장음표시 사용
291쪽
tur Conta renum eidem suffectum fuisse in offeto Protectoris Monachorum Ordinis S. Benedicti Conis gregationis S. Justinae. Tandem multis explicat, quam parum personae, & tempori consentanea foret Sarisberiensis Episcopatus sibi facta a Pontifice attributio : uuanquam inquit ) nou possum non agri Icere S. D. N. in me studium promptam ex tali Oe- easione voluntatem de me benemerendi. Sed ita βαι io,
si res Ecclesiae in Anglia restaurentur, non posse miri
deesse illis Episcopatus, si modo illis ipse deesse nolim.
Sin eodem Rasu maneant, quid inibi co erra plus Episcoparas Sarisberiensis , plus quam Antiocianus , aut Alexandrinus, si eodem modo nominarer, non video. Addit, non solum neque honorem , neque lucrum ex eo Episcopatu posse sibi obvenire , sed verendum esse, ne calumniae, & dicteria obveniant ex re, quae in Anglia bonis non satisfaceret, probe consciis, quid ipse amiserit, & reliquerit in patria Sedis Apostolicae causa, aliis vero ridendi materiam suppeditaret. Demum haec habet: Supra omnes Episcopatus iactempore mihi erit, ret, tanquam militi vulnerato redeunti a bello, locus, ct spatium ad curanda vulnera demrin, de quibus scripsi in alteris literis. Si boe impe-δrabis , omnia impetrabis, quae Me rempore possum desideram reliqua Deo permittemus. Eo ipso die, quo his addidit Epistolae jam antea scriptae , nempe I 6. Augusti, Epitholam aliam ad Conta renum pariter dedit, ipsamque, ut eredere Pr est , Abbati Prio-lta Romam proficiscenti perferendam tradidit. No
292쪽
vis in ea precibus eundem exorat, ut sibi patrocinium praestet apud Pontificem, ebe per questo verno mi lusi septastar qui iI che Dinmamente desidero θpraecipue per poter quietamente tu pirare, o lugere casum patriae , ct parentum. A)jicit aliam causarn,
qua adduceretur ad Carpentoractensem secessum
amandum, intre ebe sinquie) fieri per eo imento delis cose asere volte da me seriste nelia causa dIMbiI- terra, ct totus sum in eo, di in questo otio , ω iuquesta forte di vita ebe io tengo non sento te miseris dei Mondo , qu e me circumstant ; onde se fosse possibile non vorrei mutaria, ebe sis bene ebe passaro damale in mygio, ω desperaro quelli Buomini da bene d
Ingbuterra quando mi isdranno risornar henga fruito. In luper vereri se dicit annonae sterilitatem , qua Urbem premi nunciabatur, & cui tolerandae nece saria sibi deforent instrumenta. Petit postremo, ut
saltem facultas sibi fiat, eb'io mi fermi in quakbe Logo di Lombardia, oυe parer a alii misi, cbio tanto non mi disicosti da lora, ct fruar otio liberiore, ει quietiore , quo maxime indigeo. Adscribitur huic Epistolae num. LXXXI. Votorum suorum jam compos evaserat POLUS , dum EpistoIam designatam n. LXXXII. exaravis die L . ejusdem mensis, quam proinde ita exorditur:
293쪽
bia nitru commisione in contrario, la qualeos mi restata molto grata. Adeo autem aberat ab inertia otium illud, quod sibi Potus exoptaverat, ut, etiam si Roma abesset, ciccasionem exoriri posse speraret , propter quam ad negotium aliqaod pro Religionis causa a Pontifice deliinaretur, Deo ad versus Henrici tyrannidem suscipiente curam illam, quam homines propemodum abjecisse videbantur. Subdit: Molle cosee
mi etanno per tu mente , ω ne sento anc be di Dora Gia, ct dicovo, obe si iraita di dar la Principessa a Imperatore . Faceia Dio luello e per A meglis, dubito ebe'IRe d'IUbil erra dura paruo a tuiti , ω interim quae rat subterfugia, oe es judicio inio non seria quem -- prega se non facillima, purobe si Prencipi eousentono in. eme, a quali tutii porteria utile oe bonore. Non ideo
tamen Carpentoractens illo otio PoLo contigit dia adhuc frui, quod Contarent literae , Pontificis verbis scriptae, ipsi injunxerint , ut Cubicularium Sanctitatis Suae, Joannem Ricchim, Monte pulcianum a patria dictum, ex Hispania, scilicet ex Aula Caesaris, revertentem immoto pede praestolatus, Italico itineri tunc statim se daret , quum idem ita faciendum censuisset, ut re ipsa cesiluit. Nos in borus hoe eit initium Epistolae a Poto ad Conta renum. datae die in . Septembris) expectamus Montepulcia.
num , a quo simul ae intellexero, quid ex Caefure asse .ret , quod ad meum bine diices m pertinet, quoniam ita jubet Gus Sanctitas, statim exequemur. Quid auia
294쪽
sensisse se subdit ex Itteris Nuncii apud Caesarem ,
unde edoctus fuerat, de sua in Galliam profectio. ne Caesarem cogitationem jam omnem di mi si sia Quare paratum se dicit ad iter Italicum aggrediendum, etsi agre admodum avelleretur e muris Monasterii, intra quos per treς menses latuerat, celebriis ratem suburbii Calpentoractensis minime ferens, etsi ista, quemadmodum in aliis locis hominum frequentia, solitudo nominari posset, si cum Roma, Orbis theatro, comparetur. Sed ormia inquit vla. eeν mea erga illum obedientia, qui me eo vocat, cui
si jam pridem mitiora cessi, quam vita sit, etiam bane
libenter in ejus obedientia relinquam-Vitae quam citius amittendae grave sibi periculum imminere, si Romae, seu in locis Romae proximis lares figeret, unde exploratum haberet, statim aperit, narrans, quid, quam in Hispania esset, ex Gran vellit ore, aliisque accepisset, nimirtam orat
rem Anglum apud Caesarem publice dixisse: .ris ex Anglus sita Porus in iis dein literis) tantum hoc raret, ut publice isι civitatibus Angliae per edicta bo-siis judicarer, oe liberaret eum a Legatione illa, ae illi
negotium boc committeret de mea caede cum summa decem mi lium aureorum ,se possiesiones suas, quibus abundat in Anglia, obligaturum, ante sex menses cum illa pecunia meam mαrtem procuraturum , Mmamque , Ο loca maxime vicina , tanquam opportunisma ad facinus laudabat; baee tamen quidem auivi, hed ut i
mere , ct impie dicta a furiose γυene. Sed vide quae
295쪽
sunt consecuta, statim a meo discessu a Leguiisne illa fuit remeatus. Ego, quod nunquam ante, per edictuor, ut ille postulabat, publice bostis judicaιus Jum, ut ex literis ex Hispania ad quendam meum familiarem scriptis intellexi, quae simul cum literis a Nuncio de Mou. repulciano scriptis, fuerunt allatae. Nondum in Anglia applicuit, neque quemquam scire, ubinam locorum sit. Gare si bula negotio vacare eum suspicor , quam non temere id facio, vides. Qua ratione vero saluti suae cavere posset, explicat in hunc modum: Postulo,oe sutilo, si ita tamen ejus Sanctitati videatur, cujus siemper obedientile vitam concesserim, ne inibi necesse bis
tam cito maxime cum adventus meus Romae expecte.
tur ad loeum praedae ab mimico, ct insidiatore desinatum venire. Cauta ista consilia nihil prorsus de. rogasse heroicae PoLr pectoris sortitudini, demonstrat literarum earundem conclusio, ubi ita legitur:
De reliquo ita me per gratiam Cisicti paro, ut si v c se sis bine migrare , nusquam me inimieus imparatum inveniat. uuod facilius impetrare possum, si fissia Dominutio Vestra me oratione adjuvabit, Pro quo mea est assidua , ct imprimis pro incolumitate SMAt D. N magisque , ut 1 ero, assidua erit, eum, quod saepe tu. terra pit, boe covore exuar, quod si ad gloriam Dei fieri possit, ut qam primum far, maxime opto. Datae
sunt illae ex agro Carpentoractensi ex Monasterio Montilii 12. Sept. Is 3 '. α postremae sunt hujus f. Iisdem in Collectione mea subjungitur prolixum auctarium, quod non ad alias quam ad eas spectare judi-
296쪽
judicavi, etsi loco non suo in Vaticano MS. assutum
reperiatur . ras scriptis hoc est illius initium )Rνue Dse. aecepi tuas xv H. datas, quae me prorsus magno dolore assecerunt quod oppugnationem narrauillius areis G oppidi Cassianota , tam vero Gedem illius praesidii militum, in quo prorsus robur cirissiame lisne fuisse omnes volunt. Ingemui maxime, cum ob ea, quae praeterierunt, tum ob ea , quae sunt in expectatione de tum potente inimico. Postea sancte monet. non aliunde quam a Domino auxilia esse expectan. da, cavendumque, ne iste a nobis quotidie magis, magisque provocatus , vindictam de nobis capiat per suos inimicos. Digreditur deinde ad eas preces, quas in sis perioribus literis geminasse vidimus, quasque rursus inculcandi quaenam sibi subesset causa, his verbis exponit: Audisti, credo, de mea matre ad mortem coasilio publico damnata, ides ad vitam aeternum; nisi enim ego ita vere interpretarer, ne vivere
quidem possem , ω ne cum ilia quidem Armisima animi perquasione solem intueri possem, nisi sub petra lati.
rarem , oe in foramine illo me absconderem , ubi No.riam mini transeuntem expecto; nee vero Iolam dum- natam mulierem Ieptuagenariam s qua nulia, excepta f-na propinquiorem babes , , ut irae irae, qui eam damnavit, saepe dicere solebat, nec regnum illud sanctio.
rem habuit feminam sed eum nepote suo Asio fratris
mei puero, spe reliqua Mrpis noserae. Tandem verbis pluribus , Christiano xelo plenis, Carolum Caesarem sugillae, quod parum sibi cordi
297쪽
esse demonstraret, illatas Regno Christi per Hemi cum injurias ulcisci . Si dicere inquit debeo quod βnxio , quanquam fortassis parum autboritatis babitu ra sit bae praebertim in re mea oratio, sed tamen ita judico , si qui Turebam illum in Oriente maxime infectum reviis tuis babet, bune alterum magis infestum regno Cbrisi a sua saltem amicitia rejec set, magis quidem propitium Deum ad defensitonem Di imperii ba
huisset. Hoc vero non temere dico, qui video quam graviter in Scripturis Deus castigat Dos , qui cum impiis focietatem babuerunt. Addit, se in eodem Carmio, qui Deo non minus charus foret, quam Iosias Rex Judaeorum, iram ipsius Dei timere eo graviorem, quo magis pro certo haberet, eundem a Deo praeparatum fuisse, ceu instrumentum aptissimum ad Henricum in impietatem declinantem ,& primo in honorem Caesaris, de domus ejus impingentem ,
castigandum . Palam inquit dixi cum discederem ab aula Qebaris cum illa renui Ipe, me non potuisse non maxime dolere, non majorem Dem mibi duri de ope Caesaris in nostrae provinciae rebus se a stlictiς ,sed non minus certe timere de rebus Caesaris propter causam, quam jam dixi , quam de rebus nostris doleo. Demum aD firmat quod ipsum inplerisque aliis fecisse vidimus se una spe consolari, scilicet Providentiae Dei , &Christi de Regno suo. Antequam tamen Epistolam
claudat, ei breve additamentum subjungit , quo te statur,valde se dolere ex morte CardinalisTridentini, indeque in memoriam sibi reduci jacturam, quam
298쪽
paucis annis Ecclesia fecerat, Cardinalis Leodiensis,& Georgii Saxoniae Ducis , qui omnes inter maximas Ecclesiae columnas in Germaniae partibus numerabantur. De Cardinale Leodiense,& de Georgici Saxone dictum est supra . DeTridentino illo Cardinale,
videlicet de Bernardo Clesio, id unum dicam, praedicari a Palla vicino incomparabilem ejus etelum, &ex eo ipso Clesium laudem promeritum fuisse vel a Petro Aretino, qui in Epistola ad ipsum data, eum vocat uno dei sos uni delia religione, oe uno dei rei tori ΔΓ Miserso. filiae ejuscemodi columnae in iis partibus vel aetate illa non deerant ; quare Sadoletus in Orat. ad Princ. Germ. postquam scripsisset, gravi, &intolerando dolore se se assici, & opprimi, quod ex
Novatorum improbitate, studia verae religionis apud magnam partem Germanorum obsoleverint, quod prostratis legibus, rerum discrimine sublato, remistus continentiae fraenis, omnia sibi libera, & soluta voluerint, indeque, quam obtinebant summam apud exteras nationes modestiae, & religionis laudem,
eam ipsam amiserint, de columnis illis ita subditi Iuanquam ego haec, quae loquor, non universe de Germanis dicta esse isto, sunt enim O' erunt in icta fortissima invictissimaque natione , qui susineant verae religionis eaussam, qui tuean ur morem majorum, qui a Deo oe veritate Ie abduci non sinant. MLII.
299쪽
LXXXIV. LXXXV. LXXXVI. SEMEs et REM suam Carpentoracti commorationem POLos absolvit Epistolis illis , quas Augusto, & Septembri datas in proximo β. recensuimus ; quae ergo in isto recensendae occurrunt, Octobri datae , eundem exhibent jam in Italiam reveria sum, atque in aedibus Giberti, Veronensis Antisti tis, diversantem . Ejus discessum qua benevolentia, quo amoris studio prosequutus fuerit Sadoletus, non desunt hujus literae , quae declarant, nimirum ad Cariadinalem Simonetam conscriptae U. Cal. Octob. Is 3'.
Pocus cinquit amplismus vir, certe incredibili qua dum mirtute animi ct sanctitate vitar maestans, totus tibi deditus es, plurimamque tibi reddit salutem. Is in miam se daturus es bodie, aut cras, ut Proficiscatur ad
vos: erius ego abeiantis desiderium non sine magna mole Bia perseram . Leguntur istae lib. XIV. A liae vero lib. XIII. ad Conta renum de eodem discessu , qui an te paucos dies contigerat, ita loquuntur: POLus -- ster, qui a nobis bine dis R, ica magnum sui mibi re liquit desiderium, ut a cogitatione ει dolore avocare animum non posm. Non solum enim benevolentia erga illum moveor, verum etiam indignissimae illius fortunae mi hericordia: qua talem virum tam acerbe opprimit, ut omnino virtuti inimicam te offerre videatur. Sed
300쪽
eerte bos non illius tantum privatos, sed Publicos Christianae 'ipublieae casus, quos principes nostri tam Iem re ferum, Deus sibi sumet o pro endos , ω vindicandos : atque utinam non jam eoepisset ulcisci. Grato animo tam POLUM, quam ejus socios Primium,& Beccatellum ossiciis Sadoleti respondisse, praeterquam quod plures literae superius allatae olfenderunt, id ipsum palam faciunt unae ejusdem Becis catelli ad Cardinalem Conta renum in Vaticano Coc exhibitae post Poti l Ilas, de quibus pag. CCXXXVII. In iis enim agitur de quodam Pauli Sadoleti negotio, & pro eo Contarent apud Pontificem opera postulatur: Si obbligera cen Beccatelli verba questi Signori in perpetuo, ma ambo ne ora placer singola
a me i quali tanto Lamo obbigati alia ereresia lora, cis non s mi quando si porremo is parte remanerar ,se M. Ama non ei Quia a faris, ω maxime in risecto loro importante bis no . Negotium illud obseuris his everbis in eadem Epistola adumbratur: Tanto piu Equem lor desiderio da ser exaudiso , quom es parerinis e molto justo bonem , eis mi non si di ira , ebe sollemur un signor povero e dubenerum lia santissima myia, oe maxime δε um Papa, di quelle ras digraveΠe , eis Dis sa come sono sate imposte , ω is
quali Uano a rimetiem non' eti alii Cardinati, ma allisuoi tinellanti di Palavo. Quodnam, inquam, foret negotium illud, non ita clare patet. At aliud em lumenti genus ad ipsum Cardinalem Sadoletunx ex hii x e L