장음표시 사용
101쪽
e rasi fulse videri solent, qui quum O
honoribus florerent, O rerum gesarum glo
ria, eum potuerunι tenere currum vitae, ut
vel sene perieulo ιn negoιio,via cum dignitate esse pet ent in otio. Tuam fidem, Iector, an priuinae elegantiae Ciceronianae vel vota vel vestigium superest y Nonne coquum potius aliquem aut calonem , quam Ciceronem audire ubi videtis pia tamen verba omnia Ciceronis rete
ta; solumque immutatum esse ordinem dc collocationem verborum animaduertis. Quae quum ita cnt, quantum hae in re politum sit momenti, latis superque intelliges. Contra Ea LAZA. Rus BONAΜiCVs Orationem PHiLELpHI solo verborum ordine immutato ex subagrestri bc inconcinna elcgantem dctonoram reddidit. vid. voss. DOLEhetor. P. I 64. G.
XVIIII. Operae pretium itaque fuerit , potiores, quae huc Q Iespertinent, regulas paullo accuratius exponere, idoneisque illustra- sim illae re exemplis , ut quis si hac in re linguae Latinae genius, reges o a tanto facilius possi intelligi.
Maeli iam inde a renatis litterivprodierunt libelli de elegantiis Latinae linguae, in quibus etiam de ordino &collocatione verborum praecipere solent auctores. Sed quum dc hie multa Parum accurate , multa perperam dicantur: nos ea, quae certa sunt, conso bimur. De tranD I. Vocativus non statim ab initio, sed positione plerumque 'in ps aliquot verba , nonnum- regulae. quam etiam in risteriore periodi membro locum occupat. NEPOS in prooem. I. Non dubito, fore plerosque, ATTICE , qui hoe genus Icripturae leue, ac non satis dignum sinnmonum virorum personis itidicent. er-cERo in orat. r. Vtrum det ei tir , αι maius esses negare tibi saepius idem roganti , an emere id, quod rogmes, ditimi umque, BRUTE, dubitatu. Vbi vocativus in postremum denique periodi membrum eleganter reiectus est. t Attamen, si adfectus exprimem dus sit, vocativus Zc primum 1 a-tim locum recte occupat, & no numquam bis vel ter repetitur. TERER T. Andri I, s. v. 47. O AlrD, MUs, etiam nune milu seripta ira ista sunt in animo mosis de
Gheeris. Vbi DONATVs e minum vorandi, alterum increpandi es. Ego utrumque adfectus cuiusdam esse existimo, vu illud cICERONis aucti Fratrem : Mi frater, mi frater, mi frater. II. Ojus obliqui, si id sensis orati
nis ferat, eleganter nominaritio praemisetuntur. CIC. orat. 1. Ne semidaero Iotiis
Obmpii, aut Dolyphorι sania detorriti , reliqua minus expertι sunt, quid e me , m ι quo progredi posem. Si hic nominatiuum reliqui doterrai priore loco pinsueris , omnis peribit periodi venullas. III. Propo Pioxus incidentes Logicis v eatae, di quaecunque Adjectivis declarandi vel definiendi caussa adiiciuntur G.) eleganter adiectivis Iussantitiis,atu certe reliquae orationi tmerseruntur. cic. Catiliκ. III, r. Proj .cto quoniam illum, qui hane urbem conridit, Romulum, ad Deos immoeriales ben es. ntia , fama extulimus. Hic proposido , qui hanc urbem condidιt, incidens est. IDEM Catil. IIII, io. Anteponatur On. 'ribus Pompeius, cuius res gesae atque et tri res usdem, quibus star eursus, rigionιbus ac terminis continentur. Hic denuo lincidens propositio, quiἷus sola cursus ,
non potuillet elegantiorem locum, quam inter adiectivum dc substannuum occinpare IIII. Idem tenendum es de ea propo-Frione, quae ecu matuιos, ati ter a ΜΑ-- bc PRAESTAT, sequitur. Haec enim eleganter comparativo aut certe verbo suo praemittitur. Sic eleganter CiC Ono AI. Marcella I. Est vero scirιvnatur
102쪽
ille, euius ex salute non minor pa ne ad omnes, quam ad illum ventura su , laetistia pyr.im ris ). IIuta quaeso vota Iorum ordinem , dc propositionem , quam ad i.ιum v ntura tu postremo loco pone ι denuo profecto videbis, totam orationem hiulcam fieri. Ita eleganter ut iam di eris vir pare, quam heia L, illi prior; minus eleganter vis illus ι .r pace , qtiam bello.
eademque periodo utitur Qui ΝCTIL. In . Orat. l. V. e. I 3. Tanto es accusare, quam defendere, quam to facere, quam sanare, vulnera, facilius. V. Propositones ereditionales rinnnum quam elegamer veluti per re- siquae orationi inferuntur. CORN. NE .
est. s. Namq- illa multitudine, si sana mens esset, Graeciae supplicuim Persudare Drusisse.
I. Eiusdem conditionis sunt sorminiae: mihi erede, pro eo, ac debui, pro tua sapientia , qua es animi perspicacta, qui est in nir tuus in nos amfr , ut tum
erant tempora, cet. Eae enim omnes
quasi per καρένδεσμ rcliquae orati dini inseruntur, in g. CIC. epist. ad dit res XII, 1. Finem nullum fac o , MIHI CREDE , Cassi, de te ct Bluto nostro, ides,
de tota republiea, eo tandi. Ad eumdem v IcIus epi'. IIII, 3. P0haquam mihi renunciariam es de obitu Tulliae,filiae
tuae, sane quam, PRO EO, AC DEB UI , gratiiter mese'que tuli. N pos Attic. I.
Prure usus es ditigente, indulgente. O VT TVM erant tempora, diti. Elegantes admodum sitnt hae similesque parentheser,& hinc veteribus familiarissimae. VII. Coniugationum tempora ex parti-eipiis O verbo substantisio compsta per leganter diuelluntur, O quaedam inter utraque inferuntur. Cic. epist. ad Q. Fra re. I, I. Non dubitabam , quin hane epi- solam multi nuntii, famaque denique ipsa 2sso sua celeritate sv RAT RA. Res cribe superatura esset, & multum perbbit elegantiae: IDEM de fimb. II, as. Nulla quasis Drca Tis a senatu EsT
gantasime piri initim clavdunt. V. C. ΜΑ-N v T. epis. I, 2 o. Solim esse, quae m nu1 GD Elantur , LAETIORA. CIC. de nato Deor. I, 2 o. Hune Deum rite leamna d, mus et ves m vero LABORIOSI IM
X. Eleganter quoque postrentum in oratione locum cccopant eaqtis oblivi a vore NEMO, PLIN. rpis. IIII, 3 o. Ego videor habere nitiatos amicoHμd I. tuus generis , cuιus O tu quaeris, O ro cxigit, pr e
XI. Adiectilia subsanitura suse praeponar , sime posponas , perinde est. Pron
mina tamen possiestiua MEVs , TVVS, SVVS, NOSTER , vΕs Est , subit intiuis
sitis saepissime postponuntur. Sin addatur praepositio cum tuo casu, perinde erit, siue praeponas, siue postponas , dummodo praepositionem cum casiastio inseras inter adiectivum S substantivum. Sic semper dicunt Latini: Ambri tui, rerum Inarum, sentcntiam meam. Ait promiscire dicunt amor erSa me tuus, morum erga me mei lucrum. Vid.
cIC. e . ad ditiess. I, x. Quin has ipsas oblemationes s . exceptiones parum certas esse, & quidquid de ordine asiectivorum & substantiuorum disput
tur, certum est. Vid. QvIΝcTria IX , . & ibi BvRMANNus p. 33s. Vnum sorte hoc praecipere ausim , videndum esse, ut variemus orationem, nunc praeponamus adiectiuum suo substantiuo , nunc postponamus, Amant aeterna mcnae Romanae. G. . XII. Plura tinitis,inmmatis pronomina scite eonisιngunt v r. v. c. si Qua TIBINOs AE eladis es memoria.
103쪽
XIII. Inter adiectivum ct su san-
risum aliquid interponere solere Larinos, iam pueris notam es. Prouidendum tamen , ne interpOuuo ista thnium turbet , aut adsectationis aliquid redoleat. Eleganter ait NEPos Alcib. s. Lllimqt ιaem adeo sua cepit humanitate. At si dixeris r adeo Itia Fum quem hum nitine cipit: nulla amplius erit orationis
XIV. Coniunctiones , LI, NISI, Υvoci uni aut alteri eleganter polimnuntur. CORN. -P. Milt. I. Id se feceret. Elegans in primis est Niuiti ur: latinae itiae ita cesorptae fuit, NIHIL Ur iis esse possi elegantius. Immo ge
Ux saepe elegantiae cauca ex primo i co rec is se in secundum, praefrium si
tantum via Exempla passen exstant. Idem obseruat de coniunctione FI, quae pr nominibus praecipue eleganter polip nitur. e. 168. s. q. p. II 8. X . Si aliena verba recenseritur, non utendum es scrmulis r ITA Di X T , INHAEc UERBA ERUPIT, est. sed verbis iv-QVιτ, Alr, quae semper Ios verba non nulla ipsi i ciuntur orationi. CORNEL.FEP. Att. q. Cia quum presuadere ii ruaret e nati, oro te , DNQv Ie Pomponius , adversus eas me velle dueere , cum pu-bur ne contra te arma serrem , Italiam resis rei. Et e. 2I. Hos υι venisse vidit, in cubutim nixur: Etiantam , INQUIT , curam riligentiamque in vale:udine mea menda Me tempore adhibuiνim , quum
vos teso habeam, nihil opus o plurιbus
Locum id habet, si verba directe
recenseantiir. Nam si oblique omnia per aceul.tiuos N infimuuos proseruntur, sine verbo inquit. TAc. Annal. I, . Pars multo maxima imminentes sim, nos varias rumoristis est rebam, trucem Agrippam, O ignomιnia Mecnsum , n que ae inei uel ue rerum experientis tan-
tae moti parem. Uberium Neronem ma turae aetatis, sp clarum bello , sed et Herect infita crativiae genti supeΥbιa ἰ multa que indicia saeriinae , quamquam prι man
XVI. In ordine o oollocasione verum quam maxime etiam eatienda ἐροωνἐλ--, Icti simillier cadovia , quiae tιx Iret stiti, te Romanorum auritim iussicium. Sac si tim aures offenderent haec: incn altitio timore, sed partim dolore. Ast elegantius cIcERo pro Marcet o I. Dinitimi , in. put, stinui, quo eram ho ML Noratas udus, non timore aliquo, sta partim δε- ore , partim verecundia seni hodiernus dies artutis. Si ergo transponas quaedam vocabula, facile .Hιπιλιοτα cavebis. Sic is a Ninis offendent, quae t quuntur: neque vero disiunctissmas tirras eiatilis potitisse peragrari muιsquam passibus, quam tuis cursibus. Elegantius cicERO pro Marceil. 1. Nec vero Isintlissimas terras cit tu et Uusquam riui se peragrari passibus, quam tuis non dicam eur ris , Ied victoriis Eluscatae sunt. Mireris e go , ecclesiae patres, & maxime a vinc.vSTrNVM , maximas in hisce .3.ι--λii ιε quaesiuille delicias. XVll. Denique & id cauendum in ordine & collocatione verborum , ngimprudenti tibi et eum loco prosae orationis nascantur. Qui NcTIL. Inst. Orat. Idib. VIIII. e. 4. Sane nec ipse cicaao sibi ab hoc orationis naeuo latis cauere potuit. En enim hexametrum, qui illi in oratione pro Archia I. obrepsit :In quo me non inficiar medioeriore
Et Libro III. de oratore, ubi ipse hoe vitium incessit, totum distichon imprudens inseruit: ae mihi quidem teteros i, si mari ιν quiddam animo Complari , pias multo etiam vitille ,
videnrnr, Euam quantum nsrorum ingeni rum aries
104쪽
Regulaa XX. Haec de positione atque ordine vocabulorum sussciant: do addi- Non minor in additione vocum quarumdam sita est elegantia. t QRς de qua ipsa quoque paucas easque perspicuas dabimus regulas ' λ Regulae potiores hae sere sunti
simo easu adfuisset. Immo generatim hoc indicium est responsionis, qua alterius dicta probamus. cic Esto t. VIIII. ad divers epist. s. Mihi vero ad Nonas bene maIurum via tur Dre. IDEM ι. XVI. epis. 13. Tι vero eonfice professionem, si
Ro consentiemis es adverbium. II. Quoties de nobis ipsis loquimur, modestiae cauila addimus QUIDEM.r vn Epidie. I, a. v. 8. Iam θεωροoHor es, meo quidem animo , cum in amore temperes. In uniuersum vim quandam reitringendi habet, ut cEM CE , MI NiM UM. G. III. Superlatitiis eleganter adduntur as uerbia QUAM , LONGE , MULTO, V. c. longe audacissamus, multo iucunissima , quam occubi me traiecto amni. M v. Hs. I, 27. IIII. Eleganter quoqur iisdem supe ut uir aditur QVISQUE. V. c. cIc. pro Archia I t. Trahimur omnes latiis suindio, o optimus quisque maxime gloria
itiis attentior, solito maior, Zm eilms, spe melior. Exempla plura collegit coR-vius ad Statist. p. 78s. Ipse SALLus r.
VI. Verbis quae stem vel opinionem denotant, Latini eleganter addunt
dubito, fore plerosque, Attice, qui Megenus scriptinae leue, O non datis disgnum summorum virorum rebonis imicent. Eodem modo dicitur et spero
fore , ut in gratiam tecum redeat. num
tantae opes iam celeriser eonciderent.
VII. Eamdem prae se elegantiam se
runt formtilae, AccIDIT, FIT, FACTUM EST, FUTURUM GT, quae verbis admitae ellentum vel eosequentiam indisgant. Sufficeret lane, si diceres : pua re ne a mιhavmqtiam υerba deesse pose 'Sed elegantius cicaRO r putare ne um quam accia re rise, ut mihi verba deessens y Ita dc NEros Alcib. 3. Is quum
adpararetur, pruuquam classis exiret, A cIDIT, ut una nolle omni t Hermae de
terentur. Eodem exemplo dices: qu min eo esset, ut oppιδε potiretur, FAcTUM EST , n. scio quo eastu, ut pars murι mr rueret. Item : myisigntun receptui dederis, FUTYRUM Esr profecto, ut rem famamque perdan VIII. isaestio Quin vel cuR Hω nur augetuν formula veteribus frequentissima r uviD EST , QVOD , V. c.
quibus subtra iis, quιd es, quod delea re nos possu tVIII l. Nominibus preriis obscurae
famae, eontemtus caussa alitur QUIDAM. Sic apud Nppox. Paris 4. es Armilus visam, Et in Cimon. I. Calliat qtaviam n Dione 3. Callicra es quidam, N paul lo post , e. I o. Lyco quidam. In Τῖ-mal me, e. s. Huie quciam Lanissio, homo petulam ct ingrauus , vadimonium quum vellas imponere.
105쪽
X. cimunmonibus si ct Nisi saepe
se q:ιιι illorum veteranorum legat satia , paria horum cognoscat. Et in Hanni l. i. Eitia nisi domι cultum stirum inuidia debilis uiui esset, Romam s et di tur si pN . re potuis. Hic probe notandum , ovo o illud non esse pleona: icum ;sed retinere vim relati Lam, ta fgnilicare qua in re, vel circa qNoa n Aotti m. Itaque initio totius sentcntiae, cic orationis adeo , poni non potest. G.)XI. Smbis pleonasmus is in sipient us: ID QUOD , pro quoa , Vr NE pro me. NEP. Da am. 4. misi maur, id qu Iaccidit , facit tu se imprudenti in paritamanti Irespiritm. CICER o pro Ligar. 4.Vι Romae no sit. XII. Emphasios eatissa adiectivis aeque M subsanticiis eleganter additur is- QvE , v. c. Fuim habeo eumqtie vn, cum. CtCERO et Pansa , isque consui,
non emisit distimare. Non est adhibenda haec ratio, nisi ubi crescit o. ratio, ut polia addi, O practerea, o quidem, tins noch darati. G. XIII. Verbo saepe iungitur parti-
tipium , tmquam consequenta ante eindens. NE . prcsem. Lutim RELATUM legerint. Relatum est antecedens ; tege τι ni consequens. Suffecisset alterutrum, sed utrumque iungitur elegantius. Eodem exemplo dicitur et per manus traditum accepimus, v. i antiquitus iraritum acerpimus , uti apud uvi NCTI L. Insi orat. lib. V. e. 2. Quin immo a liquando fere κυνίου iunguntur, uti
apud SALLUST. G:ιι. e. I. utrumque
per se indigens, alterum amrius auxilio eget. Plura huius generis collegit coar. ad Salis s. p. veluti illa CAvs. de bello eis. iiD. I. eap. 6s. Quos ubi Afraniiis procul visos CoNsPExiet : dc Livia lib. II. e. s. Ille es vir, qui nos
EXTORRES ET VL. T rarita. XIIII. Interrogationibus eleganter additur : QUAESO , OBSECRO, AMABO, aut si ex ira procedunt, MALUM. TERENT. Haut. I, I. v. 3 I.
Quaeso, quid de te tantum meruisti 'ν avr. Casin. I, I. v. 3. Quid tu, malum, me sequere '
XXI. Quemadmodum vero additio elegantiam conciliat orati Nee nonni: ita & quarumdam vocum .ibiectio vel omistio mirifice cam- eδ' dem ornat. Nos, millis rarioribus ellipsibus, quas studiose collegerunt sANCTIVs & PERIZONIVS , nitidiores tantum & optimas tum aphaereses, tum ellipses hic more nostro recensebi
Multae apud veteres occurrunt Ellipses, quae excu:andae potius, quam laudandae videntur. Et has lane inculcat s ANCTIus tib. IIII. Alin. c. I. seq. Quis enim cum HORATIO diceret: ven tum erat ad Vlpae, scilicet aedem l Non quidem exemplo ista carent, nec abstinent CICER. au durers. lib. XIIII. epist. a. & LIvlvs Itis . I, 33. & 4 I. sed haee Graecilino exculari poterunt. Quin ita frequens est haec ratio optimis auctoribus, ut e Xculai Ione poti his opus esse videatur, si ea non utaris.
Vid. v. g. viri docti ad Cic. Philipp.
G. Potiores de vocum sillabarumue desectu regulae hae sere ilint. I. ALIQvis, atauu ANDO, AMCVRI , priores oliatas Ahi Iupe ami:ιunt ps conitin tiones si , NE, NIs I , QUUM , NUM , QVo , uva Neto. CIC. pro Arch. I. Si Qv ID in me es ingenii, piare. crist. I, I . si QvANDo tris nostra liberalibus sudar 'ruit, nunc maxime flaret. CD ER. epis. ad diuers. X, I . LIIo ardeta pilo, NE QUA Nuo quid eman . Si-- milia
106쪽
milia sunt: sicuar h sis futursu es. Quo quis dociιor es. QUANTO Quis ditior es. II. Totum pronomen Araevis abiicitur, si tequatur relativum, QVI. 1 AL LUS T. Carii. e. 12. Furire ea tempesare, qui direrent. Sic eleganter dixeris ἐν es, quos te velim. Ese, de quo tecum consa luder III. Frequenter etiam omittuntur subis
Iunii , Locus , TEMPUS , O ASIO , κα non es, ubi pedem ponat. Erat, quando serio istiusmodi agebantur. CIC. Mil. Ι, Io. I ales, Mi osen es iliam praeesseram patientiam tuam.
IIII. Nihil quoque frequentis est remissone eoniunctionum VT , NE, V. C. sacvenias: haee eurae tibi Iint, precor ue existimes: malus homo su oporter.
XXII. Denique, quum nihil sit, CICERONE iudice, taediosius quam si stilus semper sit idem: eae quoque regulae , quae ad mu
tationem variationemque grammaticam vcl omnium propositionum , vel vocum quarumdam , pertinent, non erunt nobis praetermittendae. Variatio vel grammati ea est .
vel rhetorica. Utramque, at non e dem modo, inculcant ERAS MVs R Ti RoD. de επιa verborum o rerum, NICRAELIus de copia verbor. & qui instar omnium est A vGv Tvs BUCHNE- Rufi de commutata ratione dicendi, L fc IcI ccxxxvuu , I 2. Nobis, quum in fundamentis grammaticis versemur, cum variatione rhetorica nihil hic est negotii. Variatio grammatica duorum tenerum est. Vel enim in uniuersum ad omnes Pertinet proposidones, adeo, ut quemadmodum ex una cera plurestiuagines, ita ex eadem sententia plures fingi possint periodi. Vel quibusdam tantum sermulis 3c loquutionibus est propria. Et ad primam quidem quod attinet, ad illam reserendae sunt
rei ulae loquentes rI. Simplici ima es variatio per phra-fer, ut irimitiones θnonymicas. Ait T ERENT. Andri I, 2. v. so. ingentum es omnium hominum a labore proeli ne ad libidinem. Hanc sententiam per phrases synonymicas ita variabis : Ea est moriatium c mnium indoles, ut a labore ad voluptatem ruant. Ita eo ara ra os omnium hominum natura, ut fabre sedat voluptaris illecebris, O quisque libidini , quam rei familiarii operam dare
malit, cet. II. Talis etiam es variario per easer cui mature adsuefieri oportet adolescentes, ne meras pro elagantiore stilo Proserunt enunciauones logicas. Ait NEpos Aliad. i. In hoe NATuna sice re quis possi, videtur experta. In gentintivo dixeris : In Me, NATURAE qΠan- ω vir sis , quantaque issic-ω, Iatu per
cere quid liceat, vel hiuus exemFo compertum V . In accusativo: In hoe N
TURAM, Upore qui ι posse , experiri ν lisse aiianis. Denique in ablativo: In hoc, quid a MATvRA esci posis, es inirilectum. III. Adiecti m eleganter in sulsan- riuum , re hoe in illud tam ιatur. Eil propositio: Erat Iaris eloquens, liberalis,
prudens immis ciuitis aeque ae rei nutat ris. Hane ita eommutat NEros in CHmon. 2. Habebat enim satis esoquentiae, summam liberalitatem , magnam prudentiam eum utris eiΠιI r, tum rei militaris. Ita si propositio esset haec: Inuim o Drerunt Mus tirtuti, variatio posset pe- si ex NEP T. Haumh. I. Maetorum se trectatio devicit et ni t virtutem. Sic per inde erit, sive dicas: tanta in me eo sana benscia tua , siue . tanta εs norum in me bosei rem mi ilitudo. In primis Amat QCoo , dc ut quisque illius
107쪽
est similior, abstracta ponere pro concretis , Ignosce erestri meo, F eo laudi tuae, pro mihi erranti, tibi eum lauderis , M sexcenta talia. G.)IHI. Saepe nomen mutari poterit in verbum, vel contra, maxime si superlativi vel comparatim adsint. e. g. Omnibus par, O pleruque melior. Ait elegantius N Eros Themis. r. Antefertur hute nemo , pauci pare1 ξtitantur. V. Si perlatitit Ia pe in comparativos
mutantur , C. g. In virtutibus aeque aevitiis fuit exeri 'nti simus. Pro quo Nipos Alaia. i. Nihil illo sint excellentius, vel in vitiis, vel in virtutiδιι s. Multo elefantior haec fit variatio, si istud nihil aliquoties κν ' ανα odita re-Petatur. CLCER additios . VII1Leps. I . NHI est enim , mihi crede, virtvte formositis, nihil pulcrius, nihil amabili ur. Loco es in eadem sermula eleganter nonnumquam adhibetur ex gitari potest, sui potes, v. c. Nιδιι hoe Dero
excogitara potes' venustius. VI. Saepe etiam variatio utime procedit per participia, quae dici non potest,
quantum ornent orationem. Participia vero ponuntur, parum, ubi occurrit relativum QUI, partim, ubi in Germanica lingua sunt particulae nactaem, ais, da, oenn , t eii, parum, quando duo commata per coniunctionem copulativam ET coniunguntur. De lingintis dabimus regulas.
I Quoties occurrit pronomen, Qvs, toties or illo illo, ponitur participium eiusdem significationis S temporis,
sutor, inopia deperditus, medicinam igno- ω facere coepisses loco. Hic inopia deperditus idem est, ac qim inopia perie ras. Ita dc recte dicit cica R. Catil. II, I. Catilinam , furentem acidaria , scelus anhelantem, pectem patriae nefarie m
SCREPEa va ad h. I. notat, omissim videri particulam ct , vel potius, legendum esse inopiaque perditus , quod posterius M ipse pro-H eccii Fundam. Cutilari Lauri.
bo. At si utrumque concedas, in men quadrabit exemplum. Nam ct depersum vel in pιaque potius idem eli, ac o qui inc ia peri
II) Si oecurrunt particulae, ah,
da, nachIem, ut it, videndum, utrum duo adsint nominatiui, duo certe subiecta orationis, quorum alterum intcr- dum alio casu efferri potest. G.ὶ an unicus. Si duo λ prius comma mutiatur in duo ablativos consequentiam designantes, e. g. Lutim amιci hortaren-ttir, ut Graeciam in stam redigeret potesviem. Daritu Halem Fingentarum nauium eo aratia . Duo hic adsunt nominatiui et amici Bc Darius. Hinc NE-pos Miltiad. q. prius comma mutat in duo ablativos ; Darius autem, hortantilata amicis , ut Graeciam in suam reindigeret potestarem, elast m quingentarum nauium comparatiit. Sed absurde diceres e Chrim eruet adfixo, sanguinem effudit. Unicus enim hic adest nomin tiuus. Recte vero εἰ Christo eruci adfixo, suis defecit lumen. Negari equidem nequit, esse exempla , ubi duae orationes , hoc modo iunctae, sunt eiusdem suppositi : e. g. PLAvrvs in mihoorisso et Si ego , me sciente, paserer vicino meo eam feri iniιιriam. Qualia quam plurima collegit SANCTIus in Minerua lib. II. e. T. p. r 96. seq. Sed
haec tamquam rariora non frequenta
da putauerim. In PLAvTI l. e. me sciente pertinet aὸ fer i in riam, atqui adeo huc plane referri non debebat, ut plura apud SANeTIVM L e. Pauca tamen sunt, in quibus extra controuersiam haec ratio obtineti G. III si unicin ades nomina litus, prius eomma itidim potis in participium
commutarι. sed ita, ut illud ιn eo rasea ponatur , quem adpumit nomen vel verbum remmatis piseriorit , e. g. umoris 3 eruci adfigeretur , manus ritis
sanguine stillabant. Hic manus est se stan tuum, quod quum genitivum re
108쪽
hac de re eogito , mirum mιhi tideiur. Hic videtur postulat datauram. Ergo Pa tacipium in dativo ponendum, dicendumque : eogitansi mina hae de re, ' miriιm videtur. Psquam eum Diu e mutauerant, denique necarunt. Necare postulat acculatiuum, ergo dicendum:
IIII ) Si duo eommata per ρο c
putantur , vel prius vel posterius in participium commutatur, Omita ET. e. g. NEP. Mia. r. Ex his delicti Delpho,
deliberatum missi sunι , id est , ex his quidam delecti, di Delphos deliberastimmissi sunt. Eodem exemplo dixeris rquem retrastιm ex hinc re parens necariis δὶ fALLVST. Cuil. 39. mn laI Ornarum a ρ doniset. Aliaquintus mutet, in urbem rediis. VII. Gerundia eleganter in participium in Dus commutantur, e. g. NEPos Mi rias. 3. Miltiades hortatus es pontis ev- sodes, ne a frtuna daram occasionem liberandae Graeciae Lmitterent. Ubi liberandae Gra cine, ponitur pro Uberandi Graeciam. Exuendus error ex Grammaticis vulgo hauriri solitus, quasi 1 Iius futuri temporis sit hoc Participium
In Dus, cum sit re vera αυρισιν 1 indefinitum. Praesentis exemplum est
xlc. de fi. I. C. ro. Γni sudis ani qua persequeris claris ct sortitat viris
Commemorandis, eorumpie sutis laudandis , i. dum commemorar , laudas. Praeteriti Liu. X , II. Neque illos Con-Di vastandis agris urendisque tectis ad certamen Meere potuit, L dum vastavis,
rest. Sum praeterea Variationes quaedam , quae ad has vel illaa sermuIas pertinent, e quibus paucas veluti exempli caussa delibabimus. I. Initio hue pertinent ritiae deseriptiones superlativi, quales sunt quae
sequuntur. IcER. e mi. n. s. Cum A. Caecina mihi tanta familiarisas consuetu .
doqtae semper suis, in nulla maior essendis. NE P. Mutrad. I. Et antiquitare Se neris, O gloria maiorum, di Da moa stia unu/ ιmnium maxime floruis. IDEMTmoleon. I. Nunque hiue imi consumi, quod nescio , an viti, va cet. Item : μ go , ut qui maxime O summa contentione selent. TEREMT. Anis. a LI, I. Adesdcentula forma ct viam, Sosia, a deo modem , adeo venuso , in nihil supra. TAC. Germ. s. AHpicra sortesque,
ut qui mamme, Obseruam. UEL I. PAT.
II, 3 s. Vir in tantum laudandus , tu quantum virtus intelligi potes.
tissmus videatur, ita Romanis 1 em s re : id est , qtio quis erit Utaeentlyr, romagis hostis Romanis videbisur. Nec alt-
consani. e. it. CAES. de bella civ. lib. I. c. a. Sed pro eo TAM & QvAM utitur SALLUS rivs Iugura. e. 3I. QVAM quis que re me fecit, tam maxime tutus s. Similia exempla ex LuCRETIO Sc vAR- Rou E adducit CORTIVS in natu P. 362. ubi etiam obseruat, GELLιV3ε no I. At
tis. XVIIII, 3. iunxisse QUANTO & TAM MAMM1. Qui maledicis vituperas, QvλNxo id auctius facis, TAM MAXIME ille pro iniquo Cr inimico duritim Sed non est inter elegantissimos stris Ptores GELI.1 1 , ut, quae ille singularia habet, imitaia velis.
III. NON Mono, sED ETIAM variis modis eleganti et artatione reddunsur. Ἀ- empla id docebunt. N Eros apud LA TANT. Instis. III. as. TANTvri Aa T ,
Vr ego magiram esse putem vitae phil se iam , Masa. que tatae perfectricem , Ur nullis magis exsimem opuI esse m gibris vivendi, quam plerissiae, qui rasea disputando ver tur, id est , non m
do phas, phia non es magistra vitae, sedias ratam philosophis magistris raptu est. CICIR. pro Marcessi c. i. Nidlisa es
109쪽
tantum flumen ingenii, nulla disendi atia scribenssi vis , tantaque copia , quae NON
DIe M exornare, SED enarrare res tuas
gesar possit, id est , non modo exornare,
seu ct enarrare res gestat tuar nemo potes. Taci T. Annes. XIII. ro. Sed ei , cumque , nedum parentι , defensionem tribueniam, id est. non Iarem ma A, sed leumque etiam defensionem tribuendam. . IIII. DiCO , sequente M N , mulinurin NEGO. CICER. Catil. III. Negavi, me
v. OPORTET variis exprimitur formidis, quales sunt, quae sequuntur: ci-cER. Phil. πι, 6. N N possvNT NON prodige etlucre, qui που, a bona sperant, quum effundant sua. FAcFRE NON PO- TvI , quin te hortarer. Dandum tibi hane operam Duxi. VI. QUID AM etiam exprimitur per vh scio quas. TERENT. Meth. IIII , . Prodis nescio quis.
DE FUNDAMENTIS STILI RHETORICIS.
LEuiora fuerunt, quae superiore ea te monuimus, eaque, si Qualla mens non laeua luisset, iam in ipsis scholis inferioribus dili- hie intεμ gentius imbibi oportuerat. Iam ad grauiora pergimus, id est, ad tu ni fundamenta RHETORICA. Quemadmodum vero superiore ca- s DdMpite non ipsam complexi sumus grammaticam: ita & hic non . i. . ,- Vniversam rhetoricam , sed ea tantum, quae ad statum faciunt,
trademus fundamenta. Rhetoricam de inventione, dispo- operam dabimus, ut multa, quae in Dione , eloquiatione di actione praecipe- plerisque rhetoricis scriptis illustra quadire, nemo ignorat. Uerum nobis cum siueris, moneamus. sola eloquutione negotium est: de qua
II. Ceterum quidquid de eloquutione praecipit rhetorica, it oti,inu Iud omne ad quatuor potissimum capita vitretur reserendum. uispliciam enim esset dicendi modus melior. quam vi LATINE, ut CON- sint t
ad illa ouidit Amor. I, 2. v. 3. Et vaeuuu somno noci. RVAM LON. O A peregi. ita enim re vinor . Aen. IIII, v. I93. Ninie hiemem inter se luxu, MAM.LONGA , fouere.& L VIII, v. 87. orbis ea fluuium, uva M LOEGA EST .
110쪽
CINNE, si ORNATE, ct ad id quodcumque agetur, APTE CONGRUENTERque dieamus l
mas. III, Io. rusi quod ille , o milia concinnitate , daluei m esse debere orationem , monet. Cicero concInnum sub ornato & congruo comprehendit :Auctor noster, cum Laum & ornate nos iubet scribere, plane etia- scribendum esse, ponit. G. Ne vero praeter rem quatuor ista posuisse fundamenta videamur, operae pretium fuerit , quadripartitae illius diltributionis reddere rationem. Qui aedes elegantiores molitur, eum sollicitum esse oportet de maseria bona, lolida , ac exquisita aa comparata , nihil tamen , quod oculos hominum serat, exstruet, nisi accedat conformata quaedam regulis architectonicis idea, cuius ad exemplum labri exstruant aedificium. Prae eipue enim ad elegantiam aedium pertinet iusta partium omnium mensura
di proportio, quae sine idea illa vix
poterit obtineri. Exstructae vero ad hanc mensuram aedes deinde variis coloribus , tectorio opere, picturis exornantur. Enimuero si vel maxime hareomata accesserint : non placebunt tamen aedes, nisi--έπιν suerit obteruatum. Alia enim aedificandi ratio in palario principis, alia in templis , alia in priuatorum aedibus urbanis, alia denique in praediis rusticis locum invenit , ludibriumque merito is deberet hominibus, qui columnas Corinthiacas praedio rustico adaptaret. Iam ea dem est stili elegantioris ratio. Alat
ria, qua sermo elegancior componitu sunt voces oc loquutiones vere Romanae, atque inde anis omnia ostendendum, quid sit LATINE dicere. Sed
voces illae ac loquutiones Romanae , quantumuis elegantissimae, parem e lectabunt , nisi ad perιodorum menseream, veluti ad ideam arehitectonicam, componantur. Quod qui facit, is demum CONCINNE dicere videtur. Sed quamuis & hoe fuerit obseruatum, tamen ne sic quidem placebit oratio , nisi ei
ornamenta quaedam , tamquam picturae& eoiores accedant. Unde diximuI ,
ORNATE esse dicendum. Denique ut
non una omnes aedes decet aedificandi ratior ita nec omnibus scriptionibus idem conuenit silur, eademque dicem di serma. Alio enim stilo epistolas , alio historias, alio orationes, alio P negyricos , alio cuiras, alio dissertationes conscribi oportet. Quas stili se mas , si quis recte ac decore ex presserit, is demum APTE CONGRUENTERque dicere videtur. Mallem comparasset Auctor eoncinnisalem cum linea ct perpendicula, ad quod exigere pleraque Architecti debent: Congruentiam
autem cum eo , quod domus omnes partes cum usu & commoditate, ornamenta auiam cum fortunis & comestione domini conuenire debent. G.
d.;a hi III. LATINITAS orationi puritatem conciliat; CONCINNI
Laghh, TAS eam in iustas periodos ac decoram veluti mensuram com-
concinne, pingit: ORNATVS ut admirationi sit; & CONGRUENTIA
Orn te, denique, ut ne a decoro aberret , essicit. Si ulla harum viri apyn dico tum , vix reprehensionem doctorum effugiet oratio, tantum
ς' abest, ut ulla lauce digna videatur ' ).
Non recta us hoc, quam exem- erudeliter min, it, quisque intellket , plo, poterit a nobis demonstrari. Si hanc orationem lixis & calonibus, quis Corinthi descripturus excidium , quam docto homine, esse digniorem. in loqueretur: L. Mummis corinthum Neque enim LATINUM est ruinatiu ,