장음표시 사용
441쪽
spECI M. DOC T R. THEOL. Pars IV. p. XXV. 63IIllam ergo doctrinam de Gratia vel Auxilio sussiciente, quae semper praesto
est . quando pecearetur formaliter non implendo praeceptum, censet Gummarus Π, fgh ns S. T. D. Comparust intellectui probabilitates, voluntati excusationes rarias, D.um o proximum amandi; o pro iii qua male acta sint, sumixam Paenitentia facialitatem qua sunt rotius Moralis corruptio. Quid rationis, quid consequentiae, quid nervi sit ut hae Assertione Impertinenti, dispiciat sapiens Lector, postquam aciem omnem ingenii intenderit. Scimus, quas excusationes comparet voluntati humanae, antiqua & vera doctrina de gratia sussiciente, &quam molestas his Doctoribus. Comparat excusationem ne peccasse formaliter censeamur non implendo praeceptum, quod illi dicunt, si rem ipsam spectes, nos absolute implere non posse etiam Justos. a. Ne nobis, imputetur ad culpam, quod necessario facimus. 3. Ne nobis dieatur voluntarium peccatum, de cujus malitia ne suspicando quidem, aut dubitando umquam venit in mentem; aut ne ad culpam nobis imputetur personale peccatum . quod voluntarium non est , nisi Voluntate Adami in quo peccavimus. Hae, si verum quaerimus, excusationes illae sunt, his Doctoribus exosae, quas voluntati humanae comparat nova doctrina , ut appellat GVMMARUS, re ipsa vero antiqua, vera, Augustiniana, Romana, de gratia sussiliente. Vide etiam, Lector,quam doctrinam appellarit Doctor totius Moralis Theotigia corruptionem. Priti sim quidem doctrinam de licito usu sententiae probabilis, quae Gummaro in illis Thesibus, quas tractavimus in q. p. Specim. p. a. s. a. disia plicet , sed restricte ad materiam juris naturae, in qua sicilicet nulla ignorant taexcusat a peceato, quia voluntarium non requiritur nis repetitum a voluntate Adami. r. Doctrinam Bajanae . & damnatae a tribus Pontificibus eontrariam, qua negant obsequentes Romanis sanctionibus , peccari in omni ea actione, quae non refertur in Deum per caritatem Theologicam &e. Haec illa sunt totius Moralis Theologiae corruptio, judicio Gummari Huuhens β. T. D. qua haee ille omnia modestia, qua etiam religione erga Apostolicas Constitutiones statuant sapientes. Post hae e nobis se offert nova lucubratio GVMMARI H GHENS, cui titulus. Conserentia Thιologica &c. ubi conferentia Zo. quaedam legimus, quae magis etiam diluet dant de quo hactenus, ea scilicet ipsa quibus non obia curὸ ostendit, nullam se gratiam agnoscere, nisi essicacem. Illa enim conserentia ro. propcl.pag. i II. se interrogat, respondetque. Quid igitur populus docendus de gratia ' Rest. Docendus o quod gratia sit auxi- Iium supernat ιrais, faciens nos cognoscere, vella θ vrati actiones salutare, o Deo gra-
Hare quidem, ut videtur, est definitio gratiae essicacis : nullam igit, praeter hane agnoscit, cum de gratia in genere procedat interrogatio. Definitionem hane gratiae in genere sic mox explicat pag. 112. Prior
442쪽
3, SPECIM. DOCTI . THEOL. Pars IV. Cap. XXT.
Prior pars potest explicari hoc modo : istuminaus intellectum , ut modo quodam e Nnentiori ct natura vires superante cognoscat amabilitatem Dei, aequitatem praceptorum illius, ct peccatorum, uisunt Dei efensa, iniquitatem. Altera conformiter explicabitur hoc modo : faciens, μι Dem ct mandarorum lilius aquilas nobis placeant: atque ita peccatorum iniquita qu/tenus centra Deum est dioliceat , ct prater ea faciens, ut quia Deo reipsa placet , is praceptis ejus ambulemus, ct judicia ej us custodiamus o operemur. Habes hic, Lector, explicatam definitionem gratiae in genere. Vide an gratiae conveniat, praeterquam eis ci .
Dissicile est in hoc loco praeterire quamdam farraginem ealumniarum , quae nobis se offert in eodem libello Conserentia 22. Prop. 3. pag. 12ψ. Haereses omnes antiquas de gratia, imo ne antiquas quidem , fingit hoc tempore vigere ad invidiam Theologorum, qui gratiam agnoscunt sussicientem. Sic interrogat,&respondet. Qui errores solent populo occurrere circ/ dist m de gratia doctrinam ' Rest. P1λὸ : non sine errore putant multi, quod gratia sit ille concursus generalis, qua Deus conseiva nobis esse nostrum, ct influit generaliter in omnes actiones. De hoc dictumsupra. 1 cundo, putant nonnulli eam non dari per victita Christi. Tertiὸ, aliqui existimant quod gratia detur ex operibiu, scilicet praestitis per silas natura vires. mariὸ, autumant quia dum gratiam illam non esse necessariam saltem ad orandum. Quintὸ , putant alii quod gratia tantum det facilitatem ad bene operandum. Sext. , arbitrantur alii, quod gratia det tantum p ibilitatem boni operis non autem ipsium opus. Septimo ε, putant omnibus dari gratiam eo modo, quo Semipelagiani, juxta illud Pra steri: Gratia qua Christi pulus sumus, hoc cchibetur limite vobiscum, o formam hanc adscribitis illi, ut cunctos vocet illa quidem , invitetque, nec ullam pr terieni studeat communem adferre salutem omnibus oec. Octavo, putant quipiam quod gratia tol Iat libelratem liberi arbitrii. Non , opinantur alii, quod Deus sit acceptor personarum gliquibus gratiam dando, aliquibus inpari causa illum tinuando. Decimo putatur a nonnullis quod destituti gratia erunt e cusati,s pectent; alioquin agerentur in desperationem. Vndecimo existimant quidam i utiles futuras correptione, O exhortationis. Duodecimὸ ; opinio quorumdam est, quod
homines pro dixina gratia nec orare nec laborare debeant. Vide Lector, haeresim multiplicem hoc tempore populo occurrentem circa doctrinam de gratia. Quinam vero illi sunt rei haeresis tam multiplicis non dubium, quin illi, qui tenent novam judicio GVMM RI IIVIGHEM. Doctrinani de graiias ciente ; unde existit hoc tempore totius Moralis Theologia corruptio.
Sic ille populo persuasum voluit.
443쪽
An doctrina de gratia suffciente compara*erit intellectui probabilitates . Poluntati excusationes illas quas damnavit G
meus Papa IX. in Bulla Rsin. Pontifex data Romae die ax Septembris I669.
OUia longum esset describere Bullam Pontificiam, hujus contentum eo mispendio revocabimus ad pauca puncta, ex quibus intelligentur probabilitates illae Lovanientes de excusationes a Rom. Pontifice damnatae. PRIMO, Docet Pontifex muneris sui rationem postulare, ut personas magnis a Sede A post. privilegiis auctis, ad debita obserpantia, devotionis , ct cedientia tramitem revocet, quando eas privilegiorum, o gratiarum hujusemodi pratextu, a juris atque Iustitia is aquilaiis orbita deflectere, nec paternis licet crebrisque adhortationibus clementer admonitas, in viam reperti ionspicit. JECUNDO. Queritur Pontifex quod dilecti filii Rectores ac Magistri Doctores , o Scholares 9 Vni vestiatis studii generalis Oppidi LGaniensis privilegiis .Patiis ct indutiis sibi concessis a Rom. Pontificibus abutantur , circa nominationes ad bene ι ia Ecclesiastica. . . . nec non cirea exercitium juiisdictiouis Conseruatoribus Privilegiorum a S. Sede attributae : Quippe qui ad beneficia Ecilesiastica valorem annuum centum ducatorum auri de Camera excedentia, nominare, ac nominationes hujusemodi Sedibus, . . . Collatorum ordinariorum vacantibus sacere , G plura beneficia incompatibilia eisdem personis consore , ceu eas ad illa nominare . quin imo benescia Ecclesiastica, de quibus per coadjutorias cum Iutura sucι ione ad hac S Sede provium fuserat, conferre pariter, seu ad illa nominare, aliosique similes excessus privilegiorum . . . . dispositioni plane contrarias committete .... praesumpserint: tametsi nihil horum eis expriνilegiorum .... tenore permissumsit; sita hac omnia nulla poenitus , invalida , ct attentata existant. TERTIO. Sic pergit Pontifex : Et, quod Sedis Apostolica dignitatem , auctoritatemque magis larit, citagiones, inhibitiones, Monitiones , Maudaia , sententi, O decrera, ac inιursus Excommunicationis, aliarumque censiurarum declarationes .etiam aggravatorias ct reaggravatoria , in eos propter excessu hu)usmodi .... a Sacri Palatii Auditorio legitime emanatad . . . . de fere cassare, ct annullare . ac tam pravisos a Sedepradicta, quam c pitula Ecclesiarum, aliasque persinas Ecclsasticas S. Sedi devotus ac ipsius Sedis m nauu , ut par est, obsequentes, arrestis , sequestrasionibus
perturbare , ct inquiciare go Derunt, o in prasins audent.
444쪽
43. SPECI M. DOCTR. THEOL. Pars Ir. Cap. XXVII.
QVIRTO. Exponit Pontifex omnes a se suaviores, binignioresque vivi esse tentatas, operamque sedulὸ dgiam, tum patιmis admonitionibus, tum pesonarum doctrina ct morum gravitate stestabilium .... insinuationibus, injecta quoque aliqua ste nox rum gratiarum, ac etiam justa indignationis sua timore suariter suggesto , ut res omnis coram dicta Sedu in Belgicis ditionibus Internuntio, in id quod aquum est, redignetur. Verum, inquit, hac ιmnia incassum ceciderunt. QVINTO. Tandem vero Pontifex, Hinc licet, inquit , ex Sacrarum canonum prascripto, pririlegia amittere meruissent attamen Paterna nura Benignitatis memores, ac poenitentia locum relinquere volentes oec. Consequitur suspensio Nominationum ad beneficia in ditione Leodiensi sita. Hie habes, Lector, compendio probabilitates, illas, & excusationes Lovaniensium Rectorum ac Magistrorum Doctorum, O Sιholarium &e. de quibus occasione Impertinentis propositi a Gammaro Hugens S.T. D. quaerebamus, an eas eomparasset Doctrina de gratia susciιnte. Dubitari non potest, lecta bulla Clementis IX. quin dccttina qua nixi commiserunt illos exeessus, fuerit quaedam corruptio Moralis Theologia: atqui, si credimus illi Doctori, ex Nora Doctrina de gratiasufficienti promanat totius Moralis Theologia corruptio. Quia tamen his Rectoribus ac Magistris Doctoribus o Scholaribus de e. vulgo non placet doctrina illa de gratia sussiciente, oportet aliam quamdam esse doctrinam, ex qua manavit illa lis Theologia corruptio. Quaenam illa esse queat, non habemus tam promptum statuere ae ille Doctor de eausa corruptionis totius Theologia Moralis.
Inquiritur unde exstiterint Annis superioribus in Belgio
contentiones, perturbationes,scandala,obscuratio Christianae doctrinae & cetera, de quibus conqueruntur L
vanienses Doctores in libellis supplicibus.
A Liquanto ali ius repetendae sunt historiae, eaedemque indigitandae magis,
quam evolvendae. Circa annum II 6 I. incruduerunt praecipue contentiones inter Theologos in Belgio , non fine acerbitate, o vehementiori motu, perturbationis. scandala, obscuratio
Christiana doctrina cte. sed quibus Auctoribus t MICHAEI E BAIO de IOANNEII ESSEIIO S. T. Doctoribus Lovaniensibus. De his legi potest Historia Cone. Trid. l. I s. c. 7. ubi Emin. Card. Pallavicinus graphice descriabit , quas illi curas , metusque objecerint Patribus Concilii Tridentini , de
445쪽
summo Ponti scit refert quoque argumentum Epistolae ab Apostolico Nunci Commendora scriptae ad Cardinalem Mantuanum . deliberante, an expediret ambos evocari ad Tridentinum Conei lium, quo, nisi ero Mentηr , necessarium fore illas reprimere aliqua seνeritate, quod φ μret timeri posse de ipserum apostasia, qua esset conjungenda cum gi di ruina spirituali illarum provinciarum. Subiunxit Nunciuι nolisse facere prognostiιρη tam infaustam de talibus personis, sed tempore pestis quamlibet infinitat ni facile in pestem converti ; sire se RVARDUM Scriptu Theologicis celebrem, cum in ima Academia docens det geret in pia dictis duobus adbuc juvenibus infaustum conjώnctionem ingenii atque audacia, reprehendenda illossolitum dicere, non exspectare se ab illis aliud , NISI SCHISMA. Hae e habet historia Coneilii Trid. 5c multo plura de tempestate illa , quae denique magno molimine sedata utcumque
Anno i 387. Turbata rursus pax est Lovanii , quando Doctores quidam Theologicae Facultatis exarseiunt contra varias doctrinas Prosellarum Societatis, & eontia eas celebrem edideiunt censuram.
Eodem Anno conelusit Universitas. Quarendos esse Patronos opportunos; videlicet Reverendi mos oe Illustri mos Alchiepiscopos Cameracensim ct Mecbliniensem, D IO ANNEM BAPT DE TAXIS . atque aliquem vel aliquos mitιendos Bruxellas, qui negotia Universitatis apudsuam Sanctitatem, is Regiam Majestatem solicitanda proparent. Ita Acta Universitatis dicto Anno i 337. Ut vero eresceret Auctoritas Centurae , de praeparatio ad solicitanda negotia apud suam Sanctitatem, solicitarunt Doctores eodem Anno Episcopos Belgii, Abbates, Capitula Sce. & permultos induxerunt , ut Centurae subscriberent. Inquieta ingenia illorum Doctorum gemina epistola illo tempore detestatus est Ioannes a Stryen Epit copus Middel burgensis , altera ad Archiepiscopum Mech linientem, altera ad Episcopum Rura mondanum : haec data est 4. D ecmb. Anno Is 87. ex qua delibamus hae pauca. Censuram ego non plane veneror, qua quo assectu fabricata sit. Deus, ct qui illius interris Vicarius est, viderit .... Mirum est , Censores post recessum ex bac Academia Reverendisiim. Disoporum I ensis θ Leowardiensis voluisse desierere eruditionem , quam nostris auribus nostro tempore hausimus .... Miror quid G RAVIO in mentem Penerit, ut
censuram suam ubique Episopis obtrudat, ct ob gnationem extorqueair quam si secisti,
non Patrum sed tua causa doleo.
Epistola ejusdem Episcopi Middel burgensis ad Archiepiscopum Mechliniensem data est is . Feb. anno is 88. ex qua delibamus haec. Narrat S. LVCAS de Beraensibus , quod Scripturas sicrutaientur o c. hoc exemplum me secutum esse in legenda censura ct illam perscrutando o conserendo cum doctrina quam ante Novatores MICHAELEM BAIVM & IO ANNEM a LOVANIO me in eadem Schola Lopaniens Doctores antiquiores docuerunt, si usu aliqu/ndo postulait, ρm tmonstrabo.
446쪽
43s SPECI M. DOCTR. THEOL. Pars Iz. cap. XXVII.
Post haee subdit dictum notabit Latque hoc etiam tempore valde notandum. Sie enim scribit. Post mortem meoium placeptorum RVARDI TAPPERI ct I DOcI TILETANI ct sicessum ex hac Academia ad Episcopalem residentium M sRTINI RITHO VII Iprensis o CUNERI Le, ardie is Antisti tum , ut Astica si ipsraliquid monstri, ita hac Facultad nova doctrina aliquid gignit; adeo ut liber, opiniones asstat pa atextu ficta Hareseos. Horum autem MICHAELIS BAII , O IO AMNIS a Loranio mea Bistii discipuli sunt, quicumque nunc temporis Loranii. ct in
recentiὐre Universitate Duacens, Theologi nominamur. Atque haec ex Epistolis duabus Rev. Ioan . astryo Episcopii Middel burgentis. Hos denique motus compescuit auctoritate Sixti V. Apostolicus Nuntius
Octavius Calatinus Episcopus Auno i , 83. die io. Julii Lovanti edito Mandato Apostolico , quo sententias a Cen sor ibus condemnatas vetuit ulla censui a notari, idque sub poena excommunicationis latae sententiae: Anno I 6 o. prodiit in lucem Augustinus G1nelii Iassenti Iprensi, Episcopi &S.T. Doctoris Lovanientis, discordiarum Theologicarum utcumque sopitarum fax luculentissima, non solum ob insolentiam doctrinae multiplicis pridem condemnatae ab Ecesesia, sed etiam ob libertatem non ferendam , qua The logos omnis generis pessumdat Auctor , ut Pelagianis ae semi- Pelagianis consentientes. De libro illo secutisque turbis auditi placet Emin. Cardinalem Palla- νicisum in historia Cone. Trid. lib. I .e. 7.is Hoe volumen per typos editum , sparsumque post mortem Iansenti pro- ,, scriptum est ab Apostolica sede, cujus judicio auctor in suo testamento ibiis dem impresso subiecerat suas omnes sententia; quamvis adderet, videri sibi , , vix quidquam in illis mutari posse. Non tamen a Pontificio interdicto effe- ,, ctum est, quin opus illud mirificos habuerit progressus , non solum in Bel- ,, gio, sed in Gallia, atque etiam in Polonia: quod ideo accidit, quoniam plu-- ribus in locis Baii doctrina sopita potius fuerat, quam extincta , tum ob essi- ,, caciam copiolae eruditionis, stylique artficiosi, tum quia accedebat ad Cal- ,, vini errorem, quo regiones illae conspersae sunt; tum demum, quia hujusmo ,, di doctrina , auferens reipsa homini in hoc statu libertatem non peccandi, se obtentu humani arbitrii deprimendi. & cuncta Deo tribuendi, latratus con- scientiae in sinu scelestorum sopit, de criminum pudorem abstergit, hoe est, is duo illa supplicia, caeteroqui nec separabilia nec tolerabilia , a quovis quan
,, tum vis sortunato obduratoque peccatore.
Quid annis inde consequentibus turbatum in Belgio suetit a Doctoribus
Aeademicis Lovan: in gratiam doctrinae Jansentanae , notius est, quam ut ex plicari sigillatim hic debeat. Tetigimus non pauca in a. p. Speciminis cap. 1. s. r. a. 3. ubi exposuimus doctrinam Lovaniensium Academicorum de observantia debita Sedi Apost. ejusque Constitutionibus factis ipsis comprobatam in Belgio de Romae.
447쪽
sPECI M. DOCTR. THEOL. Pars IV. Op XXVII. 43
Anno 16 i. prodiit in lucem illa Iustificatio Cιnsura Lovaniensis Anni Is 87. de qua supra, quam ut Romam mitterent manu scriptam perinis erat Nuntius Apossolicus, Censuris graviter interdictis: prodiit eadem alteris e eus a typis Anno 167s.& quidem typis Lovaniensibus etsi frons libri menti tur I civitatem Pariliensem & Annum i 64 i. Anno I 6 3. postquam nihil non egissent Lovanienses Doctores ad peia sumdandam bullam Urbani VII l.qua eondemnatus erat liber Cornelii Iansenii, illam instituerunt legationem ad Apostolicam Sedem, quam exposuimus in a. p. Specim. f. a. Quas ea legatio fabulas Sedi Apostolicae injuriosas, & eruciandis recte lentientium animis idoneas pepererit in Belgio, explicuimus ibidem. Anno I 6 8. Lovanienses Doctores animum adjecerunt solemni Censura condeinnandis Articulis ex Theologia Morali ad invidiam Theologorum, quos in causa Janseruana seni erant adversarios, atque defensores Apostolicae Sedis. Dicto scilicet Anno 1648. die . Junii solemniter condemnarunt a ticulos 34. qui ferὸ extabant in Auctoris Aronymi famoso libello Gallico paucarum paginarum eui titulus Theologie Morale des Iesuites; itidemque in alio quodam scripto Auctoris similiter Anonymi , rursumque censuris hisce quaesita est Episcoporum auctoritas, quos jam cautiores non invenerunt tam faciles. Anno r6η'. die S. Octobris solemniter condemnarunt alios duos Articulos , rursumque Anno i fis a. die 29. Martii alios duos : ita ut jam Atticuli condemnati omnes essent 3 8. inde vero quis strepitus sit eonsecutus & in Belgio& Romae, accurate exponit , Guillelmus is Matre in statera Saulis Ex- egis secl. 3. e. a. Anno i Ss a. persuasum est Areni episcopo Mech liniensi, ut censuras Articulorum 38. quibus postea alii Atticu Ii quinque aecesserunt, Romam mitteret
confirmandas a S. Congregatione. Sed Romani Qualiscatores non paucos ex illis Artieulis pronuntiarunt i inmunes esse omni censura. Universὰ vero pronuntiavit S. Congregatio exhibenda esse loca Auchorum, unde essent excerpti; quod erat dissicile, imo impossibile , ut vel ex iis constat quae adnotavimus in . p. hujus Specim. ad non paucas Propositiones hoc tempore repraesentatas
S. Sedi, quas sumpsere hi Doctores ex illis articulis. Ibi ergo finem habuit
Anno I 633. Archiepiscopus Mee Eliniensis , ut explicat ipse In Epistola ad
S. Congregationem data die i7. Julii i6sq. eosdem Articulos tr smisit Facultati Theologicae Academiae Lovan. Maturius expendendos ut tantummodo excerptis inde Assertionibus,quae plane evidentis ellent abstarditatis,digna eos censura perstringeret, & si quas alias paris . . . . absilrditatis comperisset, illis excerptis adjiceret: prout factum est, partim 3 o. Martii, partim 26. Aprilis i633.
dum Assettiones numero septemdecim judicavit in praxi non tolerandas ct aut ta-
448쪽
ritate superiorum merio prohibendas. Scimus a quibus regeretur illo tempore optimus Archiepiscopus. Factum vero tune est , ut ex prioribus Articulis 38. sollim sint assumpti I a. qui denique judicarentur eminὸ epidentis absurditaris. His aceesserunt quinque illi,qui prius accesserant ad 33. ut jam omnes Articulieensurati essent II. fere commonstrati a libellis infamibus, & publica ignominia notatis, quos Articulos si diligenter excutias, plerosque comperias Am horis esse nullius; ut de compluribus patuit supra. . interea minimὸ erat obscurum ad quorum Theologorum invidiam condemnati essent Artieuli. Anno Isis . die g. Maji Doctores Lovanientes solemni te usura notarunt articulos morales 26. ad instantiam, ut prae se tulerunt, Episcopi Gandavensis Antonii Triest. Interea eensurae ipsae dicuntur non proclusse palam , nisi post mortem Episcopi. Attamen datae notantur aliquot diebus ante ejus mortem: res est obnoxia suspieionibus. Ut ut sit eonstat Episcopum Theologiae imperitum suo eonsilio non fuisse usum in hoe genere negotiorum. Anno I 666. Exarsit Lovanti Contentio de Attritione, quae tenuit annos
plures scriptis hine de hine disputationibus polemicis non paucis. Quis principium huic pugnae dedit i CHRISTI ANUS LUPUS S.T. D. Lovaniensis, qui
Anno i 666.edidit dul eitationem dogmaticam de Contritione, & Attritione: in qua ea tradidit dogmata quae exposuimus in a. p. Specim. cap.4. f. a. 3.q. s. 8-9-
suam de Attritione doctrinam identidem appellans Apostolicum Christianitatis dogma, immobile Christiana Fidei fundamentum c. doctrinam vero communem de sussicientia Attritionis sine eliaritate Theologica, Articulum profanum,& alia non pauca de quibus loco eit. S. I. CHRISTI E LUPO sueeenturiatus mox est FRANCISCVS FARVACQUESS.T. Doctor Lovaniensis, eodem Anno I 666. edita in lucem Quaestione quo Iibetica de Attritione : inde aliis aliisque Scriptionibus ultro citroque certatum est.
Anno 1673. de Is q. praeeipue in cruduit Lovanti, totoque Belgio contentio de Absolutione differenda de neganda r quibus vero id Auctoribus reertum est pugnae signum esse itatum a Lovaniensibus Academicis, mittamus libellos ignobiliores. Anno i 673. suam manu actionem ad paenitentiam Gallicis, Flandriceque edidit Ioaηnes Roucoart S. T. Licentiatus Lovaniensis magni inter suos nominis. Fuit hie prodromus quidam G MARO II VIGENS S.T. Doctori Lovaniensi, qui Anno i 67 . in lueem dedit suam MSTHODUM remiιiendio retinendi peccata, ubi de novitate doctrinae de libertate perstringendi adversarios suscitavit ea praelia, quae deinde spectavimus: videat ea Lector, quae ex illa Methodo dedimus in a. p. Specim. cap. s. F. s. z. 3. q. I. Sc in ἄ- P
Finis non sit, si eolligantur caetera , quibus pacem scholasticam turbarunt Doctores & Academici Lovanienses. Inspiciantur specimina Modestiae, quae
449쪽
quae identidem inseruimus in .parte Speciminis, item liberrimae Censurae,quae identidem se offerunt in i . de a. parte praecipue. Fatendum est, non segniter, neque lentὸ identidem egisse partem Adversariam , sed vel lacessitam atrociter, vel in iis quaestionibus, in quibus agebatur Auctoritas Sedis Apostolicae Consi tutionum Apostoli earum eontra quinque Propositiones Cornelii Iansenti, de Attieulos Bajanos, quas eludi tam aperta si aude publice privatimque inepta cavillatione Quaestionis facti, nemo utcumque observans Apostolicae Sedis, fideique amans orthodoxae aspicere queat sine dolore. Adnotemus denique non se purgaturos Rectores Lovaniensis Academiae de Qeordia in eomprimenda petulantia, de dicacitate Poetarum in Collegiora. Trinitatis sibi subjecto. Vix ibi spectatur Comoedia, quin vel Probabilitaι vel Attritio personata risum moveat. Quid carminum praelo mandarim Anno 16 7. vario spe ei mine ostendimus in deeursu partis q. Memorandum vero istud nominatim: Anno 167s. vel sub annum istum prodiit ex Collegio illo Elegia typis impressa & toto sparsa Lovanio: nullus erat latine sciens,qui non intelligeret eonditam esse ad probrum Jesultarum, idque vel ex primis verse, iis, qui sic habebant. Gens est in terra, paucis vix prodiit annis, Magnificum. s vis noscere, nomen habet. . Nascitur,o totum sese dissergit in orbem circ. Constabat de Auctore Carminis Poesios Magistro Academico in CollegIOSS. Trinitaris: eitatus fuit a Rcctore Academiae: negavit, fortasse de interposito juramento, de quo nobis non eonstat, sed negavit suam intentionem fuisse ea pendi illum ordinem Religiosum : adire jussus est , eert E adivit Superiorem illorum Religiosorum, dixit se esse Auctorem illius Carminis, neque suam i lentionem fuisse earpendi ipsos. Sie ille abivit. Ex his omnibus statuat sapiens Lector , unde exstiterint Annis superiorisbus in Belgio contentiones, perturbationes, scandala, obscuratio Christiana D
ctrina os. de quibus conqueruntur Lovanienses Doctores in suis libellis supplieibns.
450쪽
4 6 SPECI M. DOCTR. THEOL. Pars IV. p. VIII.
Artificium Lovaniensum D cetorum & Academicorum utendi favore & benignitate Sedis Apostolicae ad
commendationem doctrinae suae.
A Nno 166o. Faeultas Theologica Lovaniensis Epistolam scripsit ad Alexandrum VII. qua profesta est se sequi Doctrina in SS. Augustini de Thomae
Aquinatis. Ad hane Epistolam Ponti sex eodem Anno die 7. Augusti,ita respondit,ut primo quidem hortaretur Facultatem ad abstitutam obedientiam Sed is Apostolicae decretis posthac exhibendam, atque ita priginum decus existimationio laudi antiqua su a restituendum. Postea vero haec subjunxerat. De reliquo non Abitamus , quin res pro singulari sciehria pietatisque studio, sanam ct incorrupiam, qualem tot spostolica Sedu declarationes, o SS Patrum Traditiones requirunt, doctri num semper amplexuri adversus Orthodoxa Religionu bostes defensuri situ ; nec non praeclarismorum Ειclesia Catholica Doctorum AUGUSTINI ct THOMAE AQVINATIS inconcussa, tuti Amaque dogmata siequi semper; ut asseritis, ac impense revereri velitis oec.
Facultas Theologica priorem partem hujus Brevis Apostoliet, ut parum sibi honorificam supprimere conata est et posteriorem vero ite divulgavit, de tanto plausu excepit indicta solemnitate publica in Templo S. Petri ad quamdam
gratiarum actionem solemnissimam tamquam pro beneficio summo Universi-iali divinitus facto pet Alexandrum VIi. ut fama esset per Academiam Lovaniensem , tandem triumphare causam Iansentanam de Canonizatam esse ab Alexandro VII. doctrinam Lovaniensium Doctorum s quippe a doctrinas. Augustini nihil differentem. Evanuit hic plausus postquam Breve integrum Leodii impressum Academicis ostensum est. sincerius gratulati sibi sunt nuper admodum acceptis litteris Pontificiis datis I S. Novembris 1677. quae erant responsoriae ad eas quibus illi professi erant suum erga rectam sanamque doctrinam zelum , ac paratum ad decreta S. Sedis, prompte de alacriter amplectenda studium. Hae litterae praedicatae fuerunt illico ut approbatio quaedam universae doctrinae Theologicae horum Doctorum. Etenim in ipso exordio litterarum appellatos esse dilectos Filios de in conclusione unice dilectos Filios , pertinere dicebatur ad aestimationem doctrinae ipsorum. Tum vero dictos esse veros imitatores Majorum suorum qui eximia in S. S
dem Observantia fideque constante praecipuum sibi apud summos Pontifces existimatio-riu 2 bene ν entia locum νindicarunt, silc accipiebatur,ut si ab omnisus bicione