장음표시 사용
11쪽
mirabilis amoris diuini , quo Dcus nos in masramo perditionis lapsos redemit, & Patri suo reconciliauit: Alii vocant Miaturam Veibi admirabilem; miro enim modo Verbum D. mixtum fuit aestini : Alii tandem vocant verbi Epiphaniam , seu apparitionem in carne ; verbum enim D. quod ante incarnationem inuis bile prorsus erat , mediante incarnatione se visibile praestitit ; communius tamen vocabulum , quo Vtitur Theologia, est nomen Incarnationis .
HOe mysterium tute d ei tui, Incarnatio ; Ioan . t , Verbum caro factam est. Rom cui factur est de
semin Dauid fecundum carnem . symb. Conc Nic. re Constantinop . ita loquuntur: Et incarnatur est de Spiritusancto r denique hoc nomine utuntur sancti Patres, ad cxplican cum noc mysterium Ubi je. Incarnatio dicit tantum assumptionem carnis, seu corporis ἔ non vero animae, vi constat eA vino minis ; sed dicere, Vettium assumpsisse tantur; carnem dc corpus , hoc est eo incidere cum A p pol l i nari haeretico , sentiente verbum In Christo tenuisse lo-
est v te dum Acin nomine carnis significari totum hominem , non aberam partem compositi; & hoc per figuram Synecdochen , quae ponit partem pro toto , sicut ea utuntur scriptu rae , Μ arati. 1 Beatur est Tiamon Bar-ronas quia earo Iangui r non reuelauit tibi; id est homo , ex communi Interpretatione sic G cnes. 6. Omnis earo corruperar viam suam. id est, omnis homo; di sic quando dici tui vel buni incarnari , hoc est , ipsum assumpsta coriim hominem secundum corpus, &animam s
An incarnatio fuerit possibilis γEt Incarnationem Intelligimus unionem naturae D. de humanae in supposito verbi D. quod qui
dem Veibum D ab aeterno terminans naturam D. terminauit in tempore naturam humanam . Huius ergo mysterii volentes possibilitatem explica Ie, quae rimus,
an illud sit possibile: idest , an supposito secundae per V
12쪽
sonae Trinita iis possit uniri natura humana , ita ut haeduq naturς , diuina & humana , subsistant in eadem de Vmca persona; propter hoc enim dicitur vn io hypostatica , id si facta in persona, suo hypostasi. Haec autem unio , per quam coniunguntur naturς , est relatio sustentificata ad sustentificans , seu naturae humanae sustentificatae M verbum diuinum , quod eam susten rificat, Ioannes Baconus vult esse quid absolutum , sed falso : cum enim dicimus , accidons est unitum substantiae , vcstis est unita corpori , unio illa non Hicit quid absolutum : sed ponti tantum simplicem habitudinem accidentis ad substantiam, oc vestis ad corpus rergo dc unio hy post alica dicet tantum relationcm nam tura: humanae terminatae ad Veibum D. termidans .
CONCLUSIO, IN carnatio Verbi est possibilis; ab actu enim ad pon
se valet consequentia , sed i ncarnatio facta est , ut constat ex Ioan I. Verbum caro factum est: ergo est possib lis. Deinde , si incarnatio esset repugnans , vel
repugnaret e X parte Verbi assumentis , vel naturae assumptae , vel tandem in parte unionis, sed ea nulla parte repugnat; ergo , &c
Probatur prima pars . si unio illa repugnaret ex parte personae assamentis : vel repugnaret illi, ut per sona diuina est , vel ut talis est pcrsona D. sed ex neu
tro capite repugnat et ergo . Psobatur minor quo ad primam partem et Si pepugnaret vi persona diuina est , maxime quia incarnatio ad myIteret compositionem,
vel potentia litarem . Vel limitationem in persona D. sed non ponit compositionem , quia una non se habet ad modum actus , altera ut potentia ; una non se habet ut pei fectiva, altera ut perfectibilis. Non infert etiam potentiali talem subiectivam, quasi verbum D. aliquid de nouo recipiat; licet enim uicatur Iealiter v nilum a non tamen per realem unionem quae fit in ipso sed per realem unionem, quae est ad ipsum terminata; sicut Deus dicitur creator te aliter , non quia recipit Ielationem realem creatoris , sed quia terminat rela. tionem creaturae: Vnio ergo haec non dicit potentialitatem . Non dicit denique limitationem ; Verbum
enim non est propterea contractum , nec minus Po
13쪽
personae, ut est talis persona D. quamuis cnim opera & respcctus Trinitatis sint in liuisa ad extra ; ista tamen - propositio veri scatur tantum de illis respectibus, qui
conueniunt p rsonis ratione cssentiae, vel alicuius at - tributi essentialis: vi cieatio v. q. quae cst respectus ad extra conueniens tribus personis , quia conuenit illis ratione voluntatis, quae essentialis est r At unio hypustalica non consequitur verbum ratione aliauius lestentialis, ed notionalis; non terminat enim naturam. D mediante natura diuina sed mediante propria personalitate, seu subs stentia personali: Vnde non repugnat vi sola persona Uerbi terminet dependentiami naturae humanae , n Dra terminantibus alijs personis . Probatur secunda pars , quod scit icet non te pugnet incarnatio cX parte naturae assumptae ; ad hoc emm ut Vcibum diuinum in carne tur , debet tantum separarit persorialitas propria a natura humana , &loco ipsius pani persona dii nai quς terminet incommunicabiliter - humanitatem ; sed potest separati humana personali
a - tas a natura singulati : ctgo non repugnat incarnali O c X parte naturae assumptae . D. Thomas vult probare minorem eκ hoc, quod
prius possit esse sine posteriori cum ergo natura sit picu singularis , , per hoc vult, quod natura singularis possit csse sine Persona pro- . pria . Hanc probationem inficit Scotus , dicens, ex hoc sequi genus posse esse sine sp ccie : Vnde ipsemet Doctor probat minorem ; quia natura singularis distinguitur realiter a personalitate, quae consistit lantum in negarione dependentiae actualis di aptitudinalis ad suppositum proprium', quae negatio potest separari a natura singulari Chiisti, &'de Pacto ablata est illa duplex independent ra , actualis d. aptitudinalis loco eius appo 1ira supernaturalis dependentia ala suppositum D de ita de facto Personalitas creata separata est, Λ natura singulari. Probatur tertia pars , quod non repugnet incarna- tio ex parte unionis; nam si esset repugnantia , ill oriretur tantum ex parte extremorum quae non possent compati simul; sed adueniente absoluta Dei potentia , illa extrema non sunt incompossibilia r ergo non repugnat incarnatio eκ parte Vnionis. Deinde , illa unio nullam infert impersectionem in personis diuinis , non est enim realis ex parte Dei , sed tantum
eN parte naturae humanae assumptae : di sic ex his tri-
14쪽
bus capitibus patet , fuisse possibile , naturam humanana uniri Vettio D. id est , humanitatem caruisse prOPria pei sonalitate, seu subsistentia, quam deberet liabere, si non fuisset assumpta a verbo, & substitiste ea subsistentia seu personalitate , qua V cibum subsistit ; Vnde in Christo sunt duae naturae eadem sub si stentia subsistentes , & consequenter habentes tantum unam personam , quae est diuina . obiic contra primam partem . Non potest quis de non homine fieri homo ; nisi mutetur: sed vel bum D. est immutabile r ergo non potest fieri homo : erga
incarnatio repugnat ex parte assumentis . Resp. di stinguendo maiorem : Non potest fieri homo per mutationem intrinsecam , recipiendo scilicet intrinsec. is humanitatem, quam antea non habebat , concedo et per mutationem extrinsecam receptam in humanitate Christi , nego ; sic fatemur , in tempore Deum ex non creatore fieri creatorem ; per incarnationem au tem Verbum non recipit aliquid de nouo intrinsecum, sed tantum recipit terminationem enti secam, qua scilicet terminat dependentiam naturae EAmanae, di eam complet in ratione suppositi . ' obiic. Eodem modo Verbum D. debuit mutari , quo factum est homo ; sed realiter & proprie factum est homo ; ergo realiter mutari debuit . Resp. conccssa maiore, distinguo minorem ; proprie & realiter se ctum est homo, quia vere & realiter terminauit dependentiam natarae hamanae , concedo': quia recepit aliquid reale dc intrinsecum, nego. Diees, verbum est actus purus ; sed actus purus non potest uniri et ergonee verbum . Resp. disting. minorem ; non potest uniri, per informationem, coo cedo , vade diximus,
quod verbum D. non habeat ratione perfectrui in ita carnatione; non potest uniri per terminationem, nego. obile. Plus distant natura creata & increata, qu Ma duo contraria, v. g. albedo Sc nigredo; quia sunt i n eodem genere , ubi ereatum & increatum differunt geneis re etiam generalissimo, sed duo contraria non possunt siniti in eodem subiecto: ergo nec natura creata de in-cteata in eodem supposito. Resp. cum Scoto , repα-rdantiam non prouenire ex maiori diuersitate &dictantia; nam magis diuersae sunt su perficies bc albedo, quae sunt diuersi generis, attamen uniuntur a quam albedo & nigredo, quae sunt eiusdem generis , & non Fossant uniri , sed repagnantia olitur ex oppositione sΑ et, Non
15쪽
Christus erit ens per accidcns , compositum scilicet cx Deo & homine. Resp nc g consequentiam , quia Verbum D. non aduenit naturae humanae perfectae,&completae : immo natura humana caret subsistentia
Propria , quam supplet subsistentia vcibi di Christus
ergo non est ens per accidens, sed ens per se: ens enim per accidens fit tantum ex duobus entibus ita com- Pictis , ut unumquodque eorum sit terminatum pro ptia subsistentia 2 cum ergo natura humana non ha-bcat proprium suppositum e id co quando termina lurper suppositum V cibi , non fit unum ens per accidens: di hoc cst, quod confirmat Athanasius dicens in symb. Sicut anima rationalis caro inus est homo, ita Deus
homo imus es Christus et ae proinde quid unum pei se
Obiic. in secundam partem: Non potest fieri, ut natura aliqua separetur a suo supposito et ergo repugnat
incarnalio ex parte naturae assumptae'. Probatur antccedens: Non potest existentia separari a natu ra,quam assicit, quin natura ipsa statim intereat : ergo nec PO tes separari subsistentia sine deperditione naturae Rela negando primum antecedens ; ad probationem, nego consequentiam e lichi enim natura non possit priuari propria existentia , potest tamen petuari subins stentia saltem personali r ex stentia enim est modus tuti insecus naturae, qui facit illam esse actu , forma liter, & extra suas causas: Vnde illa sublata, aufertur etiam natura: alioquin tunc existerct ω non ex iisse teli At vero subsistentia pei sonalis non facit rem esse actu , sed eam tantum reddu incommunicabilem: Vnde subsistentia personalis est modus tantum exta in secus naturae, qui potcst ab ea separati. Obi c. Si natura humana uniretur verbo D. prin-retur sua subsistentia propria r scd si priualetur furta subsistentia , non esset substantia r quia modus in . trinsecus substantiae est subsistentia , dc finitur enim substantia ens per se sub istens : sed falsum est, quod
natura humana possit non essc substantia r ergo noria potest priuati propria subsistentia. Resp. duplieem csse subsistentiam : prima opponitur inhaerentiae: di haec cst de ratione intrinseca substantiae , & consequenter eam habet linmanitas Christi, quia est proprie vere substantia r alia est, qua natura redditur incommunicabilis : & hanc non habet natura humana
16쪽
obile. Nulla est nat ura , quin sit incommunicabi. Iis r crgo natura humana crat incommunicabilis : ergo non potuit communicari vel b. Resp nulla est natura, quin sit incommunicabilis a propria subsistentia, vel ab aliena: concedo; a propria semper, nego: in proposito autem natura humana est quidem incommuniis cabilis non quidem a propria subsistentia , sed a subsistentia vcibi : in eo autem instanti quo assumpta fuit , verbo, erat communicabilis, & incommunica.
bit is reddita fuit per personam Verbi . Dices ; si na
tura humana careret propria di natu tali personata , ' esset in statu violento & contra naturalem appetitum; priuaretur enim propria perfectione, quam naturaliter habere deberet. Resp. non esse violentam ; qui ais non omnino caret hypostasi , sed loco propriae, habet infinite nobiliorem, Et licet, quanium est ex ordine agentium naturalium, inclinetur ad personalitatem , creatam , tamen quatenus subest potentiae Dei obe . dientiali . ex se indifferens est , ut suppositetur a sup- , posito creato , vel increato. Deinde, id non potest dici proprie violentum, quod fit ab authore naturae s immo primum naturae principium est, Vt omnia crea . do naturae
Anfuerit coriarniens Uetbum D, Incarnari .
APossibilitate Inearnationis ad eonsiderandam
eius conuenientiam progredi ordo postulat . Postquam ergo vidimus, nullam cssie repugnantiam- , quod verbum D. incarnatum fuerit , illic perscrutata xi sumus , an conueniens fuerit ipsum incarnari : conis uenientia autem illa Potest repeti ex multiplici capiate. Primo eX parte Dei, an scilicet incarnatio sit Deo eonueniens. secundo, ex parte naturae humanae , a a
ipsi eo aueniens fuerit a verbo D. assumi. Tertio , ex parte totius Universi, utrum scilicet Universo conueniat, continere aliqaod ens, quod esset simul Deus de homo. Q. attb tandem , ex parte temporis , id est, utrum conuenienti tempore facta fuerit incarnatio iHaec omnia resolcentur.
17쪽
INearnatio est conueniens diuinae bonitati , quilia
eo in municatio sui est conueniens, & congrua naturae boni, at Deus est bonus &summe bonus: ergo conueniens est ipsi , ut se communicet creaturis per unionem hypostaticam, Deinde, eonueniens est Deo illud agere ad extra , ex quo suae persectiones manifestentur ; sed incarnatio Verbi perfectiones diuinas manifestat ; ergo ipsa conueniens est. Maior est eui dens , quia finis omnium operum Dei ad extraeshmanifestario diuinae persectionis di minor est D. Damasceni dicentis , quod manifestata suerit primo Sapicntia Dei, cogitando modum inexcogitabilem, quo
una persona esset Deus homo: secundo eius Potentia , essiciendo opus omnino supernaturale . Tertio ipsius Iustitia, remittendo pecata per Incarnationem , non tamen liberalitor condonando , sed accepta perfecta satisfactione r quarto eius bonitas , qualenus creat Iam, quam amauit, ad deitatis consortium evexit . Obij cies, si communicatici esset proprium boni , summa communicatio esset proprium summi boni ;ergo Deus debuisset se communicare summe , quia est summum bonum ', quod lamen non fecit in Incarnaetione : ergo bonitas diuina non est ratio, cur dicamus,
incarnationem esse Deo conuenientem . PIObatur aniat ccedens , quod Deus nota se communicauerit sumis
mei primo, quia esset maior communicatio ; si tres pellanae incarnaiae fuissent ; secundo, si una persona assumpsisset plures naturas; tertio tandem, quia communicatio, qua Deus communicatur beatis, est maior, quoniam cum vnione beatifica non compatitur miseria , quae compossibilis est cum incarnatione. Resp. communicationem esse proprium boni, & summam communicationem esse proprium summi boni, di sie incarnatio est communicatio summa ad extra. Adiationes obiectas dico ; si tres personae se communiis eassent, maior fuisset communicatio extensiuς , non intensiue , quia una persona communicauit tantam perfectionem nostrae naturae , quantam tres communicassent et si etiam una persona assumpsisset plures naturas , unio haec fuisset lanitim maior extensiue pnon debuit autem assumere plures naturas , ut Ie
18쪽
gubernatio monarcnica : & sic patet responsio ad secundam rationem : Ad tertia i I denique dico. quod communicatio beatifica sit nobὲli OI inter communieationcs ac dentales, nobilius eu enim, ut homo cum Deo coniungatur per visionem beatificam , quam per gratiam et non est auFcm absolute maior , quia unio, quae fit per incarnationem , est substantialis, di unio per beatitudinem est accidentalis . Objic. Si omne bomun conueniret Deo , mugire ν& rugire debercnt illi conuenire quia bona sunt, non tam ea conuecmini: crgo ratio bonitatis non est fusi. ficiens satio ad probandum incarnationem conuenire
Deo. Res P. mugite, dc rugire , dc similia , e sic quid
bonum respectu creaturarum, quae exigunc tales actiones et eas autem non exigi Tna ura De I, ergo non sunt
quid bonum respecta Dci . Diees, Si se communica-1e , sit proprium Dei , debuisset Deus ab e terno se
communieare ad extra alias ab aeterno non fuisset bonus . Resp. quacido dicimus , quod communicatio sit proprium boui, id est constitia neum . & iuxta exis gentiam suae naturae , aut determinationem suae voluntatis : sicut dicitur , proprium esse agentis naturalis geneia te sibi simile , id cit iuxta cius exigentiam vnon debuit Uerbum se communica ie ab aeterno , sed quando voluit . . - Obi ic. Maior fuisset conuenientia , si nos redemi Dset praetis : crgo non fuit conueni ns incarnatio . Rei p. negando antecedens, quia maior est gratia donati nobis suum filiam . Dices: Intultitia eli tradere innocentem propter nocenkes homines t et go non fuit conueniens incarnatio. Rei p. hoc verum ess M , quando innocens traditur con Ia sua In volantatem et hic aute iri oblatur est , quia ipse voluit. Dices , Maledictur 6t , qui pendet tu ligno , Deia ton . 21. non igitur fuit conueniens , ut Cluistus moreretur . Resp. qui pendet in liguo propie L peccata & delicta sua . conceis do et propter peccata aliorum , nego . Dices, ex hoc Verbum D. vilescere , qaod unia tua . araiae corruptae.
Negatur , sicut sol non viisicit Propier praeieu iam ita vilissimis locis . obi j c. onuenientius falisei, si assumpsisset naturam Angelicam : ergo non fuit conuectiens naturam humanam assumere . Rei p. negando antecedens ,
magis enim mani festara fuit eius potentia , Infirmatrum teligens G confundaς forata. Dclude, quia priuin P cipimu
19쪽
cipium motivum incarnationis fuit hominis te dempti O, conuenientius fuit, hominem reparari per hominem , qtiam per angclum . Dices , Inca Inatio cum
tot labor Fbus a Deo perpessis fuit prodiga , quia Vn opere sati sacere potuit superabundanter. Resp. non fuisse prod gam i quod enim est prodigum respectu rustici , est liberale respectu Regis : Deus ergo sum
mam exercere debuit liberalia a tem , ut ubi atandauit delictum, abundaret gratia . Dices: Non est conueniens, ut vita Chiisti ordinetur in salutem mominum et ma ius enim bonum non debet ordinati in minus . Respa hoc verum esse , si incarnatio tantum ordinata fuisset in salutem hominum i sed in luper ordinata fuit in gloriam ipsi uis et Christi di Dei , quod est maius
INncarnalio fuit conueniens tum naturae human tum criam toti uniueiso. Probatur prima pars tPer incarnationem enim ad tantam dignitatem eue cta est natura humana , ut ad 3ltionem evehi nequa quam possit i ccnsetur enim ille homo assumptus, Vcibo, verus Deus , & adoratur Larria propter con sortium, quod habet cum supposito diuino : quae dignitas , licet fuerit immediate collata uni indiuiduo naturae humanae , redundauit tamcn in uniuersat analuiam humanam participalione eiusdem spiciei Deinde , per incarnationem constat nos ereptos fui iale a potestate diaboli di peccati : ergo maxime fuit
conueniens naturae nostrae. ipio batur secunda pars et quia e X lucarnationc plures perfectioncs toti uniuerso aduenerunt et primo , quia totum uniuersum & omnes naturae eius eleuatae sunt aliquo modo ad participationem diuini suppositi , co quod natura hamana est Vcluti aggregatum omnium naturarum tum corporearum , tum spiritualium : ha b c t enim esse cum lapidibus , viveret cum albo tibus , sentire eum brutis, intelligere cum Angelis r unde Marci vitiino homo dicitur omnis creatura : praedicate Euangelium omni creaturae , Secundo , fuit perfectio uniuersi , ut contineret illud ens quod esset simul Deus& homo. Tertio , sic D. Leo. Probat, fuisse conueniens via luc Ita ut Verbum incarnamtur , dc Christus nasceretur ea virai ne i quia inu eoi . A 6 tut
20쪽
tur homo productus sine viro dc muliere , scilieet Adam a inuenitur alius productus ex viro sine muliere , ut Eua , reperitur homo productus ex .viro & muliere , nempe Abel: ergo debuit etiam aliquis esse, qui ex muliere sine viro produceretur , 6c hie fuit Christus. Quarto tandem , maior diuersitas concurrit ad maiorem perfectonem valuersi et ante incarnationem autem reperta fuerat una natura in una persona, ut in nobis ; repertae etiam fuerant plures personae in eadem numero natura ut in Deo; ergo deerat tantun ,
ut essent plures naturae in eadem persona ; de hoc fit in incarnatione , ubi natura diuina de humana subsistunt in unica pellana, scilicet Verbi. Tobiic. in primam partem. Quod est contra appetitum naturalem alicuius entis , hoc est illi disconueniens r atqui si natura humana per incarnationem non haberet proprium suppositum , sed subsisten-xiam Verbi , haberet semper naturalem appetitu
ad propriam subsistentiam, qua careret , essetque in statu violento et ergo incarnatio non est conueniens naturae humanae . Resp. quod licet sit violenta secundum appetitum innatum, iuxta quem quaelibet natu-xa habet qaamdam propensionem ad id, quod sibi est
Connaturale , tameta non est violenta secandum ap-
Petitum elicitum ; per quem quolibet ens , inrellectuale praesertim , desiderat id, quod melius ast: de ita
absolute natuta humana non est violenta. Addet , quod apPetitus tum innatus, tum elicitus, saltem remotus cuiuscumque entis creati , est, ut subijciatur voluntati aut horis naturae , cuius potentiae obedie
tiali subest:& sic nihil est violentum in natura humaua, quando per voluntatem D. priuata est proprio supposito , bc terminata supposito Verbi, quod Ionge nobilius est proprio.
onuenienti tempore facta fuit inearnatio . Non congruebat enim , quod statim a principio mundi ante peccatum Verbum D. incarnatum fuisset, quia incarnatio peccati medicina est ; medicina auten non datur ante morbum. Non debuit etiam fieri statim post peccatum , ut motbi grauitas , & remedii necessitas magi s innotescerem , dc ut exinde ipsius excitaretur desidutui in Debait etiam differri propter