장음표시 사용
141쪽
REGNI FRANCIAE. 13sistatus defensionem eripiant,duos illos fulgentes gladios, quibus se instructos dicut,illius capiti inferunt: &, nisi impia coj uratione ac perfidia tum regem
suu regno spoliaverint,tum seipsos externoru servituti dediderint, tunc vitast illi assempturos interminantur. Ad quam tande VitamiNon corporis quide,sed animoru vitam,spirituale pabu- tu,salutem aeterna, dum & Christianis cocionibus,&publicis precib',&sacramentoria usu nefarie iis impioq; inter dicunt. Id vero praecipue praVas Paparii mentes manifestius aperiebat, patrumque nostrorum animis &paene o
culis ipsis sub)iciebat, quonam genio amati, quo etia ingenio praediti essenti
ut ca re perspecta& plane comperta, patres citra ulla dubitatione & religione , conscientiaeve & dignitatis suae labem , ad tollenda eorum decreta conspirarent: facileque judicabant quod olim a Christo scribis & Phari is ut probrum objectabatur, id ipsum meritissimo & convenientissime Papis nostris exprobrari posse, eos scilicet
142쪽
r DE INTERDICΤ0 putare se regni coeloru claves, omneq; parum pro animi arbitrio dispensa darum potestatem adeptos esse, Cum interim non sollim nullam eo ingrediaendi voluntatem haberent, sed etiam illius ingressu populum excluderent. O detestabilem impietatem l'O facinus exsecrandum: Populum, templorum in quibus Dei praecepta discat, a
ditu prohiberi, nisi prius Pap*, a quoad defectionem sollicitatur, mandatis pareati Populum n5 decere Deo supplicare,numenq; illius &fidem implorare, nisi prius gratiam a Papa ineat, illiq; patriae suae libertatem perfide vemdati Populunasacramentorum usu priavari, nisi prius Hispaniae insignia & amma sumat l Populum no posse amplius Deum colere,nisi prius Papam, ipsius que bullas colat : Quanxum autem ad
mortuorum sepulturam attinet, tam immanis est ejus rei atrocitas, ut de ea
plurib' agere nihil sit opus. Nostri igi-xur piiq; illi patres, non sine acerbistumo animi sensu & dolore haec sςcum reputabant. Ecclesiae doctores,& ejus saeculi
143쪽
RE NI FRANCIA. I lticuli Jurisconsulti suis scriptis lacrymas & suspiria in posteros derivabant, ut hodie apparet. omnis'; Gallica Ec-Hesia hoc certo sibi pollicebatur,regni& libertatem & dignitatem, simulque rerum omnium sanctarum quq quide omnia Papae indignissime distrahere conabantut) usum bona fide a se retineri. Atq; adversus Paparum eXcomunicationes &Interdictiones tam pra Harum &constans majorum nostrorupropositum fuit, ut Papae aliquado cerdere coacti sint, promiserintq; se non amplius nec contra regem, nec conti a regnum iis usuros. Ea de re Martini 3& 4:tum Gregorii 8,9,IO,I I & aliorum quamplurimoru conscriptae Bullat in Tabulario regio adhuc extant.Id quoque jus ad Franciae Patricios,atq; adeo, ad minimos usq; regis ministros pertinuit, cujusdam capitularis, ut vocatur,
a Carolo magno, ej usq; filio sanciti vi&virtute, cujus hoc est utilium, Si quos culpatorum, sec. Quod si Papae severit tem censoriam in nobilem quendam virum, aut Galliae civitatem adhibuic
144쪽
DE INTERDI ceto sent, cogebantur eiusmodi sentetiari reVocare , & eos quibus censoria illa nora inusta fui siet, in pristinii statum restituere. Quinetiam Maiores nostri impetrarunt , ut eiusdem libertatis beneficio fruerentur reliquet civitates& principatus,qui huius regni beneficiarij & clientes essent i quemadmodum anno I 48 Bullae contra Ganda venses & Brugenses decretae oppositu fuit, quae ob id abrogata & antiquata
est. Idq; adeo ad nostrarn usq; aetatem valuit, quu Senatus Certior factus a
no I 18o Gregorij I 3 Bulla clandestino
introitu in hoc regnum irrepsisse, comuni decreto Octobr. in eam rem facto, cavit ne ea promulgaretur: hac etia sanistione addita, ut eorti, qui eam recepissent, sacerdotiis manus regia injiceretur: decretumque est, ut illud Senatusconsultum typis mandaretur. Majores igitur nostri, ut ex his costat, Mandiu sentetiae suae perseverantiam retinuerunt, tandiu & regni dignit
tem libertatemque retinuerunt.
145쪽
RE s NI FRANCIAE. I 3 Reges nostri sibi non obteperarent, eoru imperia pro suo arbitratu,ad aliutranslaturos, eorumq; populis minabatur se alios principes ipsis praefecturos: summa illam ubiq; getium imperandi in teporalibus piritualibus rebus potestate arrogatissime, utjam antea diximus,venditates nobis, di ostetantes, ac diram funestamq; imprecationem in id imperium immissuros se. minitates, nisi ad suum nutum &arbitriu regeretur. Sed his rebus omnibus Patres nostri ob ea quae diximus nihil
prorsum terrebantur. Sapientius nimiruinstituti,& usu reruperitiores fa
eti erant, qua ut nugis istis vel tantillumoverentur, qui satis seiret Deum auctoritate illam sibi uni reservasse,illiu que unius esse imperioru statum mutare reges in iis pro jure suo summo constitueret, iisq; ut & reliquis ab eo constitutis magistratibus parendum esset alioqui Dei mandato & auctori tati repugnari,nec impune id quidem aut inculpate , qu cunq; tande caussacotra obtendi possit. Diabolus idem
146쪽
. agebat in sua illa contra Christum tentatione, mundi regna illi ostendens, atque se traditurum etiam pollicens, si honorem sibi cultumq; tribuere vellet. Perditus ille dicebat omnia se reagna in manu sua habere,de quibus pro animi libidine constituere posset. Qui vero hanc tantam in mundi regna potestatem,qui uniDeo debetur,sibi a sumunt,ii certe Dei sunt hostes, falla-.ces'; spiritus. Majores nostros, prud te sq; probosq; viros minime latebat, Christum,ut ii reditatem inter fratres divideret,rogatum id recussisse, quan- qua ea haereditas minimi fortasse prstii esset.Inde concludebant, Clisistunt nunquam hujus facti rationem probaturum, si Papa, pro ea,quam sibi arrogat, potestate sceptra & imperia partia
retur,VCnderer,transferret. Enimvero
ex sacris libris cognitum hoc habebat reges,ut Davidem,Salomone, & aliosa Prophetis repreliensos fuisse, severiusq;& minaciter admortitos,nisi mo-
rem Dei mandatis gereret, summum esse periculu,ne Justa Dei offensione suum
147쪽
li viri eam calamitatem Dei nomine minabantur , nec eorum quisquam eo audaciae unquam venit, ut regna per se a propriis Dominis alienata inte verterit&ad alios transtulerit. D.Ambrosius Theodosio sacris quidem interdixit, sed non Imperio, atq; ista cominatione in eum nunquam usus est, nec aliter eum capellavit, nisi cum ea
animi submissione & observantia, quae civem clientem' decet. Patres nostri in eo quide probe se institutos ostendebant: & praeter Dei mandatu, quo praecipitur colendos esse reges, iisque obtemperandum, ingenio etiam ad principes suos imprimis amandos propense semper fuerunt. unde prae caeteris omnibus nationibus, celebrati fuerunt. Itaque Papis, quos videbant tam infirmis fundamentis niti, fidem non habebant, sed eorum Bullas det stabantur, &justo dolore accensi universum suum studium operamq; regibus suis pollicebantur & deferebant, a quibus mandata ad retinendam Papa-- Κ
148쪽
116 DE INTERDICTΘrum insolentiam reciperent: satis p tru &sua ipsoru memoria eXperti, neminem unquam illoru fulminibus sauciatum fuisse. Quinetiam quum reges tot tantisq; indignitatibus a Papis se actsci,tot onerari columeliis , regnumq; per illoru artes hostibus praedae objici
Videret, tunc nec ultu religionis & Ecclesiae falso usurpatu nome moram aD ferebat, nec ullaPapMum sanctitas obstabat,quo minus reges suoru tum sei tetiis freti,tu studiis moti,armis se tueri, & superbos istos, hostile in modum tractare decernerent: quippe qui nullam belli gerendi caussam justiore dari posse arbitrarentur. Neq; id tamen sine maximo dolore sic statuebant, obeam, qua edem illam semper coluerant , observantiam,& eam etiam,quae inde consequi posset, offensionem &invidiam, cum aliqua nec minima Ecclesiae pars cum eo dimicaret,qui praecipuam illius administratione ac moderatione sibi sumeret. Verum publica salus, suprema lex esto. Aut sui defensiojuste strenueq; suseipienda erat,
149쪽
aut rex perfide deserendus & prodendus, colluq; servi tutis jugo turpiter offerendum Quod si ut sui regis sarta tectaq; c5servetur auctoritas, ut status patria tota defendatur,ut libertas, qua nihil est dulcius & carius , retineatur, bellua nobis suscipitur: idq; adversiis
eos maXime, quoru amicitiam expeti-m',ac nobis cociliare imprimis studemus,&qui sub pietatis specie ambitione m,avari tia,&arrogantia aquib iis ad status eversione machinandam impetiluntur) prς se specie ferui: cui jam dubiu esse potest , quin cum eoru , qui ne cessaria sui defensione suscipiunt, cauosa,una cumjustitia,tuDei assensio tu optima c5 scientia conjungantur Z Nunquid sanctitas,pastoris onicium, Deiq; nomen, iis qui res plurbare & imperia bellis & cofusione pmiscere vellet,Οccasioni ad id & caui esse deberet Abiathar summus sacerdos muneris sui oblit' ad Adoniae factione contraSalΟ- Inone transilit: putas se,pro ea qua pdiderat auctoritate dus imperii ad quecunque vellet trasserreposse,negle Ao Dei,
150쪽
1 Reg. r. qui aliter ea de re constituisset, mam dato. At in sacerdotii dignitate latum momenti non fuit ac praesidii,ut non is' morte damnaretu Cesereturq;dignus cum quo tanquam cum hoste ageretur. Omnis anima potestatibus supe
Rom.3. eminentibus subjecta esto, ait D. Paulus.Nec Apostolus nec Episcopus,nec ulla alia Ecclesiastica persona excipitur, ut D.Chrysostomus in eum locumscribit, ac proinde ne ripa quide ipse. Qui est omnium supremus, gladium sibi a Deo comissum gestat, ut eos qui
se praeter modum contra suam auctoritatem efferre audeant, aeque omneS reprimat.Patres nostri id sciebant,cr
dendumq; est eos,nisi perquam considerate, ejusmodi bellum non suscepisse. Et certe in illo Turonensi concilio palam statutum fuit, bellum salva conscientia Papae inferri posse. Ac illud ipsum decretu usurpatum jam aliqua-do fuerat,ideoq, mrmae instar esse debebat,ad quam hoc regnum sua consilia &actiones in eadem re dirigeret, ' Non ignorabant autem reges,ite