장음표시 사용
1051쪽
Io28 PER. II. A MOSE AD CHRIS Mnullam & hie promereri fidem, eo quod partim & ipsi poetae fumrint, partim ex Homero sua acceperint, aut denique alias ob cauΩlas ad testimonium hac in re ὸicendum, admitti nequeant. Et hac occasione iterum de Cointho Smyrnaeo, Pindaro Thebano,
Tryphiodoro, & Colutho, aliisque plurimis, qui belli Troiani h
storiam attigerunt, copiose & erudite disserit. Suntque haec ita comparata, ut in plerisque faede viros doctos sibi sit habiturus suffragantes. Rectiisimeque idem monet, vera a falsis, quae iis intermixta sunt, & a fabulis, quibus historia commaculata est, hiltoriam ipsam caute esse discernenὸam. Hoc vero si observemus, mihi de re ipse, bellum aliquod inter Graecos & Troianos gelium, a Graecis etiam captam fuisse Troiam, non videtur dubirendum, etsi sorte, quae de occasione & caussis, & aliis circumstantiis traduntur, utpote ab Homero fictis, recte fabulis annumerentur. Certe, etsi Homerus poeta fuerit, etsi poetarum proprium sit, fingere, nihil tamen obstat, quo minus vera quaedam historia tictionibus ill rum occasionem praebere queat. Eos, qui Homerum ἀλληγορι κως interpretantur, plane non moror, cum valde dubium adhue sit, an ex mente sententiaque poetae hoc faciant, immo, non facere, rationibus variis comprobari posset. Accedit, quod nemo aut historicorum, aut philosophorum, quantum constat, ante Di NEM CHRYsonoMvM historiam belli & excidii Troiani in dubium vocaverit. Immo nec DIo ipse, aut aegyptius ille sacerdos, bellum ipsus i in dubium vocant, sed euentum saltem aliter narrant, uti& circumstantias. Quod nobis quidem perinde esse potest : etsi
fateor, me nondum praegnantes adeo videre rationes, cur aegypti
isti sacerdoti hic magis fides habenda sit, quam Graecorum scriptoribus. Vt enim hos studium gentis suae gloriam augendi, ita Aegyptios studium Graecos extenuandi. & rmorem antiquitatis peritiam vana quadam iactantia sibi vindicandi, ad mentiendum inducere potuit. Quod diximus, vera a falsis, ab historia fabulas caute hic discernendas, pluribus etiam comprobat, & exemplis confirmat AEGIDIvs s TR AvCAIus, in breuiario chro ologico,
parti s c. bbr. IV. cap. XL. quas. IV. pag. yys. Quicquid huiussit, epocha belli Troiani, apud veteres longe fuit celeberrima. Unde
1052쪽
Unde DIODOR s s ICvLus, ante bellum Troianum temporum
rationes definiri non posse, diserte profitetur: των δε-του- των ἐν ταυτ' τῆ πραγμούοι, τους μὲν προ των
ενeos περ ι τάτων πιτευομνον' de temporibus hoe opere comprehensis
ea, quae bella Troianum a tecedunt, certo stario non definimus, quia nultam tertitudini, fulcrum, cui fidamin, ad nos peruenit, lib. I. pars Interim in tempore huius epochae determinando, diuersae
extant tum Veterum, tum recentiorum sententiae; vid. IO AN NE
NARsHAMus, in can. chron. sec. XII. pag. iaI. Et recentiorum quidem praecipuae, quae proxime ad veritatem accedere Videntur, ad tres reuocari classes possunt. Prima Ios EPAl sc ALIGERI est, itemque SETHI CALvIsII , & aliorum, qui eum sequuntur, excidium Troianum incidere in annum periodi Iulianae M MM D xxx I. Altera HENR cI BvNTINGIl est, qui excidium hocce refert ad annum periodi Iul. MMM D xxxii. Tertia denique DIONYsi I PETAVII, IA COBI CAPPELM, aliorumque, qui excidium hocce referunt ad annum periodi Iulianae M MM D xxx, & hane iuxta principia & hypotheses chronologicas luculenter confirmauit AEO ID Ius sTRAVE A I Us, reiectis reliquis, in breuiario chronolog. pari. stet. libr. IV. eap. XI. pag. 3Ty. seqq. ut merito praeserenda videatur. Respondet autem annus periodi Iulianae MMM D xxx. anno mundi MM DCCC xx, quo tempore Iephta apud Israelitas iudicis muneέ fungebatur. vid. IACOBUS msERivs. in annalib. pag. 26. meliqua, quae de bello Troiano chronologi disputare solent, AEGIDIus sTRAvcnIus, loc. cicin compendio exhibet. Ex variis antiquitatis monumentis, ut hoc ώς εν πανοδω addamus, bellum Troianum illus auit RApRAEL FAERExi us, in tabula Iliaca, & ex eo LAvRENT Ius BEGER Vs, in bello re excidio Troiamo, ex antiquitatum reliquitae, tabula priue fertis, quam Raphael rabrettuου edidit, Iliaca, delineato, s adierito in calce commentreio Agustrato, Bel olini, anno M D C x C I X. in qto. Cum Troianae urbis excidio coniunctae quodammodo sunt Romanarum rerum origines, saltem secundum sentet tiam vulgo receptam. Floruit iampridem ante Aeneae in Italiam aduentum Latinorum regnum, cuius rex primus Ianus ad prima truticum in genteooo ooo 3 Israe
1053쪽
Israelitica tempora refertur, ultimus Latinus, xxxv. circiter annis ante Aeneae aduentum regnasse dicitur. Aeneas autem post Latinum , cuius filiam Laviniam in matrimonium duxerat, a quo & iaregni societatem assumtus, regnauit, filiumquo Ascanium succetarem habuit, a quo Alba longa regni sedes extructi, & imperium ad Numitorem usque propagatum. Huius filia, Rhea Sylvia, virgo Vestalis a Marte, ut aiunt, compressa, Romulum ac Remum peperit: qui Amulli Prater is erat Numitoris, & regnum ad se r
puisse perhibetur ) iussu . in Tiberim proiecti, sed mirifice sese
uati, Romanae urbis deinceps extitere conditores, Haec vero omnia ita se habuisse , hodie non omnes credunt. 3 Λ Μ v E Mao CHARTI cpistolam, qua Λςneae in Italiam aduentum in dubium vocat, iam commemorauimus, sed & simul iam antea PHILIPpvMcLvvERura, in eandem ingressum sententiam, obseruauimu Illi etiam, qui bellum & excidium Troianum inter fabulas ref runt, non quoque possunt non Aeneae in Italiam aduentum, &Troianam Romanorum oris em vocare in dubium , quam etiam non statim admittere tenentur , qui bellum excidiumque Troianum, Vt vulgo narratur, admittunt, Homero certe aliisque veterum, Aeneae iter in Italiam non memoratur et ipsique scriptorea latini de origine Romanorum non satis inter se conueniunt. Hisco aliisque eiusdem generis argumentis sAM. EocHARTus saprorum addit
diuersitatem, quod ea, quae apud Troianos olim fuerint usitata. ab initio a 'Romanis racepta non fuerint i itemque , quod Phrygiae linguae, qua Aeneas & socii eius usi, nulla in Roman vestigia occurrant. Ad sinsula respondet THEODORvs RTcuvius . in dissertatione antεa laudata, sed ita, ut iudice BuRCARDo GOTTHELFsτ v v Io, incerta per aeque incerta explisit. Namque is quoque iis adstipulatur, qui, Aeneam in Italiam venisse, negant, etsi concedat, Troianos quosdam in Italiam aduentasse, ibique sedem posuisse , forsan & Romanis rebus dedisse originem, qui, cum ignobiliores fuerint, deinceps talia excogitata , quibus splendor maiorque gloria rebus Romanorum conciliaretur, obseruari select. tons. III. obseruat. Πί. f. X. Mihi & hic vera a falsis, historia
a commentis & fabulis, accurata distinguenda videntur. ' Multa nis. hulose
1054쪽
SENT. IL A IOSUA AD SAMUELEM. IOIrbulosa & commentitia narrationi de Λeneae aduentu in Italiam, deque posteris eius admixta esse, lubens fateor. Ideo res ipsa non statim reiicienda. Idque eo minus, quod, etsi non constans, reincepta tamen veterum Romanorum haec fuerit sententia, ut ipsi viri
doctissimi, qui hie dissentiunt, non diffitentur. De Romanae urbis origine in sequentibus suo loco dicetur. suscepta est haee expesitio a Iasone Aesonis filio, &Peliae Thessalorum tegis ex fratre, nepote , non alia de caussa, quam ut fortitudinis laudem, & immortale nominis decus consequeretur. Cum consilium eius innotuisset, plures se itineris comites ossere. hant, ex quibus spectatissimum quemque delegit, numero Liv. inter quos clarissimi erant Castor & Pollux, Hercules & Glamon, Orpheus & Atalanta Schoeneo nata. Cur nauis, qua vecti sint, Argo dicta sit, unde Argonautarum nomen , num ab architecto , ana velocitate, veteres inter se non consentiunt. 3AMVEL BOCHARTus
ex lingua Phoenicia hoe nomen explicat, ea nauem longam signuficari contendens, qua ratione & alia in Λrgonautarum expeditis ne illustrat, Chanaan lib. G. c.F. XI. In Colchidem autem tende bant isti Argonautae, aureum vellus, quod quam diligentissime ibi custodiebatur, inde ablaturi, quo & opera Medeae potiti sunt. Mies nimirum, aureum vellus habens, ut mythologi perhibent, Phrixum. Athamantis filium ante annos centum per Hellespontum in Colchidem auexerat; sive quod naui, cuius insigne erat aries, Colchidem Phrixus denectus sit, ut nonnulli volunt, siue Crios quod nomen grIece arietem figni at quae aliorum est sententia, Phrixi paedagogus, ab nouercae insidiis ereptum, in Colchidem deduxisset. Quid autem per aureum vellus significetur, prorsus inter se auctores non conueniunt. Nonnulli enim ingentem auri vim cum Phrixo in Colchidem auectam putant; alii autem mutandi metalla ignobiliora in aurum, membranis inscriptam artem, hic sibi inuenisse videntur; alii reditus ex re pecuaria prouenientes, alii aliud quid intelligunt, quisque pro adfectu & cupiditate sua, si forte denuo talis expeditio suscipienda, & ipsi locus inter Argonautas concederetur. Reliqua, quae in hacce Argonautarum expeditione memoratu digna conti
1055쪽
tria PER. II. A MOSE AD CHRlSTUM SECT. II. Α IOR AD SAingerunt, legi pollunt apud DIODORvΜ sICVLvM, libr. IV. para seqq. Sitne historia, an fabula, eruditi itidem inter se non conaueniunt. Rectissime forte sentiunt, qui historiam fabulis exornatam censent, ut pleraque mythologorum. Si Iason cum sociis theas aurum quendam hac rationo ex Colchide abstulit', latrocinium hocce eiusmodi commentis tegere, Graecorum intererat. De rem pore, quando haec expeditio contigerit, itidem disquiritur. Iuxta avs Ea IvM, in chronico, annis LXXIX. ante bellum Troianum expeditio taecce suscepta fuit. Sed, si Castor & Pollux, Helenae Da- tres , huic expeditioni interfuerunt, quod vulgo traditur, non tam magno temporis spatio ante bellum Troianum contingere haec expeditio potuit. Sed in hisce certi quid definire, nimis est dissicile.
De APOLLONIO RHODIO, ceterisque argonauticorum scriptoribus,vid. IOAN. A ZRTvs FABRICIUS , biblioth. graec. libr. III, cap. XXXI.
V. Fao. seqq. Reliqua in hocce temporis interuallo memoratu digna, cum iam ex dictis sere constent, nihil amplius addimus.
per. V. sect. I. S. XI . pag. Z tAD scripta quod attinet, in Locce temporis interuallo edita , de . pentateucho quidem, seu quinque libris Mosis, iam supra adsectionis huius S. M.fag. 1 t. seqq. dictum, Moseo quoque psalmi
nonagesimi auctorem elle, inlcriptio nos dubitare non sinit. . Quam nonnulli occasionem, p.lmum hunc conficiendi, ferant, indicatum ad sectionis huius S. XXII. . 6st. Sunt quidem, qui alium quendam Mosen, Dauidis συνχρονον intelligunt 3 sed hos falli, inde constat,quod in eadem inscriptiooe, Moses, Pre Des audiat. De scriptis autem Moti olim perperam tributis &supposititiis, ut ascensione Mosis, apocaint psi Mosis, genes parua, & reliquis, vid. PETRvs LAMBECIus, prodr-.
1056쪽
Mundus a Deo creatus, anno ante diluuium M DEMI.
Demonstratur hoc oc contra aliorum rationes vindica tur, pag. 8asseqq.
Lapsus tempus incerium, vid sag. seqq. Cain videtur Abelem Occidisse, vid.Iair . Sethus nascitur , Gen. Z i. Enos nascitur SethO IOI. annos nato, Gen. V K. Cainan nassitur, Enoso nonagenario, ib. v. y. Mahalaleel nascitur, patre septuagenario, ib. v. M.
1057쪽
Iared nascitur, Mahalaleele 6I. annos nato, ib. v. U.
Henoch nascitur , cum Iared iba. annos vixisset, ibid.
Mathusalah nascitur, cum Henoch 8. anno3 natus esset, V. v. 2I. Lamech nascitur, patre 187. annos nato, G. v. g Adamus moritur, ib. RI. Henoch vivus in coelum transfertur, ib. v. a
1058쪽
i iο16 l Noachus nascitur . cum Lamechus pater ID. annos
1rmi Mahalaleel moritur cum vixisset annis 8 s. ibid.
et 22 Iared moritur, cum vixisset annos 962. d. v. o.
1059쪽
I6 II616 Noachus ad poenitentiam vocare iubetur homines, Iro. annis ante diluuium, Gen. VI. I. Semiis nascitur. Nam biennio post diluuium centenarius suisse dicitur, Gen. XI. lo. Lamech anno aetatis suae 777. moritur, Genin. s. Mathusalati annum aetatis 969. ingressus, vid.p. VI.
Gen. VII. U. Demonstrationem vide p. 176. & ΦII.
1060쪽
ditur, Gen. VIII. I . vide pag. 171 seqq. Arphaxad nascitur Semo centenario, biennio post di- . luuium finitum , Gen. XI. Io. salin nascitur, cum pater eius Arphaxad annos ha- beret 37. U. v. II. Heberus nascitur Salae tricenario, ib. v. I .