장음표시 사용
321쪽
tibi Asia, sicut unicuique sua domus, nota Sedebeat, cum ad tuam summam prudentiam tantus usu accesserit, nihil esse, quod ad Iaudem attineat, quοd non tu optime perspicias, et tibi non, Sine cujusquam hortatione, in mentem veniat quotidie. Sed ego, qui, cum tua Iegο, te audire, et qui, cum ad te Scribo, tecum loqui videor, idcirco et tua longissimu quaque epiStοla maxime delector, et ipse in scriben-d Saepe sum Iongior. Illud te ad extremum et oro et hortor, ut, tamquam poetae boni et actores industrii solent, sic tu, in extrema parte et conclusione muneris ac negotii tui, diligentissimus sis, ut hic tertius annus imperii tui, tamquam tertius actus, perfectissimu atque Ornatissimus fuisse videatur. Id facillime facies, si me(cui semper uni magis, quam uniVerSi S, Placere Omluisti tecum semper esse putabis, et omnibus iis rebus, quas dice ac facies, interesSe. Reliquum St, ut te orem, ut valetudini tuae, si me et tuos omn valere vis, diligentiSSime ServiaS.
(Argumentum. - De Statii liberti, nimis apud
Quintum gratiosi, adventu, et hominum de eo ermonibus et querelis de Graecis, quos commendaverat, aut quibus videbatur indulgere, excusatio deliteris Quinti iniquis, duris, contrariis, de eisque tOIIendis consilium et L. Flavii, cui haereditas in Asia
Venerat, aliorumque, commendatio objurgationum Suarum excuSatio ac tandem de rebus publicis commemoratio.
I. Statius ad me venit a. d. VIII Calendas Novembres Cus adventus quod ita scripsisti, diremtum iri te a tuis, dum is abesset molestus mihi fui Quod
autem exspectationem tu concursumque eum, qui
322쪽
erat futurus, si una tecum decederet, neque antea viSu esset, sustulit id mihi non incommode viSum est accidisse Exhaustus enim est sermo hominum, et multis emissa jam ejusmodi voces, αλ mει να
Quod autem idcirco a te missus est, mihi ut e Purgaret, id necesse in e fuit Primum enim nunquam ille mihi fuit suspectus neque egο, quae ad te de illo scripsi, scripsi me judicio Sed, cum ratio
SaluSque omnium nostrlim qui ad rem publicam accedimuS, non veritate solum, sed etiam fama niteretur, Sermones ad te aliorum Semper, non me judicia, Perscripsi. Qui quidem quam frequente CSSent, et quam graves, adventu Suo Statius ipse cognovit. Etenim intervenit nonnullorum Uere S, qu se apud me de illo ipso habebantura et sentire potitit, Sermones iniquorum in suum potiSSimum nomen erumpere. Quod autem me maxime movere Solebat, cum audiebam, illum plus apud te POSSe, qUum gravitas illius aetatis et impelli prudentia postularet:(quam multos enim mecum egisse putas, ut Se Statio commendarem quam multa autem pSum mpελω
mecum in Sermone ita protulisse Id mihi non Placuit monui, suasi, deterrui. ' Quibus in rebus etiamsi fidelitas summa est quod prorSUS credo, qUOniam tu ita judicas , tamen species ipsa tam gratioSi liberti, aut servi, dignitatem habere Ullam poteSt. Atque hoc sic habeto nihil enim nec temere dicere,
nec aStute reticere debeo materiam omnEm Sermonum eorum, qui de te detrahere vellent, Statium dediSSeu et antea tantum intelligi potuisse, iratos tuae Severitati esse nonnullos; hoc manumiSSO, iratiS, quod loquerentur, non defuiSSE.II. Nunc respondebo ad eas epistolas quas mihi reddidit L. Caesius, cui, quoniam ita te velle intelligo, nullo loco deero quarum altera Si de Elaude- ni Zeuxide, quem Scribis certissimum matricidam tibi a me intime commendari. Qua de re, et de hoc
323쪽
genere toto, ne forte me in Graecos tum ambitiosum
factum esSe mirere, Pauca cognοSce. Ego cum Graecοrum querela nimium Valere Sentirem, propter hominum ingenia ad fallendum parata quoscumque de te queri audivi, quacumquePοtui ratione, placavi. Primum Dionysοpolitas, qui erant inimicissimi mei, lenivi quorum principem
Hermippum non solum sermone meo, Sed etiam familiaritate devinxi. Ego Apamensem IIephaeStum, ego levissimum hominem, Megaristum Antandrium, eg Niciam Smyrnaeum, ego Ugas maXimuS, omni mea comitate Sum complexus, Nymphontem etiam Colophonium. Quae feci omnia, non quo me, aut ii homines, aut tota nati delectaret pertaeSum est levitatis, assentationis, animorum, non officiiS, sed temporibus, SerVientium. Sed, ut ad Zeuxim revertare cum is de M. Cascellii sermone secum habito, quae tu scribiS, ea ipsa loqueretur, obStiti dii Sermoni, et hominem in fami-garitatem recepi Tua autem quae fuerit cupiditas tanta, nescio, quod Scribis cupiiSSe te, quoniam Smyrna duo Mysos insuisses in culleum, Simile in Superiore parte provinciae edere exemplum Severitatis tuae, et idcirco Zeuxim elicere omni ratione volu-iSSe quem adductum in judicium, fortasse dimitti non portuerit conquiri verο, et elici blanditiis ut tu scribis ad judietum, neceSSe non fuit eum Praesertim hominem, quem ego, et ex Sui civibuS, Et eX multis aliis, quotidie magis cognosco nobiliorem esse Prope quam ciVitatem Uam.
At enim Graecis solis indulgeos Quid p L. Caecilium nonne omni ratione placavis quem hominem lqua ira quo spiritu Quem denique, praeter TuScenium, cuju causa Sanari non potest, non mitigavi 2 Ecce Supra caput homo levis ac sordidus, sed tamen equestri censu, Catienus etiam is lenietur. Cujus tu in patrem quod fuisti asperior, non reprehendo et certo enim Sciο, te fecisse cum causa Sed quid vuS
324쪽
286 AD Q. FRATREM LIB. I. 2. fuit ejusmodi teris, quas ad ipsum misistis illum
crucem Sibi ipSum constituere, ex qua tu EUm ante detraxiSSestate curaturum, fumo ut combureretur,
Plaudente tota provincia. Quid vero ad C. Fabium neSeio quem, nam eam quoque epistolam T. Catienus circumgestati renuntiari tibi, Licinium plagiarium cum suo pud milvino tributa exigere Deinde rogas Fabium, ut et patrem et filium vivos
comburat, Si possit; in minus, ad te mittat, uti judicio comburantur. Hae literae, ab te perdocum miS-sae ad C. Fabium, si modo sunt tuae, cum leguntUr, invidiosam atrocitatem verborum habent. Ac si omnium mearum literarum Praecepta repetes intelliges, nihil esse a me, nisi orationi acerbitatem et iracundiam, et Si forte, raro literarum missarum indiligentiam reprehensam. Quibus quidem in rebus si apud te plu auctorita mea, quam tua Sive natura paulo acrior, sive quaedam dulcedo
iracunditae, sive dicendi sal facetiaeque valuisset, nihil Sane SSet, quod nos poeniteret. Et mediocri me dolore Puta affici, cum audiam, qua Sit existimatione Virgilius, qui tuus vicinus C. Octavius radiam si te inisterioribus vicinis tuis, Ciliciens et Syriaco anteponis, valde magnum facis. Atque is dolor est, quod cum ii, quo nominavi, te innocentia non vincant, vincunt tamen artificio benevolentiae colligendae, qui neque Cyrum Xenophontis, neque Agesilaum, noverint et
quorum regum Summo in imperio nemo unquam Verbum ullum asperius audivit.
III. Sed haec a principi tibi praecipienS, quantum Profecerim, non ignoro. Nunc tamen decedens id, quod mihi jam facere videris relinque, quaeSO, quam
jucundissimam memoriam tui. Successorem habes Perblandum et caetera valde illius adventu tua requirentur. In litoris mittendis ut saepe ad te scripsi nimium te exorabilem praebuisti. Tolle omnes si potes iniquas, teste inusitatas, tolle contrarias. Statius mihi narravit Scriptas ad te solere afferri, ab So
325쪽
Iegi et, si iniquae sint, fieri te certiorem et antequam vero ipse ad te venisset, nullum delectum literarum fuisse ex eo esse volumina electarum EpiStolarum, quae reprehendi solerent. Hoc de genere nihil te nunc qUidem moneo sero ESi enim ac scire potes, multa me varie diligenterque monuisse. Illud tamen, quod Theopompo mandavi, cum essem admonitus ab ipso, vide per homines amante tui, quod est facile, ut haec genera tollantur epistolarum, primum iniquarum, deinde contrariarum, tum absurde et inusitate Scriptarum postremo in aliquem contumelioSarUm. Atque ego haec tam esse, quam audio, non PUt ret, si sunt occupationibus tuis minu animadversa, nunc perspice et purga Legi epiStolam, quam ipse scripsisse Sulla nomenclator dictu ESt, non probandam legi nonnullas iracundas Sed tempore ipso de epistolis. Nam cum hanc paginam tenerem, L. Fla-ViUS, praetor deSignatus, ad me venit, homo mihi vabile familiaris. Is mihi, te ad procuratores Suo literas misisse a quae mihi viSse Sunt iniquissimae nequid de bonis, quae L. Octavi Nasoni fuissent, cui L. Flavius haeres est, diminuerent ante quam C. Fundanio pecuniam solvissent. Itemque miSisse ad Apollonidienses, ne de bonis, quae Octavii fuissent, diminui parerentur, priusquam Fundani debitum solutum esset. Haec mihi veriSimilia non videntur. Sunt enim a prudentia tua remotissima. Ne diminuat haeres Quid si inficiatur Quid si omnino non debetur Quid praetor solet judicare deberi Quid
eg,Fundanio non cupi, non amicus Sum p non mi- Sericordia moveor praemo magis et Sed via juris ejusmodi est quibusdam in rebus, ut nihil sit loci gratiae. Atque ita mihi dicebat Flavius scriptum in ea
epiStesa, quam tuam esse dicebat, te aut quasi amicis tui gratias acturum, aut quasi inimicis incommoda laturum. Quid multas ferebat graviter id vehementer mecum querebatur orabatque, ut ad te quam
326쪽
diligentissime scriberem et quod facio, et te prorSUS VE-hementer etiam atque etiam rogo, ut et procuratoribus
Flavii remittas de diminuendo, et de Apollonidiensibus ne quid perscribas, quod contra Flavium sit et Amplius, et Flavii causa, et scilicet Pompeii, facias omnia. Nolo medius fidius ex tua injuria in illum tibi liberalem me videri sed et te oro, ut tu ipSenuctoritatem et monimentum aliquod decreti aut literarum tuarum relinquas, quod sit ad Flavii rem etnd causam accommodatum Fert enim graviter homo, et mei observantissimus et Sui juris dignitatiSque retinens, se apud te neque amicitia neque jure valuisset et, ut opinor, Flavii aliquando rem et Pompeius et Carsar tibi commendarunt et ipse ad te scripserat Flavius, et ego certe. Quare, Si ulla res est, quam tibi me faciendam petente puteS, haec ea Sit. Si me amaS, cura, labora, perfice, ut Flavius et tibi et mihi quam maximas gratias agat. Hoc te ita rogo, ut majore studio rogare non POSSim.
IV. Quod ad me deIIormia scribis, mihi mehercule valde molestum fuit Literas ad te parum
fruterne ScripSeramet quas oratione Diodoti, Luculli liborti, commotuS de pactione statim quod audieram, iracundius Scripseram, et revocare cupiebam. Huic tu epistolae, non fraterne scriptae, fraterne debes ignoscere. De Consorino, Antonio, Cassio, Scaevola, te libriis diligi ut scribis vehementer gaudeo. Caetera fuerunt in eadem epistola graviora, quam Vellem.
Mene objurgationes fuerunt amoris pleniSSimae, quae sunt nonnullie, Od tamen mediocrES, Et Parvae Potius. Ego te nunquam ulla in re dignum minima reprehensione putaSSem, cum te SanctiSSime gereres,
nisi inimicos multos haberemus. Quae ad te aliqua admonitione aut objurgatione Scripsi, Scripsi propter diligentiam cautioni meae, in qua et D ane Et manebori et, idem ut facias, non desistam rogare. Attalus Iphemenus mecum egit, ut e ne impe-
327쪽
dires, quοminus, quod ad Q. Publiceni statuam decretum est, erogaretur: quod ego te et rogo et admoneo, ne talis viri, tamque nostri necesSarii, honorem minui per te, aut impediri veliS. Propterea ESο-pi tragoedi nostri familiaris, Licinius servus, tibi notus, aufugit. Is Athenis apud Patronem Epicureum pro liber fuit. Inde in Asiam venit. Postea Plato quidam Sardianus, Epicureus, qui Athenissο- Iet esse multum, et qui tum Athenis fuerat, cum Licinius e veniSSet, cum eum fugitiVum pOStea esse ex
Esopi literis cognosset, hominem comprehendit, et in custodiam Ephesi tradidit; sed in publicam, an in pistrinum, non Satis ex literis ejus intelligere potuimuS. Tu quoquo modο, quoniam Ephesi est, hominem investiges, velim, Summaque diligentia vel tecum deducas. Noli spectare, quanti homo Sit: parvi enim pretii est, qui jam nihili Sit sed tanto doloro Esopus est affectus propter Servi Scelus et audaciam, ut nihil ei gratius facere poSSis, quam Si illum per te
publicam funditus amisimus adeo ut Cato, adolescens nullius consilii, Sed tamen civis Romanus, et Cato, vix vivus effugeret; quod, cum Gabinium de ambitu vellet postulare, neque praetores diebus aliquot adiri possent, vel potestatem sui facerent, in concionem adscendit, et Pompeium privatus dictatorem appellavit. Propius nihil est factum, quam ut occideretur. Ex hoc, qui sit Status totius reipublicae,
videre poteS. Nostrae tamen causa non videntur homines defuturi Mirandum in modum profitentur, offerunt Se, pollicentur et et quidem cum Spe Sum maXima, tum majοre etiam animo. Spero Superiore fore nos: confido animo, ut in hac republica ne caSum quident ullum pertimescam et sed tamen res sic se habet. Si
diem nobis Clodius dixerit tota Italia concurret, ut multiplicata gloria discedamus: Sin autem vi mei e
328쪽
eonabitur spero fore, gluttiis non solum amicorum, sed etiam alienorum, ut vi resistamuS. Omne et se, et suos liberos, amicOS, clienteS, libertOS, SerVOS, Pecunias denique uas, pollicentur. NoStra antiqua manus bonorum ardet Studio nostri atque amore. Si qui antea aut alieniores fuerant, aut languidioreS, nunc horum regum odio Se cum bonis conjungunt. Pompeius omnia pollicetur, et Caesar: quibus ego ita credo, ut nihil de mea comparatione diminuam.
Tribuni plebis designati sunt nobis amici. Consulesse optime Stendunt. Praetores habemus amicissimos, ct acerrimo civES, Domitium, Nigidium, Memmium, Lentulum a bonos etiam alios; sed hos singulares Quare, magnUm fac animum habeas, et spem bonam De Singuli tamen rebuS,HUae quotidie gerantur, suciam te crcbro certiorem.
(Argumcntum De pueris Sine epistola mississe excusat et de exsilii miSeria et calamitate graviter conqueritur.
Mi fratera mi frater i mi frater i tune id veritus
es, ne ego iracundia aliqua adductus pueros ad te sine literis miserinas aut etiam ne te videre noluerim p Ego tibi irascerer Z tibi ego possem irasci pscilicet tu enim me afflixisti: tui me inimici, tuani invidia, ac non ego te misere perdidi Meus ille laudatus consulatus milii te, liberos, patriam, fortunas tibi velim ne quid eripuerit, praeter unum me. Sed certe a te mihi omnia semper honesta et jucunda ceciderunt a me tibi luctu mea calamitatis, metus tuae, deSiderium, maeror, Solitudο. Ego te videre noluerim p Immo vero me a te videri nolui.
Non enim vidisses fratrem tuum; non eum, quem reliqueras; non eum, quem noram; non urn quem
329쪽
AD Q. FRATREM. I p. I. g. ris I
ssens flentem, prosequentem proficiscens, dimiserasa ne vestigium quidem ejus, nec imulacrum; Sed quamdam effigiem spirantis mortui. Atque utinam me mortuum priu vidiSses, ut audisses utinam te non solum vitae, sed etiam dignitatis meae, superstitem reliquissem l Sed testor omnes DeoS, me hac una Voce a morte ESSe reVOcatum,
quod omnes in mea vita partem aliquam tuae vitae repositam esse dicebant. Quare peccavi, Scelerateque feci. Nam, Si cecidissem, mors ipSa meam pietatem amoremque in te facile defenderet. Nunc rem- misi, ut Vivo me careres, Vivo me, aliis indigere, et mea vox in domesticis periculis potissimum occideret, quae Saepe alieniSSimis praesidio fuisset. diam quod ad te pueri sine literis venerunt, quoniam vides non fuisse iracundiae causa, certe pigritia fuit, et quaedam infinita vis lacrymarum et dolorum. Haec ipsa me quo fletu puta ScripsisSed eodem, quot legere certo Sciο. An ego POSSum aut nοn cogitare aliquando de te, aut unquam sine lacrymis cogitare pCum enim te desidero, fratrem solum desidero P Ego vero suavitate fratrem, prope aequalem, obsequio filium, consilio parentem. Quid mihi sine te unquam, aut tibi sine me jucundum fuit Quid, quod eodem tempore desidero filiam Z qua pietates qua modestia quo ingenio estigiem ris sermonis, animi mei. Quid filium venustissimum, mihique dulcissimum p quem ego ferus ac ferreus e complexu dimisi meo Sapientiοrem puerum quam vellem et sentiebat enim miser jam, quid ageretur. Quid vero tuum filium P quid imaginem tuam, quam meus Cicero et amabat, ut fratrem, et jam, ut majorem fratrem, V rebatur Quid quod mulierem miserrimam, fide- IisSimam conjugem, me prοSequi non una PaSSuS, ut Set quae reliquias communis calamitatis, communes liberos, tueretur pSed tamen, quoquo modo potui, scripsi, et dedi literas ad te Philogono, liberto tuo, quas credo tibi
330쪽
Stea redditas esse in quibus idem te hortor et rogο, quod pueri tibi verbis meis nuntiarunt, ut Romam protinu pergas et properes. Primum enim, te Praesidio esse volui, si qui essent inimici, quorum crudelitas nondum esset nostra calamitate Satiata. Deinde congressus nostri lamentationem pertimuit digreSSum vero non tulissema atque etiam id ipsum, quod tu Scribis, metuebam, ne a me diStrahi non
His de causis hoc maximum malum, quod te non vidi, quo nillil amantissimis et conjunctissimis fratribu acerbius ac miserius videtur accidere potuiSSe minu Morbum, minu miserum fuit, quam fuisset cum congreSSio, tum vero digressio noStra.
Nune, Si potes, id, quod egο, qui fortis tibi sem-
Per Videbar, non possum erige te, et confirma, Si qua subeunda dimicatio erit. Spero, Si quid mea Spe habet auctoritatis, tibi et integritatem tuam, et amorem in te civitatis, et aliquid etiam misericordiam noStri, praesidii laturam. Sin eris ab isto periculo acUUS, ages Scilicet, si quid agi posse de nobis putabis et de qu Scribunt ad me quidem multi multa, et Seriperare demonStrant sed ego, quid sperem, non dispiciο, cum inimici plurimum valeant, amici partim de-ruerint me, partim etiam prodiderint qui in meo reditu fortasse reprehensionem sui celeri pertimeScant. Sed ista qualia sint, tu velim perspicias, mihique declares. Ego tamen, quamdiu tibi opus erit, Siquid periculi subeundum videbis, vivam. Diutius in
huc vita SSe non possum neque enim tantum viri iam habet ulla aut prudentia aut doctrina, ut tantum dolorem posSit SuStinere.
Scio fuisse et honestius moriendi tempus, et utilius: Sed non hoc solum, multa alia, praetermiSi quae Siqueri velim praeterita, nihil agam, nisi ut augeam dolorem tuum, indicem stultitiam meam. Illud quidem nec faciendum est, nec fieri potest, me diutius, quam aut tuum tempus, aut firma Spes PoStulabit, in