Pium consilium super papae Sfondrati dicti Gregorii 14. monitorialibus vt vocant bullis, & excommunicationis, atque interdicti in Galliae regem, ecclesiam, & regnum minis, è Francorum maiorum nostrorum exemplis in rebus iisdem repetitum; à Tussano Be

151쪽

REC NI FRANCIAE. T 'que alii, qui in celeberrimos illos coetus accetiebantur, quae sit Episcoporuhabenda ratio, & quo sint honore &observatia digni. Nam si Romani Epistopi in ossicio suo permasissent, numquam nisi perhonorifice appellati fuissent. Quinam vero majores honores in Rom. Episcopos effuderunt,aut eorum auctoritate magis amplificarunt,

quam nostri Caroli, Ludovici,&nost ri alii principes t Sed quum muneris sui . limites praetergressi, pro pastoribus lupi fiunt, & in media regna irrunt, ut ea funditus evertant, nullam ossicii parte attingentes, sed cotra praeter ossicium .& decorum facientes omnia: tum vero demum nullus est honori & obse vantiae relictus locus: non enim laus

persenam sequitur, sed munus, si quis in eo sangendo praeclare se gesserit. Si

munus desinit,ho or&merito desinit. Nostri igitur patres, qui Papas erga se non pastores,sed perditores,non mam datorii Dei praecones: sed e contrario bellorum civilium tubas,&rebellionis adversus principem concitatores: nec

152쪽

so DE INTERDICTO jam patres & servatores,sed hostes vexatoresque infestissimos, perniciem subi & exitium machinantes experirentur, rectissime profecto dc rationi convenientissime facturos se putarui, si erga eos ita se omnino gereret. Parisiensis Academia sentiebat, quod D. Paulus monet, discessionem ob omni se tre qui se inordinatc gerit, faciendam, de Papis intelligendum esse,quum rerum superbo dominatu potiri ubique

volunt, omnes mi sere di vexant, & f riose permiscent omnia. Caeterum haec patrum nostrorsi adversus Papas contentio fieri non poterat,quin fieret quoq; discidium. ItalPaparum adulatores irae pleni.cupidis sime inculcabant nihil hoc aliud esse, quam se a Catholica Ecclesia segregare. Uti etiam Papae videri volebant eos suis excommunicationibus ab EcclesiaCatholica abstravisse. Verum patreS nostri de iis admodum securi erant: immo vero instabant atque urgebant

summo cum studio, ut sibi a Paparum qui se in suo munere obeundo ita tyrannice

153쪽

. REGNI FRANCIAE.rannice gererent, consortio quam primum recedere liceret. Censebatque Turonense concilium, bellum etiam

illis inferendum. Non quod pii illi patres hoc unquam in animo habuerint,

cum Ecclesia Catholica divortium facere. Illud enim probe sciebant, quicunq; .n CatholicaEcclesia sit,cum es.se in domicilio Dei, in filiorum ipsius

coetu, n recta, quae ad Vitam aete

nam ducit, via: Contra vero quisquis in ea non fuerit, extra Christum esse: non domesticum, sed externum esse, nec haereditatis promissiones habere: quisquis, ut breviter dica,extra Ecclesiam sit, huic nullam salutis spem relictam esse. Quid ergo A Papa comuitione separatum eae, annon ab Ecclesiae comunione separari eratῖ Hoc sane quide pro ea, quae majoru nostrorum pietati & integritati debetur, observatia, nobis pernegandum, cum ipsi se a Papis ultro segregarint. Alioqui eo n. quamvenissent. Verum hoc inde factu

ab ipsis fuit, quod aliter ab Ecclesia instituti essent,quam potisiciae dignitatis K ii, i

154쪽

rsa. DE INTERDICTO studiosi ac fautores nobis inculcant. Etenim, si eos audiamus, non est hoc in Ecclesia esse, nisi Papam errare non

posse credamus. Patres autem nostri, ut exsuperioribus costitit, eorum sententiae minime assentiebatur. Non est

hoc in Ecclesia esse s si modo fides illis

habeatur siquis pro certo non habeat Papam summum ubiq, moderatore repraefectum esse, atq; utrumq; gladium habere: At patres nostri hoc illi nunquam cocesserunt. Non est hoc in Ecclesia esse, ut id etiam nobis objiciunt, siquis ingenio sit ita comparatus, ut Omnibus Papae mandatis, qualiacunq; tande illa sint,parere nolit.PatreS Vero

nostri ad hunc sibi modum imperari passi non sunt, sed j udicio prudentiaq;

adhibita,quicquid sacris scripturis minime consentaneum videbatur, etsi a Papa manaret, id plane rejiciebant. Iidcm appellant eos haereticos & exco- municatos,qui ea nolunt in suos etiam reges admittere, quae sitis Bullis imperant. Patres aute nostri id prorsum negabant,ato Paparum excomunicatio

155쪽

REGNI FRANCIAE. Is nes cum deridebant,tu minutatim dic secabant: quinetiaPapas,qui potestato in hoc regnum sibi vendicaret,setuos, insanos, atq; adeo haereticos appellareno dubitabant. Atq; haec ita omnino, ut dictum est, se habere, senatuscosultis,decretis, Variis quoque scriptis & ctionib' suis nobis cofirmarunt.Quod si aliter, quam faciebant, credidissent, in eo conscientiae repugnassent: quod de tot claris piisque viris,qui nos aetate antecesserui,vel cogitare est nefas: s ne', si in Ecclesia esse is non est habe dus , qui in Paparum obsequio no m net, neque illi totus adhaerescit. Si vexo nulla conscientiae labe aliter faciebant quam crederent,tunc aut errore, aut ignoratione peccaretur necesseerat. At extra omne controversiam est,

nostros illos patres iis, qui Paparu decretis omnino addicti &cose crati sunt, prudelia,eruditione & fide longe prς- stitisse. Quomodo igitur, dicet aliquis, se in Catholica Ecclesia esse credebat , interim dum a Papis dissideret, eosq; adeo armis peterenti Nempe ex

156쪽

j14 INTERDICTO sacris scri pluris& piorum Doctoriam

libris perluasum bene penituS atq; c firmatu habebant, Dei Ecclesiam nec ex Papa, nec ex ullo alio mortali pedere. Nam si in Papa esset illius caput Mfundam elum, male equide ipsi costultum fuisset, & adhuc esset, siquis mise- ,rum hominum etia perfectissimorum

statu Consideraverit. Praesertim quum tot Papae a multis extiterint seculis,Variis intandisq; sceleribus sui ab ipserit

historicis descributur cooperti & corrupti,nullis etiam bonorum pastorum notis insignes; quippe maxima ex parte Simoniaci, & viis atq; artib',quae culegitimae vocationis regulis squales in propriis ipsorum canonibus scriptae reperiunturin e diametro pugnant, ad Papatu ingressi: alii manifesto haeretiaci. a fide aberrates, atq; alieni, quos ideo Academiae nostrς caussa dilige ter disceptata gravi infamia multatos

danarunt. lniis vero, quas Ppe continuas adversus GermanosImperatores habuerunt, c5tentionibus,necnon in

suis ipsoru,quas inter se quum de sedis

157쪽

R. E C N I FRANCIAE . . II sprimatu dimicaret, e Xercuerunt co

troversiis & dissensionibus, quama re ista illoru conseientia, quis pacis & c cordiq amor, qu ς etia integritas & sinceritas exstitit Z Patres nostri qui horuomnium testes erat, Omnemq; Paparum vita penitus cognitam habebant, non potuissent unquam in animu hoc suum inducere ac plane credere, Ecclesiam ex eorum auctoritate pedere: ac,s1 in Ecclesia esse Velimus, Papis necessario adhaerescendu esse. Qui de go3Christiani illi erant, profitentes se Prophetaru& Apostoloru doctrinam

credere, Christu ut servatore suum agnoscere, Deu colere,&in ea,quq fuisset in iactis Patriarchis, Prophetis &Apostolis, Ss in omnibus Dei electis,qui in universo mudo vocati fuissent & es.sent,side manere. Ex his certo sibi persuadebant, etiasi Papa destituti essent, se tame in Catholica ecclesia esse: ac dii Christu haberet in cujus tutela &ductu longe tutiori, si in illo Paparu conquiescςret) Ecclesiae sposum veruq; p-fectu &caput,ac pastorem pontificet

158쪽

DE INTERDIcro summum, se habere. Nec firmiora de arctiora concordiae, qua Ecclesiae Catholicae coniuncti essent, vincula requirebant, quam eiusdem corporis in Christo membra esse, eodem cum fidelibus omnibus spiritu regi, eadem fidem, eundem etiam Baptismum habere. Patres nostri a Papis distracti, a que adeo ad bellum iis inferendum coacti, hisce coselationibus dc persita- sonibus aduersus eos,qui divortium a se cum Ecclesia factum sibi exprobrarent, animos suos Confirmabant: atq; totius veteris Ecclesiae, quae Papis stib- jecta nunquam fuerat, statum, uti eas etiam Ecclesias quae de Primatu cum Papis contenderat, sibi proponebant, ' quas tamen Catholicς Ecclesiet membra esse negare non poterant, etiamsi in eo graves ripis adversariae essent, ut de Africanae Ecclesiae D. Augustini tempore fuerunt. Paparum fautoribus , a quibus probrose excommuniacati appellabantur, objiciebant summos in Israelitica Ecclesia pontifices nec semel nec iam primum a recta via dest

159쪽

REGNI FRANCIAE. FI deflexisse, & tyrannicum dominatum

occupasse, dum excomunicabant, atque anathemata, execrabilesque eos

pronuntiabant, qui secum non fac rent. Atenim illi,quos diris ita devovebant , Apostoli erant, veriq; fideles N Christiani,qui vera EcclesiaCatholica erant, non autem ambitiosi isti Christi

hostes, qui primum sibi in Ecclesia i

Cum tribuebant, in qua tamen nihil loci omnino haberent. Confidebant, quandiu ex vero Ecclesiae capite, &nostrae omnium salutis auctore penderent , non posse unquam a Deo & Ecclesia , quantumvis & Papae Gnferi mni ope retinerentur, divelli : omneLque Paparu omnium Imprecationes

gloriae sibi & seluti fore. Ex his igitur apparet patres bona fide adipis se abstraxisse, regiis edictis, supremae curiae decretis & conciliis, & eo quidem uoque, ut bellis etiam eos invadere nihil dubitarent. Ego vero imprimis optavi ut in m jorum nostrorum historiis haec & aliabu9usinodi attente considerarentur,

160쪽

iues DE INTERDICTO ut ea in his, quae Papae per suas Bullas ,

nobis facessunt, negotii S, in usum nostru refcrremus. Papa Siandrat' quod his cotra objiciat, no habet. Ille enim

ipse in sua ad Nobilitatem & populum

universum monitoria Bulla eximiam regum maiorumq; nostroru pietateiri

ac religione laudat, quod piis in Desi Deiq; Ecclesiam ossiciis Christianissimorum nomen adepti fuerint: additque eos, quo propius avorum suorum exempla sequentur, eo proprius. ad veram quoque nobilitatem accessuros. Quid autem illi ptadstiterint, suo nos exemplo docet. Primi ex Merovingiorum profipia reges ad Pepi- . num usq; quantum ex historiis colligere licet) non magnam admodum

Paparum notitiam utiqua habuerunt. Perea enim tempora non magni ad .'

huc nominis erant. Carlinis Papae sub jecti erant, eorum gratiam & subsi- dium emendicantes, in suisque electionibus & gravioribus etiam aliis rebus ab illorum nutu SC auctoritate p&dentes: ut ex Chronicis & aliis eorum