Miscellanea philologa: Ediderunt gymnasiorum batavorum doctores societate conjuncti

111쪽

- 103 - δρων ημῶν ἐμποιουντα. Qui hoc scholion demripsit voluit primo textum ad illud refingere, deinde lectionem quam invenerat restituere maluit φυλαάνοραν ei schol. Iectionem pro varia lectione adscribere. Nam in margine Ιωtur:

γραφεται φυξ ἀγοραν leg φυξανοραὶ Posterior igitur lectio

una schol auctoritate nititur Medice lecti metro pugnati In d ML de Ae L Me res M. p. 100 partim duce Bambergero oonteo ἀλλ' MNωελωῖ φυξανορ-t. Quae sequuntur in hoc scholio me ἀμωον των -- ἐψηφωατο , τω φυγήν sic enim l . reserenda erant ad v. 14. et Ais ἀχει ἐπέκρανε, ubi Med. qui ἀχαι- habeι, recte e scholio ementatus Q.

75. vis inπὸ M. Recte in lemmate, quod e Medi osumtum est, legitur ἀπὸ Scholiastea Avis pro nomine proprio habet, in quo consentientem habet Stephanum By-gantinum . Avia. Sod recte scribitur littera minuscula; Aeschylus procul dubio de significatione vocabuli cogitavit, et si nomen proprium voluisset, γῆ hic non addidisset.

- δόξασιν hvi, Hermannus dicit schesiasten legisse: δικοινὸμοις, hoc, opinor, sensu: Vim a nobis arcentes leges tueremini, ex legibus iuste ageretis. Sed ne sic quidem schol interpretatio bene cum poetae verbis congruit. Fortasse scholion hoc reserendum ad ευ, V. 77. Nam cur scholiastes hoc loco νόμοις explicans addidisset μῖν non apparet. 82. εστ δε κἀκ -ολέμου τειροφώνοις βοώμια ἄρνες φυγάσιν μύρια δαιμώνων σέβας Schol. κώ τοῖς ἐκ πολέμω δε τειρο- μιόνοις καὶ φεύγουσι ὁ βωμος δια το των δαιμώνων σέβας ρυρια τῆς ψάβης ἐστιν. Explicui igitur deincep verba: - π.τειρ βωμι δαιμα σεβ. υμιά ἐστιν, sed tacet de vocabulis ρης

φυγάσιν, ad ρυμα contra addit τῆς β ης. Unde apparet, eum legisse της, pro ἄρης quod vidit iam Stanteius, aut ἀρῆς , probatum rotio et Hemanno, Ionicam sormam

Aeschylo concedentibus. Sequitur aliud scholion necessario ad vulgatum ρης reserendum, sed in quo similiter explicatur τοῖς - τειρορώνας καὶ τετραμμένοις εἰς φυγην; unde suspiceris pinγάσιν non esse a scholiaste lectum et ex interpretatione natum, alius vocabuli locum occupasse. Sed de

112쪽

- 102 γὰρ των θεῶν - ο δὲ παρῆραν μετων 1μακτέων τιμον, i. e. τιμιῶν δαι καιῶν ὀλοι. pertum est, scholiastas invenisse τιμι δαμιαιαν. Sed δαμιαος non videtur umquam pro δή1μι usurpatum. Itaque recto correctum videtur δαναιαν Δολω

autem quod in textu est necessario ad δόλιν ducit et λοι uno nititur scholiaste. Quod si quaeritur iam utrum M inino mutatum esse probabilius sit an contra, prius procul dubio praeserendum est, quod hac mutatione ἡραν habet subiectum quo ceteroquin carebat. Id si verum est, subiectum excidit, quod acile potest restitui scribendo δυςπαλαμω πω

πλάναι; M. Hec. 192 δυς*ἡριους piis ας Haeterea sat V rum esse nequit nisi putemus graecum esse παυειν τινά

τινος pro Fosiare aliquem aliqua re. Itaque legendum puto s. auctori suo restituto)

quo lucramur duos dimetros dochmiacos, quorum alter pra positum habet dactylum, cuius generis versus sunt etiam Sept. 21 sq. 228 sq. nisi quod altero Versu unus tantum

dochmius est: καν χαλεπῶς δυας περθ' ὀμιμιάτων Κρημιναμιεναννεφελῶν ὀρθοῖ. Scholiastae igitur lectio postponenda Μediceo.

861. ξελουσ Schol. ἀναπτερωσασα. Non potest hoc ad vulgatam reserti. Ergo Fritzschius ipsum scholiasten tentavit coniiciens ἀναπυασασα, Wieselerus statuit confudisse enm εξαιρεῖν et ξαψειν, ut explicuerit ἐξελουσα quasi εξαρασα eius synonymum esset Wiraeter Coniectanea in Eum p. 1653. Quomodocunque de his statuitur, transitivum verbum quale est ἀναπτερου hic minime aptum est, quare aut schesiastes suam lectionem male interpretatus est, aut salsam habuit. Latet sortasse insolens aliquod vocabulum quod ριπνεῖν significaverit. Ceterum uiuria nonnulli interpretes provocant ad scholion ἐξελθουσα λαπερα τασα, quod in Robortelliana invenitur, sed in edice deest; nam e coniectura fluxit. - Reliqua in scholio ad proximum versum pertinent. SuPPLIOEs s. φυλαξάπορα γαμααν litterae λα in rasura), Schol. φυξανορα hoc lemma est in Med.)' γαμων φυγὴν --

113쪽

- 103 - δρων uiuis ἐμποιουντα. Qui hoc scholion demripsit voluit primo textum ad illud refingere, deinde lectionem quam invenerat restituere maluit φυλαξάνοραν ei schol lectionem pro varia lectione adscribem Nam in margine Ιωtur:

γρῶγται φυξανοραν leg φυξάνοραὶ Posterior igitur lectio

una schol auctoritate nititur Medi i lecti metro pugnati In dissul de A M. Merpreu aus p 100 partim duce Bambergero conteo ἀλλ' ἐπιδελεῖ φυξανορώρ. Quae sequuntur in hoc scholio τὰ ἀμώονα - - εψηφωιατο , et φυγή sic enim leg. reserenda erant ad v. 14. κυδαστ αχέων ἐπέκρανε, ubi Med. qui ἀκαμ habeι, recte e scholio ementatus est. 75. ἀπέας ur γῶς. Recte in lemmate, quod e Medi osumtum est, legitur ἀπό Scholiastes Avis pro nomine proprio habet, in quo consentientem habet Stephanum Byzantinum . Avia. Sod recte scribitur littera minuscula; Aeschylus procul dubio de significatione vocabuli cogitavit, et si nomen proprium voluisset, γῆ hic non addidisset. 81. HMιτ a ἔν κοι γάμοις. Schol. ἐπὶ τοῖς νενομισώνοις καὶ δόξασιν 1μων. Hemannus dicit scholiasten legisse ἔνδικοι

ἀμιοις, hoc, opinor, sensu: Vim a nobis arcentes leges tu

remini, ex legibus iuste ageretis. Sed ne sic quidem schol. interpretatio bene cum poetae verbis congruit. Fortasse scholion hoc reserendum ad ευ, V. 77. Nam cur scholiastes hoc loco ἀμωις explicans addidisset ημων non apparet. 82. ἔστι δε - - μιου τειρορώνοις βωμὸς ρης φυγασιν βυμια δαμώνων σέβας Schol. κώ τοι εὐπολέμω δὲ τειροφώνοις καὶ φεύγουσι ὁ βωμὸς δια τὸ των δαμώνων σέβας υμ- τῆς βλάβης ἐστἰν. Explicui igitur deincep verba: κα πατειρ βωμι δαιμο σεβ. 5ριά ἐστιν, sed tacet de vocabulis ἄρης φυσασιν, ad ρυρια contra addi τῆς βλαβης. Unde apparet,

eum legisse ατης, pro αρης quod vidit iam Stanteius, aut

αρῆς, probatum resi et Hemanno, Ionicam sormam Aeschylo concedentibus. Sequitur aliud scholion necessario ad vulgatum ρης reserendum, sed in quo similiter explicatur τοῖς - τειρομένας καὶ τετραμμιόνοις εἰ φυγην; unde suspiceris φυγασιν non esse a scholiaste lectum et ex interpretatione natum, alius vocabuli locum occupasse. Sed de

114쪽

γαρ των θεων οὐ ο δὲ, παρηραν κε των μακτέων τιμων, i. e. τιμ. a. δαμαιῶν δόλοι. pertum est, scholiastas invenisse τιμι δαμαιαν. Sed διαμαῖος non videtur umquam pro δημοιος usurpatum. Itaque recte correctum videtur δαναιῶν Δολω

autem quod in textu est necessario ad H ducit et δολοι uno nititur scholiaste. Quod si quaeritur iam utrum δόλιν inino mutatum esse probabilius sit an contra, prius procul dubio praeserendum est, quod hac mutatione Ipse habet subiectum quo ceteroquin carebat. Id a verum est, subiectum excidit, quod facile potest restitui scribendo δυςπαλαμιοι παρολάμι i. s. rom. 576. τηλέπλανοι πλαναι 585. πολυπλανοι πλάνας M. Hec. 192 δυςφήμιους φήμας. raeterea μοι, rum esse nequit nisi putemus graecum esse απαίρειν τινά τινος pro poliare siqnem aliqua re. Itaque legendum putos M auctori suo restituto)

quo lucramur duos dimetros dochmiacos, quorum alter pra positum habet dactylum, cuius generis versus sunt etiam Sept. 21 sq. 228 sq. nisi quod altero versu unus tantum dochmius est: κἀκ χαλεπῶς δυας περθ' ὀμιμιάτων Κρημναμενῶν νεφελῶν ορθοῖ Scholiastae igitur lectio postponenda Μedicis. 861 ε λουσ Schol. ἀναπτερώσασα. Non potest hoc ad vulgatam reserat. Ergo ritetschius ipsum scholiasten tentavit coniiciens ἀναπεράσασα , Wieselerus statuit confudisse onm εξαιρειν et ξαψειν, ut explicuerit ξελοti' quasi εξάρασα eius synonymum esset Meδeler, Coniectanea in Eum p. 165). Quomodocunque de his statuitur, transitivum verbum quale est ἀναπτερου hic minime aptum est, quare aut scholiastes suam lectionem male interpretatus est, aut salsam habuit. Latet sortasse insolens aliquod vocabulum quod μιπνεῖν significaverit. Ceterum esuria nonnulli interpretes provocant ad scholion ἐξελθουσα in λαπεράσασα, quod in Robortelliana invenitur, sed in edice deest; nam e coniectura uxit. - Reliqua in scholio ad proximum Versum pertinent. SuPPLICEs. 9. φυλαξάνορα γάμιον litterae λα in rasura),

115쪽

- 103 - ων 1μ ἐμ ποιουντα. Qui hoc scholion demripsit voluit primo textum ad illud refingere, deinde lectionem quam invenerat restituere maluit φυλμανοραν et schol. Iectionem pro varia lectione adscribem Nam in margine Qtur:

γραφεται φυξάνοραν leg φυξώοραὶ Posterior igitur lectio

una schol auctoritate nititur indice lecti metro pugnat In dissul de A M. Me resu. M. p. 100 partim duce Bambergero conteo ἀλλ' ἐπιδελεῖ φυξανορέφ. Quae sequuntur in hoc scholio τι ἀμώονα - - ἐψηφίσατο , ἡνφυγή1 sic enim l . referenda erant ad v. 14. κυ- ἀχέ νἐπέκρανε, ubi Med. qui χαι- habeι, recte e scholio ementatus est. 75. ἀερώις υπὸ γῶς. Recte in lemmate, quod e Medi osumtum est, legitiis ἀπὸ Scholiastea Avis pro nomine proprio habet, in quo consentientem habet Stephanum 3-gantinum . Avia. Sod recte scribitur littera minuscula; Aeschylus procul dubio de significatione vocabuli cogitavit, et si nomen proprium voluisset, γη hic non addidisset. 81. HMι A Jνδι ι γάμοις. Schol. ἐπὶ τοῖς νενομισμώνοις καὶ κασιν μων. Hemannus dicit scholiasten legisse ἔνδικοινὸμοις, hoc, opinor, sensu vim a nobis arcentes leges tu remini, ex legibus iuste ageretis. Sed ne sic quidem schol. interpretatio bene cum poetae verbis congruiti Fortasse scholion hoc reserendum ad ευ, V. 77. Nam cur scholiastes hoc

loco νόμοις explicans addidisset μῶν non apparet. 82. ἔστι δε κἀκ -ολεμου τειροφώνοις οὐριος ἄρης φυγασιν ἐυμα δαιμώνων σέβας Schol. κώ τοῖς ἐκ πολέμου δὲ τειρομένοις καὶ φεύγου n ὁ βουμ . λα τὸ τῶν δαμάνων σέβας ρυραπτῆς βλαβης ἐστίν. Explicui igitur deincep verba incor.

τειρ βωμι δαιμο σεβ. ρυμα -ν, sed tacet de vocabulis ρης

φυγασιν, ad ρυμι contra addi τῆς λώης. Unde apparet,

eum legisse της , pro ἄρης quod vidi iam taeseius, aut

ἀρῆς, probatum in otio et Hemanno, Ionicam sormam Aeschylo concedentibus. Sequitur aliud scholion necessario ad vulgatum ρει reserendum, sed in quo similiter explicatur τοῖς - τειρομώνας καὶ τετραμιμ-ως εἰς φυγήν unde suspiceris φυγασιν non esse a scholiaste lectum et ex interpretatione natum, alius vocabuli locum occupasse. Sed de

116쪽

- 104 hoc constare non potest. Quodsi φυγατι retinendum est, ἀρῆς s. ἀραις non potest probari propter insolentiorem structuram verba enim sic cohaerent βωμιός ἐστι ρυμα φυγατι τειρομένοις ἐκ πολ- ου ἀρας); sed legendum αρος φυγMΠν, ρυμα δαιμον- σέβας, in quibus iso e superioribus ad postrema quoque vocabula reserendum. 87. παντα τοι φλεγέθει - σκότι μελαίναι ξυντυχαι sic Herm. Cobet tacet). Schol. παντ τοι μισέθει ἐν παντιτο, λάμπει, - χα σκότου χωρ suis. Ζευς). τοῖς μὲ mi

θρώποις υκ υσυνοπτός ἐστιν, ἀλλα μέλαινα τις αυτου κατέχει συντυχἱα. Distinxit post σκότν. Deinde ad μέλαινα ξυντυχία μερόπεσσι λαοῖς intellexit στιν Παντα hic es Doricam sormam adverbii παν , non adiectivum docet metrum. Vulgo hodie ι omittunt in illo adverbio, quia nominativus non exstet cf. utimann Gramm. II. p. 360); at si παν contra analogiam habet formam dativi primae declinationis, potest similiter contra analogiam tota dativi habere, si optimi codices in ea scriptura conspirant, quae res est altioris i vestigationis. Lectio μέλαινα ξυντυχέαι, quae una tantum littera medice dissert μωλαωαι ξυντυχαι est e correctione

ἐαυτο αυτόθεν απὸ των γνων δρασμιάτων , o ἐστι του ουρανου. In his priora illa επὶ τοὐν αγνων δρασμιατων ad ανο explicandum posita sunt pro δρανων ἐφ' αγνων in verbis poetae legit h. ἀφ' ον. Recte, ut videtur, quoniam αυτόθεν pra gressum est. Quid sequentia i , ανο ἱδρυμμον, ἡ τὸ ἐδραῖον sibi velint, minus 3pparet. In νω latere opinor ουν i. e. ουρανῆ, unde lego ἡρωνον ουρανῆ φρόνημ Αυτόθεν, reli omisso πως. Qui hoc loco ab interpretibus memoratur codex Spa hemit, ς' praebens, non est aliud quam lectio Scholiastae.116. φοιτα γόοις μι τιμω in mam τι se Vulgo inde a Victorio ad hunc versum editur scholion γραψεται ζώσατο οἷς με τιμή, sed haec non est nisi varia lectio ab ipso Victorio is ediceo enotata, qui γόοις ita scriptum videbat,

117쪽

- 105 ut etiam λοις legi posset. Legendum puto cum Bothio:

118. ευακοννεῖς Schol. sic prora scrib. γῆ νοεῖς καὶ τὸ ν βαρβαρον φωνην Legit recte ευ ἁ κοννεῖς non de γῶ cogitandum, nam Scholiastae saepius adscribebant, quo vocativum indicarent; cs Schol. . ad Hom. 89. ad Sept. I. Verbum κοννῶ legitur etiam infra 164 et 174, et assertur ab

Hesychio, V. ννειν et κοννου τι Infra 13 ubi idem versus legitur Med. ευγακοννις.

122. θεοῖς δ' ἐναγέα τέλεα πελοφώνων καλως ἐπιδρόμωπόθι θα νατος πη ad i.in Aroposuia adscriptum ). Schol. ο που δὲ θάνατος πῆ ἐκεῖ τοὐν ἀνθρωπων ευπραγουντων τιμαὶ τοῖς θ εοῖς ἐπιτρέχουσιν ἐναγέα δε ἐν ἁσμιατα. Legit ergo ἐπιδρομ sint. ἐστι οποθι οπου - απρ. Ex hac interpretatione Robortellus ἐπιδρομο τ 'οθι finxit, verbum inauditum ἐπιδρομιάω). Locus

nondum Sanatus, ne ab Hermanno quidem, cuius conieci

ram miror a Dindorso probari ἐπιδρομ ποθι θανατος πρη. Sensus requirit θεοῖς δ' ἐναγέα τελια πελόμυεν ἡ καλῶς rite perficiantur), Eetri ορως πως θάνατος πῆ quod tamen a poeta scriptum esse nolim praestare. Utique melior est Scho. liastae lectio quam edices. Ἐναγέα male pro substantivo habuit. 138. τελευτῶς δ' ἐν χρὸν Τρευμενεῖς μειεν vulgo τι- σειεν). Schil οὐ ουν πρὸς τὴν ἀρχὴν ἔσται καὶ τὸ τελος. Legit τελευτα et, si recte est interpretatus, αν, quod recepit Hermannus αν ἐν χρόνH, sed habet unicam a metro commendationem, quod tamen ipsum hi valde incertum est. Votum hoc loco non minus aptum est. Utique ἐν hic exulare non debet cf. g. 857 Eum 497, 1000, alibi). T

λευτα probandum; quomodo τελευτα explicet Hemannus,

non sacile est ad coniiciendum.157. Schol. τον καταχθόνιον αδην Pertinet hoc ad τὸν ταιον sic Med. tribus punctis supra prius v positis). Habuit ergo Schol. veram lectionem τὸν γαῖον sellauero restitutam To hic τας in antistropha s. 170 omittere cum letilio

Μnem. Vol Ι. p. 41 minime est necessarium metrum non

minus recte procedit, si dipodia iambica quam si reticus trochaeis praeponitur.

118쪽

οὐ ωδῆς ωτι καὶ μαστιγωτικη. indorfius pro ni in Sehol dedit δk. Sed recte Hermannus ἰωχες, venesono, quod reserendum ad lectionem 'Iους ἰῆ. Quod vero hoc in poeta recipiendum existimat, non possum assentiri. Nam non videtur posse significare odis contra Lo nam sive M a gittam sive venenum signiscet non potest nomen eius quivisieratur in genitivo post se habere itaque ne hic quidem nomen eius, qui odio petitur. Quod porro in Schol. legitur μαστιγωτικη reserendum ad μαστίκτειρα ne dicam de Hermanni portent μιαστψαν). Mihi Vulgata praeserenda videtur. tquo haud scio an schol potius interpretatus sit quod desideraret, quam quod legeret. Sed hoc incertum. Interpretor Halaror me ex iis petit, i. e. amor Ius mihi propter odium Iunonis satalis est. 168 ου καίοις Ζευς ευξεται λίγοις. In scholio ἐνέξεται scriptum, sed Dind. annotat: ἐνευξετα1, Μ. ex quo

ἐντευξεται factum in Robertelli ed.)' Quo num textum an scholia edices velit dubium. Illud probabilius, quia

non credibile est, Dindorsum temere lectionem scholiastae mutavisse itaque auctoritas accedit ad orsoni coniecturam ἐνέξεται iam a plerisque receptam. In ἐνευξεται prorsus abundat prior compositionis pars ἐντευξεται metro pugnat. s. Plat. Lem. VII. 808. E. ὀνειδε ἐνεπισθω - μεγάme a Crit. 52. Α ταυται δη ψαρων και σε ταῖς αἰλαις ἐνέξεσθαι. 193. σεμνούς ἔχουσα διὰ χερ- συνωνυμ ων Schol. αντέχεσθε τε δεξιν τοὐν αγαλμιώπων, τῆν αριστερ - του κλάδους κατεχουσαι. Legit ευωνυμ ων. Illud exquisitius significat. σεμνων. s. in D. 190. ἐμιν δὲ μιητηρ. ουδαμως ἐπάμ νυμα ν i. e. μιητρὸς φρονημι παισὰ δυσθεον πεπαμερο. Eum 90 καρτα δ' ων πωνυμως, πομπαιος ωι Sept. 984. δυστανα κήiti'ορ νυμια κήδειαὶ Hima Verba in scholio posita sunt, ut appareret, cur sinistra supplicia tenerent, non ad explicanda poetae

verba.

285. στραβιζουσαις sed prima manus corr. στραβιζουσας. Sic quoque Schol. legit; corrigendus est enim hoc modo: καμιηλοις νωτοφορουρώνας κατα την χθόνα vulgo νωτο μυ--

120쪽

- 108 Ad primum versum I. πορθειν ae των ρων - των θεων ἀγάλματα , Athen XII. 23. Α, quod minus propter auctoritatem quam ad explicatione assero. Nominativi absoluti

exempla plura sunt apud Aeschylum veluti Mam 953 968, Eum 95, 100 455 Sept. 664 Weli ), et qui locus, quamvis corruptus, describi meretur M. 980 1008) κα τὸ ι

quorum sententia satis perspicua est, primorum Verborum scriptura incerta. 556. νεῖται δ' εἰςικνουρώνου Πλει βουκόλου πτερόεντος in εἰςικνουριένου posterius o est e correctione, supra manus secunda scripsit ). Schol. του οἴστρου - βουκ. περ. τῆκέντρον αυτην λατρυπωντος Quod manus secunda . . Sch hastae poetae verbis adscripsit , non improbabile est hanc explicationem esse reserendam ad εἰςιχνουμένου quasi v ligia sui per aculeum estrus impressisset. Ἀνδε sane est auctoritate destitutum, sed potuit ab χνος formari, aeque atque γέ ab ἄλγος, νοέω ab ἄνθος, alia Sed ιςανεῖσθαι tumh. l. non significare debet sui vestigium imprimere, perfodere, quod nimis est quaesitum, sed vestigiis sequi. Utique hoc

praeserendum Vulgatae, quae sensu caret; etenim si verbum ex ικνεῖσθαι et praepositione compositum legendum esset, requireretur καθικνεισθαι, quemadmodum saepe καθικνεῖσθα τινος ἐνιπῆ, κέντροις, βακτηρών. Sium1.592. αυτοχειρ αναε η. Schol. o τῆ ἐαυτου χειρὶ θεραπευ- σας τὴν M. Haec non ex omni parte quadrant, quia αναξ

non explicatur, sed additur θεραπευσας. Sed fieri potest, ut α χειρ idem existimaverit quod χειρουργο . Ex omni parte convenit αυ χειρωνα βοός vel sim. quod compositum est ex αυτος et Aeschylo usitato vocabulo ηειρωνα, et metro quoque admittitur. 595. π αρχας ν ουτινος θοαζων τὸ κνεῖον κρεῖσσον a κρα- νει ' Schol. - ὐπὸ τας αρχας φ τῆς αρχῆς δέ τινος τῶν

κρεισσονων καθημωνος , τ μιεῖον εχει Des ἔχων). Legit ergo χῶς κρεισσόναον , et τὸ μειον coniunxit cum κρατυνει, minua

sale Ita apparet Schol fere idem habuisse quod vulgata, sed male esse interpretatum. Vulgata tenenda sed commate