Antonii Augustini archiepiscopi Tarraconensis Epistolae Latinae et Italicae nunc primum editae a Joanne Andresio

131쪽

Ia 6 teret Dux Etruriae costinus, euram omeni in L Iium Taurellium transtulit, eique quos idoneos ad cholarum regimen arbitraretur appellandi, dc quidquid vellet agendi potestatem secit. Quare non satis liberaliter egisse cum Laelio videtur Fabronius.

eum non alias partea a collimo ei traditas memorat, quam leges una cum filio Francisco, Si cum Franeiseo Campana condendi , quuγω uniςeroa r es aca.demiea gisernaretur a licet in uotis adjungat, multas extare Laelii epistolas, quibus intelligi potest, ei prasertim comisisse Osimum cicademia pisana gubernationem Neque enim Iesum latio tantum. modo, & gubernatio academiae, sed professorum destinatio, mercedum constitutio, Sc tota gymnasii pisani instauratio Laelio eo inmissa est. Non sesellit Cosimi opinionem Taurellius, Sc ad amicos scripsit, eorumque opem 6c operam imploravit, & Ioca omnia perscrutatus est, & nihil denique intentatum reliquit, ut optimos quosque praeceptores ad pisanum gymnasium alliceret . Sic ei postridie idus Octobres anno Is a respondet Augustinus: de nostris praeceptoribus ita habeto: Marianum Socinum Alciatino stipendio hic jura docturum, Ferraria i-Psum Alciatum Paulo majore; Anauinum ignora Pataviine, an Ferrariae. Male autem factum quod,

132쪽

prioati; neque enim, uno excepto Beroho Augusti. no,parem reliquit Q Rursus vero VII Kal. Noven. hres de Ans uino ait se tantum audire eum Patavii esse; dicitque de Faba quae nos supra retulimus: post quae scripta subjungit: ius scriptis Ioari nos Metellus dixit eertum esse. Patavii qua acri. Psimus conditione conductum: ansuinum A gustinus item, ut TaureiIii votis obsecundarat, ad Alciatum scripsit, cui respondet Alciatus ea. φρpistola, quam inter hasce augustiniano reser mus cin. De bononiensibus duos illos nominat, quo supra memoravimus, Fabam Sc Io. Boncompagnum, N. de Anguino scripsit ad Metellum; quae omnia Taurellio nuntiat xv id. Ianuar. anni I 5 3. Neque de Aleiato, neque de Faba, aut Boncompagno quidpiam amplius in hane rem actum videmus: in Amosvinum tota quaestio conversa est Erco Metellus supradictis Augustini litteris his verbis respondet Venetiis vra I idus Februarii: nune αἀ ansorinum Medicem. Cum primum Patarium rediero ei tuas litteras legam, ad Laelii mandiata ut respondein curabo diligenter. Ego profacto eum ianum aumma

uiligo promer ejus sirtutes s ingenium. γαre siquid fieri poterit quod ejus cirtutes illustreg , op a) Epist. 17. 'in Epist. 8 s. scin Epist. Iol. 2

133쪽

ea haudquaquam erit Per Peram collocata is in ho mine praesertim nostris studiis mirifice declito. Quid

petit Laelius . ac cupiat in eα re, ut ad me apertissime perscribae atque Plenissime, te oro, curato. iciam enim, ut ipse Ue 3ua minime frustretur

in eo retinendo. In annum tantum cum Menetis Pa

ctum esse arbitror ca . Misit enim vero Metellus litteras Ansuini, qui sane non bene apud Taurelliunx audire videbatur. Sic enim Augustinus ad Tau- xellium XIII Kal. martias: Ioannes Metelius noster ad te has Perseteres litteras mittit . . . cum Ansuini litteris. De quo meliores nutulos accepi, quam a tascribatur. Pro certo enim h eo, quod de paletudine dicebatur falsum esse. De scholis, in quibus ma gis bononieiisibus quam patapinis placuisse dicitur,

eam esse rationem suspicor, quod hic vicerit eve Ctationem, quam non magnam conceperant de eo.

qui alias gentes docuerit, illic pictus ab ea sit, quam bononiensium sermonibus o litteris habebant. Nam nihil de summα contentione O laboribus de traxisse signum est, quoia id solum ei pitio dant, quod ita meditatus pendaς , ut quasi decantata quadam dicere Mideatur. Eum ex Metelli litteris hunc annum Pataoii futurum accepi; itaque in caeteris tque aveo cum primis poteras hunc inter doctorcs a Epist. 1..

134쪽

I 29 numerare , .quorum uelectum hiabiturum Illustrissimum Ducem tuum scribis αὶ . Postridie idus api Ies scripsit ad Augustinum Metellus: nunc ad Ansopinum. Is Pisis jus cloile docturus est, si ei conditionem ost erant Florentini, quae patavina Praestet. Eam qui Pe se Petiturum negat. Quare siquid trans igι Volet Latius, quanti eum docere cupiat, verte perscribet ch). Quare illico Augustinus ad Τauret Iium: Insovinus expectat ut meliori conditione ανobis euocetur, quam illic utitur . eam tam Cn se petiturum negat. Quantum itaque oocrri possit, significate c . Male insitam de Ans uino opinionem non prorsus ex animo delevisse videtur Taurolnus . si quidem ita ad eum 1 II non. maj. Augustinus: celans Pino non bclle suspicaris, qui suis nisi fallor moribus non minus vobis satis aciei s quam non mediocri eruditione 9 . Cui Tanrelliust de Insouino nihil adhuc certi habebam. Cura Mercim autem, cum trecentos scutatos Pata Mii habere eum sciam, quin gentos erri, ut Pisis doceat, quod scripsisse aute meminisse Diaeor e . Venit eo tempore Patavium Augustinus, atque unde adversae illae Tautellii in Ansovinum suspiciones orircntur aperuit, remque

totam Taurellio explicavit. Nimirum Camillus Iordanus, nobilis Pisaurensis, ingeniosus adolescens, o Epist. bὶ Epist. 23. c Epist. 9ὶ Epist. Ep. 94

135쪽

I3o Patavii scholaris, cui Laelius filiam suam desponderat, necessaria quadam conjunctione Coradivo euidam Ansuini adversario adhaerebat, ejusque partes tuebatur; eratque Propterea Ans uino insensus, ejus colloquium fugiebat, totumque negotium lentius ducere nitebatur . Scripsit igitur ad TaureIlium postridie Kalendas junias: cum ansuino quoque -- dice collocutus sum satis familiariter. Hic mihi

multa de merceue α te oblata dixit, quorum verborum hac summo est: Parem non esse eam condi. tionem ei, quam a Venetis se impetraturum sperat; eo acce fere minus celebrem istum scholarum locum, O caetera ejusmocii, qua ad te superioribus diebus scriρsisse se ait. De ea quoque re se expurgavit, quam tu quibusdam litteris significabas. Atque hic cum totum id, quod nos modo leviter a tigi inus, longe explicasset, cie Ansuino Mero, addit. Da existimo, ut probitatem ejus, O erga te am

rem non minorem esse Uincris, quam cruditionemo quem ita dimisi, ut dicerem me exi Stimare, rem integram non esse novis conditionibu ε sa . Non pia . na omnino atque aperta, uti Augustinus existimabat, ea erant quae ad An, uinum spectabant, misi que ad eum Taurellius Iongam an fovinianarum TE.

Tum explicasionem, ob quam hic illi multum debe-

136쪽

I3 Ire se seribit. Cum vero vana spe deceptum se via derit Anaovinus de patavinae mercedis augmento, tunc prosecto iterum Pisanum gymnusium requirit, iterumque ad Augustinum M Taurellium accurrit. Quare sic Augustinus: Insuinus hic me conoenit, O nescio quid de pisanis gymnasiis est loquutus seupidus, ut piciebamur, alicujus illic loci. Ego pero ei rem non esse integram ὐideri respondi. Erit Patavii , ut Opta υ erat, primus: nam Alexandri timantonium acerbissimo morbo teneri Munt cui Taurellius lepida quadam gravitate respondet: Minsoυini ratio jam hoc anno haberi non potest, quoci

o ipsi jam significavi . Quo Pata pii floreat u

nec Pisanum gymnasium ejus fiat capax. Neque tamen Alexandrino perniciem illum Ominari arbitror b). Vicit tamen sive Ansovini essiagitantis comtentio, sive ipsius nominis fama, atque anno sequenti, scilicet I 544, in Pisanum omnasium T ceptus fuit. Quo simul ac venit, Primamque orationem habuit, omnes in admirationem sui rapuit, uti scripsit Franciscus Campana Cosimi ab epistolis, qui et se ipsum ait pariter raptum, licet plures doctos Prosessores audierit, neque se credere posse ab ullo usquam neque in Italia neque alibi melius diei e . Haec cum a Campana scripta sint mense Novembri a) Epist. 71. in Epist. 97. se Eabr. Hist. gyina. pio.

137쪽

I3a anni I 544, prorsus iniirmant quod a Papadopolo scriptum est, docuisse nempe Ansovinum Patavii

circiter annos sex. Quo Pacto Vero anno I 547 n

tetur in actis publicis Patavii erogatum Ansopino stipendium, ipse viderit. Nimis multa de Ansuino

verba secisse sortasse videor, sed non tamen ad rem nostram prorsus inopportuna, cum ad interiorem

quamdam notitiam pisanae academiae conditionis Taurei liique ad eam sustollendam ardoris atqucteonstantiae, atque ipsius Anguini ingenii, alioruinque de eodem existimationis nonnihil, uti opinor, eonferre valeant. Nonnullis item oblectamento fortassis erit legere quae de comitiorum patavinae academiae turbis atque tumultibus in Augustini epistolis ad Vasquium significantur a . Plura de a cademiarum alumnis dicere possemus, qui ex toto, ut ita dicam, terrarum orbe ad illa duo Athenaea, seu disciplinarum omnium emporia, avide accurrebant.

eum in hisce epistolis & Artentum, & Metellum,& Ρerenotium, M osorium, Sc plerosque alios ex Beleio, ex Galliis, ex Lusitania, ex Hispania, ex Graecia, Sc ex omni sere natione nominatos videamus: sed quis die endi sit finis, si omnia persequi velimus 3 Unum tantummodo leviter attingam, Parnm

138쪽

eonsuIuisse, qui cum claros illius alumnos enume-Taret, Augustinum, Romae litibus judicandis XII

virum, aliphanum, & Herdensem episcopum, archiepiscopum tarraconensem, elarissimum in fere cunctis disciplinis scriptorem, Sc tot nominibus illustrem silentio praeterierit. Mitto alia nonnulla ad litterariae historiae e

gnitionem spectantia, quae raptim Perfunctorie attinguntur, sed quae tamen digna sunt quae animadvertantur. Praeelarum de Petro Bembo testimonium dicit Augustinus, cum ad Vasquium scribit postridie nonarum Ianuarii anno I 539 Petrum Bembum Romam accersiri Dehementer gaudeo ; est enim tanta urbe, senatuque jamdiu dignus. Sed quid opus est eum Verbis exornare, qui ut aliquem possemus author fuit 8 Ille enim piam muniuit ut scis , admonuitque quam Plurimos, ut eam ingrederentur, qua sola ad eloquentia arccm Peroenitur. Itaque hoc non potuisset tam late Patere , ut uel nos

peregrinos te etiam adjungens non lateret, ni hunc principem habuissemus sa) .Haees alibi de Sado. leto Sc Silvio eardinalibus: de bellorum incendiis, quibus bona Europa pars ardet, credo te habere ceristissimos nuntios. Extinguendis his, O regum animis placandis Sadoloeus, Silpiusque electi sunt; qui si

139쪽

rem tantam aut di ino auxilio jupante transegerint, aut in eo Strenue Operam Suam na Uerint,

illi omnium christianorum Principum, Dei hominum potius gratiam optimo jure mereantur so . Io cliimum Perionium tuli ianum Aristotelis interpretem vocat Augustinus, atque iS, ait, Praeclare Omnes graecorum librorum intcrpretes ad Ciceronis imitationem, in qua nimius nonnunquam est, adhortandos esse existimat. Quae res, ut arbitror,

mulos meliores a quam reprehensores habebit M. Ioannem Baptistam Egnatium eximiis laudibus o Mat Metellus: Equidem, seribit ad Augustinum, eo Oiro partiarum rerum historia, aut copia majore prudentiam authorum qui explicet, quem picierim, meo Iuuicio nemo est M. De Emilio Ferretio saepe loquitur Taurellius, Se ejus notas' in libros digest rum omnes, bc peculiarem suam loci cujusdam C ceronis interpretationem d), & nonnulla alia laudo digna commemorat. Quam multa atque praeclarae honoris testimonia de Carolo Sigonio Sc de Hannibale Caro in litteris ad Panuinin m passim occurrunticui illorum temporum erudito viro non dictus Ρ. Octavius Pantagathus, quem multi quasi antonomastice Patrem appellabant' M. Antonius Flaminius in he decasTllabis ad Octauium eognomento Patrem euirica Epist. s. b Epist. 47. se Epist. 77. id Eo. I.

140쪽

nobis describit tamquam librorum helitionem usque ει usque noctes atque dies graeca , latina volumina legentem. Leonardus Malespina hunc unum ex omnibus in omni judicio politissimum & elegantissimum mirari solebat, & qui, inquit, eum Varronem hujus saeculi appellant nae illi mihi Oisi sune quid maxime cieceat intelligere saὶ. Universim vero omnes & grammatici, Sc critici. 8c antiquitatis amatores, quotquot erant litterarum cultores ad P. Octavium accurrobaui, ipsumque tamquam rei litterariae oraculum consulebant. Quae omnia Pariter

ex Angustini litteris ad Patavinium magis magisque patebunt, Sc quod ille opus moliretur, quibus disquIsitionibus incumberet, & alia an ecdota addiscentur. Multa de Pyrrho Ligorio ab illius temporis scriptoribus dicuntur; sed quis praeter Augustinum illud memoravit, quod post ea, quae superio aribus hisce annis tanta cum exultatione antiquitatis amatorum Praeneste reperta sunt de Verrii fastis,ma Xime eommendat Pyrrhi sagacitatem, qui jam ab eo tempore illa viderit, quae modo in lucem Pro Iata tantam novitatis speciem praetulerunt ' Quis

vero non miretur obscuram ignotamque tot annis

latuisse Pyrrhi opinionem, quae is v II epistola Augustini ad Panvinium exponitur Multa ibi de Ver-