장음표시 사용
91쪽
nomia uirtus, quae tu decore rerum, quid perSonae cuique conuenerit'.
Postquam ex omni Probi memoria ea quae ad recensendos interpretandosque Scriptores pertinerent, Xaminavimus, Summam iudicii proponere placet. Atque primum, ut in uniuersum grammatici studium declaretur, siqui ueteres scriptores Sanctissim0s pronuntiabat incorruptae Latinitatis auctores, ita ueterum Latinorum fabulas sui iuris esse iudieabat et uerba Eun. I 1, 1 et res Phorm. 1, 15 n0 e Graeci Xempli ratione, sed ex
Romanae gentis usu atque condicione interpretabatur. Qua iure, quod uerba distebat, non ita uituperandus esse uidetur; quod uero m0res fabularum Terenti inlustrabat comparatis Latinae gentis institutis, interpretis officio non minus peruerse iunctus est, quam Si nostri aeui grammaticus c0ndiciones fabula Maebeth in uernaculum Sermonem translatae aperire uoluerit e Germanae gentis consuetudinibus. Deinde obseruandum est robum interpretationis officium adeo non intra grammaticas obseruationes comprehendisse, ut nullius fere disciplinae genus non attingeret cf. MaXimilianus Dor l. s. p. 10). Denique in tractandis scriptoribus maxime se conformabat cum institutis Aristarchi tum regulis artis et grammaticae et rhetorigae. Quas cum Sequeretur, multa quae ab aliis reprehensa erant, regi a poeta OSita SSe
intellexit Verg. buc. VI uexare'; en IX 371 sublustris'), nonnulla egregie emendauit Aen. VII 773 Phoebigenam').
Tamen mirum in modum diminuitur laus grammatici ideo quod fastidiosa quadam rati0ue implicitus ad doctrinam magis quam ad proprium iudicium plerumque se accommodabat. Unde in duo maXime deducebatur errores, alterum ut perpetuitate et conStantia regularum nimis fretus uel peruerse uerba intellegeret Aen. X 303 uadi dorso' uel in aestimando poeta plane molestuS
alterum, quod grauissimum est praesertim in editore, ut tropos exploraturus tradita scriptorum uerba audacissime tangeret atque mutaret, eam denique in Se admitteret impudentiam, ut propriae Sententiae confirmandae gausa uel nouam substitueret lesstionem,
sicuti Dei ad Aen. VIII 406. Ex e intellegitur quantum discesserit Valerius robus a prudentia Aristarchi quem tamen Sibi proposuerat magistrum, cuius tu tuendis scriptorum uerbiS religionem . Lehr. de Arist. Stud. omer. ed. III p. 354;
92쪽
357 sqq. exp0suit c0datis exemplis, in quibus egregium est illud schol ad I 222 αλλ' otio)ς ὁ Ἀριστ&ρχος α περιττης εἰλαβείας
Corrigatur igitur necesse est duplex illa quae circumferebatur opinio Valerii robi etsi ut asserrimi iudicii grammatici et curiosi editoris qui uerba scriptorum seruauerit prudenti diligentia; neque recte eum Theodorus ommsen Ber. d. RchS GES. d. Wiss. 1853, 130 Immanuelem Bekker R0manum appellauit. Quod si recte disputauimus, nescio an feliciter euentum Sit, quod recensionis robianae, cuius in commentariis seruatae Sunt reliquiae Sat multae, in ipsorum Scriptorum odissibus uestigia
Seruata est coligibus nonnullis quinti decimi saeculi uid. infra uita Vergilii c0mmentari0l Valerii Probi in bucolica et ge0rgica praeposita. De uitarum Vergilianarum auctoribus nouissimus egit duardus Norden Rh. M. 61 1906 p. 171 sqq.
qui de sententiis retulit quae de illa uita prolatae erant; tum ipse falso ad Probum referri uitam demonstraturus duobus potissimum argumentis DiSuS St, cum contenderet earum quast hic traderentur nullam rem alio loco non inueniri, a compilatore igitur quodam uitam facile undique conssari potuisse deinde ea quae apud unum Probum traderentur singularia, ueluti illa p. 323 5 H milia passuum XXX', falsa esse, qua in re aperte agnosceretur falsarius nimia diligentia ueritatis speciem capeSSenS; denique rebus uerbisque perpensis uitam conscriptam esse pronuntiat temporibus Gaudentii et 0rphyrii. Qua tamen disputatione quaestio absoluta esse non uidetur. Nam cum tradita sit uita integra in codicibus Valerio robo grammatico primi saeculi attributa, deinde cum per insequentium aequiorum litteras dispersae legantur partes quae in unum c0actae in uita Probiana exstant, iudicabimus, id quod natura rerum Suadet, posteri0reS pro Sua quemque parte e Probiana quae perhibetur uita sua sustulisse neque accedemus ad Eduardi orde Sententiam, prae- Sertim cum rem non probauerit docti8Simus uir certis argumentiS. Neque recte procedit, quod et Fossas et robianae uitae auctor Vergilii matris Pollae nomen e aliqua Vergiliana uita quae perierit Sumpsisse dicuntur l. s. p. 172). Etenim robus reuera uitam Vergilii scripsisse censendus est ideo quod recensionem curauit carminum Vergilii ex ratione Alexandrinorum institutam.
Atque Suetonii uita V0rgiliana adhuc exstat ex libro de poetis translata in commentum Donati Suet reliq. p. 400 sqq. R) P0St
93쪽
Ρrobum uero et Suetonium omnino grammatici nam a ammatica disciplina hane de qua quaeritur uitam Seiungi non poSSe infra docebitur nouas poetarum uitas con Scripsisse non uidentur ideo quod posteriores commentatore uitas Suetonianas in suum usum conuertere Solebant. Atqui post memoriam Vergilianae
uita sub finem primi saeculi bis collectam et a Valeri Prob et a Suetoni Tranquillo, non intellegitur quo ali ex fonte aliquis
quinti saeculi scriptor Pollae matri nomen Sumere potuerit. Probus uero cum e ratione Alexandrinorum accurate uitam
conscriberet, sicuti Persi matris nomen Fuluiam Sisenniam posuit, ita Vergilii matris nomen afferre debebat; et re vera hodie Pollae nomen legitur in Vita Vergiliana M. Valerii robi. Denique hanc Probianam, quae in codicibus perhibetur uita, ex SuetonianaeXcerptam esse demonstrari posse iam ridericus Leo negauit gi tech. -rom. Bi0gr. 1901 p. 13), ita ut recte Gustauus origo
l. s. p. 195 9 uitam illam Vergilii de commentari Valerii Probi
sublatam Suetonio uetustiorem memoriam prae Stare contenderit.
Sed id ipsum negatur, recte in codicibus uitae et commentario additum esse nomen M. Valerii robii). De commentario cum infra disputaturi simus, nunc de uita agendum erit. Atque certum indicium utrum recte ad Probum relata sit necne, inde petendum erit, ut uita qualis legitur conferatur cum uita ei sit quam ad Valerium robum recte relatam esse supra dictum St p. 56). Atque consimilis est Persianae uitae asscurata designatio trium nominum diei quo natus sit quibusque con SulibuS, praeterea additum nomen matris, patris denique nomen et condicio p. 323 , , agen). Traditur studiorum cursus 323.), Sedulo affertur quorum uirorum usus sit praesidi amicitia familiaritate 323 i,). Afferuntur scripta et qui ea ediderit 323 , i ,), perhibentur census et heredes 323i, i,), narratur quo l000 deceSSerit, quot annos natus 323 - , , . Quae Omnia cum similiter eodemque fere ordine in Persi uita traduntur tum indicant hane uitam referendam esse ad grammaticam disciplinam. Eodem deducit elocutionis genus. Sane ea quam in Persiana uita miramur curiosam quidem sed ab omni eloquendi artificiorem0tam Speciem, hic non eodem modo QOBSpieua St, tamen abruptam quandam et concisam uerborum iuxtapositi0nem facile agn0ueris, ueluti 23, 5 tenui facultate nutritus', 323 postea
1 De Probi uitae Vergilianas memoria per medii aeui saecula propagataeo R. Sabbadini, o biografi di Vergilio: antiche, medievali, manistiche.
94쪽
restitutus', 323 , quibus in Bucolicis adulatur'. Neque illa Alexandrinorum tali in genere proprietas deest, uerba dico reliquae enuntiati comprehensioni praeposita, ueluti 323 uiXit', secutuS', 323 scripsit', 323 decessit'. Accedit quod sola hae de qua quaerimus uita recte traditi sunt poetae anni LI), cum Donatiana uita falso II perhibeat E. orden . . p. 17 adn.).
De 0llae matris nomine Supra dictum est . 70. Quae si recte disputata sunt, uitae principalem formam referendam SSe apparet ad grammatissum qui AleXandrinorum rationem secutu Sit pSeque bona doctrina auctuS. rincipalem die form3m, nam memoriam hic et illic turbatam, uerba uexata esse uir sani iudicii 0n
negabit ueluti illa, quae de bello Mutinensi et de bonis Vergilio restitutis asseruntur, deprauata esse ostent ceteri loci quibus grammatici his de rebus tradiderunt uita seruit p. 2, 1 Thilo; praef. Serv. ad buc. p. 2, 25 Thilo Donat uita Verg. p. 59, 2 Reiff. Probi praef. p. 327, 28 Hageu Focas p. 71, 14 eiff). Tum illud centies sestertium quod poetam ab Augu8t absoluta Aeneide accepisse uita robiana tradit, Vergilium ex liberalitatibus amicorum accepiSSe neque plura praeterquam OSSediSSeD0natus perhibet p. 57, 12 Reiff.); denique nec eneis bello Cantabrigo a 2 a Chr. coepta est seque patria Vergilii XXX milia passuum a Mantua abesse recte in robi uita tradita esse uidetur E. 0rde l. s. 17 sq.). Quid inde statuendum est 3 Argumento idoneo uti nobis videmur e quod suppeditauit Ge0rgius Thilo qui, cum de r0bi 0mmontario dissereret Fleckeis. Jahrb. 149 1894 p. 293), omni uitae ratione considerata iudicauit hanc qualem nune legimus uitae formam X-ceptam Sse ex praeleetione grammatici cuiuSdam, memoriae tantum subsidiis de uita p0etae disserentis. Quem Probum esse iis fretus quae supra disputata sunt de ratione Beryti quaeque Suetonius tradidit de genere eius dogendi, recte sibi persuaserit qui8piam. De com Valerii r0bi in bucolida et georgiea Vergilii commentarius Vergi tum seruatus est codicibus tribus Vatidano 2930 Parisino 209 Monacens lat. 55, quos ex eo die B0biens anno 1493 a Georgio Merula inuento descriptos esse Theodorus omm se docuit
Rh. M. 16 1861 p. 138. desedit editio . . Egnatii Venetiis 1507 ex illo eod. 0biensi expressa λ E. LommatZSch, praef.
1 Otto obhardi Contralblati f. BibliotheksW. V 41888b p. 3893 dubitauit num Egnatii codex idem esset atque ille a Georgio Merula 1493
95쪽
inter nostri aeui grammaticos rectene hic commentarius ad Berytium
Otto Ialin editioni Persi 1843 praelatus p. XVI et commentum integrum et uitam Probo Berytio uindicauit Henricus Keil Symbol phil. B0nn I93), Augustus Reifferscheid de Suetonii reliquiis disserens p. 398 sqq. tum otio Ribbeck Flech. Jahrb. 1863, 351 sqq. Pr0leg ad Verg. 163), Hermannus Hagen Flecti. Jahrb. Suppi IV 1861-6i p. 682 eruditionis et adnotati0num
Ρr0bi reliquias recte agnoSci contenderunt Alexander deinde Bies de hoc commentario dissereus a. 1862 omnino eum Probo abiudicauit p. 28), quod aliis prorsus rebus explicandi studuisset Berytius atque in illo prolatae essent. Iulius uero teu quia. 187 de robis grammatissis disputauit, ommentarium Probo min0ri quem sibi finxerat, adtribuit p. 99 sqq.). Decennio poSt
Bernardus u ebler pugna redintegrata iam r0bi memoriam se profligaturum esse considebat Alexandrum secutus RieSe commentarium a robo seribi non potuisse contendit l. . p. 30), quod interpretationes uerborum ineptiores essent quam ut Berytii praestanti doctrinae adtribui possent Probum denique myth0graphicis philosophici geographici rebus quibus maXime Omne refertum esset commentum, omnino non operam dedisse sibi
perSuaSerat p. 32). Georgius porro Thil Fleck. Jahrb. 149 1894 p. 289 sqq. p. 21 sqq. uarias diuersorum temporum atque
Scriptorum parte agnoscendas esse iudicauit, quorum in fontes inquisiuit condicionesque examinauit ceteris a Xime qui XStatilin Vergilium commentariis in comparationem uocatis; qua in deliberatione praefationem, non mediocris Sane dodtrinae Specimen, idcirco robo abiudicandam esse censebat, quod ab optim geHere dicendi nimis remota SSet. Iam intellegis in eo musem illorum uirorum disceptationem uerSatam SSe, quod commentarii natura Berytii rati0ni nouaccommodata esSe uideretur: quan quaeStioni Summam aperte
desinit eque expressit Otto Ribbeck Proteg. 9d Verg. p. 163 cf. Suringar, histor eritissa fgh0liast Latinorum II 1834 p. b).ΡOStquam uero cognouimus Valerium Probum interpretem Vergilii fuisse omnino non eximiae illius quae nunquam deficeret doctrinae aut praestantis cuiusdam iudicii, studiorumque eius rationem
inuentus Codicem obiensem non a Merula, sed ab amanusensi eius Georgio
Galbiat inuentum esse Remigius abbadini docuit Lo scoporte de codici latini o reci ne secoli XIV et XV, irenet 190 p. 157).
96쪽
- Is nullis fere terminis cireumscriptam ASe, nec Scriptorem fuisse optimae perpolitaeque Latinitatis, profligata hae quae illos tenebat Beryti opinione argumentationis quoque fundamentum Subtractum esse uidetur. Id quoque obseruandum est hunc Vergilianum
commentariolum non neStimandum 8Se eadem menSura qua
aestimabantur libri ab ipso Seript0re cura ac diligentia editi; nimirum τοι συγγράφιφεατα Didymus diStinguebat a genere grο- ρινημάτων Κ. Lehrs de Arist. Stud Hom. p. 22). De istiusmodi σχολικων gros Ἀνημάτc0ν Sive a magistro ipso in usum discipulorum conscripta, Sive ad professori scholas a discipulis exstepta erant)fide ac doctrina cum disputaret Lehrs, apte contulit Galeni uerba quibus ipse confessus est, cum in usum Sectatorum φιλ )ις ἰῆ μαθηταῖς scriptores commentatu eSSet, τὰ γουν τοῖς εἰρ μενοις γεγραs steνα προδηλον δήπου ιν με To τελειον τῆς διδασκαλίας χειν ιν τε δ ινκριβο9μενον. Et omnino si quae res tradita pinioni BOStrae non accommodata esse uidetur, prudentis existimatoris
erit, priusquam rem traditam tangat, uidere an ipsius opinio eorrigenda sit. Sicuti in re plane simili exemplo Didymi docti Sumus, cuius Demosthenici commentarii ratio ita non resp0ndet ei imagini Didymi quam antea sibi finxerant nostri aeui grammatici, ut edit0res adfirmare non dubitauerint, nisi nomen Didymi subscriptum SSet, neminem de eo tamquam auctore c0gitaturum fuisse Didymos, ommenta gu Demosthenes ed. . Diel et W. Schubari, et L lassikertexto 1904 praef. p. XII sqq.).
Nuper Fridericus Mare Pr0leg ad Lucilium 1904 p. LXXII
Sqq. cum de origine c0mmentarii quaereret, hunc descriptum esse docuit e codice Vergilii adnotationibus exornat quae Valerii Probi nomen retulissent in iudice libri ut auctoris. Quo factum esse ut non unius grammatisti dogtrina exhiberetur in eo quem nunc legimus commentarium, Sed multorum per Regula adnotationes simul adscriptas esse neque uno contentum fuisse exemplari illum qui haec composui8Set Xeerpta, Sed complures commentario Sestiatorum Probi adhibuisse, ita ut nunc legeretur ad cl0g. III 40 in alio sic'; cf. ad georg. I 244 II 37. In toto autem Libro conspicuam esse non modo insignem auctoris doctrinam, sed etiam tale quoddam el0cutionis genu e quo appareret librum non esse scriptoris, sed doctoris modo qui ad rem proferret eruditi0nis insigne specimen, modo ea quae nihil ad rem, Sed docendis essent pueris apta et satis uulgaria. Ita fieri ut prorsus agnoscere nobis uideamur tale quoddam disgiplinae genus quo Probium usum esse cum sectatoribus in praelegendis
97쪽
poetis Suetonius traderet. Praeterea quae ad eclog. VI 31 de quattuor elementis legerentur, eorum plane similia Probum reuera tractasse ad Aen. X 18, quo loco physici a Probo perinde memorati essent atque in commentario ad elog. VII 61. Pr0bi uero ipsius rationem agnosei in eo quod allata essent uerba script0rum addito genetivo, ueluti Saturarum', quo more praeter Probum fgholiastarum Vergilianorum Sus 8Set nemo. Denique auctoritatem Probi commendari eo argumento quod nouissimus qui bis appellaretur grammaticus esset Aemilius Asper, contra quem Probus pugnasse traditus esset aliis locis. Quae sententia cui omnino assensus est duardus Norden l. s. p. 171 non
probata fuit aulo essne qui in ea quam supra diximus disquisitione c0nlata tota Aemilii Aspri memoria huius grammatici tempora et studiorum rationem definiuit. Cuius nomen cum bis legeretur, sicut dictum est, in commentario Vergiliano p. 337, 25 et 341, 18 H d auctore huius commenti et temporibus dicendum erat. Atque primum ipsum robi nomen ita parum certis testimoniis confirmatum esse dixit, ut dubitari liceat num omnino in codice obiensi inscriptum fuerit. Deinde commentarium ipsum dum examinat commonuit uitam et praefationem communi consensu uirorum doctorum a Beryti remotas SSe, commentarium ipsum uero adeo non integrum esse unius Scriptoris opuS, ut dispersis et raris et parum cohaerentibus adnotationibus insertae sint duae maioris ponderis partes ab ipso commentario certo alienae. Atque ipsam illam adnotationem ad elog. VI 31 quae maxime Beryti attribui soleret, non praebere eximiae doctrinae nisi falsam pessiem, c0mpilationem SSe qualem BUS- quisque grammatistorum facile congerere posset. Maxime autem quominus ad Probum commentarius referretur obstare uidebatur, quod iis occurreret nomen Aemilii Aspri Cuius tempora ita De Aemilii
definiuit Paulus essner, ut eum post Suetonium fu1SSe affirmaret poribus ideo quod biographus eum non in numerum grammaticorum recepisset. Deinde in ipsius Aspri studia indagatis duo potissimum in o grammatico animaduertisse sibi uisus est inSignia, quorum alterum esset amor studiumque ueteris inguae Latinae, alterum ea disciplinae eruditionisque ratio quae Graecas Latidasque litteras eodem modo comprehenderet quaeque maxime cerneretur in Gelli eiusque libro noetium Atticarum quam rationem egre te conuenire uiro aetatis M. Aurelii imperatoris. Sed Suetonius cum librum de grammaticis Scriberet, adeo non omnes qui Romae essent uel fuissent quique de rebus
98쪽
grammatici scripsissent, in Suum librum recepit, ut professores tantum enumerauerit ). Ne Varronis quidem nomen occurrit
apud Suet0nium nec Nigidii Figuli neque linium qui libros
dubii sermonis conscripsit neque Cornutum Vergilii interpretem aut Probum fuisse tibi persuaseris, si unius Suet0nii qui illos non nominauerit steteris testimonio. Itaque argumentum illud ad definienda temp0ra Aemilii Aspri titilum ex silenti Suetonii non stat ). Deinde quod duae res cernuntur insignes in Aemilio
A Spro, Studium Sermonis ueteris et Graecarum litterarum cum Latinis coniunctio, ea non ualent ut recte grammaticum ad alteram alterius post Chr. Saeculi partem remittaS, quippe quae eodem modo, atque melius, in robo ob Seruentur. Nam ueterum Scriptorum studium atque notitia sane robum non defecerunt qui Varronem
Don. Ρhorm. I 1, 15), Aelium Tuber0nem Ged. VII, 11), Valerium Antiatem Gell. V 9, 12), Ennium Gell. IVG), Catonem Serv. bue. VI 6 atque praesertim eaenissos poetas aeuium Prisc. I 541,19 Charis. 198, 12), Pomponium, Prisc. I 535, 20 Pacuuium, Aegium Serv. en XII 605 in argumentatione afferre soleret et diligenter Sallustii peribus peram daret Gell. I 15, 13; IIII, 1; risc. I 236, 11 Serv. Aen. I 41; necd Helu. p. LI).Ρorro Graeeis litteris deditum facile agnoueri grammaticum Valerium Probum, qui Graeca uocabula plerumque argumentationi immiSceret, quorum Xempla pro exiguitate reliquiarum restant plurima cf. quae deli ob sermone graeeissante disputaui p. 49 sqq).Ρ0rr Graecis litteris Graecorumque doctrinae Sane studebat Probus qui post Senecae cauillationem epist. 88, 39: Aristarchi
B0taS, quibus aliena carmina compunxit, recognoSeam et aetatem
in syllabis conteram γ' Aristarchi instituta Romae redintegrauit, qui commentatorum Homeri placita in Suum usum conuertit cf. p. ), quem in interpretando Vergilio ubique a Graecae artis praecepti profectum esse cogn0uimus, denique qui ad ipsum Homerum se retulit cuius laudem comparauit cum Vergilii iniqua imitatione Geli. IX 9, 12 sqq. . Quam uituperationem factnm SSe
supra docuimus p. 13 e ratione rhetoricae ανασκευrς, uidelicet ut id maxime Stenderetur poetam nec logos ne tempora nec omnino condiciones obseruauisse. Iam intellegas quam aeque comparata
sit illa quam instituit Aemilius Asper Vergilii cum Homero comparationem uid. p. 64 quae legitur in schol Veron ad Verg.
1 de grammaticis Latinis et de Suetonii libri ratione cf. p. 19 sqq. 2 cf. Ioannes Vahien, opusc. acad. I 190 p. 7.
99쪽
e qui in flumine trahebatur, recte p0Situm est, at de eo cuius iacet in campo corpus simu mine merSum dicit . noli est dictum ratione. Sic in quibusdam dum nimio tu dio poeta ad Homerum tiahitur. neque tempori neque loci habet curam. Itaque, quo omnis haec tendit disputatio, Aemilii Aspri studiorum ratio minime necessario dedussit ad M. Aurelii imperat0ri tempora, immo arte cum Probi doctrina coniuncta sunt qui priore saeculo docebat atque caput Gellianum II 3 quod specimen uoluit esse Ρaulus essne eruditi0nis illiu aetatis Aurelianae propriae, tali nititur de comicorum Latinorum et Graec0rum iudici quale iam apud Quintilianum legitur XI, 100. Itaque, sublata quoque illa opinione qua Sper, cuiu nomen apud Suetonium non legeretur, post Suetonium fuisse censebatur, nillil impedit qu0- minus Asprum aequalem digamus Probi, id quod suadent adnotati0nes plurimae ad Terentium et Vergilium, quarum alterae ita comparatae Sunt ut Probus spro, alterae ut Asper Probo oppugnet ueluti sper robi sententiam correxit Don. Adelph.
III 2, 25 D. I essuer uel Probi adnotationem in suum Sum conuertis8 uidetur Serii Aen. VII 543 D. XXXI .). Pr0bus uero Spri sententiam impugnat Serv. Aen. X 539 D. XLIX, )et maxime Sch0l. Veron. IX 373 D. XLII .); nam duas adnotationes casu tantummodo iuXta positas esse Cessuer, Sp. )ne putemus obstat illud aptissimum'. tque cum g0nstet maxime e commento ad Terentium, Asprum Probi obseruationes cognouiSSe hae uero Probi obseruatio talis Sit, ut ea omnis quaestio quam Sper instituerat, absoluatur, nam Sper, Si Horatianae dictionis meminisset, uix de uoce sublustris quaesiuisset cf. teupp. 69 - concedendum est Aspri quaestionem obseruatione Probi priorem eSSe. Iam congestas n0n recte c0mmentarium in Vergilium Prob ea de causa abiudicari, quod bis in eo occurrat Aemilii Aspri nomen. Iam agendum erit de inuet0ritate nominis Valerii Probi I c0mmentari Vergiliano inscripti. Neque enim uno codice nititui'. ': ' Bobiens anno 1493 inuento, cuius auctoritate perculsa Paulus DP WeSSner nomen robi remouebat. Sane trium codicum Vaticani Parisini Monaeensis inseriptiones non ita uter Se congruunt ut certa ratione c0ncludere ideat Probi nomen ipsorum archetyp000dici B0biens inscriptum fuisse neque in librorum B 0biensium a. 493 inuentorum indicibus Sabbadini, e se0perte dei 0diei
100쪽
nomen Probi legitur Tamen testimonium gnati qui Xpressis uerbis affirmauit se commentarium Probi Xcudisse ex codice manu scripto Bobii quondam a Ge0rgi Merula inuento, eo deducit ut codicem illum obiensem qui in indice perhibetur continuisse Trium gl0garum Virgilii enarrationes eundem esse iudicemus atque Egnati exemplum c0mmentarii Probiani, id quod pro certo affirmare non dubitauit R. Sabbadini l. s. p. 161. Atque Egnatium cum anno 1507 librum ederet, non ex suo ingenio praeclari grammatici nomen anonymo Ommentario addidisse inde comprobatur quod Petrus Crinitus anno 1496 exemplum suum iam Probi nomine insignitum inuenit. Quid quod praeter codicem Bobiensem atque adeo ipso hoc codice obliuione etiamtum bruto idem qui nunc circumfertur commentarius robianus robi nomine inscriptus legebatur Nam Angelus Politianus qui anno 1494 mortuus est neque a Georgio Merula impetrauerat ut libr0s ab illo repertos inspiceret Oscar v. Gebhardi, Central-blati f. Bibliotheksw. V 1888 p. 45-348 Sabbadini l. s. p. 156 sqq. c0mpluribus ante annis quam inuenti sunt illi libri
BobienSeS eundem quem no nunc tenemus commentarium Pr0bi
Domine inscriptum cognouit v. Gebhard l. s. p. 387). Nimirum haec perhibet Italus ille in capit L Miscellaneorum quae edita sunt a. 1489): Sed enim qui robus uulgo putatur haud improbus omnino Maronis enarrator, et ipse testem citat Hesiodum fabulamque pene sicut haec est Apollodori quamquam breuissime perstringit. Hune autem in eis errorem fuiSSe mentis animique, boue ut e crederent, quod Vergilius quoque in Bucolicis significat, neutiquam uideri fabulosum debet eiqs.' Significasse Ρolitianum adnotationem quae nunc legitur in commentario Ρrobiano ad buc. V 48 apparet. Denique Politianum ipsum Probi commentum adhibuisse X e intellegitur, quod in bybli0- thecalarisina adhuc adseruatur Politiani exemplar Vergilianorum carminum amplis adnotationibus instructum quas Sua manu Italus illustris ex illo commentari adscripsit v. Gebhard l. s. p. 388 Φ).Ρraeterea robi commentum altera quinti decimi saeculi parte
t Hyginus Funaioli, quo erat in me studio officioque, nuperrime dum Parisiis uersatur iterum hoc Politiani exemplar inspexit frequentissimasque adscripta esse confirmauit ipsoque Probi nomine insignitas adnotationes
earumque conteXtum fere ad uerbum conuenire cum eo quem nos manibus tenemus commentario Probiano.