장음표시 사용
141쪽
De prolcriptis Propositionibus. 17
2o que alet dicere , quod major ars ommissa, es non recit.rta sine ramine, sic etiam trabat secum minorem quia ubi 'itur de re sacrificabili Deo, set non tota, et non tam digna , altim minor voluit Deus, ut sibi Sacrificaretur, ut ex Divina scripturar IO S ad a. dicendum, quod lex in Sacrificiis providere voltiit paupertati offerentium, ut qui non posset habere animal quadu pes, saltem osterret avem , quam qui habere non posset saltem 'erret panem , si hunc habere non possiet, saltem Drret farinam , vel spicas Idipsum igitur erit judicium Oncludendum de Sacrificio in Oscio Divino contento in septem
horas canonicas distributo, quarum s unam nequeat clericus, potens autem alteram , eam viret De Sacrificare tenetur. LV.
Traecepto communionis annuae fatisfit per Sacrilegam Domini manducationem OPponit S. D. in . distinct. a. quaestion. . articul. . quae illunc in c. ad 3 . quaestionem dicendum , qudd secundum diversos status fidei, diversus mos de hoc inolevit. Nam in primitiva Ecclesia quando vigebat devotio major ex propinquitate passionis Christi erat major impugnatio ab insidelibus, quia haec mensa
adversus tribulationes . Ecclesi prsparatur, quotidie communicandum fidelibus indicebatur Unde Cadixtus Papa dicit Peracta consecratione omnes communicent, qui nolunt Ecclesiasticis carere limitibus . Sic enim Apostoli saluerunt . Postmodum indictum fuit, ut saltem terin anno communicarent , ut dictum est , propter solemnitatem illorum dierum, sed postmodum arctatum est, ut saltem semel in anno, scilicet in Pascha communicent ad hoc etiam multi idonei noli inveniuntur. Sic ergo ac hoc prςceptum idonei esse debemus, non enim sumitur in Pascha Eucharistia, nisi ut praecepta, ergo qui non idonei accederent, sicut is ullatenus, ob id quod idonei non sunt nullatenus accederent, praeceptum omet pacto non adimplent, quod
magis liquet, e frustratione finis intantum enim praecipitur, ut ait S. D. hic art. a. quaestiuncti. I. in c. Respondeo, dicendum, ad I quaestion. quod nulli licet omnino communione cessare, quia Ecclena statuit tempus, in quo fideles communicare debent male , qui omnino desistunt , essiciuntur rei trangressionis praecepti . Institutio autem Ecclesiae fuit necessaria , quia enim in quotidiana pugna sumus vita spiritualis in nobis evanesceret , nisi aliquando cibum vitae
142쪽
sumeremus . cum Cotur timens indigne vitae spirituali non sui curris f d magis in morte se confirmat, si peccat fidelis omnino cessando,
ob hanc rationem , quod ita spirituali non succurrit , contra prἴ ceptum facit, multo magis contra dein prrceptum faciet, qui praece Irum Ecclesi , sicut oportet nou adimplens ad vitam spiritualem nouresurgit, sed per novum crimen in majori mortis aeterme periculo se
coridenruat, cci si e finem totaliter c frustrandi, O si haec non freis sciunt , addenda erunt ad ubertatem oppositionis , quae S. D. babet
3 p ir qua . O. art. I. ubi proponit . V. sic Peccatores non tenentur Corri municare unde Fabianus Papa cum dixisset Ter in anno innes Communicen adjunxit, nisi forte majoribus criminibus impediatur. Si ergo illi qui non sunt in peccat tenentur communicare, videtur quod melioris conditioni sint peccatores , quam uitti quod est inconveniens , ergo videtur quod etiam uitis liceat a Communione cessare. Et myoudet sic S. D. ad , dicendum, quod
peccatores magnum detrimentum patiuntur , ex hoc quod repelluntur a perceptione hujus Sacramenti, unde non per hoc sunt melli ris conditionis is licet in peccatis permanentes non Xcusentur, propter hoc a transgresione praecepti, pςnitentes tamen , qui , ut Innocen dicit secundum Consilium Sacerdotis abstinent, excusantur Excusantur igitur penitentes abstinentes e Consilio Sacerdotis dicterentis nempe communionem, sed non accellentes sine penitentia, igitur fatis apparet nullatenus rationabilem esse praeniis sam propositionem , neque tanto mysterio dignam , praeceptoque Ecclesia infestam
Frequens confesso Communio , etiam in his qui gentiliter vivunt, si nota praedestinationis
OPponit S. P. in . dist. a. que p. r. a. questiun. . in C. ad 3. us stion dicendum , quod in his, quae sunt ex Denere suo bona peccatum non accidit nisi ex aliquo accidenti, dum ' in orta rimat explentur, ode in eis perficere per se bonum est, sed ab- . . inordinat sumatur iri uod est per si prae udicat ei, quod est per accidens, ideo simpliciter loquen- melius est Eucharistiam si mere, quam ab ea abstinere , sed in casu aliquo nihil prohibet esse melius abstinere, quando aliquis probabiis
143쪽
De proscriptis Propositionibus. 19
babiliter praelumi, imptione revere iri iam minui, si titem haec dii adinvicem comparem his 'adhuc invenitur praevalere si imptio Saeramenti bstinentiae a Sacramento, tim ratione stet hiis Sacra. menti, tum ratione praeparationis, quantulacumque sit, tum etiam ratione virtutis elicientis actum , quia sumere videtur esse charitatis, in qua radix meriti consiliit , abstinere autem timoris, amor autem
timori prevalet; Atqui in his, qui gentiliter viνunt, neque es haec minima portio charitatis , per quam Corso per Eucharsiam tu hac ita Christo incorporentur , igitur neque ullum in hoc erit si guum participandae in stero saeculo ejus gloriae. LVII. Trobabile I sincere attritione ui raturali modo honestam
O P. S. D. in . . a J. q. ar. . m c. ali. Nu a potentia se cundum suam naturam determinatur ad illa, quae sunt supra
naturam ergo cum attritio sit mer naturalis , O contritio supernaturalis nullo modo erit honesta fusciens. Unde S. D. in id. I7.
q. . r. I. quaest in c. dicendum, quod super hoc est duplex mpinio , quidam enim dicunt, quod attritio fit contritio , sicut fides informis sit format, , sed hoc, ut videtur non potest esse , quia quamvis habitus fidei informis fiat formatus, nunquam tamen actus fidei informis, fit actus fidei formatae quia actus ille informis transit , dc non manet veniente charitate . Attritio autem , contritio non dicunt habitum , sed actum tantum , habitus enim virtutum inoniarum , qui voluntatem respiciunt non possunt esse insormes , cum charitatem consequantur, ut in I. ii dictum est inde antequam gratia infundatur non est habitus a quo actus contritionis postea elicitur, si nullo modo attritio potest seri contritio Ex quibus multo minus id poterit contingere in contritione naturali cum hoc tamen stat, quod possit ho mo virtute clavium gratiam in Sacramento percipere accedens attritus, licet non fiat formaliter contritus , ut docet S. D. inc,
q. l. 22. q. a. art. i. quaeli. . in . quod quando aliquis accedit ad confessionem attritus non plene contritus, si obicem non ponat in ipsa confessione, absolutione , sibi gratia, 1 remissio peccatorum datur. cum ergo ad minus debeat homo attritus accedere attritione supersenatural illa, quae mere naturalis en nullo modo erit susciens, nam ut ait S. D. . p. q. 9 a. r. iv c. O iterum . . in L. d. 28. I. a. I. ad . amicitia requirit aequalitatem proportionis etia attritione naturali nulla est proportio, igitur beneIroscribitur pr. missa propositio.
144쪽
LVIII. Non tenemur confessario interroganti fatera peccati iacu)us consuetudinem OPponit S. D. r. a. q. Ioue. r. r. ad p. dicendum , quod non solum propter gravitatem culpae, sed etiam propter alias causas gravis psna infligitur. Prima quidem propter gravitatem peccati , quia majori peccato, caeteris paribus, pena gravior debetur . Secundo propter peccati consuetudinem, quia a peccatis consuetis nor a
faciliter homines abstrahuntur, nisi per graves AEnas . Atqui se consuetudo taceri posset obnoxia poenae non ideretur , ergo cum ei gravis poena debeatur, ex titulo consuetudinis , liquido constat de fa state praemiis propositionis , quam ulterius evertit S. D. p. 2. 18.
a. II in c. ubi ait Γollere aliquid in magna quantitate, vel parva non respicit ordinem rationis in bono, vel malo , nisi praesupposita aliqua alia conditione, per quam actus habeat malitiam , vel bonitatem, ut hoc, quod est esse alienum , quod repugnat rationi Unde tollere alienum , in magna, vel parva quantitate , non diversificat speciem peccati, tamen potest aggravare , vel diminuere peccatum. Et similiter est in aliis malis, vel bonis unde non omnis circumstantia addens in bonitate, vel malitia variat speciem moralis actus. Atqui consuetudo saltim aggravaret peccatum igitur iden , quod prius , id evincitur, a S. D. a. a. quaestion. q. articul. in . ubi ait Ex parte vero peccati duo sunt, quae hominem a peccato retrahere possunt, quorum unum est inordinatio, turpitudo actus, cujus consideratio inducere solet in homine poenitentiam de peccato commisso,&contra hoc ponitur impamitentia , non quidem eo modo, quo dicitur permanentia in peccato, Usque ad mortem scut supra implenitentia accipiebatur sic enim non esset speciale peccatum, sed quaedam peccati circumstantiao sed accipiatur hic impoenitentia secundum quod importat propositum non poenitendi
Ex quibus concludit S. D talem immittentiam esse, unam ex peciebus peccatorum contra Spiritum Sanctum, nam qui consuetudinem non vult in Sacramento palam facere, jam peccatum dimittanon vult haec est Npnitentia , i peccatum ex certa malitia .
contra Spiritum Sanctum , saltim redu IiνAZicet
145쪽
De proscriptis propositionibus. I 2I
LIX. Licet Sacramentaliter absolvere dimidiat tantum eo fessos ratione magni concursus enitentium , iι alis . g. potest contingere
in die magnae aliculus festivitatis, aut Indulgentia OP. S. D. p. 6 Respondeo dicendum , ubd nec dicas
partem uni conseitari, partem alteri, quia nullo modo debes dividere. Et hoc idem prohibitum esse etiam in occasione peccati reservati, dum ait in q. d. II. q. ar. q. quaest 2 ad . dicendum, quod etiam Sacerdos non posti de omnibus absolvere, tenetur sibi omnia confiteri, ut quantitatem totius culpae cognoscat : de illis, de quibus non potest absolvere, ad superiorem remittat ibid. lii aestiun. . in . ex propria ratione hujus actus , qui est confessio , habet, quod sit manifestativa, quae quidem manifestatio e quatuor impediri solet. Primo , c. Quarto , ut non subtra-atur aliquid de his , quae manifestanda sunt contra hoc dici
LX. Taenitenti habenti consuetudinem peccandi contra legem Dei, 2Vaturae, aut Ecclesiae , etsi emendationis spes nulla appareat , nec es negando, nec diserenda absolutio dummodo ore proferat , se dolere , O proponere emendationem . O P. S. D. 4 p. q. o. a. i. ad I dicendum , quod contritiochindlim essentiam quidem est in corde, pertinet ad interiorem poenitentiam; virtualiter autem pertinet ad exteriorem poenitentiam, inquantum s. implicat propositum confitendi, iatis faciendi.
LXI. Potes aliquando absolvi , qui in proxima occasione peccandi versatur, quam potes, is non vult ommittere , quinimmo directe, O ex proposito quaerit, aut ei se ingerit.
O P. S. D. . contra Gent. c. 72. Respondeo dicendum , quod non hoc possunt praelati Ecclesiae , ut laves frustrentur E clesiae, in quibus tota eorum potestas consistit. Neque ut me Sacramento a passione Christi virtutem habente aliquis remissionein e catorum consequatur, hoc enim est solius Christi qui est Sacramen
146쪽
torum institutor, auctor . Sicut igitur dispensim non potest per praelatos Ecclesiae , t aliquis sine baptistino salvetur ita nec quod aliquis remissionem sne consessione, Mabsblutione conseditatur' taqμ in tali casu frustralentur claves in homine non habente contritioncm nam ad ipsam ut ait S. D. . contra Gent. c. i. nihil proli ibet, quili aliquando virtute clavium alicui consessio in ipsa Bbsolutione gratia conferatur, per quam ei culpa dimittitur . Quia igitur in ipsa consesitone,' absolutione plenior effectus gratiae oremissionis. confertur qui prius propter bonum propositum utrumque obtinuit . manifestum est , dcc Et ulterius debilitas naturalis boni curatur, dum homo a malis abstinet , d bonis asilesci Deo piritum subiiciendo ne orationem, carnem vero domando per e- iunium, ut si su ecta spiritali, hoc ipsum confirmat in . di 1 qui I quaestiun 3 ad 1. dicendum , iiod accipienda sunt aust pro
tudine, et actu peccati relicta , taliqua reliquiae peccati praeteri
tur inqui satisfactio praesupponit caeteras partes poenitentiae ora
, aut honorata non fugiendi occurrit.
a ' ' Q. Mini hic dicimus malum comm ua
147쪽
De proscriptis Propositionibus.
Ambrosn est dicere, duo nihil potet esse simpliciter, vos il
nominis, quod et bonum iecula bim ratiorem, quamvis nostiis riges utile secundum quid respectu alicuius finis particular ti
LXIII. en quaeiere ιrest occasionem proximam peccandi, pro bono uri auati , et temporali nostro, vel proximi OP S. D. I. - . 33 . .R. me. Respondeo dicendum, quod ii nelium concurrit in idem subjecto cum utili, delectabili
Quibus tamen differt ratione, dicitur enim aliquid honestum 'scut dictum est, inquetin tum habet quendam decorem ex ordine rationis hoc autem , quod est secundum rationem ordinatum , est naturaliter con- 'eniens homini. Unumquodque autem naturaliter delectatur in suo convenienti ideo honestum est naturaliter homini delectabi-
omne delectabile est honestum , quia potest etiam aliquando conveniens est e secundum sensum, non secundum rationem, sed hoc delectabile est praeter hominis rationem, quae perficit naturam ipsius. Ipsa etiam, c. In pluribus tamen est delectabile quam utile iumnestum, quia omne utile, honestum est aliqualiter delectabile sed non convertitur, ut dicitur in a. Ethicor. propterea ad primum dicendum , quod honestum dicitur , quod propter se appetitur appetitu rationali , qui tendit in id , quod est conveniens rationi, delectabile autem propter se appetitur appetitu sensitivo. Si
ergo absolute non licet appetere nisi id , quod vere es honesum , utile , delectabile fecundum rationem , O non fecundum femsum, multo magis id repugnabit in studio quaerentis ob id causam proximam peccandi, in sic evertitur praemissa propositio
148쪽
LXIV. Absolutionis apax es homo, quantum,is laboret ignoraztia Mχsteriorum Fidei , etiamsi per negligentiam, etiam culpabilem, nesciat Mysterium Sancti . Trinitatis , Incarnationis Domini Nostri Iesu brisi.
O Pponit S. D. t. a. qu. a. r. 8 in c. Respondeo dicendum , ubdmysterium incarnationis Christi explicite credi non potest sine de Trinitatis , quia in mysterio incarnationis Christi hoc continetur, quod filius Dei carnem assumpserit, quod per gratiam Spiritusancti mundum renovaverit, citerum qubd de Spiritusancto coimceptus fuerit , ideo eodem modo , quo mysterium Incarnationis Christi ante Christum fuit explicite craerditum a majoribus, amplici, te autem, quasi obumbrate a minoribus, ita etiam & mysterium Trinitatis. Et ideo etiam post tempus grati e divulgatae tenentur Omnes ad explicite credendum mysterium Trinitatis omnes, qui renascuntur in Christo, hoc adipiscuntur per invocationem Trinitatis, secundum illud Mat ult. Euntes, docete omnes gente , baptizantes eos in nomine Patris, Filii QSpiritusiancti. Ex quibus
.ene proscribitur praemissa prossulo.
Stisscit illa, fierit semel credi disse
OPponit S D. a. a. q. a. art. . in . ait Quantum ergo ad poma credibilia, quaesiuit articuli dei, tenetur homo explicue credere, sicut tenetur habere fidem, sed habere fidem explicitam, non Laisatur nisi per acium praesentem, igitur non sinci iis ι semel credidisse, quod O a trus explicat S. D. ad s. I. Lere. . ad ea 'erba ex fide in fidem. Vel potest intelligi ex de praedicatorum, in de auditorum infra I. quommodo credent et , qui non audierunti Vel ex de unius articuli in fidem alterius, quia ad j nificationem requiritur omnium articulorum de A iterum ibidem post pauca. Quarto considerandum est, quod sicut corpus vi-Vit per antinam vita naturali, ita anima vivit per Deum vita ora-
Τ ' mutem Deus animam inhabitat per fidem Eph. I abi laxa Christum per fidem in cordibus vestris, nec tamen est perfecta habitatio, nisi per charitatem sit formata, que per vincultim persectionis O uni Deo, ut dicitur Col. 3. Et ideo quod dicit hie ex dide xivit,
149쪽
De proscriptis Propositionibus. 1
vixit, i=itelligendis en de fide formata. Cum ergo ita naturalis ire continuo motu atque actu consiluam ita animae viti, qua per idem
habetur non susscit in simplici alii conservari ex quibus , , multis aliis locis a S. D. adductis ad pro ligandas in hac tertia dissertatione consimiles proscriptas propositiones, clare consat, quid etiam de hac veniat sentiendκm.
Fert v. die et q. Augusti I sso.
In Genetali Congregatione Sanctae Umanae, O Universalis requisitionis habita in Palatio Apostolico Montis Quirinalis orani Sanct D P . . LEX DIO Divina Providentia Papa VIII ac minentiss. O leverendi 1 D. D. S. Cardinalibus in tota Eepi blica Chriniana adversis haereticam pravitatem Generalibus
Inquisitoribus a Sancta Sede Aposolica specialiter deputatis. Anctissimus D. N ALEXANDER Papa VIII non sine magno animi siti infrore audivit duas Theses, seli Propontiones, unam denuo. in majorem Fidelium perniciem suscitari, alteram de novo erumpereri Et cum sui Pastoralis Officii munus sit oves sibi creditas ais N iis pascuis avertere , ad ahitaria semper dirigere , dictarum Thesium , sive Pronostionum exaniae pluribus in Sacra Theologia Ma- pistris, deinde minentissimis, ineverendissimis D. Cardinalibus contra Haereticam pravitatem Generalibus Inquisitoribus sedulo commisit , qui pluries re mutari discussa infra scriptis Thesi bus ei Prohositioniblta super unaquaque ipsarum sua suffravia Samctitat Suae singillatim exposuerunt. Bonitas objectiva consistit in convenientia obra cum nauirarationali Formalis ver in consormitate actus cum regula morum. Ad hoc susscit, ut actus moralis tendat in finem ultimum interpretative. Hanc homo non tenetur amare, negis in principio, neque
II Peccatum philosophicum, seu morale est actus humanus disconveniens naturae rationali is rectae rationi . Theologicum Oro is mortale est transgressio libera Divinae legis Philosophicum
150쪽
quantumvis grave m illo, ni Delim, vel ignorat, vel le Deo actu non cogitat, est grave peccatum, sed non est offensa Dei ne que peccathi mortale dissolvens amicitiam Dei, neque aeterna e na dignum. Quibus peractis Sanctissimus omnibus plenὰ matur consid ratis, Primam Thelem, et Propositionem declaravit hereticam
ravit scandalos.rna temerariam, piarum aurium ossensivam i ei roneam, ut talem damnandam, d prohibendam es e, sicuti damnat ' prohibet, ita ut quicumque illam docuerit, defenderit diderat, aut de ea etiam disputaverit public Τ, seu privatim tractaverit, nisi forsan ampugnando opso facto incidat in Excominum cationem , a qua non possit praeterquam in articulo mortisci ab alio quacumque etiam Dignitate fulgente, nisi a pro tempore existente Romano Pontifice absolvi . Insuper districto in virtute San-
s. sp Ilisti V nota dignis, ne praedictam Thesei . seu
'si m cssi actus cum regula morum
Uretata Pe Hunc homo non tenetur amare non in principio, neque in decursu vitae suae moralis. nn