장음표시 사용
201쪽
ιο DIAT R. DE AMOENITAT. HISTORI C.
nis se protulerunt, ex quibus decem illi clarissimum a se dederunt nomen, Antiphon quippe, - Andocides, Lasias, b.crates, baeus, lacurgus, Demosthenes, Aeshines, inperides & DinarchuK. eX quo praecia eloquentiae studio incensa, ab Atheniensibus est elaborata dicendi
vis atque copia, qua in urbe primum se orator extulit , primumque etiam monimentis & litteris oratio est coepta mandari, teste CICERONE. y quod ad exercitia adtinet, quibus Cicero dicit se exercitatum fuisse apud Demetrium Syrum, fuerunt illa procul dubio declamationes graeca lingua, prout Varia ratione veteres exercebant ingenia arte ac facultate dicendi, ac modo in argumentis ethicis, quae dicebantur ; modo historiarum, quum aliquid
laudarent aut vituperarent; modo fictis controuersiis, quas LACTANTI vs exercitationem Actarum litium eleganter dicit, versabantur. ante omnia viguerunt declamatio nes, quae erant exercitia maiorum ac prouectiorum, quas adpellat PLUTARCHVS σο φροεικὼς μελεταμ, DIONYSIvs HaliParnassenses γυμνα -- τε υς οἰ- ριατα τῆς PRISCIANVS certamina rhetorica ; GEMLivs decursus ludicros linulacra praetiorum voluptuaria; QVI NTILIANus pugnaesimulacra forensium actionum meditationem, cosiatiorum iudiciorumque imaginem. vetustioribus temporibus & longe ante Gorgiam Leontinumgrieci locos quosdam communes inter orato Tiae exercitia posuerunt, quod & ante tempora Ciceronis apud romanos in usu fuisse, ipse teristis est Cicero. agebant quippe de virtuti-
202쪽
bus, vitiis, paupertate, eXilio, Vita, morte, agricultura , re militari, religione, caelo, bello,
g. VII. Ad ipsos praeceptores ac magistros,
quibus CICERO Athenis usus. est, nos Conuertamus. Primus, cuius facit ipse Cic Enomentionem, est ANTIOCHus Ascalonita
Aristi frater, Philonis auditor quiue circa, Olymp. CLXX v. ingenio inluxit. Ascalonita dicitur ab Ascalone Idumaeae seu Philistaeae v be, quae magis versus septentrionem, sita Ga
lan urbs Sirriae dicta a fratre Tantali. incola
Ascalonita nuncupatur, confer CELLARIUM R&ΗADR. RELANDv M. quintae academiae auctorem fuisse ANTIO c HVM, tradit SEX-τvs EMPIRICVs; sicut autem quarta academia a tertia & secunda in eo differebat, quod multa probabili, quaedam autem certa ratione cognosci posse, credebat; sic ultima leu quinta cum prima vel veteri plane conspirabat: quibus de causis CICERO ' nominat Anti Ocnum hunc veteris academiae nobili unum sprudenti fimum philosophum. Verum, quam uis innumero fuerit academicorum; doctrinis tamen stoicorum erat addictissimus, teste CICERONE, qui dicit: S Antiochus adpellatur academicus: erat quidem diperpauca mutauisset,germanissimus stoicis. quumque in academia vetere non eos 1olos numerauerit, qui academici vocantur, Speusippum, Xenocratem, Polemonem, Crantorem ceterosque; sed etiam
203쪽
eripateticos veteres, quorum princeps Arioteles eodem CICERONE auctore; nandissicile est iudicare, cur Antiocho stoici eum peripateticis re concinere Viderentur, verbis discrepare , ut cic ERO ait: conser
BRICI VM. ' Cicero igitur, quum Athenis musas suas coleret, huius quoque Antiochi institutione philosophica ornauit se, cuius copia& lepore dicendi delectatus quidem est, α δ' εν
τοῖς δογμασιν ἐνεωτέριω, ουκ ἐπανων, quae vero in doctrinis ipsis ab eo sunt nouata, minime probara , auctore PLUTARCHO. s sequitur V E- No Epicureus, etiam Ciceronis magister. plures fuerunt Ze nra, quorum quindecim recenset Io. IONSIVS.&AEGIDIvs MEN GIus 7 praeter octo Zenones a LAERTIO commemoratos, adhuc alios addit. num Vero hie Zeno Ciceronis praeceptor idem sit cum illo, cuius DIOGENEs LAERTIVs 3 mentionem facit, quod fuerit Dδων- το γενος ψι
φης, Sidoneus genere philosophus Epicureus sensu s elocutione elarus atque apertus; qui ue alio loco ν ἀκροατει πολυγραφος
ἀνήρ, Mobodori auditor, qui plurima ueribit,
ab eo dicitur, dispiciendum est. io Ns Ius dicto loco eosdem facit; seiungit vero illos, Veluti diuersos IO. ALBERT. FABRICIVS ita ut Zeno Epicureus, Ciceronis magister im
204쪽
nior ipsi videatur Zenone Sidoneo,quippe qui
Apollodorum. audiuerit, Epicuro non multo iuniorem. summa quaestionis in eo posita est, . t in aetatem Apollodori, qua vixerit florueritque, inquiramus., quam &in Epicuri tempora incidisse, haud latis firma. negari potest
testatur, quod ab Epicuro octoginta minis fue- Titςmtus; Epicurus vero natus est Olympiade C i X. & interju anno Ii. Gympiad. cxxv O. siligitur Ponamus, Zenonem, Apollodori auditorem eundem esse Zenopem praeceptorem Ciceronisi qui illum senem Athenis audivit Olympiade C LX X v. tractus sane temporiS in- iter Apollodori ac Zenonis Ciceronis magistri aetatem nimis esset longus, adeo ut hic Zetib Apollodorum minus audire potuerit: quibus
Apollodorum rectius resert ad Epicuri aetatem, quam IO. IONsivs 3 ad Zenonis illius Ciceronis magistri tempus. equidem sunt argumenta, lassi sententiae huic pollunt oppo- ni, Prαcipue quum CICERO ' dicit: Zeno quidem non eos Hlum, qui tum erant Apollodorum S um, ceterosAgebat maledictis ;fMSocratem ipsi pareutem phiin phiae, latino ver- ιο ytens, scurram isticomtuisse ricebat: quae verba quum sine dubio de Zenone, Ciceronis magistro intelligenda sint alis declarent, quod
ipsus aetate clarus fuerit Apollodorus, quo niam ipsum Cicero inter eos reserat, qui tum, Zenonis quippe tempore, suerint. at Vero ide eo taceamus, quod locus hic male sit sanus;
205쪽
ex verbis his Ciceronis: non eosolum, qui tum erant, Apollodorum, non colligi posse videtur, quod Apollodorus aequalis fuerit aetate Zen ni: adhuc plures sunt Apollodori, quibus Verius Apollodorus Ephilius ex schola voicorumheic intelligitur, siue dicas nomen ipsius 'o Iodori Sylli fuisse, siue adfirmes, quod Cicero respiciat Θllum Pythagoraeum. cuius meminitIAM BLICHIVs. praeter haec dicunt, CICE-ν o Ν E M scribere, dixisse Zenonem. praeceptorem ipsus distincte,grauiter, ornate, quam
virtutem DIOGENEM quoque LAERTIVM
in Zenone, Apollodori auditore laudare, ut subinde pateat dilucide, non diuersos esse Zenones. sed argumentum hoc non magna probandi facultate valere, suisque cognoscere potest, qui cogitet, dotes ingenii ac facundiae non soli cuidam proprias, sed & alios illarum esse capaces. est itaque Zeno iunior, quem Athenis Cicero cum Attico diligenter aualuit, uti ipse testatur: 3 nis mihi Phaedrum,inquam, mentitum, aut Zenonem putas squorum virumque audiui, quum mihi nihil sane praeter δε-- litatem probarent) omnes mshi Epicurisententis satis notae sunt: atque eos, quos nominaui, cum Attico no o frequenter sudiui, quum
miraretur iste quidem utrumque, Phaedrum a tem etiam amaret: quotidieque inter nos ea, quae audiebamus, conferebamuae: neque erat
unquam controuersia, quid ego intestigerem, eae quid probarem. item: ' Zenonem,quem Philo noster cor haeum adpellare Epicureorum flebat, quum Athenis essem, audiebam frequen-
206쪽
RT CICER. PEREGRIN. COLLE C T 1 f. tri
stis s quidem istis aut Dre Philone: credo, ut Deilius is ficarem, quam tua bene re uexeu tur, quum a principe Epicureorum accepissem, quemadmodum diceretur. tertius ex Cicero nis praeceptori Dus Phaedrus Atheniensis est, etiam Epicureus philosophus, cuius ipse Cicero passim meminit ipsumque praedicat, uti dicitur vir bonus syuauis oe ossiciosus: ac fatetur, se unice diligere Phaedrum S item Plia dro nihil esse elegantius, nihil humanius. su cessit ei Patro, ouem Cicero commendat Memmio. ' at de Demetrio Syro, cui dicendi magistro Cicero Athenis deditus fuit, veterum monimenta nihil produnt, cuius memoria facile potuisset oblitterari, nisi eam con
g. VIII. Postquam Cicero Athenis princilies philosophiae & dicendi facultate excelentes viros audiuerat, totam peragrauit
Asiam, in qua plura fuerunt litterarum, domiωeilia. namque ibi deprehendimus Mit lenen, studiis disciplinarum & sapientiae inclitum oraculum, ubi M. Claudius Marcesius, quum bello eluili partes Pompeii secutus, eo deuicto, Caesarem suum inimicum metueret, incultura bonarum artium tempore hoc ViXit tranquille, vide s ENECA M. M Tarsi, quam apostolus p A v L v s Tarsensis --ασημον πολιν, nobiliis mam urbem Cilicia adpellat, quaeue Io-
Uemo hius re metropolis est, philosophorum& artium ad humanitatem pertinentium cla-
207쪽
tissima fuit schola, quam romani. quamuis non tanta multitudine quoque frequentarunt. Vt enim eX Veserum monimentis cognoscimus, Tarsenses studia rerum philosophicarum & Optimarum artium 1 umma industria prosecuti sunt, quas ita coluerunt,
AΘηνας ηα Aλεξανδρειαν, ut Athenas N AD-xandriam sius eraverint. sunt adhuc in Asia loci alii celebres propter doctrinae studia, Oidus quippe rbs Cariae, gnem Lydiae,Antiochia Syriae,υRMdiu inprimis, quae inter Asiaticas scholas palmam modestioris tenuit eloquentiae. inter alia vero artium studia, quibus se tradebant Ailatici, eloquentia praecipue fuit, quae ut semel ex Pireaeo, Athenarum Poriqeuecta est; omnes peragrauit insulas, auctore
clCERONE. y at vero notant veteres discrimen inter Amticos, Atticos & Rhodios orato-xes, ita, ut Maticum dicendi genus fuerit amplum, copiosum, tumidum Atticum, Pressus Asiatico, nec vero concisum; Rhodiuga medium inter Asiaticum & Atticum. Asiatici oratores, inquit CICERO, i uov contemvendi quidem nec celeritate . nec copia, sed paraιmpressis nimis redundantes. ilihodi auiores σAtticor inu smiliores: & Qv INTILIANVs Aetici limati quidem S emuncti nibis inane aut reaeundans ferebant. Asano gens tumidior alioquin s iactantior vaniore etiam dicen igloria iustata est. tertium mox, qui haec diviae hant, adirce nigenus Rhodiam quod vetat medium e se, atque ex utroque misum votaut'
208쪽
EI CICER. PEREGRIN. COLLECTI s. I87 confer GER H. Io. vos Si V M. nec tamen nuti
lum inter Asaticos discrimen erat, quam sententiam satis confirmat CICERO, qui Inhntionein habet duorum Asiaticae dictionis gene rum, quando dicit: genera autem Miaticae dictionis duo unt, unum siententiosum s argutum, sententiis non tam grauibus is seueris, quam concinuiues is: qualis in bisoria rimaeus; in dicendo autem sueris nobis Hierocles Alabandeus, magis etiam Menecles frater eius fuit: quorum utriusque orationes sunt tu primis, ut Asiatico in genere laudabius. aliud autem genu. est, non ςam sententiis frequentatum, quam verbis volucre atque incitatum: quali est nunς
Asa tota, nec sumine solum orationis ,sed e iam exoroatio s faceto aere verborum: issquo fuit Aeschylus Oilluc, s mem aequalis Milesius Aeschines. in iis erat admirabilis ora
tionis cursus, urvata covcinnitas non erat; quae
verba penitus inspiciamus. notat quippe Cicero in oratoribus Asiaticis duo genera oraetionis, quorum alterum sit concinnum; alte. Tum Vero copiosum atque elegans; ex quibus
satis adparet, quod Asiatici vigore ingenii. cuius maxima vis invenusta luauique dicendi s cultate. est. floruerint, quod si spectemus ambitum periodorum, quibus oratio ad leges artis
Composita tenetur, non unam prae se serunt f Ciem, quarum aliae circumductae sunt ac copiose; aliae concisae&concinnae, aliae Vero mixta quae neque adeo amplae, neque breuiores eXsistunt. quod ad concinnum adtinet sermonem, in cognoscenda ipsius indole duci inprimis obseruari debent, partim illius ambitus,
209쪽
qui breuis est ac concisus nec verba admittit, nisi quae sentiai principali exprimendo maXime sunt necesiaria; partim dictiones, formulae, sententiae, quarum proprium est,ut sint magno significationis pondere; ut cogitationes mentis cum adsectibus animi coniunctas exprimant, utque interdum quandam argutiarum venustatem secum ducant. at vero &. maxima huiusmodi dicendi generis elegantia posita est in coniunctione verborum. sente tiarum, quae talis esse debet, vi aurium dela etantem sensum atque suavem essiciant sonum, quo spectant Ciceronis verba: datur etiam v xia concinnitati sententiarum ret arguti certique s circumscripti verborum ambitus conceduntur : de inaestriaque non ex in iis; sed aperte ac palam elaboratur, ut verba verbis quasi demensa sparia respondeant, ut crebro
conferantur pugnantia, cυmparenturque co traria: ut pariter extrema terminenturi
eundemque referant in eadendo sonum: δ &alibi dicit: formae vero quaedam junt orationis, in quibus ea concinnitas inest, visequatur numerus necessaris. nam suum aut par pari refertur, aut contrarium contrario προ-
nitur , aut quae fimiliter ea n verba, verbis comparantur: quidquid ita concluditur plerumque fit, ut numerose cadat. etenim suauis
in oratione concinna αρμοέας princeps fundamentum ponunt in votiret, παοισωσει &παψαμοια eres. Primum genus est ANTIΘΕΣΙΣ . iaest oppositio, quum modo illud, quod proprie contrarium est, contra ponatur, Verbi gratia, eloquentia obmutuit, apud CICERONEM 3
210쪽
EX CICER. PEREGRIN. COLLECTIS. I 89
cum ratisve in nit apud TERENT iv M. modo vero & id, quod speciem habet contrarii, quo pertinent, Vti dicuntur, priuantia e. g. xii cum est bonum scientia; malum contra vvl- cum es insitia; contradicentia, V. gi e meoru esi non vivere quam vivere: Confer Q V l N-TILIANUM. secundum genus est ΠΑΡlΣΩΣΙΣ, quum Voces integraeque locutiones nullo coniunctae vinculo tuis interuallis distinguuntur; & tertium ΠΑΡΟMΟΙΩΣΙΣ, hoe est similitudo litterarum & vocum, quo de argumento conserri potest C. G. scΗwAR-τgius 3 huiusmoui igitur dicendi morem Asiaticos oratores obseruasse, Profitetur CICERO, qui autem in eo contra artem interdum
peccabant, quod perpetuas phrases & figuras habuerint prodigiosas & procul arcessitas, nec
vim sententiarum rite temperata oratione conseruauerint. quo in genere multi Veterum sophistarum a regulis verae eloquentiae discesserunt, quoniam Ornamenta, &quae oratio isnem reddunt concinnam eamque inlustrant,
ubique a illibere studebant, 1ed re ipsa ista
con1cctabantur immodice, nec usum illorum temperabant cum iudicio. tale sententiosiim& argutum dictionis genus 1ectatus est T 1-M A E V S, teste CICERONE, qui TI MAEO Pythagorico philosopho iunior, Andromachi filius, domo Siculus, quiue litteris historiatum inluxit, de quibus C. i. V o s s I v s videri potest. de eloquentia ipsius CICERO alio loco ita disierit: minimus horum omniam Iram e