de Redo desselbon ansrhenni . tque quod ad hanc quaestionem attinet, constat inter omnes, quantum Demosthenes actioni tribuerit. Nam praeterquam quod ipse ab histrione quodam doctus esso dicitur, satis sit orba illa Ciceronis ' afferro prodentia Demosthenem ei, qui quaesivisset, quid primum esset in dicendo, actionem, quid secundum, idem et idem tertium respondisse. Haec autem ratorum actio vel ars dicendi pertinet et ad πάθη quae vocantur τῆς iωνῆς et
ad σχηματα του σώματος δ). Atque utraque in re, non solum in motibus, sed oris incommodis superatis etiam in voce Demosthenes tantam facultatem censecutus erat, ut adversarii ipsi δεινότητα eius admirarentur. erinde vero ac Domosthenes Aeschines animos audientium movebat. Qui quamquam plerumque non tam studiose dicebat quam ille princeps Oratorum, cuius concitationibus, quicunque eum audiVerunt, raperentur, praeclara tamen voce praeditus erat. sc dubium est, quin
ea vox, quae Demostheni manifesto invidias erat ), haud inepto cum Sirenum cantu comparari potuerit. Nam in orationis de
49쪽
- 41 salsa togation habitas paragraphis 337-340 Demosthenos id ipsum hortatur, ne quis aequabili adversarii voce ascinetur. Ac ne in Ctesiphontea quidem de Aeschineae rationis nitore
dicere desinit, quoniam permultis locis os Di 27, 32, 259, 280, 286, 291, 308, 313 iudices admonet, ne verbis illius docipiantur neve patiantur eum ut alias, sic hac in causa loquentia perverse et improbe uti. Quamobrem Demosthenes non solum,
id quod Ontondit Frankius, de adversarii τονω τῆς φωνῆς
υπερλαμπρον 259 verba facit, sed etiam saepius exponit, Aoschinis vox quam bene sonet g 285), quam suavis sit ideoque captiosa os praecipue r. de s lag. 206, 20 sqq. 216,
33 sqq.). Mirum igitur non est eum has Aeschineae vocis illecebras etiam cum vi Sirenum cantus comparasse, quippe qui simili ratione atquo illius loquentia audientibus non nisi perniciei fuisse dicatur. Actor autem, ut hanc comparationem reiceret, retractandae orationi paragraphos 228 et 229 inseruit. Atquo ad eandem hanc explicationem difficultatis illius
quam tractamus, alia quoque ratione perveneris. Neque enim dubitandum est, quin Aeschini licuerit permulta eorum, quae adversarius in causa dicturus erat, cum ipse praesentire tum
sermonibus do lito habitis si ex libellis ad archontem dolatis
haurire i). Qui autem est, qui arbitratu accusationis para- graphos illas iam apud heliastas dictas esse actorem re tam Singulares ab adversario exspectare potuisse contondat Μihi quidsm a veritate maxime abhorrere videtur Aeschinem ante iudicium comparationes quasdam, quibus Demosthenes usuru8BSset. a re ip8a plane alienas divinando invenisse aut fando audivisse. Reidnerus' quidem eum quavis antea occassione in sermonibus et circulis a Demosthene Sirena appellatum esse suspicatur Age, si ita factum num Demosthenes eadem hac occasione adversarium etiam cum medico illo comparaverat, qui non nisi aegroto mortuo necessariis consilia daret Numillis in sermonibus Philammonis mentionem secerat, qui veteribus
1 CL ea, quae de hac re supra p. 20 sq. diximus. 2 A. in Ct. r. adn. ad g 228.
50쪽
- 42 pugilibus inferior anten coronatus sit, quia aequales Omnos superasset Credi vix potest Demosthenom in circulis talia verba secisse, nedum ita fecerit, ut adversari in causa ea exspectare licoret Recte igitur plurimis viris doctis persuasum os actorem in iudicio nec de Philammon pugilo g 189 nsod medio 225 nso de Sirenibus dixisse Sequitur, ut par
graphi, quas tractamus, edendae demum accusationi insertas sint, qua sententia cuivis eo magis arridobit, quod praecedentia quoque omnia fere argumenta, quae leguntur ad 22l, orationi postea demum adscripta sunt. Quas omnes paragraphos A schinos, ut legentium animos conciliam suasquo in partes traheret, retractanda orationi adiecit, verba antem de Sironibus sacta defensionis loco cuidam opposuit, quo Demosthenes advorsarii vocem revera cum Sirenum cantu comparaverat.
3. At qua de causa locus ille, ad quem oschines ing 228 et 2 respondet, apud Demosthenem non invenitur 3
Sin dubio enim mirum est dosensorem in edendam Ctesiphonteam comparationem illam ne recepisso quidem videri. An conses Aeschinis eloquentiam ab advorsariis in suspicionem ita inductam esse, ut reus ipse, non Demosthenes comparatione ista uteretur 3 Quae sententia quamquam nullam veri speciem habet, tamen a vestermanno proposita ideoque paucis hic refutanda est. Restormannus' enim ortasse Ctesiphontem in oratiuncula sive postea alia quavis occasione ita dixisse arbitratur. At primum supra p. 2 sqq. vidimus Ctesiphontom non solum totam defensionem Demostheni reliquisse, sed etiam ipsum quam minime multa verba ad praeparandos animos iudicum socisso Difficit igitur est intellectu, quo loco reus attenuatam oratiunculam tali comparatione adornare potuerit. Praeterea autem ut viri illius do tissimi sententiam plane reiciamus, adducamur necesse est verbis ipsius Aeschinis, qui dilucido exponat Demosthenem de Sirenum cantu dicturum esse atque inra 228st 229 defensoris, non rei suspiciones avertere studeat. Quamobrem dubitari non potest, quin Wsstemanni coniectura improbanda et statuendum sit Demosthenem ipsum apud iudices