장음표시 사용
261쪽
. Iocorum opportunitate uesita ut in hoc ι l sentisse evidein ter ex eo constat, quod li nee Graeci a Latinis , nee Latini l ubieumque de damnatione haeretis in l Grreis discordarent . Interdictus Conciliis ficta sermo instituitur, mi Ll tamen in Latina E Iesi, perpetuus libi de Brunone si mentio , quoci siel fermentati ustis, ex quo, ratione hu- licus foret , si Berengarii, in haeresit jus quaestionis, Michael Cerularius liBruno salsi et collega: imo Grego-l Ecclesiain proseindere ausus est. Sem li tentiae huius do sinio Purpurati ladhaerere magis arridet propter gra-l vissima momenta, quae loc. cit. idem Eminentissimus adducit . Christus ipse δc a Zymum adhibuit in institutione Coenae, & sermentatum, quando se conjunxit cum Discipulis progredientibus in Eliamaus,qui eum c gnoverunt in Dactione panis. Item, cum tempore persecutionis convenirent ad sacra facienda in catacum bis
Catholici , qui profugi erant stiperterram , probabile est non semper potuisse a Zymum invenire , adeoque ut sic ro consortaremurViatico,etiam in sermentato,pro temporis opportunitate consecrasie. Scripsit pariter de hac controversiaJoannes Mabili nius Benedictinus, Joann.Ciampinus,
rius septimus Berengarium , post eiuratum errorem, Brirnoni Episcoponio commendabit. Sed,& ex BrunO.nis epistolis evidenter constat ipse iasemper Episcopum orthodoxum exiniit ille. CONTROUERSIA LXI.
lebrato anno ii 63. sancitum fuerit canone i. Didi nem praebendurm , aut permutationeis feri trabibemus. oritur dubium, an Iau-jusmodi divisiones , & permutationes , quae passim invalescunt, sint Iicitae. Solvit quaesitum Urbanus tertius, Canonis inter pretator,Cap.
Turomens Coveilio fuerit λ:erim. Generaliter it yue teneas , quoi BErengarius Archidiaconus An- l commutari dies praebendurum de jure degavensis, Episcopatu ii eius- ser; non possunt , praesertim γο-: ne praem a , quae circoi spiritu ia,
vel ecnnexas iritualibus labe em. l per continet γω uiae . Moutem Q. , scopus cadisi in inspexerit nee sfaria a, i cito pote Jt de uno Aeo ad alitim . i l uferre perfnas, at, quae uni Deos orate munus exigebat, statim nonofant m uos utiles, clibi se zaleant compresserit, ansam aliquibus dedit i uti Lys exercere. Circa pensiones ve-
credendi Episcopum,unicum Arelit -' ro certum est, quod ab initio non I diacono haeresim propugnasse . Sedi i concedebantur, nisi nutrimenti, cor il ab haeretis nota innocuus suit Bruno i l conflationis gratiis ; quapropter in lI Episcopus, qui cum speciali amicitiae l l ConcilioChalaedonensi,celebrato an-li vinculo sibi devincta haberet Beren-j I no 1 . ubi primo de pensionibus istigarium, neg1ri non potest cum ali- 1 Iimentio, occasione quod Bailiamis,l qu1 segnitie nxstenti haeresi se oppo. I I 8c Stephanus contendebant de Epul suisse , sorte sub spe resipiscentiae I l scopatu Epties,no,primus enim fuerati Berengarii . C terum , Brunonem l l a sede depositus, alter subrogatus :I nunquam haeresi Berengarianae con-l j cum judicasset Concilium, ut neuter Κ λ. sede-
Erengarius Archidiaconus Andegavensis, Episcopatu ii eius em Ecclesiae regente Brunone. h rre sim suam promulgavit circa existen tiam realem Corporis Christi in Eucharistia , quὶ impugnati, factus est
Sacramentariorum parens. Cit nastentem haeresina Bruno, prou suum pa
262쪽
sederet, & tertius ordinaretur : dm leretum est , ut utrique ex aerario Ecclesiae Ephesinae subministraretur penso annua ducentorum aureorum,na rimenti di consolationis gratid. Hoe posito, videant quo iure,non nutrimenti , & conseiationis , sed vendae ambitionis gratia, acquisitas pensiones, plures , quorum paucus non est numerus, disperdant. Quotidie perstrepunt adventantes in Curia inhiare pensibnibus, quorum viis tenor Ecclesiae minus beneficus, a beneficiis exeludit: sed idem est Ecclesiae patrimonium, sive titulo beneficii inve pensionis immeritis conseratur Sc disperdatur . Disper' procul dubio pensiones simi, quς juxta Chalcedonenss Concilii mentem, non nutrimenti filius, At consi,lationis gratia , sed alio quεsto, & emendicato
prεtextu aut conseruntur, aut obtinentur ; alias eo res deveniret, ut,
quod necessariae Episcoporum sustentationi debetur , in pensiones, quibus Episcopales mensae gravantur , con vertatur, quo fiet 3c utinam non
fiat ut Epistopi plus invigilare debeant pensionatorum implendis marsupiis, qu1m sibi commissis paseendis
animabus. Pascat Epistopus gr geui , suum doctrina, pastat exemplo: si simul & semel non pastat & eleem synis, dissicile oves vocem audient Pastoris . Sed qua ratione Episeopus gregem suum ad se trahere valeat elexmosynis, cujus proventus pene toti conversi sunt in pensiones t Ec. eles asileos fructus, convenienti e rum qui praesunt sustentationi, Ecclesiae sibi commisse reparationi, Sc pauperum subsidio deberi,Patrum in Synodis decreverunt emanatae sanctiones I Romanique Pontifices siuprema illa, qua pollent authoritate firmarunt . Nunc temporis multi conqueruntur invaluisse nestio an dixerim usuin, vel abusum ) haec naagna ex parte convertendi in pensiones . Quodsi ita an id fiat juxta piam eo rum mentem , qui instituerunt , &ditarunt Ecclesiastica beneficia , ipsi viderint, qui Ecclesarii proventus insupervacaneas disperdunt pensiones.
Quid enim tristius,quam si Epistopos
penit si exuberantiu censu gravato , tanquam pensionatorum oeconomos
constitutos magis suspiceris, quam fructuum Ecclesiae sibi commista pro- vidos dispensatores eredideris i Non negarim pauperes Ecclesiasticos, qui Ecclesiae deserviunt, & aliunde non habent, a ditioribus esse sis flent andos, & qui Ecclesiae utilitati insudarunt, debere ab Ecclesa laborum sum
rum remunerationem accipere : tri
tum est, qui altari servit de altari vivere debet . Quod maxime intelligi debet de primi ordinis personis, qui universilis Fcclesiae utilitati laborant , nec aliunde habent , quo congruenti decore vivant, quibusque propterea pensiones merito solvuntur , sed tamen si lius uuirimenti Oeons Iunis gratia, non ut ad saturitatem ingurgitent: non ut qui pensiones consequuntur in deauratis cur. ribus , samulorum turba circumstipati incedentes, potius sponis, quam Lcclesarum Rectores appareant. Τanta utique non ellat pluribus in EccIesiasticis vanitas, neque tanta in aliis
mendicitas , si filius nutrimenti , &consolationis gratia distribuerentur pensiones . Quod dico, non docens, non reprehendens ; sed Apostolica Sedis, quae haec docet nos, doctrinam , Sc disciplinam omni bys , tanto magisterio fultus, proponens. Hac de re mature egerunt Cardinales in consilio ad Paul. III. de Card. Contarenus ad eumdem, opere typis dato Coloniae II 3 S.
De cinctio Arelatens. REgnante Carolo Magno, anno
δι 3. celebrata est Arelatς Synodus, in qua conditi canones a6., quos Patres Carolo Magno obtulere, sicut colligitur ex praesiti Concilii clausula, in qua sic legitur. Ime, usemendatione una prooeximussubmbremisβωὸ annotavimus, ct Domino i
263쪽
lo acclamante , Carolum Magnum Imperatori Ar nuanda decrevimus, poscentes ejus cimoliam, ut Fqui Me nunus es, edias prudentiosus e tur, emendestir, persciat. Ex quo aliqui deducere contenderunt,Syn i dori In canones subesse Imperatorisi judieio. Nihil tamen inde evincitur , cuna certiissimum sit in jus ea nonicum nullam habere Impgratorem pote-sfretem , quod sola Pontificis aut horitate firmatum, perpetuo viguit in Ecclesia; imo 3c viguerat in ejus imagine , seu figura , antiqua scilicet Synagoga , in qua lex requirenda erat de ore Sacerdotis, cujus erat custodire divinam scientiam. Patres tamen Concilii Arelatensis id honoris gratia Imperatori, adeo de Ecclesia bene- merito deserre voluerunt , non ut Imperator sancitis canonibus per suam approbationem robur adiiceret , sed ut magis , ac magis ad benemerendum de Ecclesia Imper'torem allicerent, illum adeo urbane tractantes, ut etiam ejus sensiun viderentur exquirere. Quod tutissime poterant a Principe scilicet, in quo non solum regium, sed & Sacerdotalem , si diei potest, animum speciali
supernae gratiae unctione inesse noverant Csterum,canones sanciti in Concilio Nicaeno, praesente Constantino, robur suum sertiti sunt, statim ac suerunt a Romano Pontifice probati, nullaque praemissa fuit eorundem canonum oblatio Imperatori , ut eos suppleret, emendaret , perficeret , quod urbanitatis gratia dictum fuit a Patribus Arelatensibus.
De resituro Imperio occidentali. DE secerat Occidentale Imperium,ab orientali multis annis divisiuin , morte MomyIi, sue A gustuli , an. ψ76. Inductisque Re gibus Italiae Gothis, dein Longobardis , regali hoc nomine & jure diti
nes Italae Principes agnoscebant. An no autem Zoo. a natali Domini, Leo III. Rom. Pontifex, Romano popu- Italiae Regem, ipsa Natalitii Dominici dieImperatorem salutavit,& coronavit . Quidam putant, hanc fuisse Im-l perii ab Oriente inoccidentem translationem. Perperam tamen: mansit
enim sub Irene orientale imperium, deinde sub Nicgphoro, & 6uccessoribus,a Pontifice Leone, Carolo Imperatore , & reliquis in dies Pontificibus , & Imperatoribus agnitum;
nec augurato Carolo, aliqua mutatio in Orientalis Imperii ditionibus contigit'; quin imo tentarum Carmius , 5c Leo utrumque Imperium , nuptiis Irenes & eiusdem Caroli , unire . Igitur ex magni hujus Principis exaltatione, Imperiique restitution ,quaedam oriuntur controversae:
an scilicet haec surrit Imperii restitutio solius nominis Τ quid in ea Pontifex Carolo Magno contulerit ξ an scilicet aliquid temporale dominium, sub qua ratione Electores jus eligendi Imperatotem acquisierint , an hoc jus eligendi Imperatorem, a Sede Apostolica in Electores ipsbs defluxerit. Circa quae' omnia,cum variae circumferantur opiniones, ut paucis pro modulo meo rem totam expediam. Priemittendum, quhd Ecclesia, ubi urget necessita , potestatem habet exerendi utrumque gladium spiritualem scilicet , de temporal m. Sed cum temporalis gladius in Ecclesiasticorum manu videatur infir mus , cst rum aliquando necessariost exerendus ad tuenda Leese se jura, hoc tuitionis offcium , quod omi nibus Regibus,& Principibus Cith lieis etiam est a Deo comit sum , sngulariter nihilominus assumpserunt Imperatores, ex quo Catholicam amoplexati sunt religionem . Cum autem lImperialis dignitas in Oriente dum- ltaxat tunc temporis resideret, om- lnes sitecessive Imperatores Catholici lEcclasam tueri peculiariter gloriabantur; quapropter in emergentibus necessitatibus Pontilices ad Impera torem in Oriente residentem habuerunt recursum . Sed cuna postmodum invalescente Graecorum schismate , , Impe
264쪽
l Imperatores Orientis ossicium delensorum Ecclesiae ut ait Sigonius )l repudiasse viderentur, speciale hoci tuitionis ossicium , cui desiuerunt Im-l peratores orientis, alteri demandal re in parte occidentali necessariumi arbitrati sunt pro suo munere Pon-l tisices . Quapropter Leo Tertius hocs Onus simul, & honorem Carolo Magno , tunc de Ecclesia inter omnes CatholicosPrincipes benemerito con ferre proposuit. Quod & praestitit solemniter , eodem Carolo Magno in Vaticano, in die Natalia Domini ut dixi, consecrato. Ex quo patet,quod Imperatoris dignitas non est nudus titulus, sed maxime posita est in munere tuendi Ecclesiam contra infideles , schismaticos,& quoQuinque Eccletiae jura comprimere volentes, ratione cujus muneris , supra cetero, Christianos Principes,honoris prima tus est Imperatoriae dignitati adnexus . Interim cadente sectio nono ,
Caroli Magni ext ineta linea in Ludovico Quarto, sine liberis e. vivis erepto, Romanus Ponti ix se ad eum
Imperatorem confirmandum obstrinxit, qui Germaniae Rex elig'retur , dummodo esset Calliolicus, A capax Ecclesiae jura sustinendi , quod examinare spectat ad Suminum Pontilicem. In Germaniae Regem tunc temporis electus suit Conradus Primus,l Franconiae Dux . Cum vero lus elii gendi Germaniae Regem, quod priu4 li spectabat ad plures Germaniae Pro- ceres, ad hoc specialibus incomitiis
congregatos, trina Eccletiasticos , cuiulaicos, per B illam auream , ex unanimi Procerum regni consensu, qui in pluritate votorum inter se discrepantium, non parva in electione ob I stacula,& molimina caepe reperierant, ad aliquos tantum Germaniae Principes , qui primo fuerunt numero septem , suerit translatum , quisquis aptae satis Electoribus, iuxta statuta in Germaniae Regem eligitur , bic a
Pontifiee sit nihil obstet ) in Impe
ratorem agnoscitur . Ex quo patet, quod in electione Imperatoris, prouti et celio Regis Gerinaniae eii, concur
rit Pontifex , quatenus una cum Ιmperatore, & unanimi Procerum Germaniae consensu, ncitum est Germaniae Regem perpetuis suturis tempOribus , per Principes Electorum sore eligendum ; quae sanctiis circa annum millesimum, sub Gregorio Quinto Saxone , & Otthone Tertio , creditur suum sortita initium . Quod vero Rex Germaniae electus, Imperator inauguratur, sive primarii Eeciesiae defiens bris honorificentiam consequitur, sub hac co sideratione jus eligendi Imperatorem ab Apostolica Sede dimanat, quatenus haec in I Dperatorem agnoscere decrevit, quem Ι: lectores Germaniae Regem praeficerent.
IN hae celebri controversia , non modo Catholici ab. haereticis , &Ineologia Canonistis, sed Theol gi inter se, sint opinionum varietate
divisi . Quid sentiant de Epistopatu
haeretici, jam alibi exposuimus. Inter Catholicos vero, alii sentiunt Epistopatum non esse proprie ordinem , proui Ordo est Sacramentum , licet
sub ilia ratione ordo dici possit Episcopatus , quia scilicet eis potestas lad actiones hierarchicas in corpore Γcclesiae , quam potestatem reliqui lbacerdot s inferioris ordinis non habent . Alii existimant Episcopatum lesse quidem Ordinsem & Sacramen- itum , non tamen distinctum a Sacerdotio, sed , quod F piscopus sit Sacerdos magis persectus, id est in apice poteIlatis Ordinis Sacerdotalis constitutu, , licet diversia edhuc maneat jurisis ictionis potestas. Alii tenent Episcopatum, d PresbSterarum esse ordines distinctos, & L piscopatum imprimere cbaracterem dis in eium ab Ordine Presbyteratus, si τε addere supra Sacerdotium novi Ordinis characteristicam extentionem quemadmodum ad Diaconatum Presi
265쪽
t yt ratius; licenita plerisque loquipjacet ).q ix sementi.i videtur probabilior: nam in consecratione Eniscopi infigitur ejus an inrae potestas spiritualis indelebilis, nec potest auferri ab Ecclesia , unde remanet in Epi: po etiam excommunicato, irae- retico, deposito , vel degradato . Canones Concilii Carthagin nsis quarti , prascribentes ritum Observandiana in singulis Ordinibus conserendis, incipiunt ab ordinatione Episcopi , ergo Episcopatus est ordo, &consequenter imprimit characterem indelebilem . Titin quia in ordinatione Episcopi confertur gratia, licui perhibet Apostolus i. ad Tirdoth. q. ergo ordinatio Episcopi eli vere Aproprie Sacramentum , quia gratia
in Sacramento confertur, non autem
in caeremoniis, docet S. Thomas in
I. 2. quaest. IOS. art. a. ad a. Hane controversiam uberrime tractatani
exhibet Fagnanus in librum primum
CONTROUERSIA LXV. An Ier aposa m d Religione Lri-
IN affirmativam partem propon sium fuisse Coelestinum Tertium,
constat ex cap. L cudabilium, de convertione infidelium lib. 3. antiquae collectionis meretalium, editae ab Antonio Augustino, pag. i9s. Sed liscCoelestini Tertii opinio non fuit approbata ab Ecclesia , quam ut doctor
articularis Pontifex pronuntiaverat, Canaque emendavit Innoc. III.
cap. Iuratum, de divortiis. Qua propter b. Raymundus, qui jussit Gregorii Noni collegit Decretalium librum , in eodem: non inservit cap. Laudabiliam. Conc. Trid. seis. a . dicit aenathema in agerentes Propterii aere lini solvi Matrimonium.
De vino usu consecrato , - 'Urii e n eretur per immissionem, concoctum parsices consecratae. AGitata suit haec controversia nono currente seculo , cujus pars affirmativa , id est vinum non consecratum vere R proprie consecrari per infiisionem particulae consecrata: , videtur patronum habuisse Amalarium Episcopum. Item Anony-nium , author in Micrologi, cap. I 9-
cui cultentiae suffragare videtur illud, quod exprimunt Aliquies veteres, in quibus leguntur Isc verba Commixtio Orporis o Econsecrario Sanguinis
serebantur a Sacerdote seria lex tain Parasceve, quando Sacerdos infundebat partionemIIostiae consecratae in calice , in quo erat purum vi num non consecratum . Videtur in ahanc sententiam propendere Baro nius, qui narrans. miraculum quoddam ad annum ii 9 .de aqui , in qua intincta particula consecrata, depreliensa est deinde/aqua conversa visi
imerciaeres, aurIquitas exsima I. His tamen non obstantibus, certi sesimum mihi est,quod scribit S. Bernar dus epist. 69. docens immissione par-li ticulae consecratae in vinum non li consecratum, sive Montactu Corpo tris Christi, vini qpidem liquorem la lcrum esse, non tamen in Sanguinem fmutari , scut mutatur in consecratione formali. Qui ergo contrariae fuisse videntur opinionis, in iligendi sunt exprimere voluisse ; quod vinum non consecratum, per conticium particulae consecratae amnificationem accidentaliam accipiat , non conse-icrationem veram, &r at in ceter libri . dicendum fibret,quod Sacerdos in Paraste-Diuili reo by Oos C I
266쪽
irasceve , quando facit commixtio-l nem particular consecratae cum vinol non consecrato, vere consecraret;
l & tamen certum est, Ecclesiam seriόl sexta in Parasceve omnimodam con-l sdicrationem excludere. Neque alii quid evincit miraculum supra relal tum , nam illa aqua non fuit conversal in Sanguinem, sed solum figuram san-l guinis suscepit, ut confunderentur lag.
retici tunc temporis, realitatem exit stentiae Corporis,& Sanguinis Christit in Sacramento mordicus impugnan- tes , quos medio praefato miraculol voluit Deus confundere. Ceterum ex continuata narratione praefitat historiae, constat quod ad reiteratas Episcopi, S: populi preces, qui ad praefatum miraculum accurrerunt, iterum
languinem pristinam aquae figuram siu scepisse , quae postmodum in tanti miraeuli memoriam reposita fuit in loco sacro; 3c quamvis modicum vinum immixtum cum vino jam con-crato, communior opinio sit converti desecto in Sanguinem , non sequitur ex commixtione particular conse-eratae cum vino non consecrato, vinum ex tali contactu particulae consecratae converti in Sanguinem. disparitas enim est, quod vinum immixtum vino, transit in unam & eandem substantiam homogeneam, con tinuam, ideoque bene astaritur ex tali commixtione vini non consecrati eum accidentibus vini consecrati, vinum non consecratum converti in ,
Sanguinem , quod tamen dici nequitratione contactus particulae consecratae, cum vino naturali, nam panis commixtus cum vino , non transeunt in unam, & eandem substantiam con, tinuam,homogeneam .
De Epissua S. Bernari ad Luramnenses Canoniem , an sic genuina S. Bernardi, di an in eadeω S. Doctor asserperit Mariam Virginem Dille eum originali Iase eon
Grauinum esse fetum S. Bernardi , non supposititium, ut asserere contendunt quidam recentiores, evincit stilus iplo epistolae, qui mellifluo dictamini in eadem uniQrmis apparet. Suadet etiam auth ritas B. Alberti Magni, Thomae Alen. sis,SS. Thomae dc Bonaventurae , qui eandem indubitanter D. Bernardo adscribunt. Quia vero ex hac epistolὲ aliqui probare contendunt S. Doctorem in ea fuisse sententia, ut Deiparam a labe originalis peccati inhmunem non fuisse arbitraretur , sequentem apolagiam hic inserendam censui, quo fiet,ut erga Beatam Virginem sne labe conceptam clientelae meae testimonium, & mellifluo meo Patri S. Bernardo debiti obsequii argumentum expendam,eundem a contraria sententia, cui, ex eo quod scripsi ad Canonicos Lugdunenses, inhaesisse aliqui perperam autumant, vindicando, in cujus rei gratiam . Sciendum,quod culpa originalis in duplici statu debet considerari, scilicet in statu causali, & sermali. Saluscat salis culpae originalis correspodet conceptioni seminum, & significat, quod quotiescumque ad generationem humanam semen iniunditur, illud quod est procreandum ex tali semine, contrahit debitum ex illo insanti contrahendi culpam originalem, quando corpore organirato fiet animae infuso. Status vero formalis culpae originalis correspondet insu.
soni animae, & fgniscat, quod quotiescumque in corpore organizal Oanima insunditur, talis creatura ab illo instanti contrahit necessario culpam originalem, nisi condomitantos speciali gratia infusionem animae,
i talis creatura absblvatur a formali
267쪽
culpa originali, quam tamen causa liter habere intell:gitur,ratione debiti contracti in infusione seminis . Adeo clara doctrina ab omnibus Theologis accepta,& prscipue a subtili Doctore in lib. 3. selitentiarunt, distinctione tertia , manifeste vindicat Doctorem nostrum ab opinione, quae ipsi assicitur , quod adversa senserit de in maculata ConceptioneVirginis,quasi
Habet utique S. Doctor in ii epistola ad Lugdunenses,qubd Virgo non
fuit canctificata in ipsa suiConcepti
ne sed de quiConcept ione loquatur, an quatenus haec dicit infusionem seminis , vel insus anem animae, hoc per rutandum 8 Locutum autem fuisse de Conceptione pro statu causali, constat ex ipsa epitiola, in qua legitur: Atii certὸ peccatum quomodo
libido non est in infusione animae, sed in infusone seminis, ergo S. Doctor quando asserit Conceptionem Virginis non fuisse sanctam, loquitur de Conceptione prout dicit statum cat salem , non vero pro ut significat infusonem animae . In eadem epistola , Conceptionem
Virginis non suilla sanctam , asserere quis sorte S. Doctorem probaverit, quia scribit, quod ibi non erat Spiritus sanctificatio, ait enim Im mori namque finnitas a que Spiritu
fanctiscante , aut Incto Spiritui
scietas cum peccato fuit Sed ex liis verbis manifeste colligitur , sanctuin Doctorem loqui de Conceptione seminis, in sola enim Conceptione χ- minis defuit Spiritus sanctificans, quem adfuisse in infusone animae
aperte profitetur , ut intra ex eodem
Doctore probabitur, ergo S. Doctor dum negat Conceptionem Virginis suisse sanctam, loquitur de Conceptione, prout dicit infusionem seminis, non vero loquitur de Conceptione,pro ut dicit infusionem animae, quod adhuc magis declarant subsequentia Doctoris verba. Alisifrtὰ quis dicat de Spiritu sancto eam , ω
non viro conceptam , quod has nusinauditum . Nee ibi valet opponere, quod nomineConceptionis communiter apud
Theologos animae infusio intelligitur, ut hine deducatur sanctum ctorem fuisse locutum in sua epistola deconceptione, prout dicit infusionem animae, non vero prout dieit insisonem seminis. Licet enim verum sit,
quod nunc communiter nomine Conceptionis , animae infusio intelligitur;
antiquitus tamen vigor Latinae vocis ConcepIio frequentius retinebatur. Unde ante Seculiun XIII. communius significabat infusionem seminis. Hi ne Calepinus, verbo Conceptio
ait : Concipere mulieres dicuntur, cum genital emen aggrehendunt ad tum faciendum. Item,verbum Oncipis proprius stare, vel saltem stetisse pro infusione seminis , probatur
etiam ex sac. Pag. Hinc Genesis 9. legitur. Ad uuuis igitur coitum m lier conce I .
Et certe S. Bernardum non nisi de Conceptione seminis locutum fuisse, dum dixit Conceptionem Virginis non fuisse sanctam , ex eo satis patet, quod reprobat Lugdunensis , eo quod tale Festum die S. Decembris celebrarent , ili quo die creditum est, sequutum sui se coitum gen'Paῖi nis illius, quandoquidem communivsensius est Virginem, novem ab hinc mensibus , die S. Septembris natam sui se . Nee obest quod Ecclesia celebret Fellum Conceptionis die S. Decembris , quali hinc possit deduci Conceptionem Virginis sanctam iuisse,pr
i ut Conceptio dicit infusionem semi-l nis, nam cum incertum sit quo die
istus animetur in vi ero , recte Ecclesia decrevit , ut illo die celebr retur Festum Conceptionis, quo incoepit illud Corpus aedificari, in quo Verbum debebat incarnari , quasi exultans de proximo Mysterio Redemptionis, ad quod perficiendum, incaeptum est praeparari corpus Mariae , quae Mater Verbi erat jaria in
Hinc patet quomodo Virgo Dei- para, vere suit immunis ab originali peccato,quod probatur disertis verbis
268쪽
i ejusidein Doctoris, sermone a. super i gaudia, legi Salve Regina. Libaπαι Aser, qui Adais os raduitur dealbatis, altam prae ownIbus a I . Poss/σησt innocentiam tuam. Iunocens ctrinis deduseipi ab originalibus, ct a Dalibus ta, ad probat
peccatis , mmo itaque fraeter te. Beatam Virgi de auctoritas a Lugustini, cum de non contrax
sereatis V tur , nullam de IS ea hi men,quomod uaria solumus seri mensionem, ct tam vim suos ex eo enim majorem eredimus et Ise ponant in illat irruem ad vincendum ex omui parte ses , cujus e peccaζum , quar eoueipere edi parere illorum macmeruit eum,qui nullum habuit perem omnibus notutum. Ex omni, iugit,parte hoc es exsectoris , nunc
parte originalis, ct ex sarde s Da- decreveratias peccati. Conceptionis Hos autem sermones super Salve apud pios fide Regina est e Beati Bernardi,quidquid Optabat alite alii contra clamitent, probat colla- Festum celebito eum Archetypis facta summo labo- Eeelesiae Rorre a Monachis Clare vallensbus,ut re- sequentissimul sertur in additione operum S. Docto- citate epistolris,anno i II S. Insuper hos semiones se submittit j itanquam genuin's S. Doctoris reci- dicium magis piunt S. Bonaventura , Gerson, clesiae est, NPetrus Aureolus, Petrus Canisus, sine labe con Francistus Suareet, testes omni ex- eio subseribiteeptione majores,quibus adnumerari Lugdunenses, potest Card. Bellarminus; nam licet mis autem is
in lib. de Ser pt. Eeelesiasticis illud l Λιὸ dicto nicinus 1 germani, S. Bernardi operibus t monae pro mrejicere videatur ; tamen non semel si, tque exsuin controveritis utitur illius, tanqualit cetera , qua ugermani operis, aut horitate , ita usus squc aut nullus remaneat dubitandi locus, Te oemendare& quidquid in contrarium posset ad- Objicies. Educi ad probandum citatos sermon 's Assvnip. MuM, non esse sincto Doctori adscriben- I s maculam iados, solvit abunde Franciscus Biva- missa Hiscatrius in suo opere, cui titulus Beati gis a tua, ne SPutres vindicati . Probatur adhuc De ere prohil ex eodem Doctore sermone io. in Ex quibus Dc Coena Domini. Non es in Acti ho- gunt deducere minum munus pes parvus tantia prae- te Mariam suis ditur funitate , nee tantae religio- originali contanisprivilegi tus honore, qui non in doquidem ait lpeccatis fuerit conceptus, raeter -- peccato fuisse strem Immaculati , perectum non δε- Respondeo cientis, sed pereata moni tollentis, ctorem loqui nide qua,eum de peccotis vitur,nullam ditionate : par prorsus polo habere quaemonem . est particula cc Item serm. de Assumptione, cujus Doctor ait, ID initium De gaudiis properagus ad lem maculam ιν l gaudia, legitur , Caro Virginis ex Adais ossumpta, macular Adasu non admisit. Possunt etiam ex multis Doctrinis deduci validissima arguine nini ta, ad probandum qualiter S. Doctor Beatam Virginem peccatum originale non contraxisse asseruit. Miror ta- men,quomodo qui aliter sentiunt,t
tam vim suorum argumentorum rein
ponant in illa epistolii ad Lugdunenses , cujus epistolae clausula totam illorum machinam destruit. Jam
omnibus notum, quod tempore DO-ctoris , nundum Romana Ecclesia decreverat celebrandum sestum
Conceptionis , licet jam ali dubi, apud pios fideles hie usus invaluisset.
Optabat autem S. Doctor, nullum Festum celebrari absque aui horitate Eeelesiae Romanae , cui semper ob sequentissimus suit. In fine autem citate epistolae , Ecclesiae Romanae
se submittit judicio , ergo si nunc judicium magis acceptum Romanae E
clesiae est, Mariam Virginem fuisses ne labe conceptam, jam tali judi-eio subseribit Doctor in epistola ad
Lugdunenses, cujus haec est clausula.
s , tque exswIni totum hoeo eui ct cetera , qua ejusmodi sent, reservo,
Objicies. Ex Doctore serna. a. de
c1 e tre prohibet putas Christio . lΕx quibus Doctoris verbis intelli- lgunt deducere alii de ejusde in men- lte Mariam fuisse, sicut &csteros, loriginali contagio insectam , quandoquidem ait Doctor, ab originali
peceat osuisse mundatam. Respondeo l. in allato textu Dinctorem loqui non assertive, sed ςonditionate : particula enim g ὸ η, est particula conditionalis, proinde lDoctor ait, Iuod si Maria origina-llem maculam traxit, quod idem est,
269쪽
i ac dicere, in ruppositione quod tra-l xerit, fiuit tamen magis sanctifieatas suum Jeremias , oc Joannes. Intiι-ιl per Doctorem Iocutum sivisse condi-li tinate,denotat iIIa verba omnimodo, quae non conjuncti ia,sed separatim a
cipienda sunt, & faciunt hunc sensum: li quomodo myur rer se babeat, quit modus loquendi non est assertivus,l sed relinquit quςstionem indecisiam .l Intendit itaque Doctor ostendere , t quod sive Maria Originalem macul Iam contraxerit, sive non, suit excel- lentius sianctificata prae cgteris Sanetis , & mundata i culpa originali, non quae de facto fuerit in Marii, sed quae fulsi et,nisi gratia praecessisset. Sed ad luc magis Doctorem vindicat sequens expositio allati textus, si asseratur cum reliquis SS. PP. in semine ante vivificationem esse quamdam maculam , scilicet debitum con- trahendi cuIpam originalem forma-llem , quod debitum supradiximus posse vocari culpam originalem cau-ll l silem; fiuit itaque Maria mundata ab l l innui originali contagio , quandini quidem Deus siecit, ne post culpami causilem, quae utique inerat semini,
i sequeretur tu a formalis. Hinc benedicitur mundata ab originali contagio, sciIicet preservata a culpa sor- lmali; erterum lana sibi contradice- iret Doctor, si in allato textu loqueretur de culpa originali actuali, eum talem culpa Mariam non contraxisse , lalibi Ddictor explicite asser verit, ut lconstat ex Iocis siupracitatis. Haeci pro mea devotione erga sanctissimami Virginis Conceptionem, atque pro dilectione Bernardi Parentis dicta sint, in quibus nullatenus puto me defeeisse ἱ veritate . Nec propterea quis existimet, me Doctoribus, qui
oppositum asseruerunt, ullomodo id in culpam vertere, aut minus pios in Beatissimam Virginem putare. Dixerunt enim, cum licuit set, quod tibi, duce ratione, & intentione sancta, dicendum videbatur .