장음표시 사용
81쪽
ΑΣRERvM FRANCICARVM Nebiogatam, ac Chamavos magno gemitu eiulatuque flentes, dc ad pedes Caesaris prouolutos orasse, ne imper ret,quoa facere non possent: neque enim mortuos ad vitam reuocare sibi licere.tandem silentio facto Regem ita locutum esse. Vtinam Caesar, viveret filius, tibi ut obses traderetur, hac seruitute quam regni mei possessione fortunatior futurus. At ille, dum fortius quam cautius more iuuenum dimicat: a militibus tuis quis esset ignor ibus est interfectus: quem tu, tamquam adhuC via uat; pacis obsidem poscis: ego autem occisum num primum impatienter lugere incipio : Propterea quod intelligo eo amisso spem pacis mihi simul esse sublatam. Hunc si in acie cecidisse credideris, consolabor me ipse, quantum in meo grauissimo casu potero: sin minus, Mpater ,& Rex inuidiose miser habendus sum. quoniam nunc domesticam calamitatem cum Republica communicare cogor, & ideo Regni potiri videor, ut mihi priuatim non liceat esse infelici. Hac oratione motu hIulianum ne lacrymis quidem temperauisse auctor est Eunapius: &postquam talis Barbaros deluserat, filium Nebiogastis Regis Chamavorum; cui capto omnis honos , cultusque regius seruabatur, repente produxisse: de cum patre colloqui iussisse. tum Barbaros perinde a maerore in admirationem versos, quasi non Regis filium adolescentem, sed eius imaginem ab inferis excitatam viderent, stupentibus similes stetisse, ac totis artubus diariguisse. Deinde Iulianum Caesarem, postquam Ch mauis meos rediit; dc captiuus finem loquendi fecit; talem orationem habuisse. Hunc vos iuuenem in proelio periisse existimabatis, sed Deus fortasse, aut Roma
norum clementia seruauit: quem ego non a vobis CX
pacto traditum, sed bello ac vi captum, obsidis loco habere constitui. Et ipsi quidem, dum apud me erit, nihil
ex pristina fortuna defuturum polliceor. vos vero, si fidem datam fregeritis, nec conuentis steteritis, vestrorum omnium iacturam facietis. neque id propterea dico, quod in obsidem quidquam grauius sum consulturus. Crudelis enim, & inhumani animi est poenas alieni criminis ab insonte expetere, & ferarum rabiem imita
82쪽
Li AER P Ri MVS. Mri, quae venatores canesque insequentes dum fugiunt, in obuium quemque saeuire solent: sed quod gloriari licet
neminem adhuc mecum sine sua pernicie pugnauisse: nedum credatis vobis, si foedus ruperitis, Deo aduersbmelius successurum. His per interpretem auditis, Chamavi suppliciter magis pacem petentes, quam sui ait Eunapius) Iulianum Caesarem, tamquam praesentem Deum venerabundi procubuere: eidemque bona ac laeta omnia sunt precati: qui pace cum cis aequis legibus inita, Nebiogastis matrem, sicuti poposcerat, obsidem
Constantio X,& Iuliano III Coss milites Gallicani, ccci ci
quorum optimam & maximam partem Imperator Constantius ad custodiam Mesopotamiae traducere volebat: transmarinam militiam detrectantes defecere: & Iulianum Caesarem Lutectae Parisiorum, ubi tum hiemabat, inuitum per vim Augustum appellauere. qui eodem anno ut Marcellinus in libro X X scribit in clim Attuari j, Franciae gens quietis impatientissima; finitimorum Cladibus nequaquam deterriti oram Galliae exteriorem praedationibus licentius infestarent: in inferiorem Ger
maniam contendit: Sc apud opidum Tricesimam exercitu Rcnum transportato, eorum regionem proximam
flumini improuiso intrauit: ac Attuarios inopinantes, atque citam securos, quod se locorum aditu difficilium praesidio munitos existimabant; neque ob id ullum antea Principum Romanorum in suos pagos exercitum introduxisse meminerant ; facile oppressit:mulusque ca- litis, ec occisis reliquos omnes, ut pacem peterent, Meges 1 se dictas acciperent subegit: non aliter Gallos, qui circa ripam Reni, dc oram Oceani incolebant, a Francorum latrociniis tutos se praestare posse arbitratus. Ex his, quae supra diximus, apparet Claudium Iulianum , cum de bello Constantio inferendo apud mili
tes orationem haberet, haud immerit gloriatum populandi diuturnam licentiam, & continentes irruptiones Alamannorum atque Francorum suo ductu ac ipsorum virtute repres Ias esse: ab eo enim sicut Eutropius
d Orosius loquitur in magna Alamannorum multitudia
83쪽
M RERUM FRANCICAR v Mne fusa; &summotu ultra Renum Germanis, hoc est
Francis fines sui Imperio Romano sunt restituti. Anno insequenti Tauro & Florentio Coss. mortuo Constantio Aug. Iulianus OrbisRomani potitus est. Iuliano IV Consule ad bellum Persicum profecto, a que occiso: v Kal. Iulias Iovianus Varroniani Comitis filius, natione Pannonius Imperator est salutatus: eo-dόmque anno Malaricus Francus, qui sub Constantio Augusto Tribunus Gentilium fuerat: cum negotia,quae habebat in Italia, per se ipse procuraret: delato sibi per codicillos a Fl. Ioviano Principe Magisterio militum Galliarum vii noluit. Circa idem fere tempus Mellobaudes Tribunus, & Siluani quondam amicus, ac ciuis quemadmodum Marcellinus in libro XX v scribit una cum Nevitta, & Victore apud Saporem Regem Persarum pacis obses fuit: dum Fl. Iovianus Aug. magis militum fami quam famae suae consulens, regiones quas dam & opida atque castella ad ripas Tigris posita hostibus tradit. quamquam hunc in aliquot Marcellini libris manu scriptis non Mellobaudem; sed Bellovedium appellari animaduerto. Non multo post Seniaucum quoque Tribunum, cum Lucilliano Ioviani secero, milites Gallicani seditione orta interemerunt. In libro quintodecimo Codicis Theodosiani inuenio insequenti anno, quo Iovianus , dc Varronianus Cons Ies fuerunt, exercitui, qui in Dacia Ripensi erat, Tautomedem Ducem praefuisse. cuius ego Ducis nomen nec linguae Graecae, nec Latinae notum emendari, &in Teutomerem mutari oportere arbitror: cdque nomino Teutomerem designari: quem dc natione Francum, MConstantij Augusti Stipatorem fuisse scripsi.
Eodem anno mortuo Ioviano Flauius Valerius Valentinianus Cibalensis Gratiani Comitis filius ex Tribuno ab exercitu factus est Imperator. Valentiniano dc Valente Augg. Coss Valentinianus Coloniam Agrippinam petiit,non ob aliud ,credo,quam Vr cum Francorum Regibus foedera antiqua ex more ii iret : ut docet lex Codicis Theodos. libri XI titulo XI
inserta', de data pridie Kalendas Octobres Agrippinae
84쪽
Eodem anno superioris, inferiorisque Germaniae le-CCC-gionibus praeerat Charictio homo Francus, cuius supra mentio facta est: & cuius de rara magnitudine, de eximiis viribus, de praeclaris factis, & de Diuicta terribilique audacia Ammianus Marcellinus libro X v II Eu- napius apud Suidam , ac Zosimus libro III referunt. Hic, ut Marcellinus in libro XX v II tradit, supradictis Coss. cum Alamannis pugnauit, qui post Kalendas Ianuarias Renum transierant, & apertis limitibus Galliam incursionibus vastabant. dumque fugam suorum obiu gationibus, dc obiectu corporis sistere conatur ; diuque confidenter consistens pedem referre erubescit; ab hostibus est interfectus: & Alamanni per utramque Germaniam, ac Belgicam licentius effusi praedam ex agris
egerunt: quos, ut in tres partes exercitum diuiserant; anno seciuenti Flauius Iovinus Magister equitum cum CCC-
furtis belli inliciter oppressit; tum proeliis fortiter supe '' rauit, semel apud Catalaunos Barbarorum vi millibus in acie cauis, IV Vulneratis. unde apud Hydatium in Fastis dicitur Valentinianus Gratiano Nobilis limo, & CC Dagalaifo Coss gentem Alamannorum vicisse. Lupicino & Iovino Coss. Flauius Valerius Valenti- CCC-nianus Pannonias, Ut antea Valentem fratrem, ita Gra htianum filium nonum annum agentem, assentiente exemeitu Gallicano Samarobrivae Ambianorum in consortionem Imperij recepit.Tum sicuti Marcellinus in libro xxv I istribit, Franci, dc qui Francis finitimi etant, Saxones tractum omnem Galliarum vicis ac opidis, quo adire terra marique potuerunt, direptis ac incensis; captiuis etiam interfectis sunt depopulati. Hoc loco notandum cst non apud Marcellinum tantum , sed etiam apud Iulianum, Eutropium, Ambrosium, Orosium,Zo-simumque, & alios scriptores Francos Saxonibus semper, ac plerumque Alamannis quadam honoris praetrogatiua praeponi; atque a Libanio plurimarum gentium
Barbararum maiorum minorumque caput appellari.
propterea quod longe validissimi & nobilis sini Ger umanorum omnium, ac belli gloria praestantissimi erant.
85쪽
Sub idem tempus cum Picti, Scoti,& Atacotti Nectaria dum praefectu orae maritimae, &Fullofaudem Ducem in Britannia victos occidissent: Theodosius, Theodosii Principis pater, a Valentiniano Aug.aduersus eos missus est. qui Barbaris in siluas ac paludes suas compulsis; regiones, quas intra Vallum occupauerant, recepit: dc ut existimo rebus Britanniae compositis, mare a piraticis classibus Francorum & Saxonum vindicauit: dc Francos quidem in insula Batauorum fudit: Saxones autem gentem feram in Septemtrionalis Oceani litoribus ac pal dibus inutis sitam, virtute ac repentinis incursionibus terribilem circa Orcadas nauali proelio superauit. Sane
apud Onustium, dc Goliatum legitur inscriptio, in qua Imperator Caesar FLValentinianus una cum Fl. Valente fratre, dccum FI. Gratiano filio Imperatore II, Consule
I, Germanicus Maximus,Alamannicis Mammu Fram
cicus Maximus, Gothicus Maximur, ibunicia potestatis VII, Imperatorsextum, Consiuiri appellatur. Praeterea Drepanius Pacatus, Gallus, Procosularis Vir in oratione, qua Theodosio Aug. occisum Maximum gratulatur, inter patris eius Theodosij res gestas clades Francis Saxonibusque illatas numerat his verbis. Aua Renus, aut
Vacalis Cidit aggrediari Iam se mihi Sarmaticis caede sanguineus I Zer iiciet. Attritam pedestribus proeliis Batauiam referam ρ Saxo consummae bellis naualibus osseretur. Redactum ad paludes suas Scotum loquari Compulsius insolitudinct auim omnis Alamannus, oe uterque Mauris occurrent. Eumdem Theodosium Drepanius eadem in oratione Saxonici nomen meruisse est. Apud Claudianum de Iu Consulatu Honorij Aug. auus eius Theodosius supradictus appellatur Terribilis Mauro, debellatorque Britanni Litoris, ac pariter Borea mactator γ Ausiri. cuius ductu Maduerunt Saxones Orciarer incaluit Pictorum sanguine Thule: Scotorum cumulos fleuit lacialis Derna. Quibus in versibus quod asserit Claudianus, Pictos in insula Thule; Scotos in Ibernia a Theodosio fusos ac fugatos esso: id poetica fide dici constat. Nam Marcel-
86쪽
LIBER PRIMUS. DIinus, & Pacatus Drepanius auctores sunt Pictorum,&Scotorum copias in Britannia proeliis victas esse: cuius dimidiam partem ad Septemtriones conuersam,siluis &paludibus impeditam ac sterilem ob idque neglectama Romanis, dc muro per transuersam insulam ducto exclusam Picti indigenae , siue Britanni liberi; ferro ora artusque pingere soliti ;& Scoti ex Ibernia orti ten
Valentiniano III, & Valente III Coss. Saxones, qta cc piraticis lembis iterum in Galliam pervecti maritimam oram depopulabantur, perfidia Seueri Magistri peditum
Circumuentos, ac occidione occisos este Ammianus
Marcellinus libro XXVIII scribit. Quam iniuriam clademque popularium vituri Saxones Valentiniano IV& Valente IV Coss cun tertium in Galliam crumpere ccc
pararent, edque per Germaniam magna manu ire con - η' tenderent: circa Deus nem in Francorum finibus V lentiniani auspiciis oppressi sunt, & interfecti. quemadmodum Hieronymus, dc Orosius in libro vi I, MCas. siodorus Senator in Chronico tradunt. Hic Pontanum,&quosdam alios nostrae aetatis doctos viros mirari conuenit, qui a Marcellino,& ab Hieronymo, acorosio unius eiusdcmque Saxonum expeditionis mentionem fieri dicunt. cum altera incursio naualis;altera pedestristhaec tertio Consulatu Valentiniani Aug. ut Marcellinus ait) illa quarto sicuti Cassiodorus Senator prodit facta fuerit. cum praeterea in hac incursione Saxones classe Galliam petierint; ibi praedas ex agris egerint ;Nanneium fuderint; pactique ut inuiolatis abire danaues conscendere liceret, a Seuero contra religionem
iurisiurandi insidiis excepti sint, id occisi: In illa periculosam Romanis finibus eruptionem sicuti Orosius loquitur ) maina mole meditanici priusquam Renum transirent, & Galliam ingrederentur, in regione Francorum apud Deus nem a Romanis sint caesi: quod castellum Coloniae Agrippinae obiacens tum forsitan Romanorum praesidio tenebatur.quippe Ammianus Marcellinus in libro XY viii de XXX auctor est Valentinianum Aug. castra siue hiberna legionum, dc castella a capite
87쪽
Hcelsissimas turres in utraque fluminis ripa Romana hostilique opportunis locis crebras constituisse: unde longe lateque despici posset, nequa ex improuiso a Germanis in Calliam eruptio fieret. Quae causa fuit, quare Franci principatu Valentiniani ad vastandam Galliam
Renum aut numquam, aut admodum raro transierint:
praesertim cum Valentinianus delectu habito in prouinciis, maximeque in Gallia, tironibus etiam ex Germania conductis exercitus adauxisset. Supradictis Valentiniano III & Valente III Coss. Burgundiones, gentem Germana,quos Marcellinus Burgun dios appellat, bellicosos &immesa multitudine omnibus finitimis timendos ; Valentinianus Aug. crebro scriptis ad eorum Reges literis in Ala nos immisit:pollicitus
eodem se tempore Renum cum exercitu transiturum, diaeterritis ac palantibus superuenturum. quo probato Consilio Burgundionum Reges cum lectissimis copiis usque ad ripas Reni progressi, antequam Valentinianus in exstruendis munimentis occupatus milites in unum locum conduxisset, prouincialibus magno terrori fuere: atque ibi paullum commorati ad Valentinianum Aug. qui die constituta non venerat, legatos misere cohortes auxiliarias petitum,quibus suorum domum redeuntium terga tegerentur. quo non impetrato indignati se a Principe deceptos ac derisos in suas sedes reuerterunt. ita Macrianus potentissimus Alamannorum Rex Burgundiones euaui. ut libro X XVIII tradit Ammianus Marcellinus , qui & adiicit Regi apud Burgundiones vetere quodam instituto Regnum abrogari consueuisse, si sub eo clades accepta esset; aut frumentum angustius prouenis.set: sacerdotem vero omnium maximum, qui Sinistus appellaretur, fuisse perpetuum, nec ullis discriminibus obnoxium : Burgundionesque de finibus ac de selinis cum Alamannis Depe pugnauisse: & iam inde a priscis temporibus sebolem eos esse Romanam e quos Mamertinus contra in Genethliaco Maximiani Aug. cum Vandalis, Burgundiis, & Alamannis numerat inter populos, qtubus numquam contigit esse Romanis. At Hieronymus
88쪽
in Chronico, Orosius in libro v II, & Calliodorus Senator scribunt triennio poli, nimirum IX imperi j Valentiniani anno, Valentiniano dc Valente IV. Coss. Bum csim Kgundo m LXXX fere mistia ad Renum descendisse, σripa suminis insedisse. quo anno Saxones , genS quo
ventus ferret inexplorato erumpere;&Captiuorum decimum quemque Diis patriis immolare solita,cum transire in Galliam pararent, apud Deus onem in Francorum finibus ab Valentiniano Aug. oppressi fuerant. Orosij verba notanda sunt. Burgundionum quoque nouorum hostium coepit nomen nouum, qui plusquam LXXX mistia, ut fertur, armatorum ripa Rem fluminu insiderunt. Ex quibus colligo Valentiniani principatu intra quadriennium duas a Burgundionibus expeditiones eise sese pias: quarum altera a Marcellino describatur; altera ab Hieronymo, Orosio, & Senatore enarretur. quippe in priori expeditione Burgundiones accersiti amicique V nerunt, oc in valentiniani gratiam Alamannis bellum
illaturii in posteriori hostes, uti ait Orosius 7 Valentianiandque ob promissum non seruatum infesti, ac in Galaliam, si possent, erupturi: haec Valentiniano III de Va lente II ΙCois. illa in IV utriusque Consulatu facta est neque existimo armata millia LXXX non aliter quam caterum lecti mas ab Ammiano Marcellino appellari debuiste, aut ad domumreditionem egere externi praesidij, ac tantopere tergis suis timere potuisse. mir6rque Paullum Orosium , qudd Burgundiones Valentiniani maioris principatunouos hostes, ignot6sque antea Romanis fuisse putet, novumque eorum nomen tum audiri primum coeptum assi ei. cum Plinius Secundus in lubro IV Germanos,& partem Vindilorum, hoc est Vandalorum Burgundiones vocet: quos Zosimus similiter tiabro I Vandalis tamquam finitimos adiungit, Burgun-d6sque appellat. ut eorum nomen Valentiniano impe rante nouum esse nequaquam potuerit, quod aetate Plinij, seu Flauij Vespasiani principatu ante Valentinianum
annis ampliuς CCC notum iam Romanis erat. Sed nec cum noui hostes Romanorum Burgundiones fuisse dici
possunt: si quidem ut Zosimus libro I prodit post A
89쪽
c XXV, reliani Aug. mortem una cum Vandalis in Galliam eri
pere, depopulatisque eius prouinciis ubi domum reuertere; in suis sedibus Probi Principis vires experti sunt
anno fere centesimo ante IV Valentiniani Consulatum.
dc paucis post annis , adiunctis sibi Alamannis, magna manu Renum transiere, ac in Gallia squemadmodum ait Claudius Mamertinus in fame dc pestilentia magis,eeLY, quam Maximiani Herculij armis Romanorumque mi- yx litum virtute confecti sunt: m6xque orto de finibus bello Alamannorum agros occupauere, &amissa repetentibus Alamannis, Utraque gens magnis cladibus attrita est. Denique Hieronymus , α Senator, Cum de cadem, qua Orosius, Burgundionum expeditione loquentes di cunt Turgundionum LXXVere misita, quot numquam antea ; ad Renum defendi se satis aperte indicant multas antea alias expeditiones aduersus Gallos a Burgundionibus susceptas, nullam tamen tot ac tantis copiis factam
esse. Et hi quidem Burgundioncs, quos Procopius MAgathias Burguriones,& nonnumquam BurgunZiones 3 Iordanes manuscriptus BurgundZones appellax, trans Renum in Germania sedes habuere. alij autem Burgundiones, Scythica gens ultra Istrum coluere: a Claudio Ptolemaeo Frugundiones dicti, es in Sarmatia Europaea positi. quos Iordanes in libro originu rerumque Gotho-CC R. rum Burgundiones vocat, dc Philippi principatu a Fastida Gipeaum Rege, exercitum hac veluti prolusione cxpeditioni Gothicae praeparante, paene ad internecionem caesos ait. Eosdem Zosimus in Historiae libro I Vrugundos appellat, & una cum Gothis, Boranis, ac Carpis Istri accolis Illyricum omne incursionibus impune vastavisse
cccviii. Valeriano & Gallieno imperantibus tradit, atque urbes Europae, quae Thraciae prouincia crat, captas diripuisse.
Ex quibus intelligitur hosce Burgundiones Gothis, MCarpis fuisse finitimos: quod & Claudius Mamertinus
indicat in Genethliaco Maximiani Aug. ubi etiam Bumgundiones gentem Germania: Burgundiis ita enim appellat in gento Scythica distinguit. verba Mamertini ut emendentur ponenda sunt. Gothi Burgundios penituae excidunt rursum o victis armantur Alamani. Vbi Alam
90쪽
LIBER PRIMVs. st suo loco reddendi sunt, & Alamanni in Germaniam remittendi. Alani enim Tanaitae Gothorum, qui Greuiungi vocabantur, fines attingebant. at Critici quidam, cum Burgundiones , gentem Germanam Alamannis confinem,&Burgundios apud Mamertinum unam eamdemque nationem esse putarent, Burgundiis pro Alanis Alamannos socios & auxiliarios temere adiunxere. Idem
mendum reperio in libro II Constantij Presbyteri de vita Germani Autcssiodurensis Episcopi, in quo Eocharicus pro Alanorum Rege Alamannorum Rex appellatur. Agathias Burgundiones laosce,Tur undos gentem Him nicam, non verius quam Burgundiones eos, qui ex Germania in Galliam transiere, gentem Gothicam Vocat.
quippe Historiae libro V scribit Hunnos, qui communi nomine Scythae appellentur, in plures nationes fuisse diuisos, atque alios Cutriguros; si os Vturguros, vel Vti-guros; alios Vltinauros; alios Burugundos; alios aliter nuncupatos: qui cam Maeotin transissent, cultoribus regionum victis Sc expulsis in Europa consederint: e quibus VitinEuros, ac Burugundos Vsque ad Leonem Aug. C c CC- hoc est, usque ad Attilae mortem nobiles ac validos fui yyy se: sua autem aetate, nimirum Mauricij Tiberij princi-io xx patu neutrius gentis nomen audiri Romanis: vel quod η' 'excisi ac funditus euersi pridem erant: vel quod alias sedes remotas a limitibus Imperij Orientis petiuerant. Hi sunt Vltineturi, quos Iordanes Ulainaures appellat, dccum Bittuguribus, hoc est Vtiguris , & Angisciris Den-Lici Hunnorum Regi Attilae filio paruisse prodit. Pro-
sper autem dc Iordanes auctores sunt mortuo Attila Rege plerosque, qui sub Hunnorum imperio erant, ab eius filiis de regno inter se contendentibus desciuisse, inde bella exarsisse, SC ferocissimos populos mutuis incursio
nibus ac cladibus esse attritos, nec paucos domo emigrauisse. Equidem Burgundiones praeter ceteros paruisse Hunnis scio.nam Apollinaris Sidonius in carmine VII Burgundiones, atque una Sciros, gentem Sarmaticam, Attilam in Galliam secutos dicit, Scerum Burgundio cogit. Sed ob id gentibus Hunnorum eos annumeratos esse,