장음표시 사용
101쪽
p0rsocii et ut exacti nec non conjunctivus perfecti et i q. perfecti. R ipsa intellegitur, accurate indicari non poSSe, qua ratione et successione per longum spatium temporis exstiterint nostra formae. Non statim per totum perfectum sextundobatur analogia, neque statim novae formae solam accipiebant pers0cti notionem aut vanescebat notio originalis oristi. quae formis prototypis inhaerebat partimque necessario transibat in novas formaS. Forma autem sigmatica originitus eodem usu tsensu erant quo aliquot formae plenioreS. Quare tamen a formis perser sietis analoga derivabantur nec a formis
sigmaticis ulla singobantur similia Quia longo iniquioruerant condicione, quam ut possent certare eum formis per rsiciis. Minime enim nitebantur necessitudine quam dixi, Sy Sternalica ἡSySteemd angV). Postquam forma originalis, unde ortae erant, oristus c. sigmaticus, in lingua latina per se non jam exstabat transiit tu in perfectum conjungebantur quidem cum perfecto, attamen modo cum minima parte persecti, cum persectis in-si, quae praeterea tantum singobantur a radicibus consonanticis. Qua re prohibebantur formae sigmaticae quo minus analogia extenderentur. Formae contra in ro-rim mediae quasi erant nec
cum ulla propria indicativi persecti forma conjungebantur.
102쪽
Ιta quo sorma sigmaticae, non jam vitales, paulatim obsoleverunt et vanuerunt. Unctiones formarum sigmati earum dein seps transierunt in forma in ro rim, unde tamen magis magisque creScente conjunctione cum perfecto, partim revera, partim specie tantum amota sunt tralataequo in alias orbi formRS. 2. Maxim id factum est in conjunesii 0 perfecti, quia in hac forma n0tio originalis nulla nitebatur causa oeeS-
In sententiis optulisis quales sunt ii di faxint, di te seri assint etiam si quis formas faxint se servassint ascriberet perfecto non pro iis poterat dicere fecerint et servaverint, quia in illis formis nimis sunt iubatur vis puri sectiva persectivorum feci et seri avi. Conjunctivus perfecti, ubi legitur in sententiis optativis, quale paucae quaedam in-Veniuntur plerumque existimare licet auctorem revera indicare voluisse notionem perfecti idemque ratum est duconjunctivo persecti concessivo. Etiam apud Plautum quem perlegens circa 50 adnotavi locos, ubi utitur conj persecti Sensu non perfectivo, unam vel duo tantum inveni sentontias optativas cum conjunctivo perfecti sensu oristi adhibito e. g. Cas. 396. deo quaeso, ut tua sors ex sitella Jugerit. Saepius invenimus conjunctivum persecti potentialem et ne c. conj per . ad indicandum imperativum negativum. accedunt construetiones αυρ et αυρ ne e Conj pers. . Deusu potentiali f. r. ramor de pers. 0nj. 8u potentiali diss. Mai burg. 4886. Exompla Plautina polentialis
103쪽
adhuc exhibent originalem oristi notionem noti senim persecti prorsu repugnat usui potentiali Apud Terentium consulto formae perser fictae Surpantur pro formis sigmaticis, et illae etiam sensu originali Post Ciceronem demum frequentatu est usus potentialis conjunctivi persecti notitia linguae graecae, in qua frequentissim in usu erat potentialis addita particula c. p. Hujus potentialis Suadducebantur Romani ut conjunctivo potentiali sententias et judicia lenior et blandior vestimento induere ni V. Cra mer). Linguae item graecae notitia adducti sunt, ut discernerent in lingua latina graecum oristum addito αν et praeSen addito iap. Graeco praesenti respondebat praesens latinum, at oristo nihil erat, quod responderet nisi persectum, praesertim cum in indicativo haberat praeter Suam notionem etiam oristi. Itaque conjunctivus persecti recuperavit notionem Originalem in usu potentiali, eo saciliu quod nunquam prorSus obsoleverat ille usus. Attamen artis sinibus Semper comprehensus est, quia loquentium Sensibia conjunctivus perfecti erat conjunctivus indicativi pers. et uoristi tinctiones magi magisque tranSibant in praeSenS.
Restat ut agarnus de c0nj perf. addito ne quo Solet indicari imperativus negativus Apud Plautum T inveni loco ubi legitur ne c. forma sigmatica et 22 ubi posita est forma in rim. Pari ergo in usu sunt in hisce
104쪽
sententiis apud erentium tamen una tantum i legitur forma Sigmatica post ne Formae igitur per-r-ssetae et propter originem et propter aequiperationem cum formis sigmatici acceperunt usum qui a persecti notione alienus est. Fortasse etiam hic usus obs0levisset et transiisset in praesens, paucissimis formi exceptis, nisi eodem modo, quo usu Sp0tentialis, linguae graecae notitia latius perrexisset. In latinitate archaica Saepe usurpabatur ne c. 0nj. Υα68. sed postea, ut in lingua latina idem discrimen enuntiaretur, quod graeca exprimitur c0nStructionibus μὴ ποιῆς et μὴ ποιήσης. II C. Conj. raeS adhibebatur in praescriptis generalibus et in sermone familiari, in ceteri tamen imperativis negativis frequentatus est usus conjunctivi perfecti, quod ad formam, oristi, quod ad notionem Si qui quaerit, quare hic usus certae sere n0rmae acceperit vim, nihil equidem habeo quod respondeam, nisi forte hac in re Romanis pus fuit quodam systemate et constantia. Idem quod de ne c. conj peris, dicendum S de αυρ
ne c. 0nj peris Tempore Plauti jam prorsus transiit conjunctivus persecti in SyStem perfecti, excepto usu potentiali et prohibitivo, de quibus egimus. Lubberto auctore apud Plautum 15
invenimus loco ubi usus est conjunctivo pers SenSta praeteritali, contra ubi servatur notio a0risti ).
105쪽
Post Plautum obsoleserunt formae conjunctivi igniα-tiei. pud eum circiter se inveniuntur hujus formaeeXempla, a paucioribus tamen verbis derivata ita ut jam quasi formulae facta esse videantur, quale palaeae quaedam numero, praecipue faxim et ausim, postea adhuc in usu sunt. Apud erentium 1 tantum leguntur conjunctivi sigmatici itaque pro numero comoediarum comparat cum Plautino 39 , qu0rum 9 derivantur a verbo facere. taque illo tempore non jam Sunt sermoni urbani. Obiter animadvertendus est proprius quidam usu sormae videri n)t apud Ciceronem et posteriores ubi indicatur reS, quae alieno iudicio relinquatur . . Cic. ΤuSc. II. 42. Sitne igitur malum dolere necne, viderint Stoici. Oritui ne hic usus inde, quod viderit est prototypia conjunctivi persecti Conserendum quod infra dicturi sumus de usu formae idem O. 3. Restat ut paucis agamus de formi in-ro et-8O, quae indieativi sunt in lingua latina Altius res repetenda est et iterum laudandum, quod scripsit Lubbertus . . p. 80.81. Man at aucti ei diesen Ormen Se in So) ge Ohiilich dei mei nun gehuldigi das ein syntaktischerunterschie der synhopierten uia dei vollereri formen nichibestiinde faber die volleren Ormen des futurum exactumbegeichnen in dem avsgudelintersen theil thres ubi auctis das rein eitliche euorstehen iner follendet edach tentiandiung. Si enthalien 0wo inlicii in reine ei tangabe, indem si die v0llenduia der egeichneten handiun mit
106쪽
b0gugnali me aus ei ne andre anilluuialiden aiasgangspuniit, voti dem ab dies andre eginiit, beStimmen . . . . . Die Syn-kopierten forme haben die alii glieit dei rein temporalen e leutian nur in dei et Sten person singularis fax0, amassex in Ilen Libri geri personen agegen egeichnen ienoch in edingi evorstehendes suin si enthalten noch nichi in directe ei tangabo in der Zukunsi, Sonderndri clien das ovorstehende sein glei elisam mi einem stri lug, einer eisen furi,ung on hypothetis hen hara ter us. ''Eadem notione hypothetica etiam leguntur formae in-r0. Usus ille utrarumque sormarum in sententii condicionalibuS, et quae iis pares sunt, est usus originalis conjunctivi a0risti.
Supra jam diximus in condicionibus conjunctivum indicare id quod jam pro certo praesumatur i). Inde nascitur indicativus linguae latina post si attamen quia id, quod pro certo
praeSumitur, nondum certum est, remanet Semper in condicionibus noti illa hypothetica. At vero objecerit aliquis:
in versione nunquam exprimitur notio oristi utraeque formae hypothetice indicant actionem perfectam. Concedo, sed tamen in versione modo indicant persectum, neque id
a natura formarum derivandurn St. Supra, antequam exempla in-SO enumerarem, adumbravi rationem, qua hae sormae interpretanda sint. Iam statim ubi comparamia uSum linguae graecae, quae retinuit oristum, dubitandum videtur de noStrarum formarum notione persectiva Latinum enim si fe-
107쪽
ceris graece erit εὰν ποι=ήσ1ὶς Vertere quidem possumus:
ἡ indien tu edaan ut hebben', et graecum et latinum,
sed cum eo modo vertimUS, ita Vertimia tantum propter contextum, et, quod ad sormam latinam, propter cognationem et conjunctionem cum perfecto, Quare accuratiu dissereri dum de ratione interpretandi formarum in-8 et-Υ0. Aulul. T. si ex istoc loco exce88eri aut i respexis, ego te dedam discipulam cruc/' utriusque formae praebet exemplum pari Sia Concedas mihi, formas excesseris et respexis, quod ad formam, Oristo eSSe OSSe. In condicionibus semper originitus adhibendus est aut conjunctivus aut optativus indicativi enim indoles repugnat condicionis naturae quoniam actio condicionalis non immedia tu ttamquam res reali percipitur, sed mediate et non tamquam res reali cogitatur ' de cujus essectu nondum constet. At quo certiuS, quod est in condicione, praesumitur, e potius utendum erit conjunctivo aut optativo. Conjunctivus autem adhibetur si constat sere condicionem essectum habituram, et ex hoc conjunctivo oritur indicativus incondicionibus, quo utitur lingua latina. Ille indicativi tamen usus minime originalis existimandus est. Excesseris autem et respexis, Si sunt,oristi ormae, Sunt conjunctivi a0risti. Sicut in sententis secundariis, quibus continetur notio notionem primariae antecedens, quales Sunt condicionaleS, optativus originitus est hypotheticus, item originitus On-
108쪽
junctivus est hortativus conjunctionibus indicatur tantum vinculum Sententiae primariae et secundariae, sitque ex conjunctivo hortativo conjunctivus quo indicatur id, qu0 jam pro certo praeSumitur. ἡ VorauSSetZung ). Igitur proprie vertemus we os i om, an al k e,' nec praesente, nec perfecto, sed aoristo. Addita conjunctione si sententia
Deinde tria nova cogitata subnasci poSSunt: a. actio condicionalis alteri tempore anteit; b. actio condicionalis aliqua quidem ex parte persecta Sit necesse est, antequam altera incipere p0SSit c. acti condicionalis, nondum perfecta, pendet ab ipsius
qui loquitur vel alterius voluntate in futuro igitur perscietur. Unde oritur interpretatio et versio indien j HggHguunetvit jn f mge e en ut hebben, an et .
Videmus igitur notionem suturi exacti in condicionibus, derivari posse a notione uoris i. Attamen interim a oristus transiit in perfectum accepitque notionem, si non Veri perfecti logici, at certe notionem actionis praeteritae. Conjunctivi a0risti e contextu quandam accipere poSSunt notionem praeteritatem et inde vicissim videbatur a perfecto etiam singi licere formas deisoristo desumptas. Hac mutua quadam notionis et formarum permutati0ne magis magisque a perfecit S praecipue ubi usurpabantur vi aoristica, singebantur
formae in ro, quae ritu viciSSim cum persecto conjun gebantur.
109쪽
Deinde prorsus in sorina persecti abierunt Suamque n0tionem aoristicam, aut Specie tantum, aut reVera amiserunt. Cujus rei causae accessoriae etiam hae sunt: a forma in-ro, quae habent notionem perfecti, quod videtur, etiam a veris perfectis ingere licet et revera ita siliguntur b. interdum actio condicionalis omnino perseela sit neceSSe St, ut altera incipiat; c. in persecti systemate pia erat futur perfecti, qu0d praebere videntur formae in r0 d. his formis accuratissime indicari putabant actionum
Illis causis a formae storisti, qui per se in lingua latina evanuit, latius perrexerunt et insertae sunt in tempus, quod principalem notionem a0risti indicativi suscepisse videbatur,
in perfeci Um. Formae Sigmaticae, quae in eadem sententia eadem leguntur notione qua formae perser sietae a RomaniSeidem interpretationi subjectae Sunt, praesertim qu0 partim
nitebantur indicativis perfecti in Si. In glossis igitur utrasque formas pares existimant et indidem derivandas putant. Iam dixi aequiperationem sormarum in sim et rim tantum ex tralatione suturi exacti natam Sse, cum otio perfectit a quae pulcherrime quadret cum usu suturi exacti et formarum in so, minime in formis in sim quod vidimus ex allatis exemplis, adhibenda St.
110쪽
Indo nata est insepta ista glossa onii in acui . 208 ed. Ribbeck veniam precor, peten ut ured 90, 69i, inimverruncent bene, in quo Nonius 505 16. S. v. xim interpretatur uxim egerim quod, quam absurdum it, Statim
apparet Quid enim sibi vult egerim juxta egi 'Formae autem in so, quibus inerat noti auristi, quam amisit lingua latina primum transierunt exemplo formarum in ro, quae persecto inserta iant, in SenSum persectivum, o deind0 quia nulla verbi forma nitebantur, ObSoleverunt eorumque loeum obtinuit futurum exactum, nova persecti Systemati forma vitalis. Post Plauti tempus e sermone urbano formae sigmaticae evanuerunt. Non tamen eatenus ut formae in sim apud Plautum forma in s saetae sunt quasi formulae Sed jam Terentiu ea quoque ejecit Iam apparet notionem, quam agn0Scit grammatica, futuri exacti et formarum in so natam esse ex usu in Sententiis condicionalibus et quae eis sint pareS Usu paululum mutato ex constructione condicionali oritur
quod dicit Lubbertus . . . l, eine reine eitangabe, indem si die ollendun der egoichneten handi in mithegugna lime aus in andre aniliun ais en ausgangs- puniit, on dem ab dies andro eginiit, est immen. Eva-n0scit levissima illa noti hypothetica, quam recte animadvorti Lubbortu p. 81 in formis in so et multis formis in-ero, atque majoris sit m0menti notio perfecti; 0nitur in condicione recti usque ad finem perfectu, antequam