Miscellanea philologa: Ediderunt gymnasiorum batavorum doctores societate conjuncti

91쪽

- 83 facit. Nam quum chorus aperto ignicare debeat porte tum in itinere oblatum, optimo hoc exprimitur vocabulis οδιον τέρας ita genitivus ἀνδρων ἐκτελώων est possessivus Co tra in vulgata non video, quomodo genitivus aliter possiι explicari, quam ut sit subiecti imperium in itinere, quod tenebant viri eximiis hoc autem non quadrat ad reliqua. Hermanni explicationem sim latrirem et Hesychii glossam

γω οἰωνος, αειος), huc a nonnullis relatam, sciens praetereo. Cupidius fuerit ex hac glossa argumentum pro mea opinione petere velle. 141. ἀέλ-οm Schol. ἀέπτοις δὲ τοῖς πεσθαι τοῖς γονευσιμὰ δυναμώνοις, quod viam munit ad veram lactionem λεπαῖς.

quam ellaueri ingenio debemus. Ἀέλπτοις defendit Frangius, sed significatio horrendi δεινός hoc loco non est apta.

144. κραναι Schol. τα ξύμ βολα ατει δε φανα δεξιά. L gisse videtur ἄνα pro φῆναι, nisi hoc ipsum in scholio restituendum est emendatio est antiqui interpretis, ut videtur. 150. τευξη. Schol. Ἀρτεμι. in τευξης legisse scholiaste essicias, praesertim quum aequens vocabulum σπε δοιώνα ha e incipiat. inprobanda lectio. 166. εἰ τόδε μαπαν ἀπὸ φροντίδος αθος Schol. ει τὸ τῆς ματαιότητος. est lectio hodie recepta.

2I5. ὀρ- τῆ τρόπον γαρ si μάντις δῆλον τι Scribendum cum Hermanno υγδὶ τι τρόπον. Γραψεται s. potius N. αυδφ' ὁ μάντις δῆλον τι Hinc tu amesiano si cincontextum transiit, quam lectionem defendit Hermannus, 'verba sic iungens μιάντις αυ , θέμις εἶναι περιόργως ἐπιθυμιῶν πακτανέμω θυσέας , reli., non tamen addens, quid sibi γαρ post παυσανέμου in Velit , durius porro μιαντις omittitur;

denique haec verba continere debent mutati consilii declarationem, ut ex sequentibus apparet, quae nec in vulgata nec in scholiastae lectione inest Αὐδ tamen est antiqua lectio, quae minime e glossa fluxisse potest. Fortasse comptum

est ex ιδ cuius locum igitur occupaverit serribendum in περι-γως πιθυμεῖν ουμος, quod gnatis Mecto vulgatae praesta Prosero tantum, ut aliis si sorte possim mene Quod a v. 811--1066 actolia a ait

92쪽

- 4 aestu eat, quod in edice aliquot paginae desunt. Recentiora scholia ad hos versus et reliquam sabulae partem assis Dindorsus, p. 50 510. Sunt haec primum a Stephano in editione Victorii vulgata e codice Florentino plui. XXXI. 8 aut, quod probabilius videtur, e Famesiano, qui

continere existimatur recensionem riclinii et eiusdem annotationes. licuius momenti essent scholia recentiora a v.

311 1066, si statui posset, antiqua etiam hodie deperdita, his esse permixta. De hoc vero non liquet. In prima quidem sabulae parte v. 1-310 antiqua scholia recentioribus non sunt interposita. Sed dubium est, utrum ibi ab editore sint omissa, an revera in S., qui recentiora continet, non legantur. Ipsorum talpen scholiorum adis 3 11 1066 ratione habita non dixerim, antiqua iis subesse,.quare illa hic pertractare non necesse hubui.

1091. ἀρταναι Schol. ἀντὶ του ἀγχόνη. Legit igitur ἀρτάν sed illuc quoque ducit leetio edices, in quo libro saepius

tota subscriptum postponitur sic, ne longius abeam, insta 1106 βοαι. 1127 μελαγκερων, supra 235 καλλιπρωιρου.

1093. ed. ευριν sed a prima manu correctum ευρις. Schol. εοικεν ως κυων ευρω- ἀναζητεῖ, in quo scribendum, partim ex emendatione Hermanni, ω κυων ευρις καὶ ἀνώχ16B. Videtur enim interpres male de Verbo ευρωκον cogitasse, quum ad is sive is recurrere deberet. Inde facile est explicatu, cur ευρις in textum venerit pro υριν, quae posterior vera lectio est.

1125. ἄπεχε τῆς βοος το ταυρον Schol. ἄπεχεῖ I ἄν

ἀποστησειεν αυτῆς - Αγαμιεμνονα Suspicio hinc mihi nata est, scholiastam legisse ιπσε τις, i. e. - , quisqui eδ, arce. Hodem video incidisse Hermatinum, unde non amplius dubito, quin schol ita legerit. I. si tanti Matth. 11. 1. Idem illam lectionem eschyla abiudico, quod articulus hic

ante τον ταυρον abesse nequit II 27. Sequuntur ἐν πεπλοισι μελαγκερ ρ λαβουσα μη-κ-ημιι- τυπτει manus secunda correxit μελάγκερων). Scholion primum τον λελάγκερων ταυρον, est , secundum: ἐανδε γράψηται μελαγκερον μηχανήματι τυπιζει, ἀντι. υ κοκρυμώνον. Itaque quae scholiastae vulgata lectio est, a se-

93쪽

- 85 cunda manu in textu est scripta, quae vulgata in textu est, in scholio est dubiae auctoritatis iam δε ρ.). ertia lectio prodit ex verbis τῆς μνελαγκέρου 8 βοός, nimirum μελάγκερω,

Dativus quamvis ab Hermanno desensus, mihi absurdus videtur intelligerem si esset scriptum μελαγκροκι W1χανή - , νωι nigra sed μωλαγκερω μιηχάνημα non potest Significare, quod volunt, dolum, quo lauru nigri cornubu armas evilur Genitivi μιελαγκόρω nullus usus est. Restat μελαγκωρων, quae lecti probari posset, modo articulus adesset, ἐν πέπλοις τὸν μελ-γκερων, et μηχανημ- epitheton quoddam haberet stiget enim nude positum. Non audeo μελαγκρόγον verum dicere, tantum maiorem corruptelam hic statuo quam vulgo putant. Ut nunc se res habet, Schol. leotio prima

CROEPHORAE. 13. πῆρια προς ρεῖ νέον. is scholion adscriptum ἀντὶ του πῆμ α νέον, quod absurdum est, nisi Scholiastes aliud quid legerit. Id autem est πτωμια, quod Turnebus iam invenit, et recte recepit.

61 sqq. Quatenus in hoc loco dissicillimo lectiones, dicet et Scholiastae disserant, facillime apparebit, si verba

Μedicet et interpretationem scholiastae iuxta apponamus. Med. Schol. :

ἄχη βρυει. στε του χῖδικημιένους π αυτων λυπεῖσθαι.

Hino apparet Schesiastam legisse οπη επισκοπεῖ δικας ταχεῖα τους μέν et χη βρυε ιν postremum explicavit intellecto ἄστε. Quae interposita sunt τα δ' - χρονίζον bene exposuit quidem, sed non verbum Verbo reddidit τά intollexit τα μιαρτήματα ea quum in tenebris perpetrantur sive ab hominibus obscuris, diu impunita manent, ut dubiicinum poenam umquam sint daturi. Primis versibus o praestat scholiastae lectio vulgatae, postremus docente Me metro interpolatus est, nec ulla sanatio melius

94쪽

- 86 videtur, quam hoc ipsum βρυειν quod a Sohol comitendatur, textu licere, utpote e versu 70, ubi Med. habet in κε ς νόσου βρυειν. huc male translatum ut hoc eiecto legatur: μώνει πονέζοντ ες ἄκη, perdurant ad tardam 'indictam; ' sive: haec sera tinet vindicta.' Sept. 44, ἀῶνα δ' ἐς τρίτον φώνει. Ita Scholiastes iam interpolatam lectionem habuisset. rimos

autem Versus quam is nondum persanatos existimem ---ossendit enim collocatio του κώ - viam tamen praeire potest Soholiastes.

69. διαλγ 1 ἄτη. Schol. ἡ χαιω ζουσα ἄτη, τουτ' ἔστιν ὁ γνος. Quid pro λαλγής habuerit, non liquet. 75. μοὶ δὲ - πρέποντ Ἀρ- βίου si φερομένων αἰνέσαι. Sohol. βικοὶ δε πρέποντα καὶ ὀφειλόμ ενά ἐστιν απαρχὸρ λου τατων - μιε φερομένων ωέσαι, in quibus leg απ αρχας Alius in reliquis parum diyersus explicat ἐξοτε τουτον ἐπανήρηρ- τον βίον, quod iacit pro πρέποντ' ἀρχαῖς quod prior quoque potuit habere ut interpretatus sit, Conveniens est initiis meae vitae, L ei nunc ut olim me decet,' et pro hoc minus accurate substituerit: ab initio me decuit ut nunc decet.' In reliquis si explicatio bene se haberet, desideraretur, ne plura

dicam, τα - β. p. sata; sed credo scholiasten, ut interpretaretur etiam quae explicationem non paterentur, haec de suo addidisse. iror, quomodo ex hoc loco ita corrupto tolerabilem sententiam elicere potuerint, ut paene credas interpretationem nisam meliore lectione quasi per manus traditam

et servatam esse, quum poetae Verba iam essent depravata. 142. τοῖς πίναντοι λέγω φανηνα σου, πατερ, m μιαρρον.

Qid ita legit non interpretabitur, ut scholiastes: in εχθροι

σου λέγω σε φανῆναι τιμώορον Videtur habuisse ι ω, πατερ.

Quum poeta procul dubio Orestem indicet, praestat vulgata. 143. αντικατθανεῖν Varia lectio a scriba Medices adscripta habet αντ κατακτανεῖν, in qua latet αντικακτανεῖν, quod recto puto ab Hermanno probatum. Moneo, quia illa varia luctio a Dindorso scholiis adscripta est. 145. αυτ ἐν μέσον τέθημι τῆς κακής αρας Schol ἐν φα ἁν, ἐν ποθεισε τμημιι Velim scire, num Gueueristin

hoc loco habeat εν μάχαν, quae ea lecti Aldinae, e reamo x illo codice Mediceum habere Aciliam testatum eat, aed

95쪽

paret scholiastam explicuisse is μετώπιν, unde novo argumento hic versus potest impugnari Spurium hunc non dubito dicere. Videtur interpretatio versus sequentis Tot hi locus misere perturbatus et vix sanabilis est. 155. αλγος Μed Sohol. ἄγος ισε δάκρυ, αγος ἀπευχε iris tib*υ γαρ ἀπευκτον ἄγος ἀπεν , quod utpote interpositum inter ποτροπον et ἀπωχετον veri similius esse videtur quam ἄλγος, quia moerorem iustum in hoc carmine sepulcrali non abominari debent liberi. 161. παλωτον ἐν ἔργον βέλη. Schol. - ἔργον Reserendum puto ad lectionem εργα quam umebus quoque hinc sum- ait. iraestat vulgata. 202 Mκηι, Med. e correctione Schol. cim trer: τρόπον ναυ- των οτι κατα δοτικην is 1, in quibus ante τι excidisse videtur τὸ χ, de lao signo attuli quaedam in disp. de anti . A M. inter . p. 66. Quare is antiquior lectio videtur, quae tamen ab usu Aeschyli recedit, apud quem eo sensu semper δίκην est. Et sic alii quoque poetae. 206. τοῖς -ων, si fidendum est collatoribus Schol. τοῖς δ' εμ ale. 285. χρωντα λαμπρον ἐν σκότον νούμωντ' ὀφρύν. Schol. τὸν is σκοτον νυν κινουντα τὴν ὀφρυν λαμπρως ἡμιας ἐπεξιεναι n γεν. Postrema illa ἡμιαὶ ἐπεξιεναι ἔλεγεν unde sumserit nescio. Nihil tamen hae conducunt ad locum corruptum emendandum, nisi quod recte ὀφρυν pro Appυν scinit. t. Metiling., Accent, p. 26 sq. Similiter ω φύς scribendum eius5ς, ι ι υν saepissime perispomena sunt, quemadmodum his in scholiis

Huius tamen rei nullum affertur documentum; sed ἰχθυς, αφυν in exemplis, quae vulgo asseruntur, masculina sunt, ut in hoo vocabulo de generis enallage non sit cogitandum,

sed PMρυες, et τούς λχυας sic infiniuntur Achm. Onis in α 54. p. 41. 1 L. indors in Stephani Thes. ut a, neris massage a Maesino quoque potest eo adi,

96쪽

294. συλλυειν Schol affert συγκλυειν improbandum.

317 es σοι ψάμμος ἡ τ ρεξας τυχοιή aν καθεν manus Sec. - εν ουρέσας Schol. υριοδρομησας habet alius explicat πόηοὐθέν σου ἀψορit ὀμιενος, quae explicatio magis in promtusat, si legebat καθεν τἀρωας, quod explicandum ore σου ὁρ- vel σοὶ ρκτας. Os Arist. hesm. 158 τουπισθεν infra 927 σουρἱζει - σοὶ ὀρι i), vix autem posset significare σου ρωας, pro pero ut ad te demittena, quia eiusmodi rasis non admittenda videtur, neque defenditur satis ers. 848. Verbum ope antem hoc loco non aptum est. In eadem annotatione scholiastae legitur ad Milicandum vocabulum ἰσοτιμ ριρον sic Μed. εναντέον, unde vera lectio ἀντέμοιρον prodit. 366. τεθαψαι Scholion nunc editum: εἱπει το φειλες imo φελον). Hinc constat scholiastam legisse τεθα φθαι, quod . . Ahrens, de muri quibu/dam e hyli nonaum si emendoli, p. 16, infirmiori usus argumento, ex alio scholio ανητῆσθαι eruerat probatum Hermanno et Dindor . Sed recte prior adiecit πεπρωσο, unde infinitivus pendeat: παρα Σκαμανδρου πόρον τεθάψθαι

certe nominativus cum infinitivo sine particula es, ειθε ad votum significandum probandus non videtur, nec demonstrant

loci ab lirensio allati d. VII. 11 XXIV. 876, M.

Hel 262, quorum postremus etiam ob aliam causam suspectus est. - Sed de lectione τεθαφθαι nemo nunc dubitabit. 373 wrερβορεου. Glossa περορίου. nepta coniectura. Sed vix a Scholiasta proruta est.

τελεῖται. Ad postrema Schol. να τὸ ὁμοιον καὶ οὐ et πρ μω φυλαχθῆ. Hermannus Schol. legisse putat πως

pro μαους , at sic non apparet, unde sumserit τὸ ὁμοιον καὶ Βον. Itaque probabilius est τοκευσιν sint τελεῖσθαι, ut i-lia parenesivisant, quae explicatio procul dubio improbanda, aeri varietas lectionis est non negliginda. Fortasse scriptit

97쪽

399. σι ιιαι, pro τετιμ έναι quod secunda manus correxit)male intellecto scripturae compendio. Nemo hac lectione de Furiis cogitaverit. Itaque quum Scholiastes explicet e Ἐρι--ες παρὰ των λέων τετιμ,η- ι, probabile est, olim hic aliud quid lectum fuisse, quo explicatio, quam recentior interpres ad praesentem lectionem immutaverit, reserretur. Illud vix aliud esse potuit quam τι τῆναι quam sententiam antea a se prolatam cur Hermannus retraxerit, non lacile est dictu. Hesychius: τιτῆναι βασιλιδι ἡ Ἐκπορος Λυτροις, leg. τιτηνος βασιλἱ λὶ Nσχ. Ἐκτορος Λυτροις. Idem mi νη l βασαισσα, ubi legendum Videtur πτηνη τέτα si τιτας)' -- βασιλευς. In verbis poetae igitur scribendum puto κλυτε ταῶε, χθονέων πτῆναι, reginae inferorum. ι νη ductum videtur a τιτας, rex, quo nomine κ τ' ἐξοχήν itanes dicti fuerint. Similia motionis exempla assere buch. Ρathol. p. 32 sq. 418 es δ' at πάντες τυχοιμιεν Schol. explicat .έποντες, unde φάντες, ab illo lectum, certa emendatione nunc restitutum Q. 438. λοιμιαν. Schol. p. 114. l. 9. λοιμιαν recte. 465 το μουσιριον - ευχομενοις - αν λθοι. Uterque Scholiastes et ad superiorem et ad hunc versum pro voto haec habet, unde ανελθοι videntur legisse Puto illud praestare.

475. αἰωμαναιρειν αἱμα ραν. Ad haec schol. ἡ ἡρισε πρὸς το πατερα. ellauerus ex coniectura Hermanni, iam a. 1809 prolata, edidit διωκειν ερ ιν ιμιατηραν. Εριν hoc schesio, quod a. 1840 ediderat Bambergerus, egregie firmatur. 482. ψυγεῖν μεγαν προςθεῖσαν Αἰγειρ Duae syllabae desunt. Sohol. στε φυσεῖν τα ἐπιβουλὰς Nγωθου τιμιωρησπιριενην αυτόν. Ipsa poetae Verba indicant deesse substantivum

quod ad 2.αν pertinuerit Sententia verborum s γαν πρ Αιυ η' fuit teste Scholiasta τιμωρησαμιενην Αἴγισθον quae reliqua sunt in scholio ad vocabulum φυγεῖν tantummodo pertinent. Non male lausinius supplet βόλον, sed plura possunt excogitari. Apparet tamen, interpretem locum integrum habuisse. b35. Schol. ἀνῆλθον ανελαριψαν lemma est in ediceo).

Leg. Ἀνθοον quod coniecit iam 'alchenaerius, claudans

98쪽

exemplum satis probat ναιο quoque vi intransitiva tuisse dici. Per se tamen ἐπινιθον non est improbandum. Cf. Αgam. 658 ἀνῆλει λαμπὸν ηλέου φάος.544. οὐ φε σεπῶσα τ'αργάνη rati N. Ad hunc versum eorruptum exstat scholion nunc primum editum in Mediceo: -ριελεί- ἡ Ουτο. o quo reseratur invenire non potui Vix credo interpretem, qui in libro invenisset versum haeaententia anguis meis fasciis involvebatur,' ita haec expi naturum fuisse. Propius ad explicationem Scholiastae accederent: ουφις σεβασθεὶς σπαργανοις πλέζετο Sed alii fortasse

seliciores erunt. 590. λαριπα, πεδαρυαροι cogn). Schol. καθημριναι explicat minus, qui textum scripsit, coniicit οἴμιαι, imquit, πέδουροι ιν ἡ τὸ τηνεαινιμιενον μετέωροι. mychius: Hkυρος ' ριετέωρος Sed πιδευρ, υστερα, Λακωνες, apud eundem, ad ο οἱ reserendum, huc non pertinet Aeolicum πεδά pros res in compositis est ii πεδοικος, Imm. 45 πεδώχμοιος versu prox. 589 πεδάρσιος , Hom. 269 pro μιετέωρος, quod metro iambico repugnat. Sed πέδουροι est tantum coniectura acribae metrum postulat πεδάοροι. rior scholiastes qui explicavit καθηρι ιναI, legit πεδάμιεροι, quod iniuria recepit

602. limi Imri οὐχ υπόπτερος quoves τι δαμ- Schol γινωσκ- δ' ὁ τις ὁ παιδευθεὶς in ποπτέροις φροντίσιν. Alius contra ὁ ἡ κουφος, quod reserendum ad vulgatam lectionem. Verum videtur πο--οις , ut nempe iungatur inramrέροις φροντίσιν δαε- Quum dicimus δαῆναι πόπτερος. effectus actionis adiectivo indicatur, similiter atque in σοφόν τινα διδασκειν et aliis; id autem hic absurdum est. Ceterum ἴστω h. l. est reptiles, memineris, et participium δαεές - μ ώνὶ pro verbo finito collocatum hic, opinor, excusari potest λ). Utrum scholion antiquius sit, non apparet. 604. πυρδαῆ τινα πρόνοιαν. In scholio legitur πυρδαης. quod insulsum epitheton est Althaeae, aptum et vero poeticum vocis πρόνοια male igitur quisquis hoc scholion se aiu

99쪽

61 8. ω' ἀνδρὶ λεῖοι ἐευκότω σέβας olim soriptum fuerat ἐκ κι ux Schol. ἐπ' ἀνδρὶ φοβερῆ και σεβαστῆ και παραιτοῖς πολεμωοις Indicavi, quo scholiastae verba pertineant; sed locus ita comparatus est, ut ad genuinam lectionem restituendam non proficere videantur. 638. σουται Schol explicat νυσσει, unde οὐιτ recto restitutum est. 649. τέκνον δ' ἐπειὴφέρει διμα σε δωμάτων παλαιτέρων. 8oha -ςφέρε δε τοῖς οἴκοις τέκνον παλαιων ἔματων. It quo legit: δόμιοισιν αἱ μιατων, procul dubio recte, sed addendum videtur in textu τοῖσδ' ut legatur: τέκνον δ' εις- φέρει δόμοι τοῖσν σωμάτων παλαιτέρω τώειν κυρτος. Quam Milo mo δ' inter δομOICM των excidere potuerit, non est quod moneam. 699. νυν 'ηπε - ἰατρὸς ἐλπὶς ηνιπαρο-ταν ἐγγράφει.

Sohol ἐλπk ταεον αμην αφανισθωσαν αρδ' ς πρὸς τὸ ἐλπὶς δ' απέδωκεν. aec misere sunt lacerata. Ex primis verbis hanc lectionem incias: αποῖσαν ἐγγραφου. De postremis nolo hariolari.

ακριβους μαντεως ιπεῖν. Sine ulla distinctione legit ού πως κακός γε μαντις αν γνοίη ταδε non profecto malus vates haec diiudicaret ' quae sententia hoc loco inepta est. 783. παραιτουριέν ἐμοί Schol παρα σου αἰτουμιένη sio enim leg.); legit παραιτουμ ένη μιοι recte. 787. διαδικασαι Schol. καἱούς, κατα δέκαν δ ἐστι κατὰ

τὸ δικαιον. Legit igitur δια δικας, hodie sere receptum.

βηματων ὀρεγμα Schol. δεῖν αντὶ του ἴδοι τὸ δὲ ἐξῆς ἴδω

δέ τις σωζ3μενον αυτον τὸ ἐυθμιὸν του δριμι- μωκήδὲ περδραμὰν ἐν τῶ δαπέδον διαφρήξν τὸν ac ινόν. Hae ab interpretibus neglecta vix possunt ad vulgatam lection- referri. Ita legit et interpretatus est schol τὶς αν οὐ μενον ρυθμὰ του δαπέδου. νομιένων βημάτων ἔρυγμια, videat aliqu trum huius curriculi aervatum, retinaculum gressu vproperantium ' Ita pro vi Murno dedit σού δ ραν βημι. p. dedit -ινόν. et ad ιρυγμα eo lationi plevit σοι μνον. Non quaero nune, m- recte expl

100쪽

et ἔρυγμα ab ἐρυκω ormatum alibi hoc sensu inveniatur;

sumo tantum, ex illa lectione hanc explicationem a scholiasta confici debuisse. Mius scholiastes ad eosdem versus: λει ει το πως voluit fortasse το ἄστε) καὶ το δεῖν αντὶ του ἴδοι. ο δε νους , πως ἄν

quamvis inepte, verbum tamen de verbo expressum est. Nam ὁμαλον κα ευτακτον reserenda sunt ad δάπεδον Schol. Milois. ad om B. IV. 2. δαπεδον δε το μιαλον χωρίον, et Schol. ad . 797 supra ρυθμιὰν - δάπεδον ἀντὶ του ευτακτον καὶμ τραχεῖαν πορείαν. - Varia lectio πηφιάτων ex hoc scholio Turnebo recepta est. De qua iudicari non potest, nisi de sensu et metro totius strophae constiterit. ostremus versus commodum habet metrum antisp. c. penthem iamb. cI. Herm. Elem. p. 230), et ad illum Strophicus lacile potest accommodari Αλακον 'ευ τυ νιν φυλάσσοις). Ἀνομ ένων πηματων ἔρυγμα signinoaret sinis, . terminis maloru- irruentium, quo nomine lactum Orestis, quo perpetua series malorum ab antiquo inde tempore in lamiliam elopidarum irruentium finiebatur, appellari posset. Ad eam sententiam reliqua refingere acile est: ι, - σωζομιενο ρυθμα ν τουτ' δεῖν δαπεδον s. γαπεδον), ἀνομιένων πημάτων πυγμα. Sed et vocabulum ἔρυγμια pro quo ἔρυμια scribere metrum vetat et lectio in stropha adeo sunt dubia, ut ego de emendatione desperem. 811. δνοφεράς καλυπτρας Schol. του σκοτους habet, ergo legebat δνοφερας. 813. ἐπι φορωτατος Schol. ως ἐπὶ ἀνέμου ειπεν αντὶ του ὁ λογικωτατος. Legit ἔπει φορωτατος. Suidas φορὸς δὲ ὀξυτονως ο ἐπιτέδειος γεμιος. Diod Sic. XIV. 55. φορου ε

ινώνου. Hermannus allatis huc. III. 74 2, Luc. Hermol. 28 sub sin. ostendit ἐπίφορος etiam de vento dici verum demonstrandum simul erat ἐπιφορος de sermone usurpari nam scholiastes addit E Mγικώτατος Haec explicatio tantum ex επει γρωτατος fluere potuit. Versus strophicus optime concinit cum hac lectione, me iudice verissima. 827. τυ δε θαρσῶν, ταν μη μώρος ἔργων παυσας πατρὸς