Jacobi Vanierii é Societate Jesu, opuscula

61쪽

ECLOGA SEPTIMA.

Officia erga amicum levem & ab amicitia discedentem.

M o P s v S. V Nanimes vixere diu cuin Daphnide Mopsus et Par erat his aetas, paribusque exercita curis Vita per umbrosas ibat laetissinia valles. ManE pecus stabulis prima cum luce reclusis Roscida ducebant ad pascua , quaeque per artus Insinuant sese blando dulcissima sensu Frigora captabant & Oves oviumque magistri. Sole sub ardenti cum jam grex languidus aestu Colligeret sese pressum conjunctus in orbem, Carpetet aut sparsim summas ignavius herbas,

. Fervida mutabant nemorosis arva tenebris ιEt viridi Quercus sub tegmine carmen agresti Vel modulabantur calamo, vel fessa sopori Membra dabant. Utriusque canes per opaea vagantem Communi statione gregem servare solebant. Hos quoque jam longus conjunxerat usus , herisquet Certabant th amore suis: nee seria morsu

Bella lacessebant , facto lichi impete, collum

62쪽

De Amie iaAlter In alterius ficta eolluderet ira. - '

Vix proprias & pastor Oves, dominumque vieissim Vix norat grex ipse suum: discrimine nullo Alter ab alterius mollem vel ovilibiis Agnum Vel nigeiun lacu bospitibus ponebat amicis.

Nec commune pecus tantis. sed βc abdita mentis Consilia & sensius imo sub corde repostos Communes habuere I graves audire parati: Inque vicem nudo depr*mere pectore curas, Atque per haec fidae commercia mentis , opumque Auxilia, rebus magis exultare secundis,

Adugrsisque dylere minus , rurique quieto Nuti a selices per gaudia condere soles. Nulla per. aestivos fuerat sibi visa calores Longior ire dies; nullum tristissima casum Vita tulli, qui non mitesceret illico blandis Alloquii vicibus : sortunae nulla faventis Munera contigerant , comiti quae cognita fido Non magis afficerent: amor hein 3 pastoribus ipsis

Notior emoritur: , multos connexa per annOSVinculai rumpuntur. quid jam speremus amantes.

Primus amicitiam, ecepit dissolvere Daphnis 3 Ignarumque rei Mopsum vitare, nec ultra Quidquam dulce loqui, si forte occurreret illi: t Effugiebat enim veteri loca nota sodali, Atque reposcentes socium balatibus agmen Daphnis oves alio procul incomitatus agebat.

63쪽

Eelua VII. Exedulus aeeusat fortunam Mopsus : inanes incemulat causas nullamque intelligit iram. Ae certis ubi consiliis animoque volenti Daphnin abesse videt; turbatus vulnere mentis , Haeret . & amb uis anceps affectibus etrat. Ac vesuri paribus pugnans cum viribus Austet Concurrit' Boreae , dubium cui pareat aequor , Fexvet aquis , ita 'nunc odiis', nunc ruisus amore Fluctuat , & ponit Mopsus positasque resumit Spes animo , premiturque iterum formidinis aestu i

Accenditque suas ; quas ante represserat iras. Vicit 'amor tandem , Daphninque absoluit i opaeas' Mentis inops valles Mopsus sylvasque 'peragrat, Et notos inflat calamos, dc Daphnida clamat I

Nec calamis nec voce potest revocare fugacem:

Hune adit , ti timido blandus sermone laeessens, Hortatur fari se usque aperire latentes , Egerere M taeitos aegro de corde dolores. Quaesitas odii ea ἡsas i silet ille i tenaxque Consilii, v x pauca refert ; fingensque voeati Se procul e trantis vaga post vestigia Capri, Terga dat, & pieta sug t intractabilis ore. Mopsus ubi lacrymas questusque effudit aeerbos Nec potuit prisco submittere Daphnin amori, - 'Sanior ipse suum neque vincere a tristibus aeger Se nemorum recipit latebris i tu, tuque' dolorem

Axaturans amat amisso pro Daphnide Aetus.

64쪽

ής. Amis sa Ac velut assiduos, erepto compare , Τurtut Exercet gemitus , attentas Aucupi S aures Nil metuens r neque enim refert dolor altus an Auceps Eripiant, quam mπstus avet deponere vitam.

Sie dolet , & lacrymis aeger jejunia paseens, Mopsus oves macie informes, informior ipse , 'Auspieiis sinit ixe suis , rupesque per alt/s Desertosque locos nullo custode vagari. Saepe volens memori de corde revellere Daphnini Riparumque toros linquit, veteresque recessus , Qtaque suo dulces Dexant cum Daphnide valles rCaetera cum fugiat, sesie non effugit unum; Et licEt abraso Salicum de cortice tollat,

Non abolere potest infixum pectore Daphnin, H e vocat , & justis quos respondisse querelis

Credidit, exoxat montes ut Daphnida renant a Daphnidis at nomen reddunt, non Daphnida munies. Has inter curas , & vitae taedia Mopsus Per tacitos nemorum saltus, per opaca viarum

Ibat, & rboribus questus jactab t inanes. Ergo fugis me . Daphni mei nil perfide fletus, Nil potuere preces: insontem audire recusas: Eti quod amica manus possit sanare, tegendo Vulnus alis : non invidiam , non ficta malignὶ Crimina, non falsae sentis convicia linguae, Nee spmtum meminisse potes, te propter, Alexia.

Q O queror in uiam ι sese malus audiit unum

65쪽

Ecloga VII. 6 v

Daphnis, & ipse siuo me erim ne perfidus odit. Oderit, & vecors alum sibi qaerat amicum e Nil moror ; haud deerie spreto Deus ultor amori τExperiere novi saltidia lenta ibdalis ι . , Nolantemque voles ad prisca reducere Mopsum Vincula, sed redeas ne serior, en age, Daphni, consilia in melius reser i & anabile donee Vulnus hiat, laeso prompti medeamur amori. Quae te vana tenet spes , quae fiducia , Mopse An quod amicorum mundi numeratur ab ortu Par aliquod constans i tibi tempus in omne sodalem

Credula sperasti fidum fore: scilicet illud Instabilis Fortuna tibi servavit ; ut ipsa

Non levior vitae eomes adsit I & hunc dabit aevi Terminus angusti , quem vix ter dena tulere Secula, vel mendax quem fabula finxit amicum rDejice spes animo vanas, sociumque fidelem Desine sectari: EeEt hunc adamantina tecum Vincla ligent , vinclis tamen excidet ille solutis ι

Et longo moerore breves mercabere fructus Duleis amicitiae r mortalibus invidet aegris Hoc Fortuna bonum, quod fr concederet ultro,

Non foret ipsa satis jam nunc habitura malorum, Alternis ut consiliis, & amore fideli . Munitos solida quateret de mente sodales. Me miserum i ne posse quidem sperare , quod unum Vitae praesidium, tenerisque levamen ab annis

66쪽

c, De Amie tia Eelaga VII. seram : quid ehim toties deceptus amores Prosuerit captare novos: vale, Daphni mel quec Sic quoniam placitum l per me licet, .nmemor esto. Cum gregibus, Cane cum fido stat vivere solum , Et gaudere minus leviusque dolere, vicesque Effugere altericis odii, & nascentis amoris. Huc ades, & meeum Canis, obliviscere Daphnin Ingratum si forta vides, latratibus insta,

Et qua voce potes , mutabilis objice crimen Ingenii : veteris tamen haud oblitus amoris, Parce ilicet meritum, scelerato invadere morsu. Ergo tibi, Canis, unus ero , quem deinde sequaris: Unus eris quem semper amem: non Daphnida me cuni Amplius aspicies ι tibi nec jam mellea dicet Nec mihi verba bonus , neque te stimulabit in acres Hortator clamore Lupos; nec sortia plaudens Dulci colla manii, victum gratabitur hostem. IEternum vale: Daphni, vale: tu sola mearum Fieula curarum jam conscia, sola levamen Et vitae comes esto meae , requiesque laborum. Haec ait; & cantu quatiens finire dolores , Multiforem digitis Mopsus percurrit avenam IIlebilibus sed & ipsa modis , nil praeter amorem Praeter & amissum cecinit nil fistula Daphnin .

67쪽

ECLOGA OCTAVA .

HAnc Eclogam e qua emanarunt ei tera , scripsi post obitum amieissimi mihi , dum viveret. R. P. Aribat e Societate Iesu : tam dulces ab ejus axmcitia fructus eollegeram , ut cum ab eis avocare animum vix possem , statuerim da amicitia ipsa scribere a o, quem ab amici morte dolorem ceperam, 'sius amicitia recordatione consolari. Pro veris itaque habeto , Lector, quacumque in hac ultima Ecloga de carissimo sodali Jub AEgonis nomine commemoravi: in reliquis derinare neminem molia ; sed fictis dumtaxat exemplis Eclogas adornare , Misia praceptionum levare. M o P S v S , LΥCIDAS.ALter ab AEgonis jam funere fluxerat annus. Ac veluti jam tum veteri caruisset amico Mopsus, inexhausto fletu moerebat ademptum s Illius & circa tumulum velut umbra pererranas, Aut gelidos lacrymis cineres rorabat amaris ;Vel nemorum per opaca latens sine testibus ullis Has dabat assiduo moestissimus ore querelas. Ergo mihi neque te gemitus nec vota redonant a AEternumque tuos, AEgon suavissime , vulius Abstulit, & tristi mors condidit atra sepulchro.

68쪽

ι De Amicitia

Per vicos vagus exul agor; desertaque nostris/pparent oculis quae te quaerentibus unum

oppida non reddunt : animi solatia quondam , Rura meas renovant, sine te jam sordida , curas a Quaeque meos fletus abstergere Musa solebat , Nullius auxilii AE : nam quos carissimus AEgon Non audire potest, jam non vacat edere versus: Nec si sottὸ velim, mentis tamen inter opaca Nubila proferrem , quae deducenda sereno Carmina .sunt animo: Mens tristior omnia tristi Sutandit nigrore: mihi nee candida surgie Cynthia , nec tenebras oriens sol discutit atras. Njl Vitis me culta , nihil pendentia ramis Poma juvant, blando jam non carpenda sodali. Quo me cumque trahant, a funere pallidus AEgon Semper adest lateri, comes indivisus adhaeret Et dolor amissi comitis praestoque recursant Illius expirans facies , obitumque sub ipsum In nostros conversa tulit quae lumina vultus , Supremumque vale , tenui quod marmure dixit . Dextraque quam moriens , & jam sine voce tetendit.

Nox mihi sola placet , quae fallit imagine dulci,

Absentem referens per somnia vana sodalem , Festivosque sales , atque aurea dicta redonans. Sed breve colloquium nimis heu velocibus horis Amputat orta dies : torpentia lumina somnus

Effugit ; dc mecum dolor evigilatus, acerbo. I

69쪽

Moerores eurasque resert & taedia rerum.

Quo sine te ferar, o comitum suavissime vitae Te sine sors quam dura meae tristissimus olim , 'Afflictoque jacens animo , recreabar amicis Alloquiis: tecum , quidquid grave contigit aequa Mente tulit jam nulla mihi sementa dolorum , Nulla quies operum, dux nullus de author agendi hQm. regat ancipiti certos in tramite gressus. O l ubi felices un1 quos duximus olim Rare dies t ubi eandor i ubi secura loquendi Libertas i ubi sacra fides, & amica voluntast Arbitrio quondam , memini, te propter amabam

Rus urbemque tuo : soles umbraeque placebant ,

Sol ubὶ posthabitis placuit tibi candidus umbris , .

Aut ubi sylvestres iterum placuere recessus. Jam sine te nemorum me territat umbra; nee ipsi Dulch nitent soles: te nunc absente voluptas Nulla movet: nullo recreor sermone , dolorem Ni foveat, nomenque tuum laudesque sequaturo Ipsa adeo quam mittit Arabs, gratissima te mNon redolet gratos, uni faba pota, sapores: Nec sua vis , nec honor suus est Sanen si bus herbis,ings tua dextra meae non amplius injicit ollae. Quo vertam me deinde tui assuetudine long Jam nullo potero nec vivere solus amico,

Nec sperare tui similes. Ab amoribus idem Absterres, idem invitas me rursus ad usum

70쪽

Das adimisque novi: neque enim, felicia qualem Fata mihi dederant , potero reperire, benignos Cu)us amem simul & mores , & mirer acuta Mentis opes , facilesque jocos , foecundaque sanis Pectora consiliis, & avarae nescia fraudis. Nullus es , at nostro vives in corde , tibique Solvere quae vitam potuit, non solvet amorem Mors inimica meum : defuncto vivus amico , Non ocu is , sed mente fruar i memorique resumens Pectore quos olim tecum miscere solebam Sermones; absens , etiam post fata , juvabis Consiliis, speciemque tui viventis amabo. Audiit tantos quaerens abrumpere fletus His sese Mopso Lycidas cum vocibus offert.

Lyc. Mopse quid indomito juvat indulgere dolori

occidit & nobis Agon , spes maxima ruriS , Pastorumque decus: moestos cum tempora luctus Ipria levent; praestet ratio quod serius annis Consequimur, socium lacrymis nec pluribus urge. . Sed quoniam procul hine aberam , cum finiit Agon Morte dies; quae fata tibi rappere sodalem, Dic age , & exonera nostras grave pectus in aureS. M. Parebo, Lycida , neque me narrare pigebit QV meminisse juvat: tractati vulnera possunt, Cruda cicatricem nullo quae tempore ducent. Vicinoa extrema fames invaserat agros;