장음표시 사용
91쪽
si tantum supereSSent exempla de quibu egimuS, neminem unquam forma Sigmatica perfecto Scripturum fuisse ij. Sequitur in exemplorum Serie potentisilis, cuju praecipue frequenter leguntur formae faxim et ausim. Neque hae formae, neque ceterae, quae eadem ratione adhibentur nega88im emp8im tran8axim cohibe88it, opta88i8, quicquam indicant nisi notionem potentialem actionis absolutae In lingua graeca formae non faxim nihil respondebit
ni Si ουκ αν ποικ)σαιμι. Non magi quam ex Veri optativis, ex hisce potentialibus explicare poSSU mu n0Strarum formarum et perfecti cognationem.
Attamen, quod supra dixi p. 40, hypotheticus in Sententiis condicionalibus obstare videtur notioni a0risti agnoscendae, cum in quibusdam Xemplis p. 40 laudatis, inepta ista futuri exacti noti solita vera et justa esse videatur. Quare p0tius ea exempla recensenda putavi sub conjunctivo originali, qui in lingua latina indicativus factus est et deinde ratione secundaria iterum conjunctivus sieri potest. Ut omittam exempla quae minus certa sunt, procul dubio praebent conjunctivum latinum, . . optativum hypotheticum originalem, ea, quae eqUUntUr. Aulul. 228. Nunc si filiam locassim meam tibi in mentem venit e
92쪽
Nam cogitato si quis hoc gnato tuo uos servos faxit, qualem habere gratiami gesteti dat en Ker flaven ituw goonisandeed' cet. Poen. 1208. AN. Nimia voluptatist quod in extis nostris portentumst, S0ror, Quodque haruspex de ambabus dixi G. Volim do mo aliquid dixerit. AN. Nos fore invito domino nostro di0bus paucis liberas. Id ego, nisi quid dei aut parentes fvxint, qui perem hau scio. at ni et et evat ii dat dogoden of onge uders at oen' cet.
care nolo, quia parum certi sunt parumque ad rem attinent. Siquis malit, illos recens0at sub indicativo latin et de significatione videat Caput . In uno tantum horum locorum e forma etiam constat esse conjunctivum se Aulul. 228. Hoc loco si conjunctivus i. e. optativus non pendet ab acc. c. in1s, quod equidem opinor, Vertere poSSumus: gestulit dat ili mihi docliter e uit- gehuwd ' qua tamen ratione ut vertamuS, nulla re cogim ur,
ὶ Exomplum raucum pl. hypothetici sit Iliad. XIX. 321. 322.
93쪽
nisi opinione quadam praejudicata. Immo melius et magis secundum menti norima vertemus: gesteti dat ili mihi dochtor uitlium uoristus) dari homi et mi in den in . . . cet. Sin autem conjuncti via pendet ab acc. c. ins locassim Storatio indirecta pro eo quod oratione directa foret filiam meam tibi locasso, tu eris bos et ego ero asellus. Hoc si verum est, noti formae locassim, quae videtur persectiva non imputanda est ipsi formae, Sed sormae loca880.
Simili ratione explicanda sunt cetera hypothetici exempla Neque magis quam ex veris optativis et potentialibus, ex hisce hypotheticis unquam nasci potuisset opinio de origine
persectiva, nisi exStarent formae in 80.
Sequuntur exempla conjunctivi ab originali conjunctivo derivandi. Fortasse aliquis in quibusdam sententiis negativis p0tius agnoscet piativum originalem nemo tamen negabit in nullo horum exemplorum formam sigmaticam quandam habere notionem persecti immo qui integre judicat acilius enotione noristi locutiones quales sunt cave dixis, ne dixis, metuo ne faxit, cave ne dixis interpretabitur. Ne ex hisce
quidem formis Xplicari potest origo perfectiva Objiciat mihi aliquis, quamvis haec vera sint de vi syntactica, formas tamen in sim artissime Se adjungere perfecto in et inde jam nasci opinionem de origine persectiva. Attamen paucissimae tantum nituntur persecto in-8i. Quare, quod saepius contendi, formae, sim et notionem et etymologiam, quae plerumque eis ascribuntur, persectivaS
94쪽
Superest tit et his abrogemus notionem persecti easque explicemus origine et notione OriSti Jam Supra priuS- quam exempla enumerarem, paucis egi de ratione qua illas forma explicatas volo. Artius autem conjuncta est quaestiodo significatione futuri exacti in-ro, quam ut hoc capite rem tractare possimus. Qua de causa Capite V acturi sumus de vi syntaetica formarum in s et formarum futuri exacti et conj persecti per-ν siletarum.
95쪽
De vi syntacti a formarum in-so et formarum futuri exacti et conj perfecti per-r lictarum. 1. Capit IV vidimus facillime omnes vel certe pleraSque formas, quae in lingua latina habeantur conjunctivi in-simcet , explicari ex oristi notione, neque Sse, cur ex hi Scetantum formis unquam exstiterit opinio de origine perfectiva
Formae tamen in-so, quae sunt indicativi latini nostram oppugnare videntur interpretationem cum prorSu eodem sensu et usu inveniantur quo futurum exactum Solitum
Supra autem p. 52, paucissimis verbis jam adumbravi explicandi rationsem, qua adhibita etiam futuri sexacti significationum in ulla difficultate derivare possimus ab oristi notione originali. Contrari itaque ei, quod vulgo sit, minime ex similitudinusyntactica formarum in-so et futuri exacti, quod a perfecto derivatum, cum eo arti Ssime conjunctum videtur, etiam Ormis sigmaticis indicativis, et inde conjunctivis, vindicatur notio persectiva, sed quod conjunctivi in-sim nituntur etymologia choristica, eisque inesse videtur notio oristi, indicativorum
96쪽
in s etiam usu ex quadam notione a ristica explicandus est. Qua cum ita Sint sacere non poSSumus, quin parem Vim
cipue autem futuri exacti, explicemus ex notione quadam originali formarum in-ro-rim, quae aut prorSu e Vanilit, aut, quod rectius fortasse, latet adhuc in quibusdam constructionibus, ubi ratione adhibita eam recognOScere licet. Quare hoc praemittendum cenSeo neque conjunctiυ perfecti, neque futur exacto riginitus inerat notio perfectiva. Nec difficile est numerare aliquot pers conjunctivi soliti exempla, ubi eodem usu et sensu tempus illud adhibeatur,
Cie Phil. 12 6 14. quod de omen Derterint. Dueehid. 334. mihi dederit velim. Cusin. 396. deos quaeso, ut tua Sor ex sitella Jugerit. id. 258. si aequom siet me tu Sapere quam VOS, dederim vobis conSilium. C t. 599. quid si hunc comprehendi jusserim. Saepissime legitur dixerit qui Spiam.
Amph. 608 cave responderi8. Asin. 374 cavebis ne commutat eri8. Non necesse videtur numerare exempla generi dicendi, quo peris c. conj pers indicetur imperativus negativus. Quod ad futurum exactum, perlegas velim exempla Sub Cap. ΙΙΙ. . adlata, ubi invenies sormas per r-et S siel RS adhiberi eodem usu in adum sententia; et satis erit investigare Sum suturi exacti apud quemvis auctorem, ut tibi
97쪽
persuadea formarum sigmaticarum usum Plautinum reliquis scriptoribu pi Oi Sia parem SSe. Quam rem explicare non possumus nisi nitimur hypothesi,
psersecti latini indicativum continere et perfecti originalis etaoristi originalis indicativum perfecta ergo in-si aliaSque
persecti formas existimandas esse oristo originales sive sigmatic0S, Sive reduplicatos, Sive non-reduplicatOS. Quae ubi pro vero accipimus, statim no Offendet, Onjunctivum perfecti et futurum exactum non nisi disicissimo existimari p0sse formam integram et individuum. Forta SSecogitabit aliquis de s0rma recentius ficta ), lingua latinae pr0pria, quae exstiterit OS persectum et noristum confusa.
Quod verum esse posset, Si liceret in nostris formis agnoScere compoSitionem radicis persecti cum sol inis es. Idvor jam ab initio repudiandum videtur. Tulem enim compositionem agnoscere vix licet in formis quae oriundae sunt ex historica fere, quam OS OVimia linguae aetate, quia repugnat linguae naturae. At si sint formae prae-historicae non magis veri simile videtur, radicem es in compositione eandem ServaSSe formam, quam habeat in verbo simplici. Haec autem Compositionis opinio ex externa tantum similitudine formarum quae huc pertinent, verbi SSe, Data St. Pari laborat dissiculiat opinio, prototypiam DStrariam formarum originitus ascribendum esse perfecto, unde poSteonfusionem transierit in noristum.
98쪽
Syllaba enim ei fec-ρὶ - , quod Scimus, nulla ration in quadam persecti sorma explicari potest, nisi compositione ista parum probabili cum es. Tertia igitur, quae restat, opinio examinanda est. Prototypia formarum in-ro rim quaedam est forma originalis aspisti, unde prolapsa est per totum persectum latinum. Eam opinionem cum sequimur, nullam habet dissicultatem syllaba er- quippe quae facile derivetur a Syllaba pso, Us- , qua scimus quasdam a0risti formas 11ngi. In forma autem primitiva quaerenda Statim praetermittendae sunt formae, a formis haud dubie persectivis derivatae, quales sunt tutudi, dedi, praeterea omnes in-υ et-ui Aeque excipienda mihi videntur persecta in si aoristi et persecta, qualia sunt fuit, scidit, fidit, tetigit, cecidit, et quae
fortasse sunt uoristi cs Brugmann Grdi'. II p. 1235. Verisimitu enim videtur unamquamque radicem, quae auri Stiam ex Se reare poSSit, unum modo originitus uixisse noristum.
Ρotius ergo quaerenda st forma oristi originali S, quae in loquentium sententiis artissime conjuncta erat eum quodam perfecti indicativo, unde se extendere poterat per omnia perfecta Illam formam originalem per conjunctivi et futuri exacti prototypum, invenisse sibi videtur Brugmann M. V. III p. 16 sq. in sormis viderim et idero, qua comparat
99쪽
Lat viderim I uoid is te m. -ie abiit in i analogia pluralis), viderΙmus 'ueid-iS-Ι-IDUS. plerumque ex conjunctivo translatum pro . Comparandae sunt autem formae i.
Forma re, cujus probabiliorem fuisse formam conisendit Brugmani Grdr. II p. 104. h. vel adeo jεα, oeo
Itaque, ut in lingua graeca i δη erat prototypia p0steri0ris
phas quamperfecti, ita in lingua latina sormae videro, viderim, ero ierim sunt fundamentum quo nituntur futurum exactum et conjunctivus perfecti. Quae formae facillim conjungebantur cum indieativis id et . antiqui-lus ij. lit 'iy-0, y ur. 'ii ai. Obiter animadver-
100쪽
tondum uici explicari, quare persectum verbi ire plerum- quo arseat littera ' es. Solmson. Stud. . . l. p. 179.
Sive tantum X hisce formis videro et iuro si v setiam ex sormis quales scit sciero, cit ciero, sit -8iero nascebatur copulatio et quasi necessitudo conjunctivi et optativi Oristi atque indicativi persecti, phirima exstant persecta, a quibus analogia trahente derivari possent formauin ro rim, ita ut ab illis profecta per analogiam extenderentur per omnes perfecti indicativos. Partim ex sententiarum contextu, partim ex analogia se systematis secessitate systoemii WangV formae in ro-rim eodem tempore acce-purunt notionem futuri persecti et conjunctivi persecti Loquentium sensibus abstrahebantur suffixa quae esse idebantur, a radico persecti, et deinde existimabantur formae
verbi se si. Item in indicativo et conjunctivo plq persecti se in infinitivo. Romanis qui Systemate omnia comprehendere studebant, non sussiciebant pauca quaedam sormae harum similos, sed cuique paulatim perfecto suffiigebantur talia quasi-suffiixa. Quo vero magis extendebatur forma illa recens facta ἡneubildungV per totum perfectum, eo magis particeps acta est notionis perfecti, etiam, immo praesertim cum singeretur a veris persectis originalibus.
Qua ration Oxstitit pulcherrimum illud quod videtur, SyStem persecti. Etenim quoque persecti indieativo additis indicativo impersecti et suturi conjunctivo pra0sentis et imperfecti verbi osse, singobantur quasi indicativus plq.