장음표시 사용
81쪽
- D9 alii 'infusus' legunt, ut significetur coisso illos et Sic Sopitos, et uolunt esse emphasin coitus nam infusum gremio soporem' nihil esse dicunt multi autem cacenphaton accipiunt, ne duo epitheta uideantur placidum' et infusum'. alii gurate accipiunt placidum per membra' pro eo quod est placidum membris '. Qui fuerint illi critici accuratius licet determinare, eorumque sententias ex temporum ordine qu altera alteram deinceps secuta sit referemus. Nam illum qui figurate accepit placidum per membra' pro eo qu0d est placidum membris intell0gitur fuisse Cornutum ex iis quae apud Gellium Scripta sunt IX O, .:
Annaeu Cornutu . . . in Secundo . . . librorum quo de figuris Sententiarum compOSuit . . . eum genu hoc figurae probasset et satis circumspecte factos esse uerSus dixisset, membra tamen',
inquit, paul incautius nominauit' unde id quoque cognoscitur Cornutum fuisse primum qui cacemphati Suspici0nem moueret. Contra quam reprehensionem defensor exstitit Probus, sed crimine poetam purgaturus modum non Seruauit. Nam docuit ita poetam non de conssubitu cogitauisse, ut coniugem dormientem significasset. Quam sententiam ut probaret, uerba Vergilii quae obstare uiderentur, mutare non ueritus infusum' legere praecepit, ut esset sensus: Volganus petiit soporem infusum etiam coniugis gremio'. Contra Valerii Probi castigationem uerba et sensum defendit tertius interpres, cuius sententiam seruauit Seruius
auctus: alii infusus' legunt, ut significetur coisse illos et sic S0pitos, et u0lunt esse emphasin coitus'. Quem criticum eundem esse atque auctorem capitis Gelliani I 10 ex eo intellexeris, qu0d affirmauerat ille interpres Servianus uerba Vergiliana emphasin esse coitus. Nam figurae emphasis vim atque naturam et alii deelarauerunt et Quintilianus VIII 2, 11: Possunt uideri uerba quae plus significant quam eloquuntur tu parte ponenda perspicuitatis intellegium enim adiuuant. Ego tamen libentius emphasim retulerim ad ornatum orationis, quia non, ut intelligatur, efficit, sed ut plus intelligatur. Quam declarationem si consideraueris, tibi persuadebis tali emphasis excusatione Vergiliana uerba defensa esse ab illo Gellii auct0re, qui laudat Vergilium quod V0lcanum et Venerem iunctos mixtosque ure coniugii,
uerecunda quadam translatione uerborum cum ostenderet
demonstraretque, pro te Xerit ipSumque concubii Secretum euidentibus quidem ac tamen non praetextatis uerbis designauerit. Unde efficitur deceptos esse Paulum
EretZschiner de auctoribus A. Gellii grammaticis 1860 p. 91 nec
82쪽
non qui hune secutus Si Caroliis Hostus praef. edit. Gell. p. XL) qui disputati0uem illam Gellianam ad Probum tamquam auetorem retulerunt. Neque recte Henricus Nettieship Αmerie. 0urn. fphilol IV 1883 405 de Asconio cogitauit si quidem poSt
Berytium fuit ille criticus Gellianus et Seruiatius, qui robi
emendationem infusum gremio sop0rem' nihil esse pronuntiauiSSet.
Valerius igitur robus, sicuti in Sallustio, quo magis laus fgurae contrapositi luceret, uerba historici mutare non dubitauerat, nunc prorSus eadem usu ratione, ne uitium agemphati
in Vergilio esse uideretur, 'infusum' legere praecepit. Qua iure quamuis peruerse functus esset offigi diligentis critici, tamen, si grammaticam respexeris rationem, non leuiter rem absoluit Nam praeclare censebat diei po8se somnum gremio infundi tamquam liquorem, et praue eriticus ille eum in hoc reprendit; siquidem Persius sat b, 56 diuit hic satur inriguo mauult turgeScere Somno' ubi commentat0 addidit: ut Vergilius dixit somno irrigari corpora', uersum Aen. III 511 intellegens fessos s0por inrigat artus'. Praeterea ne ut criticus quidem omnino temererem Xpedivit. Nam testimonio Serui ad Aen. I 44 et X 303 constat Valerium robum, aemulum hae in re Aristarchi institutorum disciplinaeque in existimandis uerbis Vergilii uniuersam poetae consuetudinem respeXisse. tque exstant re vera simillimi quidam uersus Aen. I 691, quibus uti potuit robus tamquam interpretationis suae exemplo argumentoque: At Venus scanio placidam per membra quietem Inrigat et fotum gremi dea tollit in altos etqs. Atque re uera robum hos uersus considerauisse nescio nug0mprobetur adnotatione Seruit aucti, quae aperte ad Probum deducit auctorem: INRIGAT infundit proprie quia et somnuSSic pingitur quasi cornu infundat' Nam praeter illud infundit' eXplicationis loco positum, Valerium r0bum stendit uocabuli,quaSi' SuS, quod instar Graecae particulae biΡrobus adhibebat non in comparanda re satis simili, sed pr0rsus in explicandis rebu8 cf. p. 50. Denique ausitorem adnotationis Seruianae inde agnosca8, qu0 ex celebris cuiusdam picturae similitudine atque eXemplo Suum de uerborum usu iudicium conformat, perinde
ac robus tempore' legit ad Aen. I 44 uid infra et meu-dationem Suam ultro comprobat exemplo Capanei imaginis Ardeae in templo Cast 0ris et Pollucis depictae. - Ad Aen.
83쪽
- il dispicientem deprendimus; nam hypallagen uoluit inesse in uerbis poetae. Cum uero hic τροπος positus sit in uia illa RELINQUUNT', ast autem nullius hodie codicis testimonio confirmetur, recte quispiam gognita iam Beryti in emendandis scriptoribus ratione uoluntateque iudicauerit hoc quoque loco
Probum suo arbitrio nouam lecti Onem commendaSSe. - Proximum
est uti uersu Aen. I 44 dicamus, ubi id quod Vergilius scripserat PECTORE, mutauit in TEMPORE nulla coactus necessitate.
Quamquam argumenta quibus fretus uerba poetae tetigit - nam consuetudinem poetae respexit e Aristarchi institutis, historias obseruauit ex Dionysii Thraeis praecepto HadSumpta erant X optimae disciplinae iustina, nec tamen assienus ualebant ut Uerba mutanda SSe euincerent. - Quod Aen. VII 773 PHOEBIGENAM posuit, praeclare eum ratione et uia Sum eram liguram restituisse apparet 0llato uersu en XII 402 Phoebi
potentibus herbis' Ribbeel prol. 139). - Deinde quod Aen. XIT 3TRECENTOS subdistingui uoluit, id e c0nsilio eum fecisse
apparet ut exprimeretur figura epitheti ab euentu', cuius exemplum
Charisius GL I 274 9 K attulit Aen. II 22 insula diues opum
Tenedos' cf. Iohu Leveret Moore, Servius o the tropes audfigures of Vergil, Baltimore 1891 p. 18. Atque quo melius declaretur Probi uoluntas in distinguendis iis uerbiS, apte conferantur uerba Quintiliani VIII 6 43: Sunt autem quibus non uideatur lite omnino tropus, quia nihil uertat. NeceSSe Si Semper, cum idem appositum, si a proprio diuiseris, per e Significat et facit antonomasiam. Nam si dicas Ille qui Numantiam et Carthaginem euertit' antonomasia est; si adlegeris Scipio': appOSitum. Non potest ergo esse iunctum ' - doen. X 539 Aemilius Asper recte intellexerat non agi de armis bellicis es. 170 ... insignibus armis), quae sane non c0ngruebant Sacerdoti, sed arma dicta esse ampliore quodam significatu, ad quem illustrandum posuit exemplum Sallustii II 63 Maur. equo atque armis insignibus quae eadem esse intelleguntur atque arma eque Stria
Liui 35, 23; et f. Serv. ad Aen. I 17 CEREALIA ARMA.Ρrobum uero, cum arma Sacerdotibus congrua SSe negaret, apparet reg0nditiorem illum quidem, Sed usum uere Latinum uocabuli arm0rum' 0 nouisse. Itaque praeter audaciam qua uerba
tradita p0etae temptauit et ALBIS posuit, notanda est imperitia
grammatici qua ueram uerborum Sententiam assequi non ualuit;
neque Otto Ribbeel: Pr0bi leetionem textui inserere debebat proleg 140 egregia emendatio'). ad Aen. XII 605 Pr0bus ratione
84쪽
ac uia usus uerba poetae restituisse ibi uisus est comparata poetae consuetudine cum illa recentiorum etc0ν νεωτερων). Qua in re Aristarcheae disciplinae praecepta eum Secutum eSS Supra dictum est p. 60 nec non supra monuimus p. 45 Pr0bum uerborum tempora quibus 8Se coepiSSent ObSeruauiSSe, neque tamen hae in quaestione diligenter operam nauauisse. Quid quod Sallustium uocabulum nouauisse affirmauit quod suis demum temporibus innotuerat p. 57 3 Si nunc quoque non feliciter res grammatico suessessisse uidetur. Nam non debebat Sic pronuntiare neotericum erat flavos'. ergo bene floros', uel quod idem ualet in arte critica ergo Vergilius seripsit 0ros'. Neque quidquam proficit illa exemplorum Silua, quamuis diligenter ne circumspecte sint ex tragicorum ueterum Si ad Sumpta nam unum illud quod oportebat, non demonstrauit Vergilium ossabulo illo quod est flavus' usum non esse. Quod Vergilium posuit IV 698 uide Serv. adn.)
FLAVUM CRINEM IV 590 FLAVENTES COMAS. Qua re
turbatam esse apparet omnem argumentationem Probi qua s0ros' legendum commendauerat. Neque ullius codicis auctoritate seruata est emendatio haec, nam quod in eidensi m. r. et in Menteliano pr. 0r0 Scriptum fuisse Helusius coniecit, certum non est num antiqua memoria traditum an ex Seruio e0rrectum' Ribbeckprol. 39), neque recte Otto Ribbest contra codicum consensum una Valerii r0bi auctoritate fretus, expulsa tradita lecti0ne
Iam de crisi agendum erit, quomodo robus in ea uersatus sit. tque Aeneidis I 49 sqq. cum Homero z 10 sqq. 0mparati0nem eum instituisse GelL IX mi, ij secundum naSceueS praecepta in rhetorum ludis sollemnia supra dietum est p. 13); nam
priorem uituperationis partem factam esse εκ ου amyaνου et κτο απρεπους intelleXimuS, altera uero uituperationi par quae
maxime in uerbis improprie et infeliciter dictis uersatur, nititur loco ἐκ του σαφους του di γ φιατος Tertia quoque pars uituperati0nis quae tamquam ἐπίλογος omni disputationi subiecta est, qua omnem orem t0tius loci Vergilium misisse coarguit, e Graeco quodam praecepto instituta esse uidetur, si quidem ipsa iudicii figura, quod s0rem loci' dixit, Graecum demonstrateXemplum, ueluti intellegitur e Ciceronis episto ad Attic. 6, 11, 1 nostrum pus tibi probari laetor, ex quo νor ip8a posuisti quae mihi orentiora sunt uisa tuo iudicio'. Atque si
quaeris num recte Vergilium uituperauerit grammaticuS, Oncedendum esse uidetur re uera poetam Latinum ad exemplum
85쪽
Homeri non secunda Mu Sa Suo compOS utSSemei Sus. Id quoque concedendum est non mediocris Sane subtilitatis atque acuminis futurum fuisse, si sua omnino Minerua hanc instituisset criticus comparationem ipse que inueniSSet Singula uituperationis argumenta λ). Quod uero hanc Valerii Probi disputationem praeformato Schemate tamquam per designata uestigia currere intellectum est, cenSurae Sane uis non infrinlinitur, tamen mirum in modum diminuitur critiei laus. - Subiungenda est eneidis I 369 reprehenSio, quem locum contrarium esse praecedenti uersui VII 600 Probus affirmauit. Quae reprehensio pSa quoque X rhetorum Graestorum praeceptis instituta est; etenim apud
Theonem Rhet Graec. II 77, 18 Sp. haec leguntur: ὁ δε ἐκ του
plinae uocabulum seruatum est ad Aen. XI 554, ubi Probus de historia qua Metabus pater fili0lam hastae implicuisse perhibetur poeta, adnotauit aπέθανον πλασsia δ). Quod uocabulum Latine uersum facile agnoueris in iis quae apud Seruium tradita leguntur ad Aen. XII 83: unde critici culpantio loc Vergilium dicentes incongruum esse figmentum ' cf. Geli. IX 9, 15 in uituperatione
illa εκ ου πιθανο . nihil . . . quae . . congruat'). Apte hic
conferantur quae illiam G. Rutherford, Α hapter in the historyo annotation, L0nd0 190 p. 406 sqq. collegit ex scholiis AriStophaneis quae prope eiusdem generis sunt ueluti ad Aues 698
1 cf. Bibbec proleg. 143: Luculento enim exemplo est quam elegantiet acri iudicio quid pulcrum et uerum esset persenserit'; cf. Henricus Georgii Dio anti se Aeneishriti k, tutigari 1891 p. 6. 2 quod dicit χυ θογράφον, uide quod infra pronuntiat doctor ille p. 78 4:
3 cf. Asclepiades pud Sext. Empir. adia gramm g 266 ora εἰ καὶ ν
86쪽
Probum uideas Aemilium Asprum hac in re Graecorum asseclam fragm. L essu er Schol. Veron ad Aen. X 559 neque temporis neque loci habet curam', quossum iustissi coni supra ρ δε περὶ
Proximum est ut de superuacuis dicatur siue uerbis siue sententiis. Atque ad Aen. II 173 Probo displicuerat salsus sudor', quamuis Ennius eadem usus eSSet locutione, et Superuacue epitheton positum esse ei uidebatur. Qua uia in hanc abierit sententiam intellegitur ex argumentatione defensoris, qui naturalia epitheta nusquam inhoneste a poetis locari contenderit. Nam epithetorum usus certis legibus adstringebatur ab antiquis, ueluti
est apud Charis GL I 273, 24 Diom. 459 8 cf. Donat. GL IV 400, 20 ): epitheton est dicti uocabulo adiecta ornandi
aut destruendi aut iudicandi causa ornat epithet0 sicut diues Ulixes', destruit sicut sqelerumque inuentor Ulixes', instigat sicut Larisaeus Achilles'. Quam in distributionem cum epitheton salsus sudor non caderet, apparet hae de causa a Probo notatum esse. Neque uero ii qui Probum refutauerunt, non inhoneste ap0eta naturale epitheton positum esse dicentes, suo Marte rem egerunt, Sed ipsi quoque praecepto quodam disciplinae nitebantur; etenim apud Quintil. VIII 6 40 de epithetorum usu haec pronuntiantur: eo l. e. epitheto poetae et frequentius et liberius utuntur; namque illis satis est conuenire id uerbo cui adponitur, itaque et dentes alb0s et umida uiua in his non reprehendemus: apud oratorem nisi aliquid efficit, redundat. Ex qu intellegitur Probum poetae et 0ratoris partes non discernentem nimis angusto qu0dam iudicio poetam reprehendisse in re poetae conceSSa. Ceteras Serviani commenti adn0tationes quibus epitheta male posita notantur, contulit Henricus Georgii l. s. p. 560.
87쪽
Inte os uerSus qua Si Superuacuos notauit Asen. I 21l22 et IV 418. Hunc cum expelleret, Aristarchi rationem secutus esse
uidotur, qui GL VII 534, 18 asteriscum ponebat ad eos uersus
qui in hoc puta l0co positi erant, cum aliis scilicet non recte ponerentur. Νam uerSus en IV 418 repetitus est ex georg. 304. Sed robus artis criticae usu tamquam obcaecatus non sensit laeta puppium a nautis coronatarum imagine acerbitatem mirum in modum augeri in tristi Didiis ratione Ribb. prol. 142). Ad en I 21 haec leguntur apud Seruium: et hinc populum late regem belloque superbum uenturum excidi Libyae sic uoluere Pareas ' in Probi adpuncti sunt et adnotatum hi duo si eximantur, nihilo minus sensu integer erit, sed Vergilius amat aliud agens exire in laudes populi Romani. ' Tradita est lectio examinantur', quam Sci0ppius emendauit. Nam quae posteri temptauerunt omittantur uel eliminentur', a displicent prae illa scriptura. Etenim non de eliminandis neque de mittendis uersibus agitur, sed de eximendiS', cuius uocabuli inter grammatico quae fuerit pr0pria atque restricta quaedam significatio ex Gellio intellegitur in praeclara illa comicorum Latinorum et Graecorum comparatione II 23 8 uersus utrimque eximi iussiet aliis ad iudieium faciundum Xponi MennBder Sic . . . . Caeciliu Sic . . . . Itaque grammaticus adeo non de expellendis
uerSibu cogitauit, ut obseruauerit uersus 2 principium s id metuen . .' pertinere ad uersus 20 Xitum, hunc uero SenSuSconeXum infringi quodammodo insertis uersibus 1 et 2 qu0s Si non respexeris i. e. si hi duo eximantur' Sensum integrum eSSe Deque tamen expellendos esse hos uersus, cum Vergilii c0ΠSuetudo sit, ut ab argumento digressus exeat in laudes p0puli B0mani. Quae si recte disputata sunt, robi adnotati non interminis unius sententiae hi duo . . . integer erit circumscribenda erit, sed usque ad laudes populi Romani eam pertinere apparet. Haec igitur adnotationis rati cernitur ut rem minu c0mmode in carmine comparatam tamen excusauerit consuetudine poetae; ad quam ceteris quoque locis grammatistum iudicium Suum conformaui8Se nouimus, ueluti ad Aen. I 44 et X 30 et I 811 quamuis consuetudo sit Vergili ista mutandi'). Quem ad uersum
haec 0bseruauit: FESSOS QUATIT AEGER ANHELITUS)
commodius hic est aeger ' quam in quinto 432 uastos quatit
aeger anhelitus . Qua in deliberati0ne sano usus est iudicio; nam recte hic aeger' dicitur anhelitus, cum ipse poeta Supra diuerit praeelusam isse uespia audi potestatem, et anhelitus, b
88쪽
quamuis aeger Sit, Sufficere uideatur ad quatiendos artus pugna feS808, cum in quint minus apte positus esse aeger anhelitus uideatur, quippe qui omnino non labore certaminis praefocatus sit, neque si aeger' appelletur, sufficere uideatur ad percutienda uasta illa uiri membra. Itaque non recte eos iudicauisse apparet qui robo obstiterunt et I 811 scripturam ACER commendauerunt. - Recte denique cf. Serv. ad Aen. 871, VI init. uersus quos Tucca et Varius in initi sexti posuerant, in quinti sine reliquit, ipsius Vergilii auctoritatem pluris faciens quam editorum arbitrium commentatorumque
Iam agendum erit de ratione robi qua uersatus sit in Singulorum quorundam uerborum interpretatione Atque deceptus est, cum ibi persuaderet en X 303 VADI DORSO dictum esse pro uado'. Nam Vergilium VADIS scripsisse et librorumconSensu docet, et Sensu Optime Sic procedens nauis insidia uadis' es. Serv. ad Aen. I 112 pendet dorso duri0re harena; cf. Serv. ad en X 303). Selirobus in speciosam suam magis quam ueram sententiam induetum Se 8Se ipse profitetur comparata conSuetudine poetae, qui georg. III 436 similiter dixerit dorso nemoris' pro nemore'. Criticae ergo disciplinae, sicuti supra iam uidimus p. 61 64), regulis nimis fretus a san illo quod natura suadebat iudicium recessit et ipsa poetae uerba mutare non ueritus est VADI ponens pro VADIS. - Αd XI 560 adnotauit: caespite καταχρηστικῶς' pro camp0, scilicet quod caespes gleba sit se Ieru ad buc. I 68 CAESPIT id est terraeum propria herba evulsa'). Neque diuersa est obseruatio facta de abusiva significatione Serv. ad Aen. V 473): ΡRISTINUS prior qu0d difficile inuenitur, nam de hoc Sermone quaerit et Probus et alii'. Similiter ad Aen. IV 359 Probus ob-Seruauit uerbum, quod est haurire' proprie n0n bene dici tamquam pergipere uocem' Serv. Probus ait nemo haurit uocem'' et ideo uetere qua potissimum parte Sensu perciperent adiunXiSSe - Ad Aen. IX 373 schol Ver0n. Aemilius Asper, grammaticuSille laude prudentiae atque acuminis Probo facile superior, de uoce sublustri subtilius quaesiuerat ad cuius quaestioni naturam quo melius intellegatur, conferendus est Quintil. II 65. Probus insolentioris uocabuli uim atque significatum apto Xemplo in-
1 sic enim orba emendauisse mihi uidstor: CAESPIT Probus ait CaeRPite καταχρηστικως pro campo', cum libri exhibeant: Probus aut cespite aut caespite pro campo'.
89쪽
-- 67 lustrauit ex Horatii carminibus. - Αd buc. I 6 contra Cornuti uituperationem Vergilii uerba defendens significatu uocabuli vexare accuratius enarrat ex sui aeui subsidiis atque d0etrina )grammatici officio egregie suffecisse uidetur. - Quod de origine et de historiarum in carminibus Vergilii obviarum quaerebat cf. Macrob. Sat. V 22, ), cum lexandrinorum tum Cornuti uestigiis insistebat de quo Macrobius Sat. V 19, 2): hane Vergilius non de nihilo fabulam singit, sicut uir alias d0etissimus Cornutus existimat qui adnotationem eiusmodi adposuit his
uersibus unde haec historia, ut strinis auferendus Sit morientibus, ignoratur, sed adsueuit poetico more aliqua fingere, ut de aureo ramo.' haec Cornutus. A cuius sententia Berytius ita diuersus erat ), ut eam quam ille concesserat poetae fingendi licentiam n0n Oneederet cf. Serv. auci ad Aen. XI 554 απίθανον σπλύσι ια'), Sicuti non a parte eorum stetit qui poetis liberi0rem quendam epithetorum Sum concederent p. 4). Praeterea si uno loco robum adnotasse constat ne Seire se unde historia
Sumpta esSet, ubique eum adnotaSSe consentaneum est und0
historiae uel fabulae paulo reconditiores essent haustae. Quod si uerum est, stat Iulii Steum p. 112 argumentatio, hoc multum ualere ad refellendam sententiam eorum c0nf. ueble l. s. p. 31 sqq. qui c0mmentarium illum in Vergilium non recte Probi nomine ornatum esse in codicibus pronuntiarent eam ob causam, quod indoles huius commentarii mythologicis ge0graphicis physistis rebus referti parum couueniret cum Valerii Probi studiis. Denique quam late propagauerit Probus interpretis officium, testis est adnotati schol. Bernens ad georg. I 403 quam ad notationem, Si quidem apud Festum p. 197 8 leguntur: Oscines aues Ap. Claudius corr. Millers δ), Claudianus libri esse ait quae ore canentes faciant auspicium, ut coruos corni noctua', Valerius Probus ex Ap. Claudii libro uel p0tius ex Verrii Flaec thesauro adsumpsit, sicuti non semel eum feciSse demonstrabitur, cum de Gelliano capite II 6 agendum erit.
1 Ex nostri aeui grammaticis Probus sectatorem inuenit Vanica Eumol. orterb. d. lat. Spraehe, LeipZ. 1881 p. 261 uerbum mare tamquam intensivum ad uehi referentem; sed cons. loysius valde, Latela.
Elymol. orterbuch, Heidet ber 1906 p. 668. 2 Ceterum Probus Cornuto aduersatur cf. Rudolius Reppe, De L. Annaeo Cornuto, diss Lips. 1906 p. 3b ad buc. VI 26. georg. III 4 Aen. 314 cf. Goll. II in georg. I 277. 3 Ηonricus Williors, De Verrio Flacco glossarum interprete, diss. Hal.
90쪽
genere iterum ammaticu agn0Scitur qui quod praecipiebant Aristarchei poetam e ipsius poetae rati0ne Xplicandum 8Se, per omne fas ac nefas Sequatur. Nam in Terentii uerbis interpretandis remoto exemplo Graeco Terentii tantummodo rationem atque Romanorum cultum et mores respieiebat. Nam primum Eunuchi uersum, quem ad uerbum e Menandri fabula expressum
esse adnotatio Donati docet quemque non distinctis uerbis ersius Sat. 5, 172 in su exemplari legerat, distinxit ita ut Xemplum Graecum prorsus neglegeret. Quid uero u0luerit Valerius Pr0bus cum ita uerba Terentii distingueret i), nempe ut rhetoricam partitionem designaret, intellegitur ex iis quae tigraphius Aeli Donati qu0d fertur commentum Terenti rec Paulus essueru0l. III Lips. 1908 p. 94 adnotauit: QUID IGITUR FACIAM
haec deliberativa duas partes in propositione deliberantis continet et ex utraque parte argumenta, Sed eo hic Seruus accedet, ut possit alteram partem persuadere deliberatiua utique ab honesto et ab utili et ab eo an fieri possit et an necesse sit semper diuiditur haec igitur an seruata Sint considerare debemus ae
primo prop0sitio est QVID IGITUR FACIAM quae Ommunis est ad utramque partem deinde instipit una pars NON A M. adiecit causam cur ire debeat NE NUNC QUIDEM CUM VLTRO ACCERSOR. deinde est alterius partis propositio δ). Praeterea subtilitatem disputandi in h0 Eunuchi exordio iam Cicero b-
seruauerat de nat. deor. III 29 72). orro ad enarranda uerba Phormionis II, 15, ubi de initiandis pueris Graecis agitur, robus Romanorum confert instituta et religiones. Qua in re deceptus eS grammaticuS, quem longe superabat iudicio et Latinarum litterarum prudentia alter ille criticus cuius sententiam Donatus subieeit: sed Terentius Apollodorum sequitur, apud quem legitur initiis Samothracum a certo tempore pueros imbui more Atheniensium quod ut in palliata probandum est magis'. Quem criticum
Aemilium Asprum fuisse Paulus Nessuer Asp. p. 23 sqq. docuit. Ad delph. III 2, 25 de uerbis singulis personis adsignandis egit qua in re simili argumento ductus esse uidetur atque cum ad Ph0rm. V 9, 16 quaereret an matrona tam familiariter recte
1 Do consilio atque ratione distinguendi quae apud uetere ualuisset, post Iulium Steu l. s. p. 21 disputauit Robertus auor Wione Studien
2 Eugraphius etiam ad Phorm. I , 5 interpretationem Probi unam