Miscellanea philologa: Ediderunt gymnasiorum batavorum doctores societate conjuncti

101쪽

ιγερ schol. τυ δε - τα - καιρος, ἔργρ ἐπιβαλο ἐπικαλεσάμενος το δωλον του πατρος Scholion hoc antiquae manus vestig1 continet, et sanam sententiam praebet, quae tamen non prorsus cum verbis, quae nunc leguntiir, potest conciliari. De singulis videamus. Agnoscit συ εχαρσων οτανῆκ' ... ἐπαύσας πατρός; reliqua dubia viis pro μ έρος ἔργων est in scholio καιρος, εργο επιβαλλου, pro ἔργο est εἴδωλον. Μέρος et καιρός, si sor s litterarum et is in edice certe)et leges tacismi spectes, vix disserunt centres αι et ε confunduntur. Itaque non improbabile videtur pro μωρος lectum fuisse καλιρος ' Εργων et εργο in fine duorum subsequentium versuum iam per se dubia sunt; et desideratur verbum finitum, quod respondeat explicationi ἐπιβαλου. Quocirca videnum in priori εργων lateat εργον, in posteriori εργον vocabulum, quod nωλον possit significare. Itaque, quum liceat in loco tam corrupto aliquid periclitari, propono prioris Versus hanc lectionem: συ δὲ θαρσων, τα ει 1 καιρός, ερξον. In altero autem versu constare liquido puto εργον, locum occupasse lectionis longe diversae, et propter contiguum εργων vel ερξον esse invectum. 843. φόνον ι πρόσθεν λικαLοντι - δεδηγμιενο ρ Schol. ως ἐπὶ μαχα. ας ου παρακαλυφθεντι, αλλ. αειμινηστον αε μηνυτῶ p Legit δειγριένον. ale. ro δόριοι scribendum est δοριν, ut verba cohaereant δόριον ελκαίνοντι καὶ δεδηγμ,ένον τω πρόσθεν φόνον. Quod miror Hermanno non in mentem venisse

aut improbatum fuisse. 940. λακε. Schol. ελα τε legit, quod iam Schulgius observavit. Recte. Πυθοχρηστας φυγας, exsul ab Apolline praedictus est restes, quem Cassandra ab polline iuspirata 'significaverat g. 1282. φυγας δ' Mi πης τῆςδε γῆς απόξενος

κατεισιν, τα ταςδε θριγκωσων φίλοις. Hic ηλασεν ἐς τὸ παν, totum cuniculum consecit, Vel λ εἰς τέλος του δρόμωυ, M. scholiastae verbis utar, qui non censendus est legisse εἰς τέλος vel εις αγων ut Seliuigio ridetur. Ἐς το παν sic decies apud Aeschylum legitur. Ηλασε autem metrum dochmiacum optime patitur. 943. τριβας, Schol. τριβας, quum scribat: ως των οἴκων φυγόντων τας συντριβας τοὐν κυανων sic enim leg.), i. e. ἀναφυγας τριβας κτεανων. Recte.

102쪽

- 4 955. 'ολιας Schol δολιαν, ut Hermanos quisque imdicavit. Explicat: τὴν λέως βλαπτουσαν καὶ - πολυν χρόνον ψολέα βλαπτομώναν χρονισθεισαν).958. κρατεῖται πως τὸ δεῖον παρα τὸ μιἡ πουργεῖν κακοῖς. Schol ριβάλλεται Ουν τὸ θεῖον τοῖς χνυπουργουσι τοῖς κακοῖς. Facile est haec sic emendare ut cum vulgata lectione satis caveniant: συμιβαλλεται prodest ουν τῆ θεἱρ τὸ μὴ πηυμ γεῖν τοῖς κακοῖς. Id reserendum esset ad κρατεῖ - τὸ θεῖον, rest. Sed res incerta, quum scholion etiam sic explicari pos- ait, ut commodam sententiam praebeat, sed ita diversam a vulgata, ut nescias, utrum interpretis inlacribarum incuria sit accusanda. 965. ταχα δὲ παντελὴς χρόνος κ εἰ φετα προθυρα δωμι ατων. Schol. αλλαγησεται nimirum τα πρόθυρα quod apparet etiam e sequentibus: οὐχ ορωδεύς ται τοῖς πρην ἐν τῆ υρ ημων. Distinxit post χρόνος. Itaque ταχα δὲ παντελὴς χρόνος, mecum superioribus non cohaerere possunt, sui ibi pro se tentia plena. quae restitui potest legendo ταχα δε- ῶν τειλε χρ. unde coniicias, in παντελεῖ χρόνος αμιεὐεται πρώθυρα δωμιατων. In quo τυχη sere circumscriptioni inservit.

Cf. quae in dissertatione mea attuli p. 10 I. Vulgata tamen in qua δέ teneri potest verior videtur.

Legit vel emendavit θρεομενων Versu 971 Iegit Schol φιέτοικοι δόμων. In ed. est μισοικοδόμαουν. rius verum iudico; quamquam nemo interpretum adhuc hunc locum sanasse aut ita restituisse videtur, ut commode possit intelligi. EUMENIDES. 66. ἐχθροῖtri τοῖς σοῖς ου γενή1σομια πέπων.

Schol. γραψεται πρέπων ου ομοιος sic enim leg. reli. . Sed operam lusit, qui hoc conatus est interpretari. 92. σέβει τοι Ζευς - ἐκ νόμων σέβας Schol τὸ τοὐνIM'- σέβισμα καὶ δέδεμα. Legit - εν ἐκνόμιων, suppi, cum, qui legis beneficio carent. Quod Hermannus nunc probat. e iudice parum resert utrum legatur, quum ne tra lectio eschyli manum repraesentet. ut ab illo scriptum fuisse νομον, ἔγλκον, aut simile quid in Suppl. 776Aλκον σέβας.s5. ἐγώ a ' μαγνυ -- αιτρώνη. - ώς με ινταν .

103쪽

- 5 8chol. λέπει εἰμι. ω- ῶν ἐφονευσα Ἀγαμέμνονα ἀπώσασti. Bona lectio, sed ἄν με εκπανον cum sequenti ειδος coniungendum τουτων, οὐ ἔκτανον, i. e. Agamemnonis Nisi pra stat ν neutro genere accipere utra κτανον ait caedes mea.

Dem. 18. 18 οἱ Θηβαδει οἷς ευτυχήκεσαν ἐν Λευκτροις οὐ

105. ἐν μυ δὲ μ οῖρα πρόσκοπος βροτων Schol. ἡ τῆς φρενὸς μοῖρα ου προορ ἐν ἡμιέρει. Legit μοῖρ' ἀπρώσκοπος φρεν οὐν interdiu illa mentis est sors, ut futura praevidere nequeat' quod recepit Hermannus aut βροτοῖς. φρενός ex superioribus intelligens. Sed repetitio vocabuli , i in oppositione et duobus subsequentibus versibus habet nescio quid languidi. Datis βροτοῖς autem nihil l

oramur.

176. περιτροπαιος δ' ἄν sic ed teste obeto). Schol e plicat προς ὀπαιος legit ergo ποτιτρόπαιος Sed de lectione

Medices non prorsus constat. ib. τερον ἐν καρα μυιαστορ DBνου πάσεται. Schol. οὐν ἐναγης πῆ καρφν εαντου Ἀτερον μιαστορα λήψ/εται. καὶ ἡ ἐξ αυτου δέκα ημιῖν δώσουσιν. postrema verba ab alia manu sunt prosecta et reserenda ad lectionem τερος - ἐκ κεένου. Itaque αἱ in scholio delendum 'Eτερος improbandum; sed ἐκ κείνου, a Dindoin receptum, longe vulgatae praestat. Verum non audeo dicere. 239. - ἀμιβλυν si 1 eti*οςτετρυμ νον τε πρὸς Ἀλλιοι τινοἴκοις. Schol. ἄλλοις προςτριψαμιενον τὸ μουσος Quamvis res omni dubio non maior sit, probabile tamen est, scholiastam legisse προσετριμι μένον μουσος, primum quod προςτε . Proverbo transitivo habuit, quo nihil in vulgata lectione cogebat; deinde quod πρός in explicatione omisit, tandem quod

μιυ τος citra necessitatem ab eo additum est. Denique huc sacit, quod vulgata lectio suspicione non vacat Assentior enim Hermanno, praepositionem in fine versus hi serri non posse, neque apte comparari Soph. O. C. 493. ἐμοὶ μὰν οὐχ ὁδωτά, λεIπομαι γαρ ἐν - ἡ δυνα α μη οραν, δυοῖν κακοῖν, ubi praecedens interpunctio iaciat, ut duorum versuum numeri arctius coniungantur. Consero v. 195 supra: οὐ πη ρώις Ἐν τοῖς πλουσιωσου τρίβεσθαι Ἀλυσος, quod

104쪽

recte explicatur ἐν Ιβεσθαι μυσος χρησ ρέοις. Similite hoe loco restes diceret se προς τρῖφθαι μυσος αλλοις οἴκοις, a trivisse aliis domibus piaculum suum, adeoque ipsum Pu gatum esse. Quamquam τετρῖφθαι vulgo passiva vi usurpatur, Aeschylus tamen illam sormam hic vitare non potuit. 259. ποδας θέλει γενωθαι χερῶν Schol. legit χρεῶν, quum scribat: ανθ' ων 1μων χρεωστεῖ προς*υ θέλει γενέσθαι τῆς θεου. Fuerunt, qui hoc negarent propic hanc Hesychii glossam: πόδικος χρεώς ς, ενοχος δικης, unde essiciunt υπολκος non adiecto χρεῶν posse explicari Vocabulo ουρεώστης. Ego contra iudico, potius ' ex nostro vel simili loco, ubi adiecto Fodam vocabulo, velut χρεῶν, sensu perspicuus esset, hanc glossam ab esychio sumiam. Constat illud lexicon plurimis locis ita esse consarcinatum. Non potest υπολκον εἶναι per se significare χρεωστεῖν. irari praeterea

subiret, quidni Schesiastes, si χερῶν legisset, huius vim exposuisset. Si constat igitur olim lectum fuisse χρεων, oua rendum est utrum praestet, lectio edicet χερῶν an χρεῶν. Illud mihi magis poeticum, hoc exquisitius videtur, ut non tam lacilo in grammaticis fuisset invectum. Quare posterius probo. Ad significationem s. g. 457. δηικοκραντο νώρας τινε χρέος Soph. O. O. 235 φιν τι περ χρέος εμα πόλει προς- 263 το διερὸν Schol. παν χερόν nepte. Ita tamen ab eo

lectum fuisse ut xistimem, facit praegressum παπαῖ, quod facile in παν corrumpi potuit. 302. αν αἱματον βόσκημα δαιμώνων, σκια. Schol. pos, quam vulgata lectionem explicuit, subiungit: χ ἐναέμ, ατον,

ἀντι του ζωντα σε νεκρον ποιησομιεν Eumenides satiant se noxiorum angvine cf. Supra 247, 254 265. απο ε σου

φεροιμαν βοσκαν πώματος δυςπότου et alibi. 1taque vix recte eoanguis αναιματος praeda dicitur Orestes, nisi velis hoc vocabulum sensu translato accipere, ut sit pauidur. Id autem hoc loco postquam saepius his proprio sensu dictum est, ferri non potest. Ob has causas videtur antiquus quidam interpres ναίματον restituisse, quod scholiastes interpretari debebat: eruentam praedam dearum. Sed praestabit, opinor, βόσχημα

accipere pro animal pecua δαιμόνων procul dubio ad sequentia

105쪽

- 97 reserendum. Tentabam δαιμονων in , a. e. invitis Apolline et Minerva in paulo ante v. 299. ediceus et schol habent σκιά. non σκιάν, quod a sti parum disseri, quoniam, et

valde similia sunt. Sic Suppl. 78 1 Hied i βαι, ita ut vix ab ἡ κα disserat. in etiam ib. v. 828.

430. κλυειν δικώους καλλον ἡ πρῶξαι θλις sec. manus δικαέως). Schol. θέλεις - απολογησασθαι, ἡ κατηγορῶς αυτου ς πραεαντος Legendum . αυτ απ. καιότερον hoc enim excidit ἡ κατηγορειν αυτου οὐ πραξαντος. Utique κλύειν explicuit intellecto αυτου eius defensionein audire quod necessario requirit δικαίως, ideoque textum a secunda manu eschol correctum puto. Reliqua ad vulgatam pq rtinent. Δικαιως bonam praebet sententiam iuste magis audire cupis, quam

ipsa sacere, i. e. ab Oreste antequam causam dicat iusiurandum postulas, quod antea ipsa praestare noluisti. Sed propter lectionem edices λκαιους aliquant probabilius κλυειν δέκαιος καυιον , παξαι θέλεις iusta potius appellari quam iusta sacere cupis,' quam lectionem librarii, non intelligentes κλυειν, acile potuerunt mutare. Unum quod obstat est, quod poeta sic minus accurate Eumenides, quod iusiurandum exigerent, iniustas dixit. Non pugnabat hoc cum

iure recepto. s. Lys. 10. 11 a Stantes ad h. L laudatus): μὲ, γαρ λώκων ως ἔκτεινε ομνυται. ἡ δὲ φευγων ο ς υκ

ἔκτεινεν.

435. σέβουσα γ' αξιαν Ἀπαξέων Schol αεἱων ουσαν γωνέων, quod recte ad lectionem α ἀξέων referri videtur. Sed sensus requirit, nisi allor, Mia H AH Asοις indices igitur lectio propior vero esse ridetur.

472. φόνους διαιρεῖν ὀξυμηνέτου Mκας Schol φόνους ἐφ'

μηνέτους non cogitandum Hesych. ὀξέως ' ταχέως 'οξυ ταχύ. 'o β ἡ ' ταχέως βαλλόμιενος Hermannus in verbis scholiastae φόνους in Μ8. non legi dicit, quod mihi perquam videtur probabile. Omisso enim φόνους in schol ἐφ' αἷς corrigendum ut ὀξυμηνίτους cum δέκα iungatur, ideoque apparet tantum scholiasten habuisse ὀξυμηνίτους de vocabulo φόνους non constat. Lectio schol videtur probanda, sed φόνους in φόνου mutato, ut totus versus sic se habeat: φονου διαιρειν

106쪽

κυμ-τους δικας. Itaque hic similiter peccatum a librariis

posuisse pro corrupto D m ματ pro quo aliud vocabulum habuerit necesse est. Id potest ad veram lectionem inveni endam conducere quid pro λςet Ain sit substituendum non video; sed pro ἐμω legendum χει - indorsus scholiasta duce emendat, τε δυς η καν ἀμηνίτως ἐμα I. hoc sensu, ut videtur ea demiuere ea n non ira/oantur Mi alamito-

483 ψόνων καστα ορκέων αιρου κένους Schol οἷον ἐνόρκους λκαστάς. Habuit ergo ορκίους quod procul dubio verum

porro scribendum αὐουμ-η. Plura cum Hermanno emendare necesse non est. Ἐνορκοι δικαστα sunt iureis ad obtiricti,

qui a inerva in perpetuum τον δε παντα μον - τὸν εἰ αδ p. constituuntur. 48s ορκον περωντας υνδεν ἔκδικον φρεeris Schol ορκον λώντας quare eum putant legisse πομουντας et Ηe annus restituit ορκον πορόντας μυηMενἈλκον φρασειν Sed mristus πορόντας hic non aptus est. Praestare ορκούμο υντας. ubgatam restituto tantum ἐκδέκοις defendit Frangius, recte interpretatus iusiurandum nullum violanua, coli segm. 268 Ddsin verba tamen ἐκδίκοις χε ris sine ullo pondere in sine posita offendunt. Vereor omnino, ne in hoc Versu opera ludatur, mihi quidem perquam frigere videtur. Si retinendus est, Scholiastes tamen nihil bonae rugis affert. Nam fieri potest ut περα pro περαίνω, α μευ aceeperit. 505 Med. h. L habet υπόδυσιν, a prima manu in πόδοσιν mutatum, quod solus animadvertit obetus Schol διαδοχήν,

quod reserendum ad in δυσιν; accepit hoc eo sensu, quo quis dicitur υποδυνα πονον, κίν ον, latine ubirs, ut et di τις esset actio recipiendi in se. Hermannus contrario sensu offugiam malorum --εκδυσιν. Υπολωνα autem similiter Nque uti intransitive pro reminers, re are dictum fuisse, satis conatat inde ductum ποδοσις significaret rela-ionem.

107쪽

- 99 Quamvis neutrum a poeta perspicue dictum sit, πουσις tamen praeferendum. Υπο saepius pro oria a poetis est usurpatum, de quo finem ad Eurip. Hec. 3. Praeterea υποδο τις nusquam legitur. 507. φαμιων δε τις καταν παρηγορεῖ Schol. παθων δέ τις μάτην αυτον παραμυθειται ast is ημιῶς Het καστο δὲ τοὐν φονέων παρηγορηθήσεται. Verba καστος των φονέων vix

inossunt cum lectione ed conciliari. Cum utraque interpretatione convenit τλάντων δέ τις Qui ultimam scholii partem scripsit superiorum explicationes ad vulgatam lectionem accommodavit: 'ἡμιων γὰρ ὁ ἀνα δης. Ceterum quod εκαστος pro es a scholiaste positum est, id etiam alibi lac tum, veluti ad rom. 37 Choeph. 58. Quae ad uno

locum emendandum excogitata sunt, non satisfaciunt nec sincit scholiastes ad emendatiouem. 517. εσθ' που το δεινον ευ Καὶ φρενων ἐπίσκοπον Δειμιαμνει καθημενον Schol. ου πανταχῆ τὸ δεινον πεῖναι φρενῶν

δεῖ. robabile est scholiastam habuisse veram lectionem δει

553. περαιβαδαν. Schol. παραβεβηκότα. Habuit παραι- βαταν, quod metri caussa mutarunt in παρβάταν, quo non opus erat cum Hermanno enim si και παραιβάταν scripseris, omnia recte se habent.

573. καὶ τονδε Med. teste obeto). Schol. των 'Αρεοπα γιτων ergo habuit τωνδε quod probat Hermannus, scribens εἰ τὸ α ἰανῆ χρονον Εκ τωνδε ab his Areopagitis οπως ἄν

ευ καταγνωσθῆ δίκη Sed sic molestiam creabat τέ versu proximo, quare Hermannus ibi quaedam intercidisse statuit. His tamen opus non est, si Vulgatam τονδε Servamus, quod reserendum ad restem. Quare improbanda lectio scholiastae vel glossatoris, orta e permutatione solita litterarum et O. 598. πέποιθ' ἀρωγὰς δ' εὐτάφου πέρι πει πατηρ. Schol ως μιας sic enim scrib. επεριψεν ἡ μητηρ Clytaemnestra),ουτο βοηθους καμιο πέμυφε ο πατηρ. Necessario hinc sequitur, scholiasten habuisse πέριψει quod recipiendum puto. uterius progressus ermannus statuit scholiastam legisse κα-ρωιγ' αρωγους ἐκ τιάψου πέρι φει πατηρ, quod minus probandum.

Optime potuit Ἀρωγάς per ἀρωγους explicare; quod autem

108쪽

- 100 πεποιθα in interpretatione non repetivit, non probat vocabulum ab eo non inventum esse. Sed δέ post ἀρωγάς abesse velim. 603. τοιγαρ τυ κει ζῆς, ἡ δ' ελευθέρα φόνου. Schol. πως

οανε δι' αυτόν; MS. ἡδ φιε, - αυτηνὶ qui dicis te ab illaiuiuria affectum, quum vivas, qui illam Agamemnoni poenas debere, quum iam eius causa sit intersecta pr rioris partis. huius versus haec potius est sententia: at vero tu vivis, et nondum poenas dedisti,' cui apte respondet: at illa incudisione nostra libera est, quum intersecta sit.' Legit Schol , quod legendum procul dubio est, φόνον caede, quam filius

commisit. 618 ουπώποτ ειπον - μη κελευσε Ζεύς se ει non

solito compendio scriptum sed ut propius ad 1 accedat)

Scholiastae explicatio οὐστε μοὶ μὲν Ζευς, ἐγώ δε τουτο ρ προς- έταξα cum futuro κωυσει conciliari nequit. Unice verum quod ermannus restituit κελευσαι. Non soloecum est μὴ 'κέλευσε, sed sortius κελευσαι quae aque dixi a Jove fuerunt prosecta. 634. καπὶ τέρματι Φῶρος παρεσκήνωσεν sic obesus Hang. et Herm. περἐσκή1γωσεν cum spiritu; Dds in textu περεα.in scholii lemmate παρεσκ scriptum resert). Schol. προς ἡν

ante πρός Verba το , quod signum grammatici apponebant locis notatu dignis. Cf. Schol. antiquus ad Sept. 79, et quae in DF de A M. - p. πιι p. 7 sq. attuli. Legit ergo Scholiastes h. l. περεσκήνωσεν. Quamvis insolita sit istiusmodi apocope, puto tamen eschylum eam sibi . l. permisisse. Mam. 147 in edice similiter legitur περ βαλοντο γαρ οι πτεροφορον δέριας, quod in aliis libris aliter correctum. s. Herm. ad Agam. l. l. 1106). Utroque loco de synizesi, ut περιε sint duae syllabae, cogitari propter metrum non potest, quod in Agamemnone aperte dochmiacum est;

περιεβάλοντο enim hanc haberet mensuram υ - - . Ltera causa, quapropter es, fuit appositum est teste cho- hasta 1 συγγια του ρήματος. Quod quid sibi vellet facilat hitelligeretur, si Machylus, ut voluit Ahrens, hein via.

109쪽

- 101 N. F. ΠΙ. p. 29s cons Corp. Inscr. n. 2448. IV. 13, VIII. 25 scripsisset παρεσκευωσεν. Sed σκευόω longo deterius ore vulgato σκηνόω. Fortasse scholiastes, quemadmodum umebus dedit, iniuria requirebat περεσκηνησεν. Sed transitivum περισκηνοω aptius est, quod vocabulum vere Aeschyleum est lentorii in modum circumidare. - Ἀτέρμων schol optime explicatur πάπηλος i. e. sine oramine per quod collum transmitti possit. 663. πατηρ - αν εγοι ἄνευ ra1τρὸς Schol. γενννήσειεν. Unde legendum γεννῆτ, quod longo vulgatae praestat. 783. ἰον ἰὸν ἀντιπενθῆ. Schol. οπενθῆ, μοια δρωπα οἷς πεπονθα. Ex his σοπενθῆ ad lectionem αντιπενθῆ reserendum cs de antiqω. A M. Alyps ad Sept. 874ὶ reliqua autem pertinent ad ἀντιπαθῆ, quod intra v. 12, ubi idem versus iterum leguntur, habet ediceus. Ἀντιπενθῆ Verum est. Μetrum est trochaicum. 790 δυςοιστα πολιται. ἔπαθον Schol. 4ἰπων δυςοιστα επωθον ' πηγαγε πολιταις ἰνα ἡ πολιται δύςοιστα οντα. Haec requirunt ut πολι αις legatur post ἔπαοον Neque in scholio ipso quidquam est quod corruptelae suspicionem moveat. Itaque existimo υςοιστα olim in textu geminatum fuisse, hoc modo: δυςοιατ επαθον, δυς-- πολέταις, vel potius δυς σφαπαθον, ut totus locus ita scribendus sit: στεναζω es μει; γε μιαν δυςοισθ' παθον, Δυςοιστα πολλις. Quae a sensu et metro commendantur prior versus est bacchiacus cum clausula iambica alter choriambicus eiusdem sormae quae est Choeph. 30. πεπλων ἀγελαστοις, Sept. 10. οὐδ' ε' ις Αρης, et alibi.

802. σταλαγματα Γραφεται στεναγμιαπα. Haec eadem

manu qua textus scripta sunt. Coniecturam hanc existimo scribae neque eam felicem. Respicitur enim aperte ad m783. Mθεισα καρχας σταλαγμ D. 845. απὸ γαρ μω τιμῶν δαμώων θεων Δυςπαλαμ οι παρ' ουχενηρα δόλω litteras illas manus secunda supra scripsit). Versus hi repetuntur infra v. 879 sq. ubi ed. απο γαρ μι τιμαν δμωαν θεω - ραν δόλου. Schol. ad 84 την δηριοσειν, πο

110쪽

- 102 γὰρ των θεων ως iam παρῆραν μιε- λμωσέων τιμον, i. e. τιμιῶν δαμαιῶν δόλοι. pertum est, scholiastas invenisse τιμιαν δαμαιαν. Sed δαμαιος non videtur umquam pro λεὶαιος usurpatum. Itaque recte correctum videtur δαναιαν.

autem quod in textu est necessario ad δόλον ducit et δουλοι uno nititur scholiaste. Quod si quaeritur iam utrum M in αλοι mutatum esse probabilius sit an contra, prius procul dubio praeserendum est, quod hac mutatione ἡραν habet subiectum quo ceteroquin carebat. Id a verum est, subiectum excidit, quod facile potest restitui scribendo δυς-λαιαὶ παμλαμαι. s. rom. 576. τηλέωλανοι πλαναι 585. πολυπλανοι πλαναι; Eur Hec. 192 δυςφημους φήμας Praeterea sat V rum esse nequit nisi putemus graecum esse απαυειν τινά

τινος pro poliare aliquem aliqua re. Itaque legendum puto satae auctori suo restituto)

quo lucramur duos dimetros dochmiacos, quorum alter pra positum habet dactylum, cuius generis versus sunt etiam Sept. 21 sq. 228 sq. nisi quod alter versu unus tantum

dochmius est: κα χαλεπῶς δυας περθ' ὀμματων Κρημι ναμοεναννεφελα ορθοῖ Scholiastae igitur lectio postponenda Mediceo.' 861 ε λουσ Schol. ναπτερώσασα. Non potest hoc ad vulgatam referri. Ergo Fritzschius ipsum scholiasten tentavit coniiciens ἀναπυασασα, meselerus statuit confudisse onm ἐξαιρεῖν et ξαψειν, ut explicuerit ξελουσα Dasi εξαρασα eius synonymum esset miraeter Coniectanea in Eum p. 165). Quomodocunque de his statuitur, transitivum verbum quale est ἀναπτερου hic minime aptum est, quare aut scholiastes suam lectionem male interpretatus est, aut salsam habuit. Latet sortasse insolens aliquod vocabulum quod εμπνεῖν significaverit. Ceterum uiuria nonnulli interpretes provocant ad scholion ἐξελθουσα in λαπσασασα, quod in Robortelliana invenitur, sed in edice deest; nam e coniectura uxit. - Reliqua in scholio ad proximum Versum pertinent. SuPPLICEs s. φυλαξάνορα γαμιον litterae totain rasura), Schol. φυξανορα hoc lemma est in ed.)' γαριων φυγὴν --

라틴어 텍스트