장음표시 사용
81쪽
Nouembr. 17 3 s. excusia est, ita de Gesecro: meminiss premi dubis, - - quam saepe sibi eam a recatus fim felicitatem, vi ex umanis-- ω eri acroasibus fructum iam pridem capere potuisses , reliqua. Gellierus paullo post hanc epistolam ita ad illustr. Heineccium:
. Ovi tacita potius veneratione re candida apud alios commem rationc laudum itiarum , quam Iisteris maeis colendum te adhuc
putaui , vir illustris , videbar mihi He russcitare rarere aetatius non pose, postquam tot ae meps tuae in me beneuolentiae Agna ex-sare viH. In e Hla , qua civi meo gratuiaris, eam de me me tionem inieci , qtiae in superbiam me inducere 'set , ausi olim didicissem politis indicari laetam virorum laudibus , quales nos esse velint, quam quales jussicens e tum apuae cio. Frisschium tuae in me voluntatis pignora quasi certissima deposui . Denique is dprobe vides , non facturos fuisse clienses tuos , iuuenes ornari os , uri me in praefationi,ns fuis , aher Stephaniani libeui , alter tui, audendis adeo elogiis mactarens , si laudibus meis tuum ostendi animum mIasent. Habes itaque , vir illusiris , hanc quasi θη-
grapham, non tantum gratisma esse , quae abs re minecta modo commemoram, sed numquam me aliter de te esse, quam de fiam n o viro , cst de litteris nostris optime merio, sicurum 2 quod ροι- dem ranio facilitis mihi crederes , si orium estι tibi torius Gitae meae tenorem ct commentaniu rationem inspiciendi , qui numinam magnorum virorum obtrectationibus iter mihi ad famam parandam diaxerim ; sed potius iis osscis mihi , ρ ρ - , concilianaeis ,
vsugiis certe tuorum pro mediocritate Ura perseque is , eo Amduerim peruenire , ut o mihi aliquando locus inser homines non ignavos adsignaretur. Haec ita se habere , ct me canaeia, iam Iaussis tua maximae fautorem , admiratorem virtutis , ct dignia ratis , modo ferret nfra tenuitas , defensorem esse, vii creaeas , omni sudio abs te consendo. Beno vale, ct rem tuam pubώ quc gere feliciter. Agnoscimusne siummos viros, doctrina & ingenio aequiparare , humanitate etiam antecellere alterum alteri studentes I Sed non poeni Diuisgod by Cooste
82쪽
PRAEFATIO. IX poenitebIt etiam quid rescriptum sit his litteris ab Heliaecclo, cognoscere :Tametsi mirificam voluptatem capio ex amicorum lis eris , quarme minus amoenis Uructum negotiis recreare quo mmodo, rartum
e seueritatem suauitate sua , tamqtiam condimen o quodam mia istare Iolen d iam pridem tamen est, quod nihis me magis oblecta- mi episeola tua, quamuis eamdem ct pudorem mihi, tot Iaudes, quas mihi admetiris, non agnoscenti , excussise fateor. Equidem ex quo ab amoenioribus I uses, quibus ego me iuuenis torum consecra se vi-iabar, Huulpus aliis seuerioribus , Cr nonnumquam itii Ierari isIDIeris vacare coepi , quod tamen non fine Dei optimi maximi υο- tantate ac coninis factum esse intelligo, fieri profecto non potuit , quin ab Hia ἀκαη, ad quam iuuenis a pirabam, iam aerare μου Hior absim quam longi me, ac proinde virorum docti Ortim amiciariam , quam si Brum ilitudo , doctrinaeque paritas conciliare δε-lei, Gix mihi possim polliceri. At amo tamen ct Aspicio eos omnes, qui, quod summum est in elegamioribus litteris, fret consecuri , n
que umquam eorum Isitteras lego, quin impetrem quemdam , ac notios Oelut igniculos , quibus ad priss a Via studia recolenda bsummer, in me persentiscere mihi via an Ouumine ria, vir celeberaime, Bestis eleganii oris doctrinae laudem in Germania fere flus hodie fuse rimas, ac sisteras iam prope fugientes Assas c fatile profecto intem ges, quam mihi non mori iucunda sed st honori a fur,ra M a --ia tua , quam tanta humanitate tamque liberauerer poHiceris. Age vero, vir celebemrime, patere vi tecum iungam manus, sibique certo permuade , me tecum Iacturum mur um, ct quum tibi in omnibus facile cedam, in amore tamen nisu tibi umquam est concessertim. Ex Sellio Osrate Ouismianum iam tibi in manibus est, i res ximus , cuius ego desiderium vix fero. Neque enim aliud quid exspectamus, quam quod eximium, perpolitum , fui ne absolutum numeris futurum sit, maxime quum limam adhibeas post Burmanaeum, qui nihil sibi videbatiar aliorum ingenis atque andusiriae rei Mum est, vir celeberrime, vitam viresque labori pulcherria
83쪽
gno panes, quin re fauentem Decinam ribi ex animo precari. misitque rei publicae litterariae bono quam diutissime, meque sui Amaeississimum , quod facis , ama. Halae Magdeb. V. M. Iun.
Habetis , lectores, quae scire vos e re vestra putabam , ipsa que hanc epistolam integram, etiam ea parte , qua aliud agitur , ne quid eius ereptum aut interuersum adeo sibi querantur harum elegantiarum studiosi. Habetis ceteroquin libellum , quantum Cura nunc praestari potuit, emendatum, indices etiam non ad hanc modo editionem accommodatas , sed passim auctiores. Nos laboris nostri fructum praecipuum percipiemus tum demum, si eorum commodis, qui utuntur hoc libro, etiam nostra opera comsultum aliquo modo esse intellexerimus. Scr. Gottingae mercatu verno es a I 2 ccx XXXI M. rvm Disit iam by Cooste
84쪽
Uo potissimum in Latinae orationis cultu cavenda sunt elegantiorum litterarum studiosis. Alterum, ne auribus sint tam agrestibus atque impolitis , ut omnem orationis nitorem atque clegantiam , tamquam rem inanem ac supervacuam, omnino negligendam esse existiment ' . Ah rum , ne per 'omnem vitam id unice asant, ut quasi calamistris intorqueant orationem , CIque colores adstititios, tamquam sucum, inducant φ . rilis fuit veterum scholasticorum & glossatoram barbaries, qui soeruditos non putabant, nisi omnem orationis cultum eierassent. Intelligeterum e nam substituerant illi ineptias quasdam ex soni quacunque convenien-Heineten Fundam. r. iasin . tia captatas, in quibus dems omne or
tionis collocabant. G. 3 Contra eos qui putarit, ornatu omni supersede ri posse. G. ) eleeans exstat oratio M. Antonii Maioragii, quae inter ejus orationes eii XII. quo vero Putave-A tim
Duo ex trema in Latinitate cavenda.
85쪽
cura pepererit nobis praeclara utriusquctopera. ιnterni , intra iplitia nempe Grammaticam. Derivatio a Latinis
vel Graecis. b) Analogia. o Prosodia.
diri u res se . Fontes Orthographiae
Latinae , vel externi vel interni. Evtemni a) libri nSs. sed rari illini ultra aditatem barbaram adsceniunx. b ) Lapides literari. e) numismata. Liticula Gudii α Spanhemii salutaris literis,
pontiue orthograephia ab testat .
In vitio III. Adsectationis notam vix effugiunt, qui singulare sibi fingunt scribendi genus, quod vel non est publici saporis, vel aliissarum lautitiarum parum gnaris crucem figit .
Nee serendi, III. qui ipsi sibi ansogiam tapentes,
ad eam receptam ubique scribendi rati in nem refingunt, & hinc scribere malunt
scribse, quam scripsi , lavus, quam
lapsur. Multa enim , quae analogia ad mittit , plane repudiat ullas, quem P nes non modo loquendi, sed & scribendi arbitrium est. Quis ferret scribentem legium pro te ti-ρ dc tamen illud a lego est. Haud minor eorum quoque κακοζηλia est, I . qui vetera signa reiiciunt, novuque suo fingunt arbitrio. Sic inulti Graeca vocabula sine accentibus & spiritibus scribunt, in Latinis contra recipientes
men & spiritus Gnaecorum iam a mulintis saeculas recepti, sutique inclusi fiant regulis; qui Latinis vocabulis adpingi solent, ludi magistrorum debentur i,dustriae, nec ullam justam habent rationem. Considerari tamen meretur
Euinctil. L 7. F. de apice. G. Non probandi itaque,
I. qui in scribendo omnem euphο-niam negligunt , scribentes. V. e. con-hga pro milega, conruit pro corruit. II. qui archaismos illidiose conso tantur , veluti heιc pro ια, seine pro
trum pro plai φιιm , Dei. L VIII. r. 22. ωπι iis pro quotidie. Etiamsenim liare & similia in vetustis monimentis legamus e non tamen hodie Evandri matri scribimus, sed nostrae aetatis hominibus. Et si saeculum nostrum non seri Plautinat Aula pro o la , volgo pro vulgo', vel Lucretianum terrai pro terrae, & smilia rcur illis non minus obsoletis delectemur Sane dc orthographia consiωι ni servis , ideoque saepe mutata est 3 ait ziιinctiliaeus Initi t. orat. l. I. e. 7. Amtiquatam illam orthographiam Catonis, Plauti, Terentii, Varronis, ad Malingiam quandam & regulam revocavit Cl. Pontedera notis 'steri oeribus ad Oton m de R. R. quas exhibet mea editio P. I 18 I. sq. G. )Nee tam
IV. Omnia sibi permittere videntur, qui nullam plane vel lin-:uae ipsius 9, vel antiquorum monimentorum ' , in scribendo
labendam este rationem existimant. n Peccant itaque, qui etymologiae
nullam habent rationem. Convicium scribunt adeuratiores , non conet imum , est enim quasi e vocium. ι s. f. 4.D. de injuriis di famosis libetur. Probanthsae Ulpiant etymologiam Festus , &apud eumdem Nomi, quam is hic in libello de proprietate sermonis convicium
dictum velit, quasi e viris jorum et Lati rentius Ralla autem a con & vitium , vel a mn 8c vita. Vetus glossia convicium καταβω t. Dudite tapia, ἔνυμ- defendit Amoenis. iur. ci . cap.
3'. p. 273. selu. HWει magis placeterum
86쪽
seuditis, quam haerer, est enim ab herus. Sed repuInat modus Syllabae pri ris, quae in h. res longa est, brevis inhertis. G. J Ita & Cujacuis Observat. HIO. Menagius vero p. 327. id vocabulum deducere mavult a Graecis χηρες,, χἡηξ, heres. Utrumvis eligas, icta benduin erit heres , non hae res. Addantur tamen, quae de his similibusque etymologiis, in iure nostro traditis , disputatu Aegidius Monuitis in
gligunt, satis ostendunt, parum sibi
curae esse scribendi aeriiβειαν. ) Distinguenda tamen cum cura sunt monimenta vetera. Adcuratissimam plerumque scribendi rationem sequuntur numi, ut recte docuit Ezech. Danhemitis
de usu O praesantia num*matim , dissII. p 8 i. Ast in marmoribus saepe aberrant indocti lapicidas , atque opifices semigraeculi. Quis enim scriberet scaena , pro scena , emptare, pro tentare ,
Em, pro episeola s Et tamen haec pasieguntur in lapidibus. Deinde in
marmoribus vetustissimis multa exstant, quae passim emollivit eleganti r aetas. Unde frustra esset, qui ex columna illa rostrata nui Lia 1 orthographiae petere exemplum sustineret. Sane iam sua aetate in multis mutatam esse veterem
scribendi pronunciandique rationem , exemplis quibuciam demonstrant Ceero in Orat. 8. Sc Quinctilianus in ιnsunt. Orat. lib. I. eap. 7. lib. IX. cap. ult. Equibus locis & multis aliis, Grammaticorum praesertim veterum intelligi
mus, non tantum veterem pronuntiandi
rationem funditus sere interiisse apud nos, 1 ed multa etiam in orthographia immutata, quae magnos tamen auctores habent. G. Ex quibus omnibus sane colligimus , e monimentis antiquis numos praeserendos esse lapidibus: ex his v ro eos, qui aurea aetate positi sunt, Motiquissimis & recentioribus; publico a tem clarorum virorum nomine scriptos privatis, Sc a vulgo positis, esse ante habendos. Idem etiam dicendum de orthographia, quae in codicibus M sse. observatur. Sunt ex his quidam antiqui , quidam saeculo nono retentiorer.
Illi partim emendati, partam inemen dati. Unde saepe sub calcem legas re ruit, emendata, remomi. Sed hane ipsam formulam cum reliquis destrib re solebant etiam librarii ineptissimi, imperitissimique. Quare non simpliciter fides haberi illis potest. G.) Vide Fontinini Vindie. diplom. cap. 3. q. T. Horum& ex antiquis pauciores liant. Nam plerique scripti a librariis indoctis, qui bis
bliopolis operas locaverant, & de quorum oscitatione conqueruntur Strabo lib. XIII. p. 4 I9. 3c Gellius Nili. Attici lib. VIII. cap. xo. Post saeculum IX. immo& antea, monachi hunc desicribendi la-horem occuparunt, iique plerumque indoctissimi. Quare pauciores tat mim illi veteres, a vitis doctis recogniti atque emendati in formandis orthographi auregulis aliquam utilitatem praestant. Vitiosissima seribendi ratio observatur in monimentis Christianorum, a quorum linitatione omnino abstinendam.
Regulae V. Observandae ergo quaedam regulae, tum de litteris, earum- Orthogra
que mutatione, tum de abbreviatione & divisione vocum, tum de ip- Pl u . sis vocabulis quibusdam, quae perperam vulgo scribuntur. 8VQxup VI. Aci litteras majusculas quod attinet , in iis scribendis eo tu- tius veterum sequimur scribendi rationem ' , quo certius constat, antiquos vix aliis , quam characteribus majusculis esse usos. duri,
) Ex veterum itaque monimento- tri regulae: litteris
um contemplatione his fere collisum: i W-jMi si
87쪽
genium qu ιm is naturam eximiam atque ilia rem accesserit ratio quaedam ω ς ς ν consermatisque doctrinae , tum illud ν scio quid praeclarum ac Ligu-x Q lare Alet exisere. - Ad eloquentiae studia qui apti lum opimum O praestanissimim disendi
Quom. VII. Cogitanti autem de genuinis elegantioris stili fundamen-plieia sint iis, ad duo potissinum mihi videtur respiciendum. Illa enim dentii elo' mum elegans viroque eloquente digna videtur oratio, quae&ver-M Q i bis selectis ac bene compositis, S sententiis praeclaris constat. Verihehias bd enim, quantumVis nitida, nisi gravis subsit sententia, vanam potius loquentiam , quam masculam eloquentiam arguunt .
Bene Crassus apud Ciceronem de Orat. I. i 1. Dud es enim tam furio
que ornatissimorum sonuus inanis, nulla Iubiecta demenaa nec scicntia. Hine EMG- tilianus in prooemio Instit. Orat. totus in eo est, ut ostendat, sese hare olim quemadmodum juncta natura, sie ossicio eussae copulata , ιιι iidem Sapie res inque Eloquentes haberentur. Scidi de Linde se flustium , atque inertia factum esse, tu arte3 esse plures viderentur e nam ut primum lingua eis coeperii in quaesu , in suιtιιmque eloquontiae bonis male tui, curam morum eos, qui diserti habili sint, reliq: iis, eam vero distitutam infirmioliabus ingenus voluii praedae sui F. Ex hoc artium disicidio quid nasci oportuerit
nemo non videt. Philosophia enim eloquentiae nudata ornamentis, in siccum& spinosum disserendi genus , eloquentia , philosoplitae iubductis praesidiis ,
in inanem N enervem verbolatatem Abin
iit. Sic demum semel corruptae ei quentiae regula fetit, ct obtinuit, uti conqueritur Petronius in Satyrio cap. 1. Verborum plane alia vis non potest intelligi, quam ut sint signa cogitationum , ipiarumque adeo rerum. Itaque pulcra lunt in tantum, in quantum rem ipsiim exprimunt. Sonora cum vocantur , illud solum intelligitur, sonum illum pertinere ad intellectum eorum iuvandum.
G. Pati hu- VIII. Iustam verborum flexionem, & 9 compostionem Gram-jus opul- matica docet; sententias necessarias suppeditat Philosophia : easdem culi pri' denique apte disponit atque exornat Rhetorica. Unde trium gen rum 4 se nobis offerunt elegantioris stili fundamenta, GRAMMATICA, RHETORICA, PHILosOPHICA. Et in his omnibus prima pars hujus opusculi versabitur. Item se. IX. Quum vero varia sint scriptionum genera, aliusque in visecund. . tolis, alius in orationibus , alius in dialogis Ac satiris , alius denique in aliis scribendi generibus exigatur orationis habitus: de singulis istis scriptionum generibus parte secunda praecipiemus. Nee non X. Denique quum supra etiam exercitationem in adipiscenda ele-κriu. gantioris stui facultate utramque paginam facere ostenderimus: postrema
88쪽
strema huius opusculi parte de optimorum auctorum lectione atque imitatione, variisque stili exercitationibus nonnulla haud prolet
' PARS L. DE GENERALIORIBUS TERSAE LATINITATIS FUNDAMENTIS. CAPUT L
DE FUNDAMENTIS STILI GRAMMATICIS.
Q Uamquam non temere quisquam studia tam cruda in academiam proferre debeat, ut ne prima quidem illa linguae Latinae elementa animo imbiberit, adeoque jure quodam nostro ab ejusmodi rerum tractatione abstinere poHe videamur: attamen , quum multa in vulgaribus grammaticorum libellis negligi, multa et lain perperam doceri soleant; pauca quaedam , & quae prae ceteris necessaria videbuntur, observabimus. Neque enim neglige da sunt minora, sine quibus majora constare haud possunt. Si non praeceptis, quae plerum
que terte latis bona hodie, at eκemplis: Cum perverse loquamur ac teribant sae-Pe , etiam qui aliis exempla debent Caeterum, quod juvenes etiam ingeniosi de beni hae parte, id est neglienda Grammatica, peccant, ejus reias sere causas comperiet, qui attenderii. a Haec res prima libertatem naturalem ademit pueris. b) Plerumque procreavit alias quoque inolestias. e Distiatile autem est 1ejungere notiones reperceptiones ita olim conjunctis. Vid. praefat. Grammaticae Cellarianae Gose ting. 7 o. ubi calamitatem lundi lit rarii deseripsimus, Sc, quomodo ea a
verti misit, indicavimus. G. II. Prima grammatices pars ORTHOGRAPHIA est, de qua post Aldum M.nititium, Dausqueium, Cessarium, Schure eschυιm nonnulla praecipiemus, quae praecipue observanga existimamus iis, qui sunt elegantiae Midiosiores. Quemadmodum enim & hic adfectatio fugienda est: ita nec omnia sibi permittunt adcuratiores ).
Recte enim observatum est a uin Issiano Inpu. oraι . I. I. ahol barbarismos seri nas sici, aliis In quen. do : quia, quod male ser , , male etiam
89쪽
rim suisse unquam ita barbarum quemquam , ut eo ipso nomine sibi doctus videretur, si rustice & imperite teriberet. Sed de eo qaod pulcnrum esset, disputavatur nimirum. liti quos resutat Alala Mira, eam satis esse disertum
Talis suit 1bphiliarum vaterum .loquentia, de qua erudita exstat dissertatio Ge. n. l. πιπμ., edita I mae CII II CC UI . Stilus puriis & concinnus praeclarum est eruditionis omnis ornamentum, non ipsa tamen eruditio t), quae non in verbis, sed rebus earumque caussis pernoscendis posita est. Cavendum itaque ab illo sinu& supercilio quorumdam grammaticorum , qui se solos sapere , ceteros volibrare veluti umbras existimant, lepida oratione , quae pro furiis humanita is inscribitur , exagitati a V. C Alberio
t In hac quaestione , Ra facultas Latinae linsuae sit eruditios caute versandum es s. I. Si eruditio est qua cunque persectio hominis, in quantum rationalis est: tanto illum eruditiorem esse, o plures linguas novit, non est dubium. II. Si eruditio est rerum utilium cognitio solida; lingua nulla per se eruditionis nomen sbi vindicare potest, ted potest elle utile ad illam cognitionem perveniendi instrumentum. III- Graeca re Latina linguae non possunt recte addisci, ut non multa simul ει α eas, quae sint pars eruditionis. Qui i teli igere Den.oithenem & Ciceronem. voluerit, ne de scriptione &sermone dicamus, quae ex intellectu illo a mum oriri possunt illum egregie multarum rerum disciplina eruditum esse oportet, quod iHecursus harum pra lectionum docebit I V. Eloquentia veros facultas de rebus omnibus benedicendi plane est gradus magnus eruditio nis quin ipsa loquens lapi eatia. Rerum C. nim simulacra quaedam sitiat cogitationes, cogitationum verba imagines:tanto veriores cogitationes,quanto lunt rebus aptiores, tanto pulchriora verba, quo accuratius cogitationes illas pingunt Inhoe differunt magister linguae.vulgaris, S rhetor philoQphus, quod ille rerum vulgarium appellationes & sormulas quotidianas docet, hic de rebus omniabus apte, & ut decet, & cum dignitate dicere. Vid. Uri Theoph. Canaeia oratoria sciretiarum familiae toti et ara, f. rationis di orationis arsissimum sine ac lum. Tuει UMI 73 1. SVO. G.
Musis , II. Quemadmodum enim sententiae , quamvis eruditissimae reautionis quodammodo vilescunt, si genus Orationis sit spinosum, exile ,
ratio. jejunum , languidum , enervatum , incultum e ita nimiae illae or tionis vencres omnem sententiarum vim ac gravitatem infringunt, ac prorsus effeminant ' . in Quantum ergo interest inter seminae sordes, meretricium fucum, &eultum matronalem e tantum oratio
barbara, sophistica, & easta inter se
distant. Vid. M. Ant. Maioragii lamdata oratis, p. 127. et 23. Praeclara sunt, quae hanc in rem scripsit Euine- tilianu3 Instit. Mat. lib. V. eap. 1A. ubi de nimiis illis orationis veneribus, &, usi eleganter Smespu vorat, πιθ - νδπων, δεκτοιὸ ν ἐν τἀ 'ζ4MAE, ita judicat: Fapropter eloqtientiam licet hanc, tu sentio enim, dicam, libidin sam resupina voluptase avdisoria probent , nullam esse existim ibo , quae ne minimum
quidem in se iudieium masculini O intorrupti , ni dicam gratas er sancti viri Utendet. s Caeterum hoc ipsum scire , quae sint nisiae Heneres, quid spinosum, aut i exile &c. non nisi ejus est, qui consuetudine atque usu subactum habeat harum rerum judic una, in quo caput est,
90쪽
ut tum ipsarum rerum naturam, tum modo consequamur, per partes jam propriam vim vocum atque significatio- declarabitur. G. )nem bene inspexerit. Quod ipsum quo-
habitum nobis ob oculos posuit ille elegantiarum pariter ac inequitiarum arbiter, Petronius 9 : Grandis, inquit, ct , ut ita 'aicam. ρuaeca oratio non es maculosa, nee turgida , sed naturali quadam pulcritudine exsurgit.
In Satyriea p. x. cujus verba pe- Ill. Bergerus in prooem. lib. de παυ- culiari commentatione prosecutus est rati puleritudine orasionis p. 8. R. G.
IV. Quamvis vero ad adsequendam pudicae illius ac castae Id quod orationis facultatem permultum faciat ingenii ubertas assiduaque dum QRi exercitatio: ratio tamen procul dubio fugit eos, qui eloquentiae laudem omnem in quodam ingenii atque exercitationis genere unice esse ponendam, neque eam arte ulla obtineri certe adjuvari G. posse, arbitrantur ).
Fuit in hae sententia Q. Dissimae ter hae in re merito suam seiungit se
Cecro, Μarci frater, ut patet ex hu- temtam jus de Orat. lib. L a quo tamen ipse sta-V. Omnis vera pulcritudo in justa partium proportione , apto- AR p8 que earumdem nexu ac dispositione sita est. Haec omnia autem 49ς pleraque saltem G. γ quum regulis quibusdam certis atque indu- hiis describi possint: consequens sane est, ut & eloquentia arte Constet, certaque adeo possint ostendi cultioris Latinitatis fundamenta P. Sic quum absoluta aedificiorum
Pulcritudo , quam vocant architecti, quae per se dc necessario omnibus, etiam architecturae ignaris, placeat, in tribus Potissimum consistat , teste Vitruvio
tis. I. eap. 2. Infmmetria, seu conveni ente Partium consensu, materiae ex Llantia , dc in seu exacta meminsem ummolarum elaboratione, nulla autem res accuratioribus regulis constet, quam συμεροτνα, utpote in quibus magna geometriae pars Uetiatur, Sc reliquae pulcruudinis partes: nemo dubiurat , quincirchitectura possit doctri. Verior lententia sic videtur posse compro-hendi. a Sine praeceptis ad fastigium perducta est facultas dicendL 1. Ex prae stantissimis exemplis demum ars sermata. 3. Facilius aliquis sine praeceptis, sola exercitatione eloquens suerit, quam
contra. 6. Praecepta tamen minime con
temnenda. Nam a) iuvant intellectu in pulchri & observationem dirigunt. b ordinem quendam exercitationis praeis se ibunt. H ad iudicium de suis aliisque scriptis serendum prosunt. G.
in legendo scribendoque diuturna ) , quibuscum si conjunsas νς' .Q Praecepta adcurata, tum vere locum habent illa Ciceronis )