Ioan. Francisci Buddei ... Historia ecclesiastica veteris Testamenti ab orbe condito vsque ad Christum natum variis observationibus illustrata 1

1031쪽

confirmat, libro των ω πλατωας Manas , quem locum etsi clarissimus ιsCHENBACHIVS iam produxerit, quia tamen admodum luisculentus est, hic quoque ad id quod diximus, confirmandum, exhibere, nos neutiquam pigebit: ΟΠ μὸν ουν η πιαλ ά φυτολογκα, κω παρ

ψὰ πολλά δὲ ἀινιγματων πιυ υπονοιων ἐπικρυφνε m μυι ζιώδης Βολογια' ταπε λαλουώρα ῶν στρο α ν σαφε ρα τοῖς πιλλοις ά ντα. κω τοὶ σθω μα των λαλουμ ων υποπτότερα' Δηλον ime. τοῖς osικοῖς ἐπισι η ὶ τεις Αιγπποιαιῶς κω Geυγιοις λόγοισμάλιμ δε ὀι-τας τελώς ὀργασμοι, νωι τὰ δρώμ α Οαβολικῶς ἐν ταῖς Φερουργίαις, τὴν πιὼν παλαAων ἐαο - διάνοuerantiquam tam Graecomm , quam bari.Worum physiologiam nihil aliud fui , quam sermonem de natura fabulis inadusium , maxima fui parte aenigmatis oe arcanis dictis obuolutum, darentemque adeo Ibeologiam cuius quidem ea, quae proferebantur, Prestus facile capere poterat quadriro occultabantur, σFlebantur, susticlom is coniectur.se magis resin quebantur. Hoc νιdere es ιn Orphicu eamminibus, s Ag priis Phrygiisque sermonibus. Maxime vero solennes initiandi ritas , re quae in hierurgus θmbolice peraguntur, quae mens veterum, quiquefensus fuerit, ostendunt. Quodsi vero quis porro consideret, qualis veterum sentilium physiologia fuerit, haud dissiculter in eam ingredietur se

tentiam, ad opinionem de natura deo cuncta tandem redulia. Et hine ratio patet, cur ista doctrina tot rituum ae ceremoniarum inu lucris tecta fuerit & occultata. Id fieri oportebat, nisi excusso ex hominum plebeiorum animis omni Numinis sensu, omnique religione eversa, summam rerum omnaum confusionem inducere voluissent. Ea enim rerum naturalium scientia, quae Deo ea, quae illi debentur, tribuit, cum ad pietatem potius & religionem ducat. tantum abis est, ut eam deluuat aut euertat, adeo occuliatione opus non habet. ut sine periculo, immo maximo cum emolumento, omnibus inculiacari queat. Est vero porro obseruandum, istud doctrinae naturalis& rituum seu ceremoniarum connubium, non admodum fuisse di

iurnum. Cum cnim aut hierophantae, siue ex invidia, siue aliis de cauis

re τ

1032쪽

ST T. II. A IOO Ad causis, naturalem cognitionem paucis traderent, aut tum ipsi mei, tum sacerdotes opibus iam abundantes. & hinc vitae huius unice

sectantes commoda, naturae cognitionem parium C arent, ceremoniisque contemi essent, factum est, ut poetae istud sibi vindicarent, qui inde & theologi dicti, in quorum locum deinde sueeesserunt philosoplu, utrique haud raro ad eandem

tandem impietatem progressi , Vt naturam crim Deo con- sunderem, vel non alium . quam naturam, Deum agnoscerent. Interim, qui sacris istis praeerant, homines rudes, inepti, rerun que omnium expertes, cum non deituerent, miram & incredibilem ceremoniarum illarum essicaciam praedicate, & felicita. tem maximam, qui illis initiati essent. pollicerentur, haud raro

ab ipsis philo sophis ludibrio sunt habiti, Notum est, quod de Anatisthene memoriae prodidit DIOGENES ERTIVS , eum, cum Orphi. eis mysteriis initiaretur, & sacerdos diceret . eiusmodi initiatos bonis . plurimis apud inferos frui , respondisse, cur igitur sese non miseris ἐώb. VI.siem. IV.pag. ΗΙ. Cuiusmodi quid & de Leotychida refert pLvTARCHUS , de Vopbtegm. Lacon. pag. aa . Aliud exemplum exhibet DIOGENEs LAERTIVS, bb. Vi segm. XXX. pag. ys . Praeter rati inc, de quibus hactenus diximus, suerunt & alia Orphei inuenta& dogmata, ad graecanicam theologiam spectantia, quae omnia enuis merare prolixum nimis seret. Id vero non praetermittendum, eundem doctrinae de inseris auctorem apud Graecos ferri. Auctor eius rei est DIODORVs SICvr.VS. Cum enim de re suntari Aegyptio. rum verba fecissiet, addit: λὰ καὶ φαων ΟρIέα το παλαῖ νώς άιγυπτον , καὶ θεασαμ ον τῖτο τε - χιαον, αυλπηγιῆσαι ταὶ κα9' αδου , τοι μυεν, τοι δ' ἀυτον ἰδιαπλα- νον , ideoque Orpbeum, cum peregrinatus quondam in Acriptum, hunc ritum ridysset, fabulam de inferispartim: inotatum, partim ex ingenio Ao commentam esse, perhibent, lib. I.p. Sa. D. Quod & deinde p. δε repetit: τας καὶ τῶν ασεβωνεν αδου τμωροας, κασους των ἐυσεβῶν λειμιωνας, και τας πολλῶς - ἰας άν τεπλασαενας παρε m. γαγειν, λιμησέ-ον τας-τας ταφάς τας καE αι 'ον re dum

1033쪽

poenas impiorum apud Orcum, piorum tempe, re peruulgata imagianum figmema introducιt, Aeraptiorum funerationes eum imitarι, diis cunt. Hinc & inter scripta, quae olim sub Orphei nomine extabant, commemoratur η εἰς αἰου νωτιαβα-, in quo Orpheum omnem de inferis doctrinam tractasse, suspicatur EscHEN RACHIVs. In Epigene pag. II. eons & IO. MARS HAMUS, in can. chron. feci. XL pag. 26 sqq. Primus praeterea Orpheus fuisse dicitur, qui, lunam dc reliquas stellas perinde, ut terram nostram, incoli dc habitari. docuit; certe in Orphicis hocce dogma olim techim, testatur PLUTARCHvS. de placitis plastris pbilosepbor. libr. II. cap. XIII. dc ex eo EusEBIVS , praeparari euangel. lib. XV. eap. XXV. Idque deinceps ex veteribus Λnaximenes, Anaxagoras, Aristarchus, Democritus, dc Epicurus cum sitis sectatoribus, ex recentioribus Nicolaus Cusanus, Iordanus Bru-nus, Tycho Brahe, Thomas Campanella, cumprimis Renatus Ca ' testus, aliique quamplurimi, amplexi sunt, quos omnes diligenter enumerat, de Orphicis inuentis disserens, vir doctissimus, IOAN. ALB. FABRICIus, bibbothee. graec. libr. I. cap. XX. k VIII. seqq. Pag. V . Idem quoque scripta Orphei, tum ea, quae adhuc hodie sus nomine eius extant, tum quae perierunt, at sub eodem nomine apud veteres allegantur, quam accuratissime loci est. c.F. XVIII. σXIX. recenset. Inter illa eminent hymni LxxxVI. quibus praemittitur προς Μουσωρη, dc de quibus inter alia obseruat, quod ν'amst.rnae brumnam iis contineri scri erit ornielminsius in Aristarcho. βublimem ac reconditam theologiam in istis νidere sibi visi sint Ioannes Picus Mirandalae comes, in conclusionibus, s Nircberus tom. II. Oedipi, pari. I.

pag. σι. seqq. qui re promserit, se abbi sensurum esse, quod Sephiroticae seu Cabissicae veterum Ebraeorum σ hieroglRphicae Aegyptiorum doetrinae maxime re clarissime per omn/a congruant. Sed dc de Henrico Cornelio Agrippa addit, quod libr. II. occultae milosophiae cap. LX. scripserit, Orpbicos hymnos, qui intel at, eum reuera magnam naturalis metrae inIelligentiam consecutum. Unde profecto diuersas admodum hominum, de theologia ae philosophia orphei sententias intelligere licet. Inter deperditos libros Orphei maxime notatu dignus u&ς qui libris constabat raIv, dc diutrsus erat

1034쪽

quibus IusTINus martyr, CLEMENS Alexandrinus, EVIEBIVs, alisque versus quosdam citant, praeterea Θεογενια. siue origines muni re

deorum,sc. In hisce enim haud dubio totus theologiae Orphicae: saltem, quae pro tali olim habebatur, adeoque & graecanicae, ex illa quippe expressae, apparatus continebatur. Sed cum vir doctissimus, antea laudatus, abunde, de hisce & reliquis scriptis, quae sub

Orphei nomine olim circumferebantur, egerit, nihil addimus. Praeter Orpheum inter graecanicae theologiae primos conditores reseruntur

Linus atque Musaeus, quorum ille praeceptor, hic distipulus Orphei

fuisse dicitur. DIODORvs SICVLVS ex DIONYSIO mythologo refert, πρωτον ευρετην γε rad' an ον ρυθμων καὶ 3ν ἐλους, Linum primum omnium Graecorum Othmos re meloHam inuenisse, additque porro.

eum poesi & melodia excellentem, discipulos habuisse multos, inter quos maxime excelluerint Hercules, Thamyris, Orpheus; Herculem autem citharae studium amplexum esse, quod ingenium eius tardius aliam disciplinam non caperet, plagisque aliquando incussis, iratum, citharae inflictu magistrum interfecisse; hb. III.p. m. a oo. aor.

Quod de primo & antiquissimo illo Lino intelligendum, a quo nonnulli duos alios, eosque iuniores, distinguunt. Addit vero porro D Iono Rus, Linum hunc literis Pelasgicis res Bacchi, primi illius, de . scripsisse, aliasque in commentariis fabulas post se reliquisse. Unde,

quod inter theologos referendus sit, patet. PAVsANIAs equidem, tum hune, tum iuniorem illum Linum, Ismenii filium, quicquam scripsisse, negat, pag. 767. at assirmant alii, & inter eos DIOGENEs LAERTIVS, qui in prooemio, p. m. . eum de mundi ortu, solis item &lunae cursu, de fructuum animaliumque generationibus scripsisIe, te. statur, atque hoc eum poematum suorum secisse exordium: ην ποτε τοι ἐν ί αααπαντ επιφύκει,fuit aliquando tempuι illud, cum omnia simul orta Iant. EVSEBIVS quoque ex ARISTOEvLo hunc Lini versum refert: Ea δοματ' δη οι τετελεσα να-ταώ,

Septima iamque dies, qua cundia exorta rubebant. Minm innim 2 cui

1035쪽

cui & alios eiusdem senilis subiicit, praepiarat . euanges. ι . XIII cap. XII. pag. 1is Sed hi an genuini sint, a viris doctis dubitatur. Musaeum Orphei liscipulum futtile, commvnr sere consensu tradunt, nec aliter sorte intelligendi, qui, eum Orphei filium fuisse, perhi- 'bent. Non tantum musices . lyricaeque poeseos, studium illi tribuitur, sed & theogoniam paricer ac sphaeram primus docuisse, &, ex νno omnia esse, in raeque resolui, dixisse, perhibetur, ut auctor est DIOGENES LAERTIus, in prooemio p. Quo ipse mentem praeceptoris, si haec ita se habeant, de natura deo, aperte sabis prodidit. Scripta

Musaei apud veteres commemorantur siue oracula,

siue praece a ad Eumolpum tertium fibum sium, Θεογνια, & alia ,

de quibus conferendus, quem iam laudauimus, Io. ALPERTUS FABRIis

cap. XIV. plura de Lino suppeditabitis SERI ARIM IOAN. VOSSII,&PETRI DANIELIs HVETII. Linum dia Musaeum quendam aeque ac ομpheum unquam extitisse, negantium, sententiam, supra nobis iam commemoratam k merito viri docti, utpote omni iundamento dem- tutam , eXploserunt. I

Quemadmodum praec ua, quae de Iitterarum & resigio- , niς, seu superstitionis potius, in Graecia origine, notatu digna sunt, I

ex hactenus dictis sere constant, ita reliqua, quae ad nostrum insti- diutum spectant, innotesconi, si regna & respublicas, quae hocce temporis interualla apud Graecos floruerunt, paucis perlustrauerimus. Ab Argivorum regno ut testium faciamus, de eius origine & . primo conditore Inacho iam dictum ad semae I eLI. m. s. XXIV. TDe insigni mutatione, quam regnum istud subiit, cum, pulso ultimo Inachidarum rege Gelanore, imperium Danao, qui ex Aegypto in q, Graeciam venerat, Jetulerunt, itidem dictum ad seriori II. feci. I. 4g. XXXVII. Ex Aegypto cum Danaus venisset, eum itidem ritus sa& instituta multa Aegyptiorum secum in Graeciam attuIisse, non est , quod Jubitemus. Inter succesores Danai cumprimis celebris fuit Acrisiis, qui, si TATIANO credimus, eodem circiter tempore et vixit, quo Orpheus&Musaeus. Κατα δε Ακριωον, inquit, Πέλοπ S

1036쪽

m. S . Eadem ex Τ TIANO repetit CLEMENs Alexandrinus, his. I.

'om.pag. yat. niti quod pro ορφεως μαλτης Μουσαν, ibi lega tur : 'φευς τε Via b eroti . Sed temporum rationes hie valde impeditae sunt; nec satis constat, quando Danai ex Aegypto in

Graeciam transitus contigerit. Legenda, quae copiose hac de rodisputat IAC. PERIZONIus, aegntiar. oyst. inusigat. c-XVI. p. δπεα Colebratur Acrisius Argivorum rex inter alia hoc no mine, quoὀ concilii. Amphictyonici, apud Delphos instituti, auctor sierit. Varia autem apud Graecos memorantur concilia Amphictyonica, inter quae Thessalicum antiquissimum fertur, ideo insimitum,

ut Graeci φιλ σι μενά λοις, λυ προιδε πῆς βαρβάροις sbi inuicem amici,sed barbaris graues re formidabiles essent, ut loqui-rur DIONysres Halicarnassensis, libr. IV. parapp. Gentes e me rantur duodecim, quae contilii huius participes erant: solebantque Amphyctiones bis quotannis ad Thermopylas conuenire. Synodus illa πυλάta vocabatur, dc astes res πυλαγορ . Ar ab hoc diuersum fuit concilium Amphictyonicum, quod apud' Delphos institutum STRABO Commemorat, meu G των κοινων βουλευ δῖον, καὶ τύ Ἱρῶ et 1i, G άλειαν εςον κοινοτων, quod de publicis consultaret rebus, o tempti commanem fusιneret procurationem : rationem addit ἰ um pecuniae grandos donaria in templo deposita , custodia a que sMtimonia inae gerent, libr. IX. pag. so. Ex quo patet, circa sacra quoque concilium illus Amphictyonteum occupatum fuisse fimul vero intelligitur, quantas opes, quantasue diuitias hominum superstirio iam tum sacerdotibus pepererit. Sed originem & rationem concilii huius sa RAto ita porro exponit: Antiquiora sine ignoranturis sil Ac susprimur memoracis, qui Amphictyonum ordinem anstituerit,

re νrbes definitierat, quibus eo in consssu locus esses: fingubsque sufragii

1037쪽

PER. II. A MOSE AD CHRIsTVM minue,.s sententia I iudicia etiam oriunasse, quibus urbium inter se lues disceptarentur. Postea temporis plures funifactae constitutiones, donec ιllud quoque abolitum es codegium, itidem, Pt Achaeorum. Principio conuenisse dicuntur duodecim riuitates, quarum quaevis suum mIM teret legatum, Pylagoram dictum s conueniebatur ιιs per annum, scis secet pere s autumno; posmodum plures etiam riuitates se adiunxerunt. Concilium hocce Amphictyonicum apud Delphos cum prorsus ad exemplar prioris compositum esset, & utrobique eadem no. mina occurrerent, factum inde, ut a nonnullis confunderentur, aut pro uno eodemque haberentur. Nec fine distinguit pAusAMIAs, in Phocicis, siue My. X. cas. VIII. pag. DF. ubi & docet, primum antiquissimi istius consessus auctorem esse Amphictyonem, Deucalionis filium, unde & Amphictyones vocati sint, qui istius concilii erant membra aut adsessores. Alibi tamen ea distinguere videtur, scilicet in Achaicis, siue kbr. V. cap. XIV. pag. Iri. Conuentum enim Λchaeorum hae aetate celebratum dicit, κα ori ἐς Θεραο λας τε

καὶ ἐς Δελφους ὀι Asi φικτυονες, νra ad Thermonias re Delphos --pbint=onum. plura de conciliis Amphictyonicis dabit Io. MARsΗ Mus, in can. cbron. sitit. IX. Pag. Ust. Iao. Acrisi ex Danae nepos Perseus fuit, qui ob caedem aui, regnum cum Megapenthe, Praetistio, commutauit δc regnauit Mycenis, unde Argis Megapenthes &alii Aerilio successerunt, ad Eteoelum usque, qui bello Troiano ce. cidit. Quanquam eo tempore regnum Argivorum iterum in tres partes diuisum sit, ut auctor est rivs NIAs, in Corinthiacis siue Iib. II pag. so. Et Argivos quidem, inquit, solos ex omnibus Graecis

in tria regna diuises noui. auo enim tempore regnum te It Anaxagoras, Aciei filius, Megapenibis nepos, μ furor feminas inuasit, νt, cum intra domesicos parietes contineri non possint, per totum agrum palantes Pagarentur; inuentus tandem es Mela in Amythaonu fitas , a quo sanatae sunt. Et Anaxagoras ita gratiam retulit, Pt

aequis cum eo fratreque eius Biame partibus regnum communicaret.

Qui Mycenis Perseo successerunt, inter Argivorum reges referuntur ab EusEBIo, in ebronico num. DCCIV. & a TATIANO, orat. ad Gria cos pag. III. quos inter ultimus est Agamemnon, celebris ille Graecorum imperator, cuius anno decimo octauo capta est Troia, ut idem

1038쪽

TIANus loc. cit. auctor est. Ad Acrisii aetatem TATIANus loco antea citato etiam Pelopis ex Phrygia in Graeciam transitum refert.

Ab Ilo namque, Trois filio, a quo Troia Ilium dicta, eiectu in Graeciam fugit. Tantali sertur filius, qui Ganimedem Trois filium rapuerat, abusus sua felicitate, & in Moeonibus, qui pollea Lydi, imperitabat. Adventu eius res Graecorum magnam subierunt mutationem. In Pisaeis namque & Olympiis regnauit, ac plerosque eius peninsulae populos in suam potestatem redegit, unde dicta Peis seponesin, postquam Hippodamiam. filiam Pisaeorum regis, accepis

aetatis interuallum initium cepisse , supra obstruatum, ad period. L. stat. III. p. XXIV. ubi & de Cecrope dictum, a quo Attica regio, quae antea Actaea vocabatur, Cecropia adpellata. Cranaum Cecropis successorem , Amphictyon Deucalionis filius, regno exuisse perhibetur ; is ipse , qui primus Amphictyonicorum conciliorum auctor, a quo & nomen habent , ut antea ex PAusANIA docuimus. Hunc Amphictyonem xxv II circiter annis ante exitum populi Israelitici ex Aegypto Athenis regnasse, nonnulli contendunt. Eo autem pullo, regnum occupauit Erichtonius, qui Vulcani fertur filius, ex terra natus, idque per annos L tenuit. Hunc Pandion eius nominis primus excepit, cui successit Erechteus, sub quo C res raptam a Plutone filiam Proserpinam quaerens, in Atticam veniste , & a Celeo Eleus ne Atticae pago excepta fertur, quae serendi artem Triptolemum docuerit. DIODo Rus quidem sICv-Lus rem ita exponit: Erechteum natione Aegyptium, Athenarum regem factum, his rationibus Argutii demonstrant. Cum

per totum fere orbem terraram , Aerapto tantum, ob loci genium excepta , omnium confessione ingens fieri as, cum magna simul frugum hominumque pernιcie orta esset, Erechteus ex Aeg3pto magnam frumenti copsam Athenas, quod cognati essent, aduexit. Pro hoc merito regnum beneficio a Γι ciues detulerunt. Gquo accepto is Eleusine Cereris initia docuit, re ruseris ritibus ex AegIpto traductu instituit. Addit porro DIODORus : Nec a ratione dissentire aiunt, quod Deam

1039쪽

1 16 'PR. II. A MOSE AD CIqusTUM illa tempore in Atticam νenisse traditur, quo fruges eius nomine ansignes Athenis sunt importatae quarumsemina eum Ceroris beneficio quasi δε-nuo repertae videantur. Fateri etIam Albenienses, regnaute Erechteri

eum defectis pluuiarum fruges absi,msisset, Cererem illuc vinisse, donatione frumenti i os Dblevasse. Ritus laesuper initiorum re rust

pia huius deae in Eleusine coepta G. M'. L. P. m. ai, Hinc vero dc Eleusiniorum secrorum, quorum tanta apud Graecos fuit celebritas, originem intelligere licet: quam tamen ceteroquin aliter mythologi designant, Proserpinae raptum, ab ipse DIODORo fuse dis. V.F.m. an. seqq. descriptum, hisce sacris occasionem dedisse , asterentes. Veriatatem historicana, Lib fabula de raptu Proserpinae latitantem, ratione valde probabili exponit, IvLIVS FIRMICUS MATERNO de orare proin fanarum resigionum eap. VII. in biblistheca maxima patrum, rom. IV. pag. 10. Eaque si admittantur is an, quae DIon Vs de sacrorum Eleusiiniorum origine aegyptiaca scripsit, satis firmo nkantur talo, dubitari posset. sed nec de eo ., qui Eleusinia ista sacra primus instituerit,ueteres inter se consentiunt, aliis ipsum Erechteu mi aliis Eumolpum, aliis alios eorum auctores celebrantibus. Quicquid huius sit, inter sacra Graecorum Eleusinia vel primum obtinebant locum, & κατ' ν, μυήνα appellabantur. Hinc ARIsTOTELES: τί γάρ ρι Pyγα -- μὸν πιαιωτάτη τελιτη , mystema sunt omnium bono/atissima fesiuitas. νbetor. l. b. II cap. XXIV. Dicta sunt Eleusinia, ob rationem antea memoratam, ab Eleusine, Atticae siue pago, siue oppido, itemque δηαητρια siue Cerealia, quia Ceres Graecis Δημε 'ρ, praeterea Θεσε ρ- φονα, quia, ut auctor est DIODORA s sa Lus, Isis apud Aegyptios leges statuise dice Mur, Fcxndum quas ius intre se homines communiearent, re is erige vi atque iniuria poenae metu de si perent ; διο κ τὰς παλαους ελληνας την Δήμητραν θεσμνφορον οιοααμ, ως των νομουν πρωποῦν υφ' άυτῆς τεΘειμε MEM Ideoque Graecis veteribus Cererem tbesmopbstron, cta es, legiferam , ut quae princeps teges in erit , anesiarι, lib, I. P.M. U. ι . HERODOTus auctor est, Danai filios initiationem Cereris. quam Graeci vocant, eTAegypto attulisse, & Pelasgicas feminas docuisse ; postea vero Pelops notao omni a Doribus sedibus satis ciecta, abolitum este illum initian.

1040쪽

SE CT. II. A IOSVA AD SAMUELEM IOII initiandi ritum ; Arcades vero, a Peloponnensibus quippe non eiectos, eum conseruasse, lib. II. eas. CLXXI. Eleusinia sacra etiam Orgia dicta isunt, ἀπο-οργης, ab ina Cereris in Iouem, ut nonnulli volunt; erantque vel maiora, vel minora; illa mente anthesterione. haec boedromione tradebantur; illa Cereris fuere, haec Proserpinae, dc πνοκα Θ κ, προαγνευσιν τῶν μεγαλων, purgationem quam olim, cae petat sanetificationem ad magna continebant. Minora propter Herculem, quem ad maiora admittere noluerint, instituta ferunt, adeoque, si institutionis tempus spectes, his fuere posteriora. Minoribus qui praepurgabantur, ιιυ os dicebantur, ut ἐποH M , quibus anno poli maiora pandebantur, unde & ipla sacra epoptica dicta. Quod vero haec sacra κατ-οχην μυτηρ dicta, ut antea obser uauimus, inde factum, quod summo studio occultarentur. Auctorinque est PAusANIAs, horum sacrorum adspectu non tantum iis, qui initiati non fuissent, prorsus interdictum fuisse, verum etiam ne percontari quidem quidquam de iis, vel audire fas fuisse, in Atticis, siue

Bb. I.8. m.H. Legi etiam merentur, quae hac de re obseruaut MACROBIus, libri L in somn. Scipion. cap. II. & sVIDAs, in voci Diagonus. Quod si quaeras, quid. itaque demum fuerit, quod tam sancte, tantoque silentio tegebatur Z Fabula de raptu Proserpinaedrai natice ad lucem facularum noctu repraesentabatur. Hinc

- - - Pos turba profana

obtunute fores. Pluto rapit Proserpinam, quod ehu facinus mseriis celebratur; Ceressitam luget; orat. ad Graecos, p. m.3 . Vbi, quid draco rusticiu sibi velit, in notis ad h. l. ex editione rara HELMI WORTH, eXplicatur. Taceo CLEMENTEM, IusTINVM , aliosise, qui idem confirmant. Addita deinceps alia fuerunt, aliorum deorum dearumque aut fata aut facinora ex Nnn iann hiben-

라틴어 텍스트