De formis, quae dicuntur futuri exacti et comjunctivi perfecti formae syncopatae in-so-sim

81쪽

0xstein qua0dam relatio inter diversa notionum primitivarum genera et diversas oristi formas. Qua in re praetersea sedulo segregandi sunt a )risti, Si qui nati sunt ex analogia, Sive propter formae sive propter significationis similitudino aliorum verborum sive ut alicujus radicis, cui originitus non erat a oristus, procedenti lingua praeter actionem imperfectam et perfectam distinguerent actionem quandam Oristicam. Interim quaerenda est communis quaedam noti O, quae omnes aoristi functiones comprehendat et quam existimemusn0tionem principalem historicam progrediento enim lingua omnes aoristi in unum corpus coaluerunt Syntacticiam. Quare nobis opus est formula, quae non artioribus simibus comprehenditur. Itaque optime fortasse dicemus noristum significare actionem absolutam, i. e. otionem quodam momento per se et in se ipsa absolutum, omissa omni progressionis vel pernetionis notione. Id quadrat cum principali, quem Supra memora Vim US, OriSti USU, Umque Suingressivo et si olivo, quia actio absoluta osso potest initium aut simis actionis imperfectae es. R. Ohi mann Uberdas ephiilinis der tempora des lat. erb. u denen des spiech Haec a oristi notio in indicativo augmento transfertur in tempus praeteritum radici oristi nulla praetoriti inhaeret notio. 3. Restat ut 0smiamus significationem conjunctio et istutivi originalem, quae non mutatur genere actioni. ἡ aktionsari ). Du0bus modis originitus singitur conjunctivus indicati

82쪽

B0gat Brugmani liceatne utrique formae unam eandemque ascribero notionem primitivam, praesertim cum forma per e 6 si et in lingua latina tantum hab0at notionem suturi, necnon in lingua graeca δομαι, πιομαι, χεω eandem retinuerint significationem. Huic quaestioni non

nisi dubitanter rosponderi potost omnes enim conjunctivi functiones ab una primitiva, quominus derivemus, nihil obstat. Notio autem primitiva conjunctivi videtur esse voluntas ejus qui loquitur, qui velit aliquam actionum a s aut ab alteros et , suaeque oluntatis jam) ro certo praesumat effectum r)

J Utor transscription qua usus est Musti, quia recentius tran8scriptionis signum Brugmann Jackson inter typo non praesto orat.' Bogoorto mo uitgiolit op vor vulting.

83쪽

Cf. et bruch. S. F. Brugmann Nandb. II. 465. Multa ex hac primitiva notione et principali ortae

sunt conjunctivi functione Secundariae. a. Notio proprie voluntatiυα. neg. ne . Od. 6 426. αλ αγ εγων αυτος πειρησομ α δἐ Pyco μ α ι. Cic. Verr. I. 9. 24. nunc, ne novo querimoniae genere uti possit Hortensius morem illi geram utar Oratione

perpetua siti it hem ter illo ibi en obrui mallen). Videntur mihi forma geram et utar conjunctivi potius existimandae quam futurn. b. Conjunctivus voluntativus in 'pei S plui . sat adhortatisus. e. g. io Sest. 8. 143 amemus patriam, pareamus Sena tui, consulamus bonis, praeSente fructu neglegamus, OS-toritatis gloriae seri iamus. Usus adhortativus 1 pers plur non circumScriptuS St,

Sed inde originem sumpsisse videtur. es kt. harani,1 perS Sing. imperativi quod non nisi per usum adhortativum imperativo attribui potuit.)Conjunctivum adhortativum sortior sensu in ' et 3 901 Soni dicere possumus jussivum. f. Cic. Os 1 31 144 Suum quisque noscat ingenium. Νegatione ne addita oritur conjunctivus in sententiis negativis quibus inest notio hortandi, e tundi, monendi, timendi ne eamu8, ne dixis, cave ne dixis, timeo ne veniat i)

ὶ Obitor animadvorto has sontontias, qua in grammatica tralaticia

Sint Secundariae, ortus Aeso ex sentontiis primariis ne dixis cave ne veniat times.

84쪽

c. Si quis dubitat de sua voluntate vel si dubitat an possit voluntatem ad essectum dare, utitur conjunctivo deliberativo vel dubitativo. neg. On). . . te Archia. 8. 18. uno ego non diligam, non admirer, non omni ratione defendendum putem 'd Voluntas ejus qui loquitur, si non oritur sex libera ejus mente, sed ex alterius voluntate vel ex alia re extranea, conjunctivo hortativo sit concessivus. e. g. Cic. Os s. 3. 13.54. Oendat aedes vir bonus propter aliqua vitia, quae ipse norit, ceteri ignorent pestilente sint et habeantur salubres ignoretur in omnibus cubiculi apparere Serpentes;

male materiatae sint, ruinosae, Sed hoc praeter dominum nemo sciat. Horat. p. l. 10. 24. naturam furca expellas

tamen Sque recurret.

e. Quodsi quis quid sibi in voluntate esse significat, et constat ore, id essectum habiturum conjunctivus abit sere in futurum quem uSum jam nilogermanicum existimare

licet. e. g. Ιl. I. 262. υ γαρ πω τοιου 'Fido ανερας Ουδ F δωμα oro ι Πειριθοον τε θυαντα τε Cet.

In lingua latina tantopere frequentatus est hic conjunctivi

sint sutura solita, locumque obtinuerint futuri originalis. Non difficile est intellectu, quomodo id fieri potuerit. Notio enim futuri in sto originalis est oluntatiυα, ubi vero Voluntas Spectat id, quod creditur certo aliquando futurum esse, futurum Significabit consilium, timorem, spem et

85쪽

sensu minus forti tempus modo futurum. Vidimus autem conjunctivum indicare voluntatem Spectantem id, quod pro certo praesumatur, futurum contra id, quod certo constat aliquando lore. Proxime ergo inter se a notiones accedunt nisi quod qui conjunctivo loquitur minus certo Cit, eventurum Sse id, quod velit. Linguae modo ricae et alto Slavica certas habent reliquias futuri in-sio. Quod ad graecum δειξω,

non constat sitne futurum Originale, δεικ-σιο - , an ConjUnctivus thematicus δεακ-σo- noriStilathematici, δεακ-σ- an sortasse forma miscellane e utraque nata.

Lingua etiam Celtica per omnes futuri formas ostendit transitum conjunctivi in futurum. Qua enim dicuntur linguae hibernicae futurum reduplicatum et s. futurum, nihil videntur nisi conjunctivi, cujus

notionem etiam saepissime Stendunt.

Εtiam futurum existimare possimia conjunctivum, quamquam fortasse, quia est forma recentius icta , neu-bildungV analogiam sequitur futuri reduplicati et sigmatici.

4. Aeque a conjunctivus etiam optatisus natus est ex duobus larmis originalibuS. Indicativi athsematici optativus lingitur per i 0-ile sin Sing. , I ii sin dual et plurat.)

86쪽

Indicativorum thematicorum singitur optativus per Oi- -0i m vocalis thematica addito 1 Τ)

In lingua latina nullae supersunt optativi formae per-Oisictae. s. indsa p. 13. s. Ν0tio primitiva optativi non magis quam conjunctivi derivari potest ab tymologia. Ex diversis functionibus, quantum potest accuratissime desinitis, conjicienda st notio primiti VI. Del bruch. S. F. I. hanc contendit notionem primitivam esse optationem, de qua possitne ad ejectum dari necne nihil praesumitur. Idem ab hac significatione principali derivat usum potentialem, qui aeque origini tu optativo ascribendus Videtur Brugmani contra Handb IL p. 191, rectius fortasse dijudicar non vult, qua relatione historica

inter se conjuncti sint usus optativus et usu potentias S, neque originales a. v. quae uerit notio omnium primitiva, non liquet. Optativus in sententiis negativis, eodem modo quo conjunctivus, duobus utitur negationibus; verus Optati-Vu Se conjungitur cum ne vij), potentia iis contra cum n m ου)

87쪽

a. Optativus optatii us, ut ita dicam. ἡwenschende Op-lativuSV). . . Il. 18 98. αυτικα τεθναίην Plaut paSSim dite servassint. Optativus in forma conjunctivi Cic. Milo. 34. 3. valeant cive mei, aleant. Conjungitur etiam particulis optativi ut, utinam, i. b. Indo oritur optativus in obsecrationibus et precibu8. . . Ennius Medea exul si g. 42. 4. I 18. d. M ii diu: Iuppiter prius quam stat, prohibe88eis Scelus lc. Si quis optat, non sua ponte, Sed alterius optatione coactus vel certe commotus, Optativu sit conce88iυu8. e. g. Od. 8. 340 sq.

dam notione Surpatur, propiusque accedit ad hyp0theticum, qui concessivo proximus est, sed in sententiis tantum negativis certo distingui potest, negatione Se non ου). Nascitur enim hypotheticus ex potentiali esinfra sub e. In sententiis negativis praeter has functiones nulla alia

CL rationum qua privandum censuimus conjunctivum concessivum P. 6.

88쪽

d. Altera autem notio principalis est p0tentiretis. neg

e. g. in locutionibu quae Saepi SSime usurpantur dicut,

dixerit quiSpiam. λεγοι, εὶ ποι τις αν . hiemand Oukunnen geggen. V Ovid. Met. 6. 193. sum felix quis enim neget hoc felixque manebo. Hoc quoque quis dubitet 'Inde oriuntur optativi, quibus quis utitur in voluntate minus fortiter enuntianda in modeste aliqua re contendenda, ubi optando aliqua res indicatur, quam essectum iri fere constat. Quo certior optationis esseclus, eo propius optativus accedit ad futurum. e. In quodam rerum statu ingendo usurpatur hyp0theticus. f. SU C.

Νon est quod miremur, conjunctivum et optativum inter se tam contiguos saetos Sse, ut promi Seue Surpentiar, donec in lingua latina in unum coaluerint conjunctivum. Etenim quo certius et acilius id, quod ptatur, effici potest, eo citius ex optatione sit voluntas, eoque citius notio potentialis abit in consilium, in futurum. In sententiis h0rtativis et precativis, concessivis et hypotheticis, in sententiis in quibus et conjunctivus et optativus accedunt ad notionem futuri, in omnibus denique hisce constructionibus tam tennui et subtilia sunt conjunctivi et optativi discrimina, ut saepissime dijudicare non possimus sitne conjunctivus latinus conjunctivus an optati via OriginaliS. Paucissimis agendum est de optativi orationis obliquae notione praeteritali in lingua graeca. Quae notio non inhaeret

89쪽

optativo, sed nascitur ex sententiarum contextu, in sententiis primariis praecedente tempore hiStorieo. Ex e jam quod apud Homerum non invenimus hunc usum optativi, colligi potest eum recentius esse ortum. excipiendus modo Odyss. 10. s. 463). Optativus, qui tali 0d0

usurpatur originitus est potentialis. In contextu autem Sententiarum in lingua posteriore sententia optativo modo enuntiata, quae originitus erat primaria paratactica transit in sententiam Secundarium hypotacticam, unde videtur indicativus orationis directae transire quasi in plativum in Oration indirecta. Simili ration explicandi sunt conjunctivus et optativus in ceteris sententiis Secundariis, sive relativis, Sive a conjunctione pendentibus. Non enim, quod vulgo dicitur, relativa vel conjunctione regunt modos. Modi autem eandem vim habent in seniunt iis secundariis atque in sententiis primariis relativis et conjunctionibus exprimitur tantum relatio inter duas SententiaS. 5. Quam autem significationem habeant conjunctivus et optauisus oristi jam non opus est ut fusius explicemus;

facile enim derivatur ab omnibus quae sub D 2 3. 4

disseruimUS.

Exempla autem formarum in-so sim, quae contuli Cap. III, cum accurate interpretamur lucide apparebit, Omne earum formarum functiones facillime explicari exa ori Sti notione, additis quas conjunctivo et optativo vindicavimus, notionibus. Cum praeterea videns videatur ety-

90쪽

mologia acristi formarum in-s0-sim, facile caremus h7p0- thesi originis perfecti Vae.

Cap. III. l. 2. 3 collegi milia Xempla, quibus

verum optativum originalem vindicandum censeo. Quae cum interpretanda examinamuS, Statim agnoscimus nullamoinnino adesse notionem praeteriti vel perfecti.

Omnibus enim l0cis is, qui loquitur, optat, cupit 0d0 quandam actionem fieri nihilque addit neque de temporuneque de qualitate et genere actioniS. 1 4 1. a. b. p. 60. Contenderit quispiam . . apud Plautum eodem usu et Sensu quo formas in-sim legi c0njunctivum praesentis. Non nego, nec tamen in ea re quicquam ineSt argumenti contra forma sigmaticas. Contendamu tantum licet, praeSens, quod est tempus actionis imperfectae Saepi SSime prope accedere ad notionem a0risti, actionis absolutae. Neque in ea re est quod miremur. Oristus enim cum evanesceret ejus in modis subjectivis functiones potissimum tranSierunt in praesenS. Inde nobis, qui amisimus notionem storisti, saepe dissicissimum est dijudicare verum notionis discrimen intor dicta qualia: di te amassint' et di te ament.' Attamen compares velim di te servassint cum eo, quod legimuS Sin. 654. Iuppiter te mihi servet. Utroque loco nos vertimus m09ρ n -bρwaren nemo tamen negabit quoddam exstare discrimen qualitatis actionis , alitionsari' inter forma servassint et serυent.

Quanquam nemo est, qui revera contendat in hisce veris optativis adesse notionem persecti atque ego quidem opin0r,