장음표시 사용
91쪽
VII. In minusculis litteris, quae in uncialium locum relerioris Quid Iascripturae caussa succenturiatae sunt, pauciores obseruandae sunt minuscunregulae' , quas itidem veluti per lancem saturam exhibebimus. i t
typothetis fine neeessitate inuentae, qualis est j pro i. Scribendum ergo tuus,
non ratio, Miscere, non adjicere. For
mam enim illam j ignorant monimenta vetera , eamque iolis debemus typographis u D di novis ae vel Oe ordinarae
separatim ponuntur vocales, rarius con
trahuntur. Antiquissimi codices non minus ac diplomata vetusta saepius praeserunt ae, quam ae, ceu observarum Herman. Conringius in Censura diplom. Lindau. p. 3 i c. O Mabillonius iare diplomat. II, I, II. p. 38. III. Littera v ab initio , u in mediso fine litterarum rectissime adhibetur. Scribendum ergo, ut, pro ut, inuo νpro iuvo, vi , pro uo. Veteribus eis nim non alia nota erat figura litterae illius, quam v. Quoties autem illa in medici vocabulo occurrebat, eam Iineola iungebant litterae sequenti , i cindo nata figura u. Sane hanc teribendi rationem primos illos elegantioris litteraturae vindices alchirate seruasse, dc nouum admodum esse il- Iud n vocalix, & υ contonantis ilisi crimen , editiones auctorum vetustiores satis euincunt. Multo recentior quoque serma ia qua hodie multos si ne discrimine uti animaduertimus, siue illa littera vocalis sit, siue contona , siua iiiitio vocis siue in eiusdem medio o Currat , e. g. unde, ualde, im,ur. Suum cuique pulcrum. Sed talia sere exemplo carent, dc -υλιαν redolet assectatum illud nouitatis studium. Quiarium esse ea ratione Ios Sealigerum . manust ipsius testarur, qui semper u misnusculum, semper maiusculum V i
citi Typographi Galli, Angli, Belgas
in splendidi ruinis antiquorum editionibus u vocalem, & consonantem v Ω-
VIII. Sunt & regulae communes litteris maiusculis & minus- Quid I. cutis . quarum tres hic potissimum dabimus prae reliquis accura- utrisque
Priores regulae ad litterat Graecas , ultima ad litteras in compositione vel mutandas vel retinendas pertinent. I. Litterae E. O. T. T. et . T. Graecarum propriae, adeoque non nisi in He bulis origine Graecis adhibendae sunt. Μa-
Ie ergo scribitur Ainhor, lithum , ratificia, Anthonius, kalamnia, Baeus , tyro, hyems, s Ius , lachryma , septiliarum ,
rharus, pro auctor, letum, Tuscia, δε- Onatis , calumnia, sidus , tiro , hiems, pilus, s Neque tamen σολο ignorant Graeci. G. lacryma, sepulcrum, caruI. Cons Gereo in Orat. cap. 48. Ob ἔσω tamen eh admittunt pulcher, inciso, quae 3c Gero probat Ac eis.
habre, nisi in voeabulis origine Gravis' Hinc recte dicitur Rhodus , Rhetora 'rrhus, sed male Rhaetia, pro Raetia, Rhemi, pro Remi. Constanter tamen
etiam mami & lapides habent Rhenus 6c
nia i , in rempositione retinenda cons nans ultima praepositionis r aetas consonaves praepositionis , vel ipsius vocu mutatur. Hinc recte dicitur adgredior, a,
signo, exstiro, exsilirumn e quum comtra redoleant illa r adcipio, emtera, adgnosco , obgannis , dc quaa sint huius generis alia.
92쪽
nime permittendum. Itaque praestat primo auctoritatem sequi, v. g. ipsius huius libelli , aut Cellarianae ortho graphiae , quo viro nihil fuit modectius, cautius , castigatius. G.
iri in Non placet haec forma Magno ,
qui in erudita praefatione, Iluaria ope ribus Veronae CID II ccxxx. recusis praemissa, pag. 3. orthographiam antiquam commenὸans, addit: Nolim tamen urgeatur hau regula issequaque,
ira, ut etiam exsilium scribere teneamur. quamuis quiuisdam e Teteribus grammaticis eirennbus. Enimuero quum αveteres grammatici edicant ,& in monimentis optimis ita 1cribatur vocabulum , dc ejus etymologia ab lx & s lum hanc formam serat, Sc vix serendus videatur, qui.scribendom existimet enator Pro exsenator , non video, cur in exsilium agi oporteat exsilium, scri bendumque sit exιlium.
Qui in VIIII. A vocibus abbreviandis maxime in minuscula scriptura. abbreui 'quantum fieri potest, abstinent eruditi , qui & operam dare s Hono lent ne male vox quaedam diuidatur ' .
fueris multa abbreuiare solebant. Nam ut Valerii Probi , MMnonis , aliorum- qua libellos de Naris praetermittamus , notum est, Iani Gruieri dc Thomae Reuenes, Inscriptionibus subiectum esse in . dicem litterarum singularium, quae integras voces designant , qualem etiam ex lapidibus Sertorius Vrsatur ἰ ex Rumis consecit Hubertus Golestis. t bile est ut in lucem proferatur praeclarus labor motieree ii, de quo Fabris. B. Gr. 4 , I . p. 47 . G.) Sic stri bere solebant Pr. pro Praetor, S. P. Q. R. pro senatus populisque Romanus , lub. pro lubens. Ast in scriptura minustula recte Sc ordine facies, si omnia sine abbreuiatione exscripsetis. Neque tamen reiiciendae sunt abbreui aiiones Praenominum Romanorum , quae dc veteres vix umquam , nisi vel una littera, vel binis, vel pluribus scribere so- Iebant. Sic una lititera exprimuntur praenomina r A. id est Aulus, C. id
Nomina X. Vocabula integra parum emendate a multis scribuntur, ma- P pyi' xime nomina propria, quae, si antiqua sunt, merito ad vetusta monimenta , tamquam ad Lydium lapidem, exigenda sunt ).
est Cuius, D. id est Derimus, L. id est Lucius, M. id est Marius, M' id est
Manissiduabus e Ch. id est Gama , Sp. id est Spurius ; cet. tribus e Sex. iae it Sextias, cet. Sed accuratiorem horum praenominum indicem dedit, quotisque litteris exprimi consueuerim , ontendit Carolus Sigonius singulari de n minibus propriis Romanorum libello, qui subiuria us est commentario ipsius in fastos Rommos. eum hie habet regula , quam probauit etiam 2vinctilianus Insiliat. Oratoriar. lib. I. cap. 7. ita dividendae sunt voces, quemadmodum id patitur e riam origo ct rempossis. Alias enim in sinplicibus & primitivis vulgaris sγI- labarum ratio obtinet. Sic recte diuiditur arti spex , dicitur enim aspectando rabdiremitu, est etaim a temeto. Ita Mal-go , si foris , et-iam , ne oriuns , μι-es. Hinc lacile patet, prod-is esse a prodeo , prodis a prodo.
93쪽
Nuruor . Pavidus, Pro Paullas, Schamoti, pro Se ola, Prolomaeus, pro Pt ismarus, de quo vi do sis ea, quae monuit Henricus Stephaneu de abusu Grae- eae linguae p. 9'. editionis, quain mox nitidiorem , oc obseruationibus doctis mis A. Henr. Moma eri, viri in his litteris eximii , dc cuius praematurum discessum merito luget respubliea litteraria, aucta in , daturum 1peramus clarissimum Friderieum Guillelmum Resossum , tanti magistri vestigia pleno gradu prementem. Plura nomina propria ex numis & marmoribus integritati suae restituit Ezechiel Spanhemius ae Uta Praesunt. Patm m. disert. II. p. 8 3. s. q. Propria nomina tanto corrupta facilius, quod an.ilogia, atque et mologia minus illis luccurrum. G.
XI. Denique nec omittenda alia quaedam Vocabula, quae perperam a plerisque scribuntur, quorum breuem indicem e prolixiore ciliarii dabimus ), ne in his nimis videamur critico indulgere supercilio.
In recensendis vocabulis perperam plerumque scriptis tota pars posterior orthographiae cellarii occupatur. Potiora tantum hic notasse sufficiet. Alarinari scribendum est , non hau lucinari. Est enim idem, ac a luce aberrare. Videatur Festus Pompeius voce lucinatio, dc Gellius NM. Anie. lib. XVI. g. I 1. Dubiae originis hoc verbum est, quod alii ab hallus vel hae ux, Gellius ab αλι - , alii xliunde arcesssint. Sunt, qui distinguenda putent hallucinor oc curor e sum , quibus Meevidantur. Mihi se probant illa Ibaaci Udsi ad Catullum p. 9O. Dicuntur alis Iutatae vel alueitae a priuatiua partieula
a vel ab o I eo , unde di alucinarietin allucinari, si ablucinari quidam
diei em limant. Pari ratione aue1 noctvinas alucos veteres vocarunt. PH-ἐoxeni Glofae t εὐακκόροιξ , alucus, bubo. Sed Ο Seruilis ad VIII. Eclogam , Ululae aues ἀπὸ νου- . id est, a fletu nominatae, quas viam esu ι -- cant. Sic I ge, nan vlucos , ut vulgo. Ancora si ribendum, non anchora. Est enim ea vox a Graeca ἀρούροι.
Arcesso vetus 3c genuinum est, pro quo male vulgo scribitur Mem1o. Cellarii oristhogr. Lat. p. 7 6. Cortius ad Salis L p. aso. χ 1. ar pro ad ponebant etiam in Ar-rsiam, A-here , Arbussse. Si euti oc d alternant in Meridiea pro M
didies, Aurietila pro Audietita. G. Auctor semper olim lcribebant velo. res , 6c recte quidem, quia ab amen dicitur. Vnde spuria sunt illa author vel autor, quae recentioribus sunt in deliciis, quamuis posterius paullo sit tolerabilius, dc serina artus pro arctu defendi quodammodo possit. Vide Henr. Norigium in Cenesophia Psana. Caelebs antiquum & genuinum est, pro quo male hodie scribunt eoele M. Attamen dc hoc in marmore est apud
scribunt veteres. Neque aliam scribem di rationem fert vocis origo , tradita RValerio Maximo Histis. I, I. Camara scribendum en, non eam ra, docuit U. Cl. Petrias Bum. nas ad
missari siribendum esse, non com messari, vel derivatio docet. Est enim a Graeco κωρm. Vide Fesum voce in
missatis. Femina , pro quo vulgo De na seribitur, sed falso. Est enim a semine dictum. Id vero sine diphthongo scribi, ex Festo discimus. In lapidibus sane sere semper scribitur Femina. Uida Gruteri Infernpr. p. ccc Ix. dc CCCLXXX. Iner esco veteres codices habent. Vnde perperam vulgo scribunt iner Beso. Accedit analogia. Quemadmo-
94쪽
dum eiam a ruber fit raso , ab acer acesto, Certius est a mater maeso. G. ita a creber crebes o. Exceptio in men est in niger, a quo fit moeso. In dita, in primis, in posterum di sim stribunt veteres. Perperam re centiores conjuiustim indies, inprimis , inrisertim. Multo minus serenda illa imprimis, imposterim. Vere enim haec sunt duo vocabula. Merima sere semper praeserunt vetera monimenta. Y in hac voce non temere reperies. Non raro tamen vereres scribunt lacruma. Et lane qlium
procul dubio haec vox a Graeco λάιου - ὸν descendat , non multum reserre videtur, utram adhibeas litteram , in do constanter eamdem scribendi rationem teneas. Vide Oberii Gifanii Prae-μ. in Lucretium. Lapicidina scribendum esse, non lapi-LGna, cum Eumologia docet apud Varronem de lingua Larina VII, 33. tum marmor apud Grinerum pag. IOACHI,
Litera eum duplici a semper habent libri veteres, re lapides apud Altam
Manutium orthogr. p. s. dc Sponium 'Miseelian. Ernd. Antiqua. p. xxxv . Lirus contra simplici t semper exaratur in marmoribus dc codicibus. CELiarii Orahogr. p. IDA. Maeniana, non moeniana. inde
nium ad Cceronis ra nata nem, c. I s.
Obstenvi secunda vocali scribendum esse vel inde patet, quod a Graeco φυν descendit, Varro de lingua Latina UI, 3. Vnde male vulgare obfoenus peroe tuetur Scaligis de caussit Las. linguae I, 3 Paene per ae habent libri veteres de marmor apud Gruterum p. IIc v. Uno de reeentiori scribarum consuetudini debetur pene. Solebant enim hi medio amo diphthongum illam vel simplicio, vel certe e caudato exprim re. Videatur Conringitis Censur. Diplom indati. p. 3Is. Mabillonius δε Re Diplomat. U, I, II. p. 1. Patriritu cum e, non cum t , scribendum. Sane ita constanter legitur in marmoribus dc Graecis sicriptoribus, quibus semper placet Arma -πικωλ
Eadem ratio Tribunisu dc similium.
Positimus frequenter legitur in maias dc marmoribus; rarissime pestamus. Actspirationem quoque ex hac voce excludi, iam dudum iussit Etit ehes Grammat. p. 23 II. dc recte. Est enim superlativus a comparativo posterior. Quod adeo verum est, ut id negare non possint dc ii, a quibus posthumur a pis &humatis 3 esse dicitur. Diuem enim esse vocabula existimant Iosuimus , quod idem sit ae pinremus , dc shumus, quod sit m - θανα- πιικὸσ inois. Sed ne id quidem verum est. Nortuo enim parente natus ideo postumus dicitur , quia eius liberorum postremus est. Uidit hoc, qui antea in alia omnia tu rat , magnus Cui M observat. III, 4. Saeculum cum diphthongo. Ita numidc lapides. Nec primae syllabae quam
litas permittit, ut hoc nomen cum vulgo grammaticorum a Mex vel Mia
Seorsum, non seorsim. Est enim a sedc Dorsum. Cellarii Graii r. p. 166. Sohemnis, non solenms aut taemnis,
est enim a suis s i. e. solido j dc am.
Q. Vide Coraitim ad Sallust. p. Is I. Sollers dc Sollicitio duplex I postulam. Vtrumque enim est ab Osca voce solis. Vid. Festiιs in voce solitaurilia, dc ortisu ad Sallust. p. I 3. Cum non temere geminauerim literas antiqui librarii , orthographia taliam incertior
Strategema , non fratagema. Henr Stephanus de abusu Graecae linguae p. 96. edis. Itokspana '. Est enim vaseo . Torus sine adspiratione , non, ut Uul go malunt , rhorus eum a piratione. vide tallarii orthogr. p. Is . Trice us dc vicesimus. Ita veteres
libri, non et obmu dc trigesimus, quae merito proscribit Daugurisu. Sane via viginti
95쪽
Meimi δc triginta dicitur vicies . trietes , tricesimur x Gefmus. vicem , trirent , ita & merito dixeris
XII. Sed suffcere haec arbitror de orthographia ; smilia enim facile quisque suo Marte obseruabit. Ad ETYMOLOGIAM quod attinet, illud praecipue cauendum est, ne vel aliena, vel peregrina vocabulis tribuatur significatio ). Id quod tamen in vulgaribus dictionariis sit frequentius, quam quisquam crediderit.
Plura eiusmodi vocabula, quibus peregrina adfingitur notio , cum cura collegit Ceilamu in Amibarbaro III. p. Is s. Ea huc transscribere esset superuacuum. Neque enim quisquam nitidioris stili studiosior carere praeclaro illo opusculo potest. Addi tamen meretur Franca Uri inuassaris de ii di usu quorumdam verborum, cum Amplicium ,
tum eoniunctorum , tractatus, quem cum notis una cum ejusdem auc oris tractatu de Lirea durione recudi curauit U. Cl. D. Enardus Xanius , LEsae CIPII et M. 3. Acuuisimus quoque ingenuina vocum significatione eruenda, profligandisque notionibus spuriis fuit vir incomparabilis D. Diderietιs G nouisu, 3c adhuc hodie est vir magnus, quem honoris causa nomino, Petrus Burmannus, ex quorum notis & ope. ribus ille Cellarii catalogus maxime Pinterit locupletari. Vtilillimus etiam Iiber est C . Gunt heri Lauinitas restituta oc multis nominibus commendandus reditus Ienae Iroo. dc altero volumina auctus IIo8. Ia. L. Iensii purae dii tirae Latinitatis collectanea recusa Laps. III 8. 8. cum notis laudati modo Xσμι. Sed nusquam maiorem vim talium obseruationum reperies quam in Fabriano eruditionis scholasticae thegauro,
cuius altera Geineri editio prodiit Lipsiae 373 s. f. Et si quid etiam hic desit, iam in eo est, ut suppleatur, e dendo notio Thesauro Linguae Larinae admodum & filum Stephaniani iam retne ad umbilicum perducto. G.
XIII. Deinde illud quoque haud suaserim, ut vocabula, quae ab omni analogia abhorrent , admittantur . Recte enim dictum est a Iulio Caesare apud Gess. I, IO, dc Macrob. I, 3. G. tamquam scopulum, se fugias inauditum atque insolans verbum.
J Μulta eiusmodi finxit barbara
molasticorum & glossatorum turba. quae deinde a lericorum scriptoribus veluti ciuitate donata stat, licet ab ipsa Latinae linguae indole plane abhorreant. Nos quaedam dumtaxat exemissi loco recensebimus. Sic E contra hodie vulgare est 3 e. i. g. .. non autem se olim loquebantur veteres. Neque analogia permittit, ut praepositio regat adverbium. At legant vulgo pro hoc vocabulo Deit. Annal. o. 7. sed locum illum in mendonM-t , mi duertis L. n. GO o.
Mius. Veteres habent eontra, Vel eo tra ea, quod apud Cornelium Nepotem occurrit. Imino dc e contrario occuserit apud Tacit. Hs. I, 27. o 88. II, 1. III, s . Fieri potest, ut quum iacodice aliquo Iegeretur per abbreui
rius indoctus id pro integro vocabulo
acceperit. Extrinseva dc intricleeus adjectiva non minus, quam adverbia extrinsece& intrinsere plane abi da sunt. Quis enim adverbium secus, unde haec vo
cabula sput, in adiectu un transformet,
96쪽
Nee pee. candum in flectenadis vocam Esa
aut aliud inde fingat aduerbium seca leuare adverbia lunt extrinstetis ec m- triferas, adjectiva : exterior, interior.
Plemissimo veteribus auctoribus ignotum, ire solis occurrit lapidibus apud
xo Ius pro mariso vulgus dicit, sed contra analogiam. Dubium eIt, an in hunc censiim re ferenda sit vox vel voces potius in praefurarum, de quibus dubitat Cellar. Amitare. p. I 23. dc r. poster. p. 78. defendente huius vocis analogiam U. Cl. Le. Perizomo ad Sanctii Μιnreu. Π. p. Irr. Id certum, insolentis sormae vocabulum veteribus non ignotum fuisse, adeoque auctoritate se tue-
ri. At aliter sentit Seio p. iudie. de sua histor. p. 99. ubi hanc loquutionem,
tamquam lutulentam rejicit; quasi ea non usi essent scriptores optimi, Cuo, Fannius, Nepos, Tacitus, Ac ex argentea aetate Apuleor dc Minitetur Felix. Vt analogiae non aduersari hanc so mam , ostendat Sanctius, in genitivo iunxisse veteres , exiItimat, Peri nuιν vero potius per ellipsin vocis tempore exponit. Sed scire velim , quid sit iei pur prasentiarum. Fateor, me nondum intelligere loquutionis istius analogiam. Legitur etiam apud Cato. de R. R. I ΑΑ, . Peculiaris est de ea disputatio GO ' Hentii Viteb. qua tamen a sententia se dimoueri non passus est Peri-zonius. G.
XIIII. Parum quoque accurati sunt, qui in declinatione nomi
num ac pronominum, Verborumque conjugatione aberrant. Quum vero nemo ignoret declinationum & conjugationum paradigma
ta : licebit nobis quaedam tantum , quae vulgo negliguntur , obseruare ).
Obseruationes aliae triticae sunt, quae huc non pertinent , aliae vere grammaticae , minime negligendae inelegantiore latinitate. Tales sunt, quae
I. Ambo dc Duo accusativum pluralem mastulinum apud meliores auctores, non ambos oc duos, sed ambo dc duo sormant. Cic. eps. ad diuersVII, 1s. Praeter duo nos. epist. VII, 29. duo parietes dealbare. epist. ad An. VII. 29. Hos duo delam. f. V, 8. suos quidem ero ambo unice diligo. Vir-ἔM. Georg. IIII, 88. Verum ubi ductores acie r Mameriι ambo. Et Aeneid. XI. v. 8 . M duo praeterea taler Idaea tulisset. Conferri merentur D. H. Gr ω. ad Liu. XXXV, 1 i. dc Gramius ad Sciet. Gaud. XIIII. Ita & alii aureae aetatis scriptores loquuntur, veluti Sasius. de best. Ium e. II. qui ambo reges adeanI.
miliares ad senatum legator mittit. C Ioa Duo quam fit os ad eum mitteret. Varro de re ruo lib. I. c. I S. Duo vi lios , dc I. Ια e. I. Duo libros.
II. Quoties post si vel ne sequitur
quis pro aliquis: toties seruanda est declinatio pronominis aliquis. Cicero pro Archιa cap. I. Si qua exercitatio dicen di: non si 'quae exercitatM. III. Verbum R Dertor apud meli res auctores, veluti ciceronem , Caes rem, Diιium Praeteritum active format,
reuertit, reuerterunt, reuerisse. Reuer
sis es primi dixere Aponius Pedianus,
Phaedrus & Veserius Maximis. ImrIIOS Taras. Annal. XII, M. non sum dismissus ad te, sed reuersus. Utraque ser ma verbi in usu suit, reuerio dc r uertor , uti diuerto Sc diuertor, praeet Nerto O praevertor, quamvis forma neu tra in praeteritis; deponens in praesenti δc temporibus inde formatis sit fi Penua. Optimum tamen est panicia
97쪽
tiet a Fos λ, , v. ita Iu tius de B. G. is . G.) Uide cellar. Antibaro. p. Is i. oc r. psi ι. p. 167. optime sibi consulunt , qui laborem perlegendi boni Lexici, quale est Fabrianus
esaurias, dc nouus ille, in quo iam congerendo dc exornando vinatur Ges. nerias, non defugiunt. Sic enim fiet, ut nihil temere sit obteruatione dignum, quod ulos fugiati ..
XV. In particulis dici non potest, quanta sit linguae Latinae Nαῖ,
elegantia. Hic vero ad earum rancum signaticationem & usum partieul, respicimus . rum Hin
Prae in trus de partieusis Latinae linguae exstat libellus His. Tarsi i acis cessonabus haud contemnendis locus ratus a Iata Thomasio dc a L. ConriSeh-ω aio. Lipsiae CID II ccvnti. &eI; Io CCxv IIIl. 8. α cIγ II xxxIv. 8. Nos denuo quaedam exempli causia monebimus.
ut illud de loco , hoc de tempore adhibeatur. cicero epis. ad Art. XIII, ai. Sed haec hactenui. Et ad diuers rixo. casar adhue de meis supplirationibus non refert. Ne p. Miltiat 1. Qua pugna nihil ad e nobiliuri Ha tinus tamen pro actue eit apud Tacit. Agris. Io. Dispecta is o Thiae, quam ha tenui nix erhiems abdebar. Cellar. emri post. p. 6ο
Perperam itaque dicunt . mxta Ηο--rum , iuxta ditiin m oramlum. Rectius dixeris , iuxta modo praepositionem, modo esse aduerbium, idemque notare , ac prope, pchi, aequali modo. Hi ne dicitur e sepiatur auxta viam Appiam. Nep. Attici 2 a. Aesti m hiememque i ferens. Pompon. Mala I, I s. Litteris Graeeis O Latinis iuxta erudistis. Saulust Beli. Iugura. ys. Isine dicitur etiam iuxta ae, iuxta atque , iuxta eum. Exem pia collegit De. Peri n. Q Sana. M,
IIII. Bamaa non primiscua pandum pro es, tametsi, liceti Est enim contractum ex quamumnιι, t 4 atque hine iis demum locis recte ponitur, ubistius in has voces potest. Hi Ξιlius talo
Qumuis ille niger, quamuis tu camdiavi essen Id est, quantumvis niger, quantum-s is eandians. Sanct. Minerti. III. p. 3 3 1. t in Negat hoc v. C. Petri Buman utit ad Phaed. l. I. fab. VIII. p. fio. Et sane diuere iam malim, compos, tam esse particulam ex quam & vis r quam autem idem esse ac quantum, ut in illis. etiam essem occupatus, qriam vinos si potens: Hic, quam velis. Et cur
V. Euandoque non est nonnumquam, ut credere nos iubent vocabularia , sed quandocumque. SUI. Minerv. m. p. 3 s'. Io. Fr. Gronou. ad Lis. I, 24. Add. Burm. ad Petron. p. 538. O Vauas rissi σ UM quorumdam Dei b. V e qtiandritie, ubi eleganter docent, quana que non modo idem esse , ac Pand cumqtie, sed dc aliquando pro quando, quoties, quouescumque, si quando, tunc tium accipi e veluti in illa Horatii arae μοι. - - ii mradignor, quandoque bomu Amb
id est, si quando dormira VI. Γuod dc ut quomodo disserant;
Pauci norum , etiam qui in usu harum particularum non aberrant. Respiciendum est ad eomma antecedens, quod
98쪽
tim debebat, toties ponendum est M. Sin minus: vel quod, vel Meusaravus eum in. titio. Recte ergo dicitur apud Plinium epis. I, I. Frequomer hortatus es, ut epise ias, siquas paritis curarius serrassem, eoli, gerem. Cautia enim, cur colligeret, dein hebat esse hortatio. Recte etiam dici.
tur e tanta in me exsant merisa tua, ut ingrato mihi vivendum moriendumque vi deartir. Caussa enim, cur ingrato moriendum sit, est magnitudo meritorum.
Contra ea dicendum : spere, eum sibi haud di milem finiarum. Spes enim non est caussa, cur ille sui ii stilis su-xurus sit. Ex quibus rane patet, quam falso vulgo dicant e sequitur, quod. Ueteres enim semper hic usurpare solent M. Vide cicer. Paradox. III. O de sa
VII. Ilaior etiam corruptela re gnat circa usum Conjunctionis Quod , ubi accusativus cum liuinitivo postulabatur. Quid disputatum sit hac de re,& quid de sinnaeis, quae proseruntur;
exemplis sentiam, eri positum est peculiari disputatione Fabriano thesauro a me intexta. Hie teneamus modo illud r a ) Distinguenda esse verba ap-f ctuum quorundam a verbis omniumstnsuum, dicendι O A sicandi. Illa posiiunt post se quod habere, sicut nimirum etiam quia I haec non pollunt.bὶ Quae in contrariam lententiam pro usu τὼ quod allegantur, illa vel manifesto corrupta, vel peri rie accepta sunt, ut dii putatione laudata luculeno ter ostensum est. e Quod si ad omnia loca responderi non possit, & sunt se te duo, tria, in quibus MSS. consentiunt et innumerabilis tamen multitudo exemplorum contrariorum , ubi ainculistiuo cum infinitivo usi limi boni auctores, satis persuadet, illud alterum aut corruptum esse, aut ab ipso adeo auctore male positum. G.
Cauenda XVI. Nulla in re facilius labuntur tirones , quam in SYNTAXI. denique Quum vero nostrum haud sit, regulas, quae in libellis gram-t'. - . maticorum omnibus habentur, repetere et sequemur & hic insti- tutum nostrum, & de vitiosa syntaxi animaduersiones qua Gdam subiiciemus
Tales suηt, quae sequuntur, o,
nominatiuum, recte obseruant Fram- maciei. At multi tamen elegantius adicere putant : tu madet in virum doctum. Notanda ergo regula I Eua re nommatimum personae , ct accusentium
rei eram praepossisne in psulas, id est,
si de persona loquimur, nominatiuo pus est: si de re, accusativo cum Praepositione in. Liuius I, 39. Druenis sit indolis regiae. Cic. in Bruto 3 . T. Albucius perfectus Dierareus euaserat. Terent. Adelph. III, mee tuentia eo set in aliFod malum. Nimirum GMadere proprie notat terminum , ad
quum quid pertingit, uti recte obsediuavit cortivi ad Sallust. de bello Iug. c. I . p. 472. & e. 32. p. ss L. V de non modo cum praepositione in , sed & cum adverbiis ad Ioeum iu gitur. Sallus. Iug. e. I . Hi crine , meipsa pater, beneficia euoere ρ Terent.
Anis. I. t. v. 4. Heri semper len rat , verebar , quorsum euaderet. Vbi minnatus et ad quam partem erumperet. Deuadere es, per quamcumque imultatem ad aliquid peruenise. II. Genuiuum adsciscunt verba aestimandi. Sed iis perperam vulgo accenserur verbum Cura. Nihili ergo est
phrasis e parni hoe euro, pro qua vete res e parum hoc euro. Cedar. Ambarb. p. 234.
III. Vbi datiuum alias postulareteonstructio, ibi saepe usus exigit praepositionem c a ulatim vel Glau-
99쪽
. 3c versi vice. Hinc Latinis ignota eli syntaxis commιNucare cui, pro qua dicendum e communicare cum quo, via Duer quor. c3CrRo epist. ad diuers. I, .er pro P. Qiunct. IIII. Male pro D
liuo laudatur Liu. 22, 17. Sobi communicarum imperium. Nam adiectumeli, cum eo. Caec B. Ciu. 3, I 8. habent quidem libri, quiutis communicare de maximis rebus Pompeius consueuerat. Sed ex perpetuo usia aureae aetatis Cella
Nee Latinum est renesitare eum aliquo , pro quo Voteres semper dicunt conciliare arietii. CAEL de bello GHI. VII. . Si e & ineumbere libris perperam discitur , pro sudere. Umeribus enim placebat syntaris et ineumbere in sudia, in euram, in rempublicam , ad laudem , ad re issilieae satiuem, ad bellum. Exempla collegit CELLAR. Antibarb. p. 337. IIII. UT, NE , QUO , QUIN, AN Numquam recipiunt futurum subiunctivi, sed exigunt coniugationem periphrasticam. Cave ergo dicas, nepio an vene ris , pro nescio an venturus sic Nempe quod vulgo futurum subiuncti ut v cant grammatici. plane ad subiunctitium non pertinet , quare etiam sub uri exacti nomine indicativo adscriptum est a GEs NERO in Grammatica Cellariana Gottingae A. CIPI CCXL. edita. Habet sane ut charactcrem, ita notionem quoque praeteriti c exacti temporis. Cum Icrabam, visnn ira selirdyben -erde , cum scripsero υυenn ira et istae geshraeben haben. G.
larigitur , toties exigit infinitiuum acti. Mia m I xlias passuus ponendus est. Si erecte dico e librum adferri iussa , femreti m Fu librum adferre. Neque tamen mλου, sed rariora tantum sunt iubeo tibi, iubeo ut, ceu exemplis compluribus demonstrant 1 AC. PERIZON.sANCT. Mmem. II, 6, s. p. I S. H ineecii Fundam. hiar. Latin.
CELLAR. Antibarb.p. 138. O xys. Αχruos falso laudari, ollendit in Fabro GEsNERus. Primi usi sunt TACITus , R Tlvs. G. VI. Adiectiva cum infinitivis non temere iungenda sunt, quia hoc Graecisinum redolet. Plerumque enim L. tini vel gerundium , vel supinum, vel coniunctionem Ut cum ccnii nα-uo, prout res postulat, post adiectiva
solent usurpare. v. c. eripis is dbccndi,
s Poetae hane rationem Graecorum e legantiae caussa afectant. Vid. V ECHNER. Hellens . I , 1 , LI. SAN T. Mim III, s. & ibi sc opp. Ac PFRia . G. VII. An in dubitatiua lententia r petere vix consueuisse CICERONEM , iam obseruauit cELLAR. in Antibarb. p. 8. Semper enim elegantiores, priore loco vTRvM vel e liticum NE ;posteriore demum AN ponunt. CVR I II, 4. Alexandro , ut m p Ui u rarer, an abiret, satis incerto. Quod si tria sum quaestionis membra, primum Commma NE . posteriora AN exigunt. CIC. pro S. Rosse. I. Quacro abs te , tine,
qui p6hilabant, indigni erant , qui impetrarent ' an iste non ecmmotiabat , praequo ristulabant ' an res a tibi iniqua videbatur
VIII. In constructionibus cum prae positionibus danda est opera, ut ne sine Veterum exemplo loquamur. Sic non optime dicitur e ver ri eirea aliquam rem , melius versari in ali a re. Ita enim semper loquitur e re Ea ). Prius
tamen placuit s FCAE ad Alare. 2s.& so ETON. de Granim. 17. Male quinque dicitur e ira compararum es eum hae re r melius Cre Esto in Lael. 18. Baratio comparata es visae natu aeque n 'ae. TEνENT. Heaut. III, I. ha eom parata naretra omnium hominum. Talis
am est formula r ita se res habea
100쪽
cireumagi, vexari, agi. Et liaec est elegans loquutio , quae & ii laeanidem constructionum cum IN postulat. Ita SALI.usT. ng. c. 4.
Semp. me in sanguine, serro, si gavii sabimur ' I:a & active et res
XVII. Praecipue hic locum inuenit syntaxis ORNATA , qui
pe quam vulgo practermittunt grammatici. Ea vero quum par tim in positione . partim in additione, partim in abiectioine, partim denique in commutatione vocum consistat: de fingulis non
XVIII. Ad positionem vocum quod attinet, quamquam is est linguae Latinae genius, ut in ea verborum ordo non tam arctis legibus adstringatur, ac in aliis linguis : caue tamen existimes, plane nullum in ea esse certum verborum ordinc ira ). Quare D n perinde est, quo ordine colloces vocabula, scd obseruandae sunt regulae quaeaam , quae dici non potest, quantum elegantiae sermoni Latino concilient ). Mireris ergo , quo iure scribere
tione nulla verbo propria Iedes es, nιι lus certus ct immiuabilis locus, nudus umquam fuit sile destinatus ordo, ut eius mutatio deformis inelegans esset. Sane quantum ratio hunc virum doetii in fugiat, vel inde patet, quod ordo ver borum , in poetis facile tolerandus, in oratione soluta plane absonus esset suturus. Ait HORATI Us Carmin. Lib. IIII.
Phoebus volentem praelia me loqui Vctai ct Dicter inerepuit, θω. Iam si quis in prosa oratione, , eodem seruato verborum ordine , diceret: pater volentem sertior funm occidere, mi foras ct ancillar, estgauit, gladio: quis, quaeso, ferret ita loquentem Ex quo sane esarissimo patet, in Latina quoque lingua esse aliquem verborum ordinem , certasque adeo regulas , quae nisi obstruentur, conscium ac hiulcum inde nasci oporteat orationis genus. Non potuit hoc sibi velle sTREBATUR plane nihil referre, quomodocunque colloῆentur verba. Sic enim sua ipsius vineta eaederet. Sed hoc indieauit; quod res ipsa loquitur, non esse cerintum perpetuumque ut apud Germanos v. e. Gallosque assgnatum Ioeum verbo, aut alteri orationis parti, non esse certum constructionis , quem Vocant grammatici, ordini m. Interim toto ibbro tuetur, ordinem esse , numerum
esse. Sed is nimirum ita fluctuat ; ita liber est, ut intra praecepta pauca in
cludi non possit. G. Vere ergo ordo & collocatio
verborum in eloquentia omne fert punctum , Ueo, ut quidquid orationi gratiae inest, pereat, si verborum turbes ordinem. Elegafitis sina sunt illa cicε-RONIs de orat. I, I. Cogisanti muli Iae
florerent, eum vitae etia rum tenere potuerunt, ut vel in n. gorio fine porictilo, vel in otio eum dignitate esse posscnti Iam
verborum tantum collocati nem muta,
ct periodum hunc in modum refinge: Muin te frater , saepe numero mihi cogi tantii di repetenti memoria vetera, illipei Erasi