Jacobi Vanierii é Societate Jesu, opuscula

71쪽

Et duae nisi pestis opus tibi nuntia fama

Detulerit, potes ex vacuis cognoscere Pagis. Confectum macie miserabile vulgus agrestes Deseruit casulas: inculta per arva, per urbes Nuda virum simulachra ; situ sordentia fudo, Exanimes artus deformiaque ora trahebant. Sacra Tolosa greges inopum miserata vagantes

Colligit admissosque piae sub moenibus urbis Excipit hosp tio; sed frugis inania tostae

Munera dant: os torpet iners ι desuetaque vesci Membra gravat, morbosque cibus molitur ace I S. Credite venturi retro post secta nepotes, Credite : nam tenis mihi tota Tolosa , reique Fama recens: hominum tot millibus, ommum egentissEt sola pietate potens animisque, vir unus Auxilii genus omne tulit; sed vicit amicam Morbus opem : gliscit tabes ; & corpora passim Strata jacent , redduntque animas : hoc acrius AEgon Incumbens operi, quo plus videt esse pericli , Serius heu i vires animis ingentibus aequas N on fore praesentit; vitae tamen immemor, aegris Inde sessus adest, aegerrimus ipse , Colonis 3 Et super assurgens generosa mente dolores , Instat , & admonitu nostro nil cautior urgens Propositum , dirae tandem contagia labis Indubitata trahit , lectoque affigitur, author Funeris ipse sui nostrique; perire volentem

72쪽

Me sin solus obit: morientibus oscula labris Vana dedi ; nee in ora meam transfundere vitam Nec eueti pestifero potui deducere flatae Illius E gremio quaesitae semina mortis. Egregiae duxissem utinam virtutis amorem et Inque meum fusos ab amici pectore pectus Citimus afflasset divinos halitus ignes. Ultimus errat enim morientis in ore sodalis Spiritus a & circum stans sedula turba medentum . Quam non sperat opem , flenti promittit amico. Nec tamen in tanto discrimine promere cessae Quidquid in arte sua est, ignara mihi ne dolenti An morienti illi magis auxilietur utervis Et nostrum doleat magis, an cui vita, sodalis

An cui tam carus sato tollendus acerbo est. Tollitur . herbarum neque vis, nec dextra medentum,. Commodiora mihi neque vota precesque morantur Numen ab exilio properans accersere lucis

Comemptricem animam ; laeto super aethera plausa Hanc pia gens inopum Caelo praemissa, recepit. Illius auxilio salvi, pia vota precesque Concipiunt i, vestesque sibi quas contulit AEgon . Ostentant, .& pacta Deum promissa reposcunt. Dc- Et potes hunc de stere t tibi vel credis adem p.

nam m

73쪽

Ecloga VIII.

Cuius inextincta est virtus ; quem secta loquentur Postera , quique tibi magnis hortamen in ausis Dein erit exemplo , precibusque adjutor amicis. Ambiguos obitus, vulgaria fata sequantur Fletus, amansque sui dolor : inclyta funera tristis Dedecorat luctus: caelo data victima questus Improbat 3 3c vitae qui prodigus obvia letho Pectora fert, sacra pro relligione , tuendis Pro populis , illum non tam amisisse dolendum est. Quam caros inter gaudendum habuisse sodales. 'Una duobus erat, dum vixit uterque . Voluntas αHare ubi nunc animi concordia laetior AEgon Qita subiit, tu fata doles nec mortis acerbos, Quos gaudens tulit ille, potes meminisse labores. Te memo em mortis juvat illius esse, piisque Exemplis animum ad vitae melioris amorem Erigere ; injusto sed non absumere fletu Quam debes animam socio servare, tuisque

Si superesse malis , desiderioque fideli

Tam cari capitis vix dum potes ; illius ergo Vi fere rursus ama te sospite vivat ut AEgon Oua licet; atque sui cum parte superstite , totus Ne pereat , tantos animo defende dolores. M. Alterius nunquam desunt solatia fatis a Et quaecumque doces, Lycida facunde, loquebar Haec eadem mecum : sed quem convincit iniquum. Non humana valet ratio compescere luctum.

74쪽

'o Amititia certὸ ego tim earum nisi flevero semper amlat Immemor haud usquam vivam i nee pectore labi Posse putem , Paem cuncta monent mihi deesse sodalem. Haec ait, & Lycida nequicquam hortante, tumenti l Suspensos oeulo fletus effundit; & aegra lMente iacens, querulis iterum loca questibus impleta

BEATO REGIO lv OTUM SOLUTUM '

Rgo per infidas hominum ne, Musa, vagemur Rursus amicitias ἔ aliumque sequamur amorem, Quem neque mens ingrata virum nee funera rumpanL. Tu modo divinas , quibus olim Regius arsit, Humana si voce lieet, da dicere flammas.

Non ignota loquar : testis sociusque laborum l

oaepe renarravit teneris mihi saὶ Baessus in annis 'Sermones cupida quos clam sublegerat aure, 'Cum placidum nactus loca per montana recessum , jRegius haec in verba sacros effunderet ignes.

75쪽

Ecloga Sacra. 7 λο Deus t humanae custos o gentis i amati Tene jubes , pretiuque meos accendis amores

Noe n sacer est mor ipse sibi pulcherrima merces An pelagi possim tractus , terra sque jacentes . Caelastesque plagas oculis lustrare , nec orbis

Artificem te nosse Deum , nec amare 3 tuarum Stalliseri laudum narrant praeconia caeli Teque bonum, Deus, humanae te gentis amantena Praedicat omniparens tellus; id in aere passim Alituum genus omne ea it ; nec Piscis in unda , Herbosos nec muta silent armenta per agros. omnia namque mihi, Deus optime, nata; tuosque Nec parit almus ager , neque Sol, fons lueis, in usus Exoritur : vitae dederis cum multa tuendae,

P urima deliciis ornamentoque dedisti. 29ec tamen hae propriae sedes & patria tellus, Triste sed exilium cursusque, brevissimus aevi , Quo caeleste sol qm petimus. Quae copia rerum Nos 1 morte manet, cum te praesente fruemur iAEthereosque inter Proceres secura bibemus Udia , quae casu nullo peritura, nec ullis Temporibus minuenda, novis sine fine beabunt Deliciis oculos & inexaturabile pectuβ. Haec tu per lacrymas mihi gaudia , christe , parasti,

reternamque tuo meruisti funere vitam e Nam postquam primaevus homo genus omne suorum

Perdidit heul demersa math luctuque jacebat

76쪽

De AmM e Diυἱno Infernis gens tota virum transcripta tenebris 3 Antiquum neque poena nefas satis ulla piabat. Te tibi concilias Deus 3 humanamque ruinam . Immortale tegens mortali corpore Numen, Interitu reparas ; & nos in jura reponis Pristina , nativas abstergens sanguine noxas. Nec satis est nostros quod captaturus amores ,

Indueris hominem: fis illius est , novoque Prodigio praesens ades idem millibus aris Et vesca sub fruge latens, mortalia gaudes ora subire: Deum nec dona tot inter amabo , Qui levibus tangor meritis hominumque favore rMunus an imminuit majestas dantis i amori An nocet esse Deum tibi sussicis ipse , tuarum Dives opum: conferre tibi mortalis egestas Nil potis est: sterilem tamen, arbiter orbis, amando Quaeris amicitiam a & clim possis cogere, nostri Heu nimis arbitrii reverens , hortaris amare . Et nisi diligimus , tristissima sata minaris ἔSi tamen irato contingere Numine possit Quid gravius, sacri vacuum quam pectus amoris. o l caecas hominum mentes, quas fulmina terrent, Nec pariter divina movent benefactat paterno

Tu nobis animo invigilas: tibi earior ipsi Qum mihi sum: duce te , licet aequore jacter in alto

Non timet adversam spes, anchora firma, procellam. Verax atque potens uno Deus omniμ nutu

77쪽

Ecloga Sacra. 7 3Εfficis: oecultas supples ad grandia vires, Et caliganti fulgens lux intima menti , Per dubios incerta regis vestigia calles. Si quis aberravit recto de tramite, blanda

Voce vocas , intusque mones, monitisque severas

Saepe minas, sed non hostiliter addis, amorem Mercens curasque patris, non judicis iram. At neque destituis quos per discrimina rerum Emendare placet : comes adjutorque laborum Tu mihi semper ades 3 nisi te prior ipse relinquam Quod carea si mente velim temerarius ; ausis Tu pater & custos hominum fatalibus obstas Non secus ac teneris Natum complectitur ulnis Alma Parens ; quanuis imbellibus ille lacertis Divelli gremio tentet, moriturus ι amicam obsequiosa manum si laxet ; humique volentem

Crudeli pietate sinat procumbere mater. Te sine, summe Deus , nequeo qui vivere, tecum Vivere cur fugiami meque ad terrena , capacem Numinis , abjiciam ; nec amem te , solus amorem Qvi satiare potes. Peritura per omnia pacem

Non reperit tibi natus homo ; sed ab arbore lapsae Ut volitant frondes rapidis ludibria ventis Pectora flagranti sic nostra cupidine renim Usquὶ nova jactantur : amant & amata relinquunt a Et nocitura sibi nequicquam gaudia prensant: enim sperata, magis sed capta, voluptas 3

78쪽

γε Amore Divino Innumeris quae laeta malis, in viscera gliscit. Quanta quies hominis contra qui diligit unum Te Deus, & tecum gaudens habitare sub alto Pectore , nil populi Regumque negotia curat. Altius humanis caput erigit ι atque dolores Inter , & adversos casus immobilis haeret, yirma procelloso qualis stat in aequore rupes, Quae scopuli se mole tenet, caelique tumultismintque lacessentem magno cum murmure pomum Excipit, & longὶ fluctus immota remittit. Proh l quantis bonus exoneras mea pectora curis, Christe, jubens spretis ut amem caelestia terris. Coenosas cur secter aquas , haurire liquores Cui puros E fonte datur l mihi numen amicumssisse potest ; hominumque pati fastidia mallem , et grave servi lium t si spes, si gratia tangunt a Nil habeo mod non dederis : nil spero , daturus m quod eris: si forma placet; quo sidera fulgent,

Quo mare, quo tellus , a te decor effluit omnis. Tarbara movit amor si pectora ; primus amasti Nos Deus immeritos ; & amoris certa tenemus Pignora, quae remanent obitae vestigia morta s. Praesidii causa turpisque cupidine lucri Diligimur: tu solus amas, ut amore beatum Me saetas ι das ut dites & munera tantum tua ferre velim , videor tibi gratus abunde.

Non, hominum de more, vipes in amope molestas

79쪽

Ecloga Sae a.d Xerces; neque momento mihi deperit omnis Exuctus amicitiae longo jam tempore junctae. Si volo, semper amas ; sio si captus amoreae e fugiam , revoeas; & me si poenitet ausi , Placari facilis, nec jam memor amplius irae, Non recipis tantum , sed consolare dolentem Acrius, & dulces etiam das fundere fletus: At neque compositos quod acerbius urit amantes, Indubitas reducis fidei , Deus intima praesens Pectora cum videas , nec sit te fallere quemquam. Exitus acta probat mortales inter : amorem Expendunt illi meritis: tibi sola voluntas Inia pretio est ρ nostros neque res essecta labores Commendat, sed amor , sed mens sibi conscia recti Infidos adversa fugat Fortuna sodales: Rebus in afflictis non deseris unus egentem: Das faciles aditus: ce qua placet alloquor hora pTe rogo , nec surdas precibus bonus obstruis aures. Non plures amat unus homo, nec pluribus idem Diligitur i tu summe Deus , satis omnibus unus . . Nos & amas omnes, & in omnibus unus amaris

Et nostri cum nil egeas, dulcedine dandi Ne careamus , Opum partem datin ipse requiris , Acceptumque refers quidquid largimur egenis. Grandia mendicae plebis patrimonia, Christi Si quis amor , si quae tangat nos cura salutis. Felicem , qui castra sequor tua nudus Opumque

80쪽

De Amore Divino Utilitate fruor , quanuis accepta redonem 3 Perque meas aliena manus se munera fundant Non sua per caecos velliti fluit unda canales.

Cum caderet plebs ima fame morboque , rogatu Sarpe meo eaeleste dabas mortalibus aegris Auxilium, fractis succurrens rebus , humique Triticeas anni quas inclementia fruges Abstulerat , sub egena bonus clam tecta reponen . Haec tua laus, operum viles adhibere ministros Humentique Iuto velut olim luminis orbos

Sanabas oculos r nostra sic voce manuque Aut animo tenebras abigis vel corpore morbos.

Si quid adhue hominum possim servire saluti

Poeniteat quanquam nimium vixisse , laborem Accipio vitamque ; tui nec amore gravabor Te caluisse diu, caelestibus exul ab oris.

Sed cum nostra tuis delicta salubribus obsine Consiliis absens a te quid inutile pondus

Demoror in terris rerum Deus arbiter, omnes Rumpe moras , animamque suis hanc exime vinclis. . Quando erit ut clara videam te luce micantem;

Teque, mel securus , amem l dum vita manebit Excidere, ac gravibus possum succumbere culpis ;Et faciam , nisi te defenderis ipse potenti Praesidio 1 firmetque gradus divina labantes Numinis aura tui. -ties heu , Christe, seselli Pollicitus meliora, fidem . Peccasse fatentem