장음표시 사용
41쪽
ram hanc fuisse deprehendimus In hujus
modi cavitatem esse in trudendum cum suo cadavere loculum censet dictus ἰ - Commentator. Non absurdum hoc esst putamus, nec opinionem hanc rejicimus, quia ML sapit terminum technicum, cujus significatum non felicius, quam eX traditionibus discimus. Quamvis Videamus, comparere aliquid in Sacris contra hujusmodi xo de qua re alio loco pluribus agendum erit. XVIII. Denique locus etiam communis seu Ccemiterium nominatus r κ: vid. Hottinger. de cinis Hebr. cons. Scripturos loca ulii. L III. 8. Et ech. XXvI. 2 O. Testatur hoc Schio ard ius an UAGI cap. VI. theor. XIX. pag. m. 428. edit. Li . his verbis de Iudaeis disserens: ideo Sepulchreta non vocant ramo nya loca mortuorum , sed α ri loca viPentium vel vivorum fiducia
resurrectionis: vid. cl. Godosted. Thilo. dig. de Sepulchro Christi. g. g. Bene B. Geter in libell. elegantiss. de luctu Hebr. cap. V I. I O. pag. m. 123. edit. Lib. I 6s6. quando ita literis tradit: Nos hic E-braeos nostros attendimus, qui Sepulchreta sua vocant αDnn n a domum seu locum viventium; de quo titulo sic loquitur liber Minhesim c. ultim. Tlanii fost eg in V, ann domum seu lo
rum. Glosset. Talmudic. scribit esse linguae Graecae . Legitur dc in fassu . Exod. fol. 66. q. Et haec de Nomenclatura Hebrae rum de Sepulcris & ad illa pertinentibus sussiciant.
De Nomenclatura Graecorum. I. R D Graecos progredimur, illorumque varia nomina in meis ix dium producimus, quae Sepulcra vel res ad Sepulcra
pertinentes significant. Inter haec vas ipsum ossendimus voce expressum. Σορὼ autem est loculus, capulum, in quo defuncti geruntur. A qua voce Graeca non multum abest German. De σορα, Videatur Plutarch. Num. f. ΣΤ. LXX. In-
42쪽
tei p. Gen. L. 26. Luc. o I. I . Herodot. 2. 78. cons. Dieter. Aniatiq. N. T. fol. I7s. dc doct. Johann. Faes in animadvers. ad Gyrald. pag. m. 327. edit. Heimst. Angl. Francisic. Rous in Archaeolog. Attic. ritum hunc Graecis usitatum describens ita disierit: Thothe1 too him ad put him into a couch or bed, e X more inter opulentiores recepto, uti bene eX Syro explicat Gratius ad Luc. VII. confer. Baldum. Maia. pag. m. 622. vid. doct. Joh. Faesin animadvers. ad Gyrald. de vario sepeliendi ritu pag. m. 184. edit. Hel ad. Quem lectulum etiam Graeci vocabant λεκτρον , de qua re Martin. in L ic. Etymolog. videndum. Sic Homerus de Achiilis cadavere Odyss. 2 . vers 4 . Deposuimus in lectis expurgato corpore pulcro, Te scit. 5 Achilles. Et Iliad. 24. Pers. 7 7. Hectoris cadaver dicitur jacui sic cis in le-
II. Succedit κλι,11 , cujus mentionem facit Thucyd. lib. 2. bello Pelopones. qu92 mortuorum theca erat, teste cl. Salmasio in Lxercit. Plin. fol. m. 849. edit. Travect. ad Rhen. 1689. Ioseph. X v II. Antiq. IO. f. 6OO. cons. Tr. nostr. de luctu Graecor. pag. 83. Κλίνη autem lectus proprie erat, in quo reclinabantur recumbebant, ita Luc. v. 18. de Paralytico usurpatur jacente in lecto, ad quem locum Hieronym. Epist. 46. ad Ru . Iacebat quondam Paralyticus in lectulo, ti sic erat cunctis artubus dissolutus, ut nec pedes ad ingrediendum nec manus movere post et ad precandum, dc tamen profertur ab aliis , dc restituitur pristinae sanitati, ut portaret lectulum, qui dudum portabatur a lectulo. Unde etiam illi Clinici vocabantur, qui ob morbum in lecto baptizabantur. Hoc indicat C prian. lib. I v. Epist. v I I. quae ad Magnum pag. 2IO. vide de his pluribus disserentem Sulcerum in Observat. Sacr. pag. m. 69. cap. 3. Deinde λίνη etiam erat lectus, cui defunctus imponebatur: vid. Hirch- man. de funer. lib. 2. pag. IS9. III. De λαρνακι quoque apud Authores testimonia exhibentur, Thucyd. a. f. I 2O. B. De πυέλω Schild. in Sueton. 6. so. p. 633. Nonnunquam etiam mίελον veteres sarcophagum vel arcam
appellarunt, leue Iuvenale, qui de Alexandro ita: sui figulo postquam munitam intraverit urbem
Πυελον intelligit. Nam Graeci, qui corpora defunctorum non
43쪽
cremabant, condere ea soliti erant': λοις ex lapide ut plurimum factis, cui natura est corpora cito absumere. Talissus fuit lapis, quem σαμοφαγον propterea nuncuparunt. Plin. lib. 36. c. I 6. In Also Troadis Sarcophagus lapis fissili vena scinaditur: vid. cl. Salmas. Exercit. Plin. Diom. 847. Postea σαμο- φαγοι absolute dicti sunt quilibet mortuorum loculi, etiam si ex alia materia fierent: vid. Tr. nostr . de luctu sac. cap. VII. p. 86. ubi etiam de aliis nominibus Graecis fuse agitur, quae huc transscribere supervacaneum esse duximus. Plura qui legere desiderat de Sarcophago , evolvat animadvers in Gyrata. de vario sepeliendi ritu doct. Johan. Faes pag. m. 327. 328.
IV. Ad instrumenta, quae Vocantur, quarum meminit Thucyd. 2. f. IOO. has recenset doctisi'. Rirchmann s in Tract. de onerab. Roman. lib. 2. cap. IX. pag. m. I73. Varia enim erant instrumenta , quorum subsidio cadavera efferebantur. Inter quae recensentur Pheretra. Feretrum autem dicitur Graecis φερῖρον Φερετρον. Udor. Hispal. lib. 2 O. Origin. c. O. & vocatur instrumentum illud, quo mortui deferuntur. Nam cyί- ρετρον dicitur τῆ φέρειν i. e. ferendo: Vid. Martin. Lexic. an voce feretrum. Thomas de S. suercu φέρετρον a bier or cosm: aso that rubereon spolis diuere carried in triumpho ut spolia Ducis
suspensa, fabricato ad id feretro, gerens. Liv. Dicta vox a ferendo, quia in eo cadaver defunctum fertur, ut sepeliatur. Vel feretrum, quasi ferens atrum : clar. Salmas. in Exercit. Plin. fol. m. 8s9. & Latine capulus appellatur, quod super capita hominum feratur: cl. Gisberi. Cuper. obserPat. lib. 2. cap. 9 pag. m. 2Oq.
edit. Ultrserit. I 67O. ita: Dpulum , in quo mortui deferuntur. At Vero Non. Marcel. de propriet. serm. c. I. I 3. Capulum dicitur, quod aliquam rem in se capit. Nam Sarcophagum i. e. Sepulchrum veteres dici voluerunt, quod corpora capiat. Verum cl. Salmasius fol. m. 848. asserit, male prorsus dixistis Nonium. Melius glossarum veterum consarcinatores, qui rapulum aserunt esse, in quo mortui deferuntur, & cum rana scribi, ut distinguatur a capulo ensis, qui a capiendo dictus est, quod capiatur; at capulus mortuorum eX Graeco κα-αλGr quae praesepem dccpατνην significat. U. Feretra, quibus plebejorum cadavera deportabantur, San
dapila appellabantur. Fulgenr. libell. de prs. Ferm. ad Chalcidium
44쪽
Grammat. refert, quod Savdapilam antiqui appellari voluerint
feretrum mortuorum l. e. loculum, non in quo nobiliorum corpora, sed in quo plebejorum ec damnatorum cadavera portabantur, sicut Stesimbrotus Thasius de morte Pol'cratis Samiorum Regis scripsit: postquam de cruce depositus, Sandapila etiam deportatus est. Thomas de S. uercu Anglus hoc confirmat ita scribens: Sandapila a bier or cossin to bear the dead hodies of the poorer sort, or such as were ea ecuted, dicta vel a Sandalis
i. e. panno, quo operiebantur cadavera mortuorum. Martin.
refert ad Arab. ad sianad, fulcrum dc lm dapan, sepelire. Potius vero inquit a σανίδε dc quasi Sanidapala. Hinc Sandapila est σανιδοπυελ γε eX tabulis Vel asseribus compacta arca, in qua pauperum cadavera ad sepeliendum ejiciuntur sine ditiori apparatu. Graeci σύρους vocant, quas ligneas fuisse constat, probatur hoc ex Lexicographo vetustissimo Hesychio in Lex co Graeco fol. 42 I. inquiente : Κιβωτο , λαρναξ ἡ σόρ . Hebraei hujusmodi arcis quoque usos esse vel unus locus Genes L. 28. demonstrare satis est: Mortuus est itaque Ioseph -- ct positus esti XI in arca in Miseraim. Hic sane Hebraei multa fabulantur de arca Iosephi, de qua fuse egit cl. Carpetov. in dissert. de sepultura Ioseph. g. Xvi. C etanus Scripturae interpres egregius thecam
marmoream interpretatur. Huic tamen contradicit Pererius
Comment. in h. l. ligneam defendendo, quo scit. cum opus esset, minori labore majorique facilitate, quocunque libitum es.set, transportari posset. Et haec sententia probabilior videtur illorum sententia, qui aut marmoream, aut ferream, aut plumbeam vel alius metalli fuisse fingunt. Patet hoc ex Evangelio Dom. xv I . post Trinitatis ubi haec eXtant: Καὶ ηιατο το σοροι. Luther. Er trat 1in tui nit grot heia Sardiani scit. arcam ligneam. Unde σοροπηγοὶ dicti Sandapilarii, qui arcas illas ligneas de sandapilas compingebant: Vid. Nicorch. lib. 2. Antho VI. Locus dicitur Matth. XXI II. 29. ubi Christus ad Pharis os: Vae vobis Scribae ct Pharisaei hypocrita, qui adificatis τ9ς
ταφους π Sepulcra Prophetarum. Nomen autem ταφος, quod ab derivari est notissimum, proprie Sepulchrum redditur, in quo significatu nihil frequentius apud Scriptores. Θαπτω est sepelio , humo ; proprie in terram recondo mortuum: vid. Disterici
45쪽
Disterici Antiq. Bibl. fol. m. 367. Alias ambigua vox est & πολυ - , cum propter Verbi, a quo originem ducit, multiplices usus ac potestates, tum alias etiam causas. Geographis enim eo nomine venit insula quaedam in mari Ionio sita. Unde ita
Celebrantur in Scriptis veterum, qui eandem inhabi-zarunt, λης αὶ Ταφιοι , de quibus idem i. c. τὰ Ταφίους Υηλεύρας φασὶ καλεῖα confer. etiam Hesychius in LeXic.) κλη-
Θῆναι δε αυτους Ταφίους τινος βασιλεως. Meminit eorundem quoque Geograph. l. IO. Insulam Τάφον postea πολεων fol. 6 2. Ed. noν. Cujus vero num praeter eum dc alii meminerint, non constare sibi scribit in notis Thomas de
VII. Porro τάῖ', quod e I ωνικῆ π ςοιχύων factum docet Eustathius ad Homeri Odras. ω. idem est, quod ia πληξις. quam Aristoteles per υπερς λουσομ Θαυμ α πιοτν α definivit, quo de videatur Pricaeus in Matth. EZustr. fol. 8 I. Ita Homerus Odrss. ω. Τάφος si ἔκατον , qui id primitivo Θάπτειν frequenter pro cμπλήτια usus est. Suidas in Lexic. pag. 874. Τάφος ' τοις Θυταις σημεῖον dici scribit. Nonnunquam πε- es yειπνον, quod juXta Auctorem Elymologici in genere est , ἐπὶ τοῖς Θανῆ γενομενη ἐςωσις, non praecise illud epulum, quod post sepulturam celebratur, ut exesimat celeb. Daniel Fesset. in Advers. Sucr. L. I. c. I 2. pag. m. 69. appellatur τά p , cujus exemplum iterum suppeditat Homerus, qui Iliad. 1lὸ vers. 29. describens convivium sepulchrale Patroclo nondum sepulto agitatum ait: αυτὰρ ο τοῖσι τάφον μενοεικεα δαῖ- , ad quem locum notanda sunt verba Eustathii, quae cum huc apprime faciant dc alias quoque ζ τάφου significationes sistant, placet integra ex ejusdem Homer. περεδολαῖς fol. I 28 F. transscriberer Ταφρο ου κατά τινας ο si τὸ ταφῆναί τινα , αλλ' α- πλόος ο ἐπὶ νεκρω επὶ--π- εσπέρον γενόμεν' νυν f δορπν
46쪽
verbis repetit mavorinus i. c. Nec omittendum, interdum vocem ταφ di ad os vel ventrem transferri ab Auctoribus, quod in Comment. de Fun. observavit Iohannes Meusus. VIII. Sed & Vultures di nos olim τάφους constat ex Hermogenis libro . a ἰδέων cap. ST tr invo a quo non multum abit, quod e Luciano ἔμι υχον τινα ταφον hominem v cari nihil agentem vitaque indignum adnotavit Erasm. in Chiliad. Quae vero traditae significationes omnes a genuina illa dc praesenti, quem expendamus, loco descendunt, quatenus scit. τῶ p denotat τμον το σωμα ἔ τε Θ νηκότ et μεχοντα, ut alibi scribit Phavorinas. hinc est locus ubi cadaver conditur: vid.
Cl. Carol. Oritob. dissert. de Sepulcro Christi l. 3. dc haec significatio est hujus loci.
IX. Vocatur etiam μνημεῖον Matth. VIII. 28. XX PII. 27. XXVII. y2. F3. Luc. XI. 47. v. 28. Apud Matthaeum haec leguntur verba: occurrunt ei duo daemoniaci π μνημειων C monumentis prodeuntes. Clarius locuS Matth. cap. XXVI I. 6O. PO-suitque ὀν τω μνημειαν in monumento suo: Vid. mala. Comment
an L Ita, Sepulcbrum, XXIII. F3. Ut μνῆμα dicitur Sepulchrum, sic signum, de eodem eX eo, quod signatis notis, quae publicae vocantur, ostenderet humati corporis nomen & situm ; quia signum erat depositi corporis. Sic Atticos Vocasse τὰ μνηματοι Suidas notavit. Apud Homerum bis hoc hemistichion obvenit: in . Mνῆμοι Assit. II. 29. Ilis lud Sepulchrum patefecit wrcanus& inde sustulit talenta 3Ooo. Vid. Reisiner. Ierusalem 1. 2. c. II . p. 76. 77. Mνημῶον Monumentum. Id quo nobis res aliqua in memoriam revocatur. Re- stringitur ad Sepulchrum Luc. X i. 47. quomodo etiam μνῆμα. Nam & mortuorum memoriam in posteritatem sex vare volumus. Nam μνηματοι ad memoriam posteritatiS οἰκωδομουνται. Ut Gracis vcX μνημεῖον est id, quod recordari facit,mahli μνημο υνον, & specie Sepulchrum Sic ic Latinis Monumentum est, quod memoriae servandae gratia extat, ait Uus D. lib. II. tit. 7. l. 2. In quod si corpus & reliquiae inferantur, fiet Sepulchrum. Neque semper ubi mortui causa factum m
47쪽
numentum, ibi significatur esse hominem sepultum, ait Festus: vid. Lexic. Jurid. nam& Κενοτάφιοι dabantur, de quibus fuse
egimus in Tract. de ianiti Graecorum. X. Mνη λεῖον Matth XXVI I. F2. s3. legiturr Et monumenta μνη λεια aperta sunt. Et egressi - π μνημειων eX monumentis:
vid. Comment. Balduis. Malal ex mi O, pag. m. 336. Inter prodigia, quae Vespasiani mortem antecesserunt, recenset xlphidi. p. 323. quod monumentum Augusti sua sponte apertum fuerit, B το μνημειον το Aυγήςου τοματον ἀνοιηθέν. Christo resuria gente multi surrexere e Sepulchris & reviXere ex morte. δε-venc. lib. 4. col. I9. Tum veterum monumenta virum patuere repulsis Obicibus, vivaque animae per membra reversa
Et visum passe populi, per moenia late
Sic Mνημειον Ioh. XX. 6. eXtat. Simon Petrus εἰσῆ ιεν ευ το μνημεῖον. Ex quibus satis patet Hwεiον fuisse locum ubi cadavera sepulta. Mνημειον Thucyd. libr. v. ubi de honoribus Brasida
pergit, di-οιντο δε τω ονοματι οἰ -1τορες ε ὶ τοι pis. Καὶ ἔ εργου.8, ο προγρι ατ , ου μνημονευειτο αν τις. Quae. Budaus, suppresso nomine , in suum Lexicon Graecum transtulit. HUrchius in Lexico suo DLFI 8. Mνῆμα , Mν μεῖον , Mν μοσυνον, A νάθημα, Ταφν. Mνῆμα habetur apud Dionem Cassum. Apud Aristotelem lib. I. Rhetor. cap. v. g. 26. μνῆμαι eXstat, Muretus Inserenptiones transtulit. Sed judicio B. Christophori Schraderi Praee- ploras quondam in Alma Iulia post fata etiam venerandi in eleganistissimo Commentario ad hunc locum pag. F3. rectius Hermolaus, Victorius, Sigonius, Majoragius verterint, MONUMENTA. Apud Patres Mνῆ m sunt memoriae, exequiae: vid. Suicer. Thosaur. pari. Σ. fol. m. 372. ubi plura.
XI. Occurrunt apud Euangelistas in hac re peculiaria Epitheta , ut ταφ Matth. XXIII. 27. Sepulcrum dein albatum , ubi secundum Phavorinum το κονιῶν est το τιτάνειος τινα τοῖχον. Ita hanc vocem Interpretes, quos consulere licuit, reddiderunt r& Vsostomo in h. l. τάφοι κεκονιαμένοι sunt
48쪽
qui similes sis sepulchris calce obducitis. Significat enim induxit tectorium calce, descenditque inde nomen quod facobus Estais in Ior Lexic. Syr. Arab. Hu. eXponit per caementum apud Ludovic. de Dieu in Matth. pag. Iz3. Syriacae versioni respondet Arab. Nam dc Arabs eadem utitur Voce vertens T A D. l . vid. Eduard Pococ in not. ad Port. Mos
pag. 82. Hotting. Cipp. Hebr. pag. I I. AEthiops uti Magnis Iob. Ludolph in Lexic. ε Ethiop. Sepulcra Dpsata , Dpso obducita reddit. Perantiquum enim dc frequentem fuisse AEthiopibus usum G psi
docet Herodotus lib. 3. histor. fol. IO8. edit. Graec. confer. xirch- man. de funer. pag. m. 6F. edit. Erunsvic. 166 I. Auctor versionis
Hebr. in Matth. habet nua ad n ap secutus forte Uulgatam, quae dealbandi vocabulum adhibet. Melius vim vocis expressistet, si reddidisset mu do ni ap Sepulchra calce obducta, vel Nda nurarin
XII. Hebraeos autem calce antiquitus notasse Sepulchra, insigne & prorsus luculentum testimonium exhibet Agischnah. Cod. Maasur Scheni c. v. A. I. fol. 2. cujus eX scribendi labore, cum in notis ad Portam Mosis pag. 8 I. idem recitet cl. Eduard Pococ . & doct. Iohannes Lightoot in hor. Talmud. facile supersedere possemus, nisi illud ipsum repetitum dc dilucidius explicatum deprehendi siemus in Gemar. Babrion. Codic. Bava ma cap. VI I .fol. V . I. C qua illud una cum inserta Gemaristarum commentatione adduxisse non pigebit, quae ad mentem Tal mudistarum ita reddimus: Exstat traditio: Vineam anni quarti notabant glebis terra. Signabant nimirum eam tanquam terram. Cur adhibuerunt terram ' et ii ex ea commodum aliquod percipiebatur , Gloss. alio tempore inferendo, arando &C.) ita etiam ex hac vinea. Post fastam enim redemptionem inceperunt eam in suos usus convertere. Praputiarum autem non testa sedὶ argilla e qua vasa testacea formant, ut habet Gloss. ad Maasur Scheni, signabant, cum responderet argilla. Cur autem usurparunt argillam ' Est illa nullius usus, consita enim nihil producit. Id. Glosi . ad Maasi Schen. ita etiam ex hac vinea nulla utilitas percipiebatur. Loca vero SFulchrorum calce notabant , quoniam alba est instar ossium,
49쪽
ideo humectabant eam ct effundebant ut eo magis albesceret. Ex
eodem fonte sine dubio promanavit Glog Rabchii, quae cum ad
confirmandum hunc ritum insigniter faciat, uti verbis Mischia. ni pri nR Cod. Asoed. ton. cap. I. fol. I. subne Xa est, hic apponetur: δεο 2 mPx Irm n apri 'an o tam π: CIO, nn n 'bam Solebant Sepulcra calce notare, quia alba es instar lium, ne, qui oblationes comedebant , illuc accederent. Addemus verba Rambam, quae ad illustrandum similem locum Misechnae in Cod Sche ac fol. I. profert, prout ea CX Arabica in Hcbraeam translata linguam a R. Iosepho Ben Isaac, ben Alphaal habemus, Signabant Sepulcra hoc pacto, visitabant singula, cr quando inveniebant aliquod ab aqua dirutum, signo videlicet, quod super Sepulchrum exstructum erat, abolito, Anabant, ct denuo restaurabant illud, immunditiei notus manifes que seret, C sacerdotes ab eodem recederent. Est autem illud jam pridem expia natum, quod signum sepulchrale Calce seri consueverit. XIII. Apud Lucam cap. XI. vers. - . OccUrrunt λαλ1λα monumenta quae non apparent, seu ut e thiops optime reddit: Sepulcra qua non sunt signata, quae facile pollutionem afferre poterant. Hinc ex Gemaristarum sententia in Od. AIoed. t. Non
signabant calce, quae manifesta erant; cum perspectismimum omnibus esset latere ibi immunditiem) sed dubia, ubi quis ignoraret, an immundities lateret. Notandum autem hoc in loco, quod Christus jubeat, ut sibi omnes a Pharisaeis caverent, qui essent instar Sepulchrorum non signatorum. Apud Matthom comparabantur Sepulcris apparentibus, hic vero Sepulcris non apparentibus. Proinde apud Matthaeum apertius notatur sanctitatis eXterna simulatio, praeter interiorem immunditiem. Quamquam utrumque hic satis etiam significatur; parabola quidem simili, sed non eadem. Erit tamen eadem parabola, sed expressius apud Aratthaum posita, si locus hic Lucae sic intelligatur. Estis monumenta quae non apparent, hoc est, quorum interior pars non est conspicua, dc homines supra ambulantes nesciunt, quid illa intus habeant. Atque hunc in modum magis intelligendum putamus, quod verisimile sit, Lucam eadem cum Matthaeo dicere voluisse; & sic plerique. Nobis autem aliter de loco hoc videtur. γην - , nihil este
Hellenistis aliud quam infinita loca testantur: quod mo-
50쪽
do τάφον, modo ταφην, modo μνημεῖον reddiderunt. Dicit ergo: Nihil aliud hypocrisas eos esse, quam Sepulchra αδηλα, h. e. aperta dc fallacia, quae cum damno suo homines calca. rent, quod qui propius accederent teterrimo odore assiigereniatur confer. Heins in h. l. Sunt ergo Sepulchra non signata, quae facile nocumentum affcrre possunt, & a quibus non tam facile quis cavere possit, quam a signatis. XIV. In Matthaei cap. XXV D . 6O. additur epithetum καινονρι μῆον Pmprium Sepulcrum, quod quis pro se & familia sua exstrui curavit. Ita dc Iosephus Sepulcrum sibi proprium p
raverat, ut haberet Hierololymis advena ubi cum suis post fata conditus quiesceret. Josephus ergo fati non minus memor sui, maturius ae dormitorio cogitavit, utque tanto frequentius
memor esset mortis: confer. Schmid. in h. l. apud Lucam cap. XXIII. 3 3. 3wvῆμα λαξευτον Vocatur: Vid. not. CX Casasb. apud
Balduis. Matium pag. 783. confer. Erasm. in h. l. Et ita etiam Epitheta paucis perlustravimus. XV. Sunt etiam aliqui, qui quaerunt, an dictione αδου a sacris Scriptoribus indicetur Sepulchrum ξ Balduinus Mutius in anis
notat. ad Act. cap. 2. v. 827. de Sepulcro eXplicat, ita differens rvocabulum in hoc loco accipiendum pro Sepulcro: videlisistam in h. L Ita etiam Johannes Drusius in h. locum scribit, afferens: Inepte faciunt, qui hunc locum aliter enarrant, quam ct Sepulcro. Verum nos dicimus, quod quemadmodum proprie de Sepulcro non accipitur, ita αδει non Sepulcrum deinnotet. Sciendum igitur est, quod αεις Graecis nihil aliud sit in genere, quam obscurus, absconditus, & ab omni humano consortio remotus quidam locus, vel rectius, satus ille, qui excipit mortem, sive is refrigerii dc quietis, si ve cruciatuum sit plenus. Hoc sensu Theognis in sententiis vers. Ioo7. scribit:
suam felix, beatus ct fortunatus est, qui fluis ignarus Certaminum, in inferni domum obscuram dessenderit. h. e. in statum defunctorum pervenerit. Et vers. Σε .