Qvomodo Demosthenes in lite Ctesiphontea de secvnda ivris qvaestione ...

21쪽

orationem, reporta callida interpretatione de ξενικοι στεφάνοις hanc partem sic, ut legimus, elaborasse quo posito intellegas,

cur Demosthenes hic nihil respondeat de interpretatione ista,

quam non audivisset . Hanc vero causam osse, quod Demosthonos adversario obiciat eum partes legum amputasse, iam

gu fhrangen, gu lege schisnen im egensat gum Demosthenes vo vornberet si vis gu Mohil ansiehi, ais dasse nichi inen o nahe legenden inman de Gegnor imVoraus edach habon solite . rofecto. Satis enim apparebat cum iudices tum Demosthenem ipsum exceptionem illam esse omissam statim et perspecturos et patefacturos esse. Sed quid omnino fuisse Dissenius putat, cur Aeschines legem illam hac rations decurtatam afferret' Num credibile est, id quod vir doctissimus contendit, eum in iudicio non habuisse, quemadmodum exceptionem legis in suam partem interpretaretur innime. Nam subtilissimam de Dionysiaca lego disquisitioncm Aeschinos ideo solum instituorat, ut ad legis exceptionem provocaro adversariis non licere demonstraret. Quodsi ipsam legem Dionysiacam apud iudices tractavit, dubitari non potest, quin exceptionem quoque protulerit. Nec vero desunt, qui Aeschinem totius legis in causa

montionem non secisse, paragraphos autem 35-48 postea demum ps figuram μοφορὰς sive subiectionis adiecisse censeant. Qua figura accusatores antiqui avissime utebantur, ut ita adversarii argumenta pra'occuparent atque antea diluerent. Constat vor inter omnes in Aeschinis oratione tosiphonisa nonnullas subiectiones reperiri, quas non ante litem inventas et apud iudices prolatas, sed retractandae demum accusationi insertas locisque quibusdam Demosthenis Oppositas esse apparet. Poto igitur genere ut in aliorum sic in Aeschinis rationibus verae quidem et prius compositae anticipationes disiungendae sunt ab eis, quae adversari surtim abreptae ac postea demum

1 L. c. p. 379.

22쪽

- I8 adscripta sunt. Illarum subiectionum multa exempla ΚωWostermannus' ponit has ut exemplo confirment, haud pauci locum, quem tractamus, asserunt negantqus Aeschinem in accusatione habita logo Dionysiacam ullo modo praecavisse

Wirhsam et machen in giemlio ungeschiater eis versuchi Ware, odor Demosthenes vor Oerichi disse Punkt aristobtoder doc in an andorer esse obandei hat, at dis indom vortiegendae Texte eschiehi . Quarum trium coniecturarum irchhossi ipsi secundo loco proposita summam visi speriem habere videtur. Putat enim de iuris quaestione non a Demosthene, sed a Ctesiphonte disputatum, par raphos

autem 120 et 12 - una cum antecedentibus ad 53 - Demosthene mortuo a redactor quodam rationi pro Ctesiphonis habitas inserta osse. Nihilo minus Bum concedere vidimus locum, quem tractamus, etiam aliter explicari posse. Ac revera

primam illam explicandi viam complures homines docti ingressi sunt. Nam Spengelius ' vir ille doctissimus, dicit: Die gange Stolle liber de νόμος ιονυσακκος 35-48 hat Aeschinos viol- lolchi orsi pater is προκατάληψις sine Rede eigegeben, nasidem ercim Osrichte orsahron, das Demosthone aus diosem sein Verisidigun fithris daher die Alarung, das disserhior hein Αnwendun finde . Atque apud Halmium', cui non satis erat, sententiam supra p. 11 examinatam protulisse, scriptum videmus: Da das iliadοyer liber ac dionysischo

1 Do Aeschinis oratione adversus Ctesiphontem P. 16 sqq. 2 L. c. P. 3.3 L. c. . l. 4 L. c. p. 15 sq.

23쪽

- 19 Gesot be Aeschines enigston nach unsorem Urteil sin durch-aus holites und Odoniosos ist, o geWinni dis schon ruborausgesprochen Vermutung, das e disse gange arti erat spater in sein Redemingoschoben habe,.seh an Wahrschesesich-koit. De Rhodiern mochte Aeschines in langes und reites dariiber vorschWalgon, io sinu Athe nil de ξενικοὶ στέφανοι gehalten erde einem Demosthenes atte os sicherlic nichian dem verdiente Spol und Ηοhn ibor in Olches Oewebo vo Sophismen gelahit . Apparebit vor virorum clarissimorum Opinionem infirmioribus fundamentis niti, quam quibus fides habenda sit. Ac primum quidem si illorum sententiam sequeremur, demptis paragraphis 35-48 totius partis, ut iam Ηο0mheldtius' recto iudicavit, nimia brevitas suspiciosa esset Nam Aeschines per antecedenses 3 paragraphostas reddendis

munerum rationibus egerat et Ctesiphontem contra leges rogasse satis demonstraverat. Quoniam autem ad argumentationem confirmandam huic παρανομεν alterum de coronae renuntiatione

addidit, mea quidem sententia quin etiam id argumentum uberius fusiusque tractaverit nec per tres paragraphos 32-34)absolverit dubitari non potest. Ac sunt, qui eschinem in causa de Dionysiaca lege disputasse vel ex eo colligendum esse

putent, quod Demosthenes in Di 20 et 12 advorsarii logis

interpretationem paulo antea auditam reicere videatur. quidem cum ad hanc sententiam minime accedam, hoc loco quod accuratius in rem inquiram, non habeo, sed infra p. 25 sqq.)eam quaestionem denuo aggrediar. Alias vero utriu8que rationis locos hic asporri posse non nego. Exempli causa in Domosthenis Ctesiphontea g 111 legimus: τῶν μὲν ουν λογων,

ους ουτος ανα καὶ κάτω διακυκων ἔλεγε περὶ in παραγεγραμμενων νομων, ουτε μὰ τους θεους πια οἶμαι μανθανεινου αυτὸς δυνάμην συνεῖναι τους πολλους, quibus ex Verbis

Aeschinem de duobus illis παρανομοις, et de rationibus reddendis et de coronae praedicatione, longo lateque apud heliastas dixisse elucet. Eodemque modo quod actor in 204, quo

loco cursum argumentationis pauci adumbrat: δευτερον, inquit,

1 L. c. P. 35. 2.

24쪽

δ μιν διεξῆλθον του περὶ των κηρυγμάτων νομους, Reichii ci)haud male adnotat ex plurali illo τους . . . νομους conici posse oratorem duarum legum, et prioris et Dionysiacae legis. mentionem socisse. Sed remotis his omnibus quin totum, quod ad nostram aetatsm venit, caput de coronae renuntiatione ab Aeschine apud iudices oratum sit, dubitari non potest propterea, quod actor cum permulta alia eorum, quae Demosthenes in causa dicturus esset, tum advorsarios ad Dionysiacam legem provocaturos esse necessario quidem praesenserat. Nam Aeschines causidicus fuit in rebus forensibus orgatus ac scientia iuris excellens, qui scribae quondam munere unctus leges saepissime recitaverat nec parum cognoverat. Ex quo autem ipse in suggestis constiterat, multis in orationibus non modo sua confirmans, Sed etiani argumenta, quibus adversarius uti posset, praeoccupans atque irrita aciens virum iuris et legum peritissimum se praebuerat. Itaque non intellego, cur hoc loco eum adversariorum argumenta divinando invenisse negandum sit, praesertim cum Demosthenem ad Ctesiphontem excusandum legem Dionysiacam allaturum esse aliis quoque rationibus praenoscere ei liceret. Apparet enim Aeschinem, quae ab adversariis exspectare posset, etiam per amicos accepisse atqucti iure audivisse. Nam verisimile est ante causam actam cum

ab civibus Athenionsibus tum a multitudine hominum, qui ad iudicium o tota Graecia convenerant ' publice et privatim dolite sermones habitas ac de argumentis, quibus litigantes essent usuri, in utramque partem disputatum esse. Quibus in sermonibus Dionysiacam quoque legem prolatam eschinemque ab amicis de ea monitum esse, quis est, qui neget Quin otiam de hominibus quibusdam loquacibus vel perfidis cogitari potest, qui Demosthenis rationes ad adversarium pertulerint quosque Resterni annus' vocabat ZWischentrager . Quamquam enim fieri non potuit, ut litigantes, quippe quos adversariorum insidias artesque cavere semper Opus esset, eiusmodi

25쪽

- 21 verbis sine ulla dubitatione fidem haberent, amon credibilo ostior illos hominos, si non omnia, at aliqua altorius argumenta ad alterum perlata esso. Accedit, quod non modo sando audire, sed etiam ex adversarii libello ad magistratum delatos Demosthenes et Aeschinos, quae sibi in causa refutanda serent, haurire potuerunt. Constat enim x iuro Attio dicaalicui scripta ab iudicibus diem ad instruondam litem constitutam esse, qua in anacris accusator quidem γραφὴν, sus αντιγραφὴν iureiurando firmarent. Hac autom in iudications ab utraque parte cum testimonia tabulaeque tum leges, quibus pro se quisque nitebatur, afferebantur et magistratui tradebantur i), ita ut Aeschinos vel in anacrisi, quam ad legem Demosthenes

proVocaturus esset, neutiquam non praenosceret. Conscius

igitur argumentorum et eorum, quae adversarius in iudicio afferre, et illorum, quae ipse Opponere posset, Aeschines legem Dionysiacam apud heliastas nec silenti praeteriisse putandus

est nec revera praeteriit.

4. Quare ne ea quidem ratione tollitur difficultas, quasinos in Demosthonis Ctesiphonteae M 2 et 2 l. Quoquo

autem no verterimus, ut oratoris breviloquentiam probabiliter explicemus, non tamen ad aliam coniecturam adducemur nisi ad alterutram illarum a irchhomo secundo tertioque oco propositarum η). Nam quoniam ex eis, quae adhuc dicta sunt, satis intellegitur non modo Domosthenis miram dolandendi rationem ab actoris argumentis plane abhorrere, sed etiam Aoschinis adversarios meliora verba apud iudices secisse, quam quas hodie legimus, restat ut quaeramus, smosthenes in causa utrum secundum παράνομον aliter tractaverit an totam eam desensionis partem mandaverit Cissiphonti. Κirchhosfius enim, ut supra p. 18 commemoravimu8 Demosthenem in iudicio de coronis renuntiandis prorsus tacuisse putat. Cui quidem persuasum est orationem Ctesiphonteam, quam in manibus habemus. Demosthene mortuo ab editore1 CL ea, quae de hac re disserunt ipsius ter attiacho ProcessΙ p. 865 sqq. Schoemann. 0riechischo Alteriumeres p. 28 sq. 2 Us supra P. 18.

26쪽

δ υμιν διειῆλθον του περὶ τῶν κηρυγμάτων νομους, Reichii ci)haud male adnotat ex plurali illo τους . . . νόμους conici posse ratorem duarum legum, et prioris et Dionysiacae legis mentionem fecisse. Sed remotis his omnibus quin totum, quod ad nostram aetatsm venit, caput de coronae renuntiatione ab Aeschino apud iudices oratum sit, dubitari non potest propterea,

quod actor cum permulta alia eorum, quae Demosthenes in causa dicturus esset, tum advorsarios ad Dionysiacam legem prOVocaturos Sse necessario quidem praesenserat. Nam Aeschines causidicus fuit in rebus Drensibus vorsatus ac scientia iuris excellens, qui scribae quondam munere functus leges saepissime recitaverat nec parum cognoverat. Ex quo autem ipse in suggestis constiterat, multis in orationibus non modo Sua confirmans, Sed etiani argumenta, quibus adversarius uti Posset, praeoccupans atque irrita iaciens virum iuris et legum peritissimum se praebuerat. Itaque non intellego, cur hoc loco eum adversariorum argumenta divinando invenisse negandum sit, praesertim cum Demosthenem ad Ctesiphontem excusandum legem Dionysiacam allaturum esse aliis quoque rationibus praenoscere ei liceret. Apparet enim Aeschinem, quae ab adversariis exspectare posset, etiam per amicos accepi8Se atqucti iure audivisse. Nam verisimile est ante causam actam cum

ab civibus Atheniensibus tum a multitudine hominum, qui ad iudicium o tota Graecia convenerant ' publice et privatim dolite sermones habitas ac de argumentis, quibus litigantes essent usuri, in utramque partem disputatum esse. Quibus in sermonibus Dionysiacam quoque legem prolatam eschinemque ab amicis de ea monitum esse, quis est, qui neget Quinetiam de hominibus quibusdam loquacibus vel stadis cogitari potest, qui Demosthenis rationes ad adversarium pertulerint quosque Resterni annus' vocabat ZWischentrager . Quamquam enim fieri non potuit, ut litigantes, quippe quos adversariorum insidias artesque cavere semper opus esset, eiusmodi

27쪽

- 21 verbis in ulla dubitatione dom haberent, amon credibilo ostior illos hominos, si non omnia, at aliqua alterius argumenta ad alterum perlata esse. Accedit, quod non modo sando audire, sed etiam ex adversarii libello ad magistratum delato et smosthenes et Aeschinos, quas sibi in causa refutandalarent, haurire potuerunt. Constat nim ex iure Attico dicaalicui scripta ab iudicibus diem ad instruondam litem constitutam esse, qua in anacris accusator quidem γραφην, sus αντιγραφὴν iuroiurando firmarent. Hac autom in iudicatione ab utraque parte cum testimonia tabulaeque tum leges, quibus pro se quisque nitebatur, afferebantur et magistratui tradebantur i), ita ut Aeschinos vel in anacrisi, quam ad legem Demosthenes

provocaturus esset, neutiquam non praenosceret. Conscius

igitur argumentorum et eorum, quae adversarius in iudicio afferre, et illorum, quas ipse opponere posset, Aeschines logem Dionysiacam apud heliastas nec silentio praeteriisse putandus

est nec revera praeteriit.

4. Quare ne ea quidem ratione tollitur difficultas, quasinos in smosthenis Ctesiphonteae M 20 et l2l. Quoquo

autem nos verterimus, ut ratoris breviloquentiam probabiliter explicemus, non tamen ad aliam coniecturam adducemur nisi ad alterutram illarum a irchhomo secundo tertioquo oco propositarum η). Nam quoniam ex eis, quae adhuc dicta sunt, satis intellegitur non modo Demosthenis miram defendendi rationem ab actoris argumentis plane abhorrere, sed etiam Aeschinis adversarios meliora verba apud iudices secisse, quam quae hodie legimus, restat ut quaeramus, Demosthenes in causa utrum secundum παράνομον aliter tractaverit an totam eam defensionis partem mandaverit Ctesiphonti. Κirchhomus enim, ut supra p. 8 commemoravimu8 Demosthenem in iudicio de coronis renuntiandis prorsus tacuisse putat. Cui quidem persuasum est orationem Ctesiphonteam, quam in manibus habemus. Demosthene mortuo ab editore1 Cf. ea, quae de hac re disserunt Lipsius ter altisclio ProcessΙ p. 865 sqq. Schoemann. 0riechische Alteritimor I p. 628 sq. 2 Us supra P. 18.

28쪽

δ υμῖν διειηλθον του περὶ τῶν κηρυγμάτων νομους, Reichii ci)haud male adnotat ex plurali illo τους . . . νομους conici posse oratorem duarum legum, et prioris et Dionysiacae legis. mentionem secisse. Sed remotis his omnibus quin totum, quod ad nostram aetatsm venit, caput de coronae renuntiatione ab Aeschino apud iudices oratum sit, dubitari non potest propterea, quod actor cum permulta alia eorum, quae Demosthenes in causa dicturus esset, tum advorsarios ad Dionysiacam legem prOVocaturos esse necessario quidem praesenserat. Nam Aeschinos causidicus fuit in robus forensibus vorsatus ac scientia iuris excellens, qui scribae quondam munere unctus leges saepissime recitaverat nec parum cognoverat. Ex quo autem ipse in suggestis constiterat, multis in orationibus non modo Sua confirmans, Sed etiani argumenta, quibus adversarius uti posset, praeoccupans atque irrita faciens virum iuris et legum peritissimum se praebuerat. Itaque non intellego, cur hoc loco eum adversariorum argumenta divinando invenisse negandum sit, praesertim cum Demosthenem ad Ctesiphontem excusandum legem Dionysiacam allaturum esse aliis quoque rationibus praenoscere ei liceret. Apparet enim Aeschinem, quae ab adversariis exspectare posset, etiam per amicos accepisse atqucti iure audivisse. Nam verisimile est ante causam actam cum

ab civibus Atheniensibus tum a multitudine hominum, qui ad iudicium e tota Graecia convenerant ' publice et privatim dolite sermones habitas ac de argumentis, quibus litigantes essent usuri, in utramque partem disputatum esse. Quibus in sermonibu Dionysiacam quoque legem prolatam eschinemque ab amicis de ea monitum esse, quis est, qui neget Quinetiam do hominibus quibusdam loquacibus vel perfidis cogitari potest, qui Demosthenis rationes ad adversarium pertulerint quosque Resterni annus y vocabat ZWischentrager . Quamquam enim fieri non potuit, ut litigantes, quippe quos adversariorum insidias artesque cavere semper opus esset, eiusmodi

29쪽

-- 21 verbis in ulla dubitatione dom haberent, amon credibilo est per illos hominos, si non omnia, at aliqua alterius argumenta ad alterum perlata esse. Accedit, quod non modo sando audire, sed etiam ex adversarii libello ad magistratum delato et smosthenes et Aeschinos, quas sibi in causa refutanda serent, haurire potuerunt. Constat nim x iuro Attio dicaalicui scripta ab iudicibus diem ad instruendam litem constitutam esse, qua in anacrisi accusator quidem γραφην, sus αντιγραφὴν iureiurando firmarent. Hac autem in iudications ab utraque parte cum testimonia tabulaeque tum leges, quibus pro se quisque nitebatur, afferebantur et magistratui tradebantur i), ita ut Aeschinos vel in anacrisi, quam ad legem Demosthenes

provocaturus esset, neutiquam non praenosceret. Conscius

igitur argumentorum et eorum, quae adversarius in iudicio afferre, et illorum, quae ipse opponere posset, Aeschines legem Dionysiacam apud heliastas nec silentio praeteriisse putandus

est nec revera praeteriit.

4. Quare ne ea quidem ratione tollitur difficultas, quasinos in Domosthonis Ctesiphonteae M 2 et 2 l. Quoquo

autem nos verterimus, ut oratoris breviloquentiam probabiliter explicemus, non tamen ad aliam coniecturam adducemur nisi ad alterutram illarum a irchhomo secundo tertioque oco propositarum η). Nam quoniam ex eis, quae adhuc dicta sunt, satis intellegitur non modo Demosthenis miram defendendi rationem ab actoris argumentis plane abhorrere, sed etiam Aeschinis adversarios meliora verba apud iudices secisse, quam quae hodie legimus, restat ut quaeramus, Demosthenes in causa utrum secundum παράνομον aliter tractaverit an totam eam defensionis partem mandaverit Ctesiphonti. Κirchilomus enim, ut supra p. 18 commemoravimus, Demosthenem in iudicio de coronis renuntiandis prorsus tacuisse putat. Cui quidem persuasum est orationem Ctesiphonteam, quam in manibus habemus. Demosthene mortuo ab editore1 CL ea, quae de hac re disserunt ipsius ter attiacho ProcessI p. 66 sqq. Schoemann. 0riechische Alteriumeres p. 28 sq. 2 Us supra P. 18.

30쪽

- 22 quodam ex duabus orationibus conflatam esse, reportis interscidas heroditat relictas. Alteram Olympiadis CXI anno primo vel secundo conscriptam ex gra, 4, 8, 3 extr. 12 constarct, nonnullis paragraphis exceptis, quibus ad Aeschinis accusationis locos quosdam respondeatur, alteram post iudicium littoris mandatam paragraphos 1, 2, 5-7 l0-52, 122-324 complecti. Hanc partem rationis vocavit die jungere usarboiiung volsidio isdorschris de vor Gericht gehalione Redo illam scriptam ante diem iudicii das Ongept vel de urspriiug-lichon nimurpes Cui primae recensioni in causa non prolatae paragraphos quoque 2 et i 2 attribuit itaque apud iudices non a Demosthene, sed a Ctesiphonte de legibus dictum esso affirmat. Ante irchhomum autem etiam Rauchonsteinius' ad Ctesiphontis ratiunculam confugerat si reum ipsum de iuris quaestione litisque dilatione disputasse probare studuerat. Qui

vir doctissimus paragraphos, quas tractamus, in dubium non vocat, Oratorem vero Ctesiphontem huius partis defensionis socium habuisse opinatur. Cuius enim magis quam Demosthenis suisse de his rebus dicere, quia ad illum potius pertinuerit disputatio de legibus et earum rerum reprehensio, quibus sortasse oschines in actione ad iudicem deserenda et in causa

priusquam peroraretur agenda Vituperationem commeruisset. Ac sane quidem Ctesipho suam orationem Demosthenicae praemisit, id quod ex iure Attico fieri debebat quodquo in hac

causa factum esse et ex aliis Aeschinis rationis locis et g 20 cognoscere possumus, ubi scriptum videmus: ἐπειδαν προελθω ενταυθοι Κτησιφων διεξελθ3 προ υμῆς τουτο δὴ τὸ συντεταγμενον αυτ προοίμιον, ἔπει ἐνδιατρίβ καὶ μὴ απολογῆται, πομνήσατ αυτον θορυβως το σανίδιον λαβεῖν καὶ τους νομους τ η'ηφίσματι παραναγνῶναι. Quod autem

Rauchensisinius censo Ctesiphontem in oratiuncula de iuris quaestione egisse ideoque Demosthenem de ea tam pauca et suttilia respondere, haec sententia mihi a probabilitate longissime abosso videtur. Nam Demosthenes indi exposuerat communem

1 De tempore, quo Aeschinis et Demosthenis orationes Ctesiphonteae habitae sint, P. 2.