장음표시 사용
231쪽
gratiam Paulini maxima aviditatesiisceptus est. Sed mox qualis esset Uigilantius, a S. Hieronymo detectus, ah eodem recessi , & P Is stinam, AEgyptum, aliasque Provincias pCr
gravit . Haereticorum in ore probe nesciis injuria rependens , in D. Hi ronymun3, a quo humaniter receptus suerat, oblatravit, eundem Origmnis erroribus infectum esse asserens . Interim in occidentem re ersus, caepit in Gallia sub ficta sanctimoni
haereses suas evomere ; quare D. Hieronymus stat in eontra errores Uigilantii calamum acuit,opere inscripto contra Vigilantium, dictuin a D. Augusino Dormitantium , qui circa ranum σε. docere caepit.
I. Non esse eoiendas Reliquias sanctorum Martyrum, δcearundem cultores appellabat cinerarios , idololatras;&ligna apud sacras Reliquias seri solita, asserebat esse praestigias . Basilieas Martyrum declinandas , Catholicos , qui ibi orarent, quasi immundos vitandos esse dicebat. R. ex saera Sriptura, Psalm. 9. Adorate
fabellam pedam ejus , ubi per sica- bellum inteIligitur Arca Testamenti:
ergo a sortiori honorandi sunt Ssncti, qui adhuc viventes in hoc momtali corpore, sueeunt templum Spiritus sancti. Tum quia in faeris Scria pluris legitur homines Angelos ad
rara. Genes is. Abrahan pronus in terram adoravit Angelum. Genes.
I9. Loth pariter adoravit Angelum rergo etiam adorari debent Sancti, qui cum Angelis triumphant in coelis. Demum ad Rom. a. Gloria, ct honor operanti bonum . R. aουtem verbo Eudoxjur, quo. ad cultum debitum Reliquiis Sanctorum. Quoad miracula . R. verbo Mariae. Quoad orationes, quae fiunt in Ecclesiis, R. verbo Euta s. a. Negabat, Sanctos esse inv eandos. R. ex Concilio Chailaedonensi, act ione undecima . Ex Trivisess. et s. in decreto de invocatione Sanctorum . Articulus fidei de Communione Sanctorum, qui habetur in Symbolo , evincit Sanctos semper fili se invocatos, & orare pro nobis. Deum exaudire preces Sanctorum, cum eosdem invCcamus, cCnstat Ex di ι a. versi i g. ubi Moyses pro populo suo enixe oravit Deum per merita sanctorum Patrum Abraham, Jsiae, acob. Item Danielis cap.q. vercsq. legimus, Aetariam orata Deum, ut eundem liberaret ab igne sernaeis per merita Abraham, Isaac, & lsrael,& exauditus fuit . Habetur etiam a.
Machab. i s. Ieremiam in limbo Pa. trum orasse pro populo, & sancta CLvitate : quanto magis nunc ille , &operi Beati pro nobis orant, Deum videntes t Tum quia, si Sami adhue
viventes invocantur, & exaudiunt, ut constat ex pluribus historiis tum veteris , tum novi Testament quanto ardentius pro nobis orattint ii coelo, ubi pexfectior est charitas r. Ioviniani errores excitavit. R. verbo Iouisianas. . Coelibatum Clericorum improbavit . R. verbo Consisse Augu-
s. Ieiunia fidelium spernebat. R.
verbo Aeriani o 6. Ecclesiasticas e remonias contemnebat . R. verbo Adtophoripae . . Post mortem nullum pro alio deprecandi sicultem habere dicebat. Ri verbo Aerius. Vide eoiam , quae RPra notavimus ex cit. P. Machabrorus. Uigilias in S. Ecesesia servari. sblitas abolendas esse, praeter solem nes vigilias, quae fierent in silenantiata te Pasichali. R. ex antiqua institu-
tione Ecclesiae, quae iuxta illud, quodi legitor in Psa imo : Media noes --l gebam οὐ eonfitendum tib , conscπ-vit nocturno tempore psallere Dei Iaudes. Tum quia nocturno tempore, sive ratione majoris ineommodi, si et quias antis mens minus devagatur, oratio videtur fieri cum maiori semvore , ideo magis esse debet Deo accepta .
9. Nonnisi in Pasthate Alleluia
canendum. R. Nam contra Adiapho. ristas probatum est, Ecclesiam habe- ire auctoritatem condendi leges: eria i
232쪽
go etiam caeremonias & ritus, quibus Catholici se debent conformare :Deus enim vult rite coli: & cum Ecclesia in ritu aliquid praecipit, hoc facit ex instinctu Spiritus sancti, &multa habemus ex traditione Ap stolica aio. Eleemosynas, quae mittuntur ad loca sancta, damnabat. Repr. Nam in lege veteri, ad decorem Sanctuarii, legimus Salomonem plura impendisse, quas expensas commen
davit Altissimus: ergo a sertiori elemmosynae, quae fiunt ad decus sanctorum locorum, sunt commendabiles. I i. Asserebat eos melius facere , qui utuntur rebus suis, & paulatim fructus possessionum suarum pauperibus dividunt, quam illos , qui ρος sessionibus suis renuntiatis, semel Omnia largiuntur. R. ex consilio Euan gelico , ubi habetur: Si vir perse sesse , vende omnia pur habet, flauperibat, secundum quod consitum , legimus plures sanctos viros integrum suum patrimonium distribui de pauperibus,tam ut subvenirent eorum indigentiis , quam ut Acilius expediti a terrenis, melius Deo sim v.
larentur . X. Vi LGAR Dus. Apud Ravenn1m
Italiae Civitatem , quidam Vilgardus
Grammaticus, currente anno milles,mo, deceptus praestigiis doemonum,
ipsi apparentium sub specie Poetarum Virgilii, Horatii, bc Iuvenalis,
coepit multa turgide contra fidem e , .ssutire , & asserere dictis Poetarum per omnia esse credendum . Sed eo per Petrum ejus civitatis Archiepiscopum damnato, plures quoque
ejus discipuli tum gladio, tum i eendio puniti sunt. Ex Synod. an
V. vi NcENTius Uic TOR , circRaninnuin Allo. novi erroris in Africa asisertor emeriit , qui de Animarum origine nova commenta excogita Vit , nempe eas non ex nihilo, sed ex
Divina creatas esse substantia. Fuiti vero hie olim Donatist , vel potiust Rogat ista , ac postea Catholicaniat fidem simulans , nihilominus adeo
Rogat istis addictus permansi , ut etiam cognominari voluerit Vincenuus, eo quod Rogati successorem,eo nomine dictum, tamquam magnum s& sanctum virum sussciperet, eum
demque in visone ut jactabat ab
illo Uineentio admonitum , adjutum que , adversus Augustini tractatum de origine Animarum, quem in Mauritania Caesariensi invenisset , duos libros scripsisse , idem Augustinus tradit e qui mox contrariis scriptis eos refellens, ipsum quoque illorum compositorem Vincentium Vict rem quod mireris in auctore erroris vietum se fatentem , atque emendationis suae litteras ad Augustinum seribentem , fidei Catholicae restituit. Ita quidem, quod ut ait Augustinus ) eum non praepropere
detestandum , sed adhuc docendum, quanta potuisse lenitate tractasset. Reprobatus habetur error Vincentii, Verbo Disarnae . Ex S. Aug. lib. de anima . Vincentius alius, Pelagianus, Augusino insensissimus , contra D. Prosperum , qui ab obt rectatoribus sancium Doctorem defenderat, acriter str plit obiectiones, quas tamen tianas a nomine auctoris appellant is Card. Baronius susipicatur , Vincentium istum esse illum , quem comme morat Gennadius in lib. de Viris illustrib. cap. S., nec mirum , si Semi- pelagianus Pelasianum inter viros illus res commendet. Perperam alii qui put rudi , S. Uincentium Lirinensem illarum obiectiorum aucto-l rem, qua calumnia illum egregie
vindicat laudatus Baronius, in Ma tyrol. ad diem a 4. Maii. Nam Lirinenss in Pelagianam haeresim vehementer invehitur in suo per illustri Commonitorio , capitibus a. & I atque 3 q. ubi expresse contra Pelagium, re Coelestium pro fide Catholica, eodem sensu ς sententia , ae Augustinus insiurgit; cap. insuper qO
contra Iulianum , ac tandem cap.43. optime commendat Epistolam Coelestini Papa ad Episcopos Galliarum, qua Opera S. Augustini , adversus I Semipelagianos impugnantes eum ,
233쪽
egregius ille Pontisex defendit. Manet ergo certissimum Vincentium il
i diversum. ἐVirALis , Antiochenus Pre byter, anno s . ob indignationem quamdam adversius Flavianum Compresbyterum , qu bd se contemptui jiaberi videret , derelicta commu
nione Catholica, adhetsit Apollinari , & factus est suae sectae Antiochenus Epistopus. Quapropter vocatus ad dicendam causam apud Damasum Pontificem, Romam se contulit, ediditque fidei sermulam , quae prima fronte sana visa est; sed a Gregorio
Nazianzeno repudiata : nam cum
Apollinaris praeeipua haeresis esset , Christum fuisse humans mentis expertem, & humanam carnem tantum,
absque mente sustepisse, Vitalis quidem in sua fidei prosessione consessus
erat in Christo carnem & mentem, sed per nientem , non mentem humanam , sed Divinitatem significari d Iose intelligebat. Quare detecta Vitalis fraude, uni cum Apollinare damnatui fuit . Eius sectatores, ut perhibet S. Ephrsm Edesss Diae nus, Vitaliani sunt nuncupati . Ex
VιTALis PELAGiANus , vixit circa annum 428. , ad quem D. Augustinus epistolam , quae est ro . scripsit, eundemque improbat, quod assereret, ad fidem acquirendam nulla opus esse gratia interna , sed λ- tam sufficere praedicationem exteris nam , cui homo pro suo arbitrio potest praebere assiensium . R. Verbo P
Angliae comitatu, apud Bastedium orti sunt ex Calvinis arum secta , sub Vurito quodam duce, homines, qui se unctos appellabant, prout resert Spond. anno II 7 . docentes. I. Neminem peccare , niti quiveritatem ab ipsis praedicatam non reciperet. I. Totum novum Testamentum
rerum suturarum prςdicationem esse, latque ita Christum , quem semel ve. nisse non negabant,iterum ante diem judicii eodem modo rediturum . 3. Cui semel remissa fuerunt
peccata, iterum non peccare. R. ex si uang. ubi Christuς dixit: Vade, jam am his non precare , cum peccata primb remisisset; ex quo aperte constat , cui semel remissa fuerunt peccata, iterum posse peccare, quod patet quotidian, experientia nostrae fragilitatis. Deinde Petro dixit Dorninus , ut septuagies septies, id est, quoties homines veniam petant, indulgeret. Possunt ergo pluries pec
q. Doctis Viris omnem prorsuasdem xbnegandam esse. Vost rius, nomine Cilbertus,
a quo Voetiani, Theologiae professor in Academia Ultrajeciensi , ad Dur-dracenam Synodum cum. aliis Theo. logis Protestantibus se contulit. Cum vero Uoetius rigidum Calvinismum profiteretur , antagonistam habuit Joannem Cocceium , qui Calvini doctrinam emollire nitebatur. Videt verbo tacebant . VOLPANGus . Vide Capito. UR arcus. Inter disti pulos, quos habuit Eunonitus , magistro in impietate non impar, fuit Urbicus Potentinus, cujus meminit Athana sus , vixitque circ medium seculi quarti URaici Ni ANi. Post obitum Liberii , canonich electus est Romanus Pontifex Damasus Hispanus: sed cum aliqua esset in Clero Romano dissentio, a factiosis acclamatus suit, post electionem Damasi , Ursicinus: in quo schismate plura mala Ecclesia Roman1 perpessa est. Ursicini laetatores, licet etiam ab Imperatoribus repressi, quippe qui noverant irritam esse Ursicini electionem , nihilominus saepe tumultuarunt . Pulsius est in exiliun a Valentiniano Imperatore Ursicinus, a quo Ursiciniani,
qui demum juncti sunt Luci serianis,
declinante sellismate in haeresim quael omni, susus descripta videre est apud XVII. XVI.
234쪽
apud Baronium ann. 367.363. ec 383. Vide verbo Valens, quem Ursicinus damnationis comitem habuit. UTR iuulsTag exorti sunt ex
Uussitis, circa initium seculi decimi quinti, qui negarunt sub altera specie Suramenti Eucharistici contineri totum Christum , ac propterea sub utraque specie , omnibus promiscue debere exhiberi asserebant. Ex hist. Pohemic. UvecuLo, 1 quo Nee illian haeresis , ex Clerico Halverstatensi jam pridem anathematizato , atque fugitivo , post mortem Sigiberti intrusus suit ab Henrico Imperat Ore, sed excommunicato, in Moguntinum Archiepiscopatum, in remunerati nem defensionis quam pertinaciter assiimpserat de ipse Henrico,Pontifici insensio . Damnatus autem fuit me-cillo in Synodo Quintilineburgens . Afferebat seculares Ecclesiastico non subjacere judicio , nec posse pro suis excessibus excommunicari. R. Quoad secundum,verbo Hussite Ioannes V Lot bi, Albavenses: & consequenter reprobatur quoad primum , si enim Ecclesia potest punire peccatores ,
eos excommunicare, sequitur seculares Eeelesiastico subjacere judicior seculares enim baptizati, sunt Oves ex grege Catholico, cujus pastor est Pontifex , cui Christus dedit totam
potestatem supra omnes oves: secus dicendum sciret, laicos non esse intra
ovile, & solos Ecclesiasticos esse de
corpore Ecclesae. V voR Trus . Mortuo Iac bo Arminio hiresarcha , Ordines Batavici,ejus loco exocarunt Leidam ex Steinserto, ubi primarium ministrum agebat, Conradum morstium; unde novae dissensiones ortae , dum quem sect1 licet Calvinianum , plerique alii Calviniani ut seliisnaticu, Sc haereticum insectarentur , & ne ab Ordinibus reciperetur monitis, pr cibus, ac minis obstare conati sunt;
quidam alii obstinatissime desende- runt , ipsque ordines tutati sunt,l ac promoverunt . Quod inter aliosi adeo moleste tulit Iacobus Rex Angliae , ut post ejus seripta igni adju- dicata , etiam ordinibus graviter lminatus si, nisi eum 1 se pellerent,
non modo se illos tanquam apostatarum fautores,per universum terrarum orbem proclamaturum , verum etiam
suum eum illis *dus immortalibus inimicitiis commutaturum. Quibus minis territi ordines, Worstium invitum inviti a se dimiserunt et qui rursus in aliis locis, ad quae divertit, uti Apostolus receptus est, di ingentium turbarum ansam praelii tit: quae diu incolis molestae fuerunt, vigetque hactenus secta. Multa serum tur impia ejus dogmata contra Divinas persectiones, simplicitatem individuam , magnitudinem, infinitatem, immenstatem, immutabilitatem, aeternitatein permanentem, δc indivisibilem . De propositionibus Conradi Torstii, agit Gaulterius seculo II. cap. 6. ad quem lectorem remittimus. Potissimum asservit Deum esse mutabilem, Jcnon esse ubique, sive immensiuin. R. Quoad primum verbo Theophractar i quoad secundum etiam. R. Quia essentia Dei debet in omni genere persectionis esse infinita, ergo et iam esse debet immensa : quod si non esset immensa,Deus posset mutari de loco ad locum, quod dicit imperfectionem. Tum quia si Deus non esset immensus, esset determina te in uno loco, ibi autem esset vel libore,vel necelsario:si primum,posset mutari , si secundum, non est major ratio cur potius sit in uno loco, quὲm in alio; ergo Deus necessario est immensus , ec quidem per extensonem istae substantiae; ex Divina enim operatione probatur effcaciter Dei praesentia in omni loco. Deinde Ierem. 23. v. sq. dicit Dominus : Coelum terram ego impleo. Plura alia dedu- ei possunt e sacris literis argumenta. mi TAM Mς Guillelmus, Anglo calvini sta , inclinante jam seculo i6. plura scripsi, potissimum ut sacrae Scripturae auctoritatem enervaret . Hunc egregie oppugnavit Thomas Stapletonius, mi talieri contem
235쪽
XUI. -LΜΑRus Melchior , natione Germanus , paὶrii Rotii visensis , Graecis literis instructus, mentiarum eruditione celebris, primus
cst,qui Calvinum viro hqresis infecit, ejusque persuatione Caluinus Theo. logiae scientiae operam dedit, tanto Christianae Reipublicς detrimento.
ENA As . Vagus quidam nebulo, natim ne Persi, nomine Xenajas , conditione serviis , servili-- bus natus parentibus, Manich inito insectis, fugit tuum agens, patria & domino suo relictis, profugus Antiochiam venit, ubi cum se Clericum esse mentiretur, R de s ficto Clericum ageret, quam, is nec initiatus esset Baptistro, a S. Calendione Antiocheno Episcopo, in mendacio deprehensiis, ab Ecclesia fuit ejectus. Adeo perversum hominem , tamquam sibi fidum Achatem, assun psit Petrus Fullo, cui in animo nihil magis erat, quam, ut cuncta a Catholicis bene gesta irritaret, atque PhiloxenumGraeca lingua eum nominans, Hierapolis creavit Episcopum , licet non baptizatum . Tale monstrum in sede Episeopali constitutum, i: dicibile est quot mala pepererit . Catholicis semper filii intensiis , & primus omnium hanc bIasphemia in evomit ut diceret Christi, Angelarum , atque Sanctorum Imagines non esse venerandas . Hunc ducem habuerunt Iconoctastae. Ac HRANI. Vide Gns.
ZAcuses. Gadente seculo quarto, vixit in oriente quidam nomine Zachaeus , qui in nummitate montis prope Jmi- salem, litariam vitam agebat: cuius aberrationem k veritate,& insuperba cordis temeritatem , refert Epipha nius , qui sequentes Zachbeo errores adseribit, in quibus pertinax decessi, docens. orandum esse solitarie, negans acceptam MIe Deo orationem,
quae fit unanimiter publice 1 fidelibus in Eccleliis. R. Nam David nos horiatatur in Ecdlesiis benedicere Domi-Tum quia ex ore Cliristi Domini edocti siunus,qubd ubi fuerint plures in nomine ejus congregati, in medio eorum ipse est. Insuper Deus pro-ilit Saloinoni,se facilius accepturum preces orantium in Templo. Vide
a. Zachaeus, licet laicus, sacra se peragere polle jactabat . R. verbo uerur , & vannes VIIc a1 . ZACHAni As RHETOR , vixit post medium seculi quinti, suit ba reticus Eutychianus, Si multa in suis historicis scriptis, pro suae sectae vali datione commentus est, fiuitque Catholicis valde calumniosus et quare nonnisi summa eum cautela legendus cccurrit. ZENO Ιων ERATOR , dictus Isaurus , qui Ariadnam , I eonis Imperatoris filiam, in uxorem duxerat ,& circa annum 76. imperavit, inter haeresarcas merito nuncupandus occurrit,quippe qui non modo Eutychetis At Dioscori, qui unam tantum Christo tribuebant naturam, suit hPreti insectus, sed siub speeioso titulo conciliandi haereticos,& orthodoxos, revera autem cicumenicum Concilium Chalcedonense reprobandi, Η ποιieum , idest eouiuasorium , s vesaeis Ioritim edictum promulgare
236쪽
decidendi in materia fidei, quae soli s . Errores Pelagii, &Nestorii Romano Pontifici, & Ecclesiae sub
praedicavit. R. verbo RHuius , &eius magisterio iive congregatae, sive N GII aper orbem dii peris, competit, mi - . Assirmavit in Baptistro non seri me in flagitiorum suorum poenam esse necessariam certam verborum interiit . Vide verbo Pacificatores. formam . R. Nam cum solus Christus XU. Ziscu A. Vide Thaboritae. potuerit instituere Sacramenta , so-
Zurrus Lius Uldaricus, a iulus etiam Christus potuit determina- ventute militiam secutus, postmore materiam , de formam uniustu lusidisn Clericali habitu alsumpto Conque Sacramenti; ex quo sequitur, 1dstantis, Canonicatum in Helvetia ob- Sacramentum Bapti sint neeessariam tinuit : sed professionis Clericalis, esse formam a Christo institutam . cui adnexus est coelibatus, pertaesus,q. Docuit Baptismum Ioannis sub titulo Lutheranae doctrinae am-
esse baptismum Christi , & eosdem
plexandae,uxorem duxit, vendito be- effectus contulisse omnibus illis, qui neficio; & contra coelibatum, Indul- Baptismum Joannis receperunt. R. gentias, & summum pontiscem prς-verho BQοωιIII . dicans, novam cathedram apud Hel S. Docuit, in Eucliaristiano novetios, sicut Lut herus apud Germadari Corpus Christi, sed esse verumnoa , ut erigeret , contra Lui heri panem, qui sic, limi ciblignat Corpus dogmata potissimum coepit conciona Christi, iὸ eoque verbum es in conse.
ri , eiusque erronea doctrina, licet
crat ione, accipii pro significat. R. ver- adverseretur totis viribus Conllan bo Berengarius Da ei Odeaseuiui,
tiens s Episeopus) in pluribus Helve-
annes Wiclusus, Euerg ci. tiae oppidis suit recepta ; condemna-6. Dixit, parvulos decedentes
ta nihilominus ab Episcopis Basileen- absque Baptisimo, non privari beatitu-
s , Constant iens, & Lausanens, annodine, eo quod velit per Christum ina7. Sed praevalentibus Zui gliano- universam naturam humanam ita esse
rum tumultuantium viribus, armis reparatam, ut tam si ii fidelium,nuam
ssipati in Ecclesias irruentes ira reti- infidelium salventur. R. Quia Pec
ci, omnia secra conculcari nt. Hinc
catum originale, quo anima inficitur, inter Helvetios siet a dissensio, ita ut reddit creaturam coinquinatam, Subi de religione agitur, Catholici consequenter incapacem visonis bea- contra haereticos, & har reiici contrati scae: nulla squidem creatura, nisi Catholicos se pedimicaverint, & iniustis cata, dea quacumque macula
certamine commisso anno II 3 i. in
depurata,est capax visionis beatifica . ter utrosque, Zuinglius ipse , qui Tum quia superflua fuisset institutio cum suis, armis sipatus praeliabatur , Baptismi, si paruli decedentes absque interemptus fuit. Postmodum Z uin- Baptismo possent salvari . Dominus gliani cum Genevens bus Calvinisti, autem dixit: Nisi quis renatus fuerit sui de re inito, Calvini doctrinae adhς- ex aqua, ct Spiritu sancto , non μο-
rere coeperunt. Martinus Bucerus in
tes introire in Regnum Dei. Cui ter I. ut heri ,& Zuinglii dogmata an- sumnio bono senaper, ut par est inlitanceps , sectam Luthero et uinglianam tes, sexit Deus,ut quotquot Catholi-
instituit .co Romanam prostemur fidem , cumi. Negavit Indulgentias . Re pr.
coelestibus Spiritibus tandem liceat verbo Ioannes uisur , Iiυμα,
237쪽
Potiorum Controversiarum, quae ad Historiam Ecclesiasticam pertinent, quarum notitia dilucidat Polemicam facultatem.
CONTROVERSIA F. eerit Ecclesia; quamquam licuerit I fictoribus diversis in Ioeis diversa
m numera inrorum ononi ram. sentire, cum neque esset unum ubi que sacrarum Literarimi volumen,
E aliquibus sic. Scri- nec quidquam universili decreto ab pturae libris, nem- Ecclesia firmatvim: quae deinde inpe Tobiae, Iudith,t Conciliis congregata, d cretum edi- Sapientiae, Ecclesia-odit de libris Eccles asticis Canonicis,stici ec Machabaeo- & Apocryphis. An autem hoc decrerum, suit aliquando tum primό promulgatum sit in Con- controversia , an essent inter Can ocilio Romano, sub Gelasio Papa, vclnicos recensendi. Controversiae sun- in alio Concilio ab Hormissi Pont damentum erat, quia praefati libri fice, etiam controvertitur. Quid
apud Judios non recipiebantur ut quid si de primo Pontifice , sub quo Canonici; & plures Ecclesiae Pa- promulgatum si decretum de libris
res, qui ante Innocentium primum Canonicis, certum est sacrum effe scripserunt, eosdem ut non Canoni- monumenium venerandae antiquita eos excludere visi sunt. Indubium . iis . Probabilius censeo , prin. b atamen est 7 a. libros, quos enumerat Gelasci editum, qui decessit anno Tridentinum sess. q. decreto de Scri- 496. deinde ab Homii a confirma pluris Canonicis , esse omnes Cano- tum, qui xd Pontificatum fuit allumnicos, quia non Canon Hebraeorum,optus anno siq. s tamen sub Dama-
sed Cinon Ecclesiae, Canonicas saetioso, qui Ponti sextum gessit ab anno Scripturas. Qubd si aliqui primitivae 367. usque ad sSq. pr mam non li Ecclesiae Patres , praefatos libros esse huit originem, ut placet Ea nio.. Canonicos dubitaverunt, hoc non ' Consule Baltatimn . E aliquibus sic. Scripturae libris, nempe Tobiae, Iudith,
Sapientiae, Eceles astici ec Machabaeorun , fuit aliquando eontroversia , an essent inter Canonicos recensendi. Controversiae sundamentum erat, quia praefati libri
apud Judios non recipiebantur ut Canonici ; & plures Ecclesae Pa-
res, qui ante Innocentium primum scripserunt, eosdem ut non Canoni- eos excludere visi sunt. Indubiunia tamen elh a. libros, quos enumerat Tridentinum se T. q. decreto de Scripturis Canonicis, esse omnes Canonicos , quia non Canon Hebraeorum,
sed Cinon Ecclesiae, Uanonicss secit Scripturas. Quod si aliqui primitivae Ecclesiae Patres , praesitos libros esse
Canonicos dubitaverunt, hoc non ossicit, quia tunc nondum erat ab
Ecclesia deci fiam, qui nam ex pluribus libris, qui circumserebantur, utpote a Spiritu sancto die ati , reei. piendi essent tanquam Verbum Dei lscriptun . Ceterum praeliatos 7 a. in Canone supracitato recensitos, se- leundum traditionem ab Apostolicis temporibus in Ecclest Romana conservatam , semper ut Canonicos reis
t L . erae editiones , nempe He i j braica , Chaldaica , Syriaca , Sa- ἰl l maritana, Gnaeca , & Latina, que
238쪽
Uulgata nuncupatur, controversu intest, quae ex his omnibus estes authentica . Hane sola: n esse Latinam vulgatam, certum nobis est, quia sola est certo conserinis cum suo originali 1 textu, qui Divinus erat, live immel diate a Deo dictatus. Controversiael ansam dedit potissinum editio He-hraica,de qua aliquando dubitatum, an ellet habenda ut authentica , quia fuit olim a Christo, &ejus Apollo-lis collaudata. Circa quod sciendum, quod quousque editio Hebraica insilii puritate perseveravit, utique
suit authentica: cum tamen haec proince su temporis fuerit praecipue a J u-d .eis vitiata, nec amplius inveniatur suo consormis originali , ideo nec Hebraica , nec ulla alia quaevis editio habenda est ut authentica, unasiila excepta Latina vulgata, de qua, medio in fallibili Ecclesiae minae testinaonici, nobis constat quod fuerit ad nos semper transinissa omnino con- rmis cum suo originali textu; &licet a Sixto U. emendata, & Clemente VIII. revisa suerit, hoc non ossicit, quin vere sit authentica , α suo consormis Originali , quia quae a Sixto U. 8c Clemente VIII. emendata suerunt, levia sint, nec sensum verum α genuinum immutant, in his maxim quae ad fidem pertinet. Namqtio ad lisc in editione Latina vulgara , nunquam aliqua opus fuit emendatione; siquident semper pura, &consorinis suo Originali servata est, quod dici nequit de iilla alia editi ne tam Hebraica , quini Graeca Sic. quae ab haereticis in pluribus vitiatae fuerunt, δέ corruptae. Dicimus tamen, originalia illa seu Graeca, sive Hebraica, de si corrupta, magnae utilitatis et se , pro Vulgatae elucidatione,& uberiori rerum intelligentia , ac
authentica utraque evasura, quoties
Apostolicae di edis judicio corrigantur, & probentur.
SIbyllarum oracula , in quibus
adeo manifeste inter cetera, Christi adventus vaticinatur,non sint Christianoruni fgmenta, quod pluribus probatur aut horitatibus . quas congerit Natali Alex. sec. l. diiser . I. Non negatim tamen, ab aliquibus
Gentilibus potuisse fallis immisceri
figmentis, & hoc per invidiam. Cum enim adeo manifeste , per Sibullina vaticinia de veritate religionis Catholicae convincerentur Gentiles, ad effugiendam vim argumenti, plura salsa genuinis miscuere Sibyllarum oraculis, ut sic omnem ab illis authoritatem eriperent.
rit Nativitas,&consequenter Baptisnaus, Re Crucifixio , tot prodierunt sententiae, ut dissicile litu nam sequi, quae ceteras possiti alsitatis convincere. Agitur enim ibi de controverita chronologica , circa quam nonnulla opinandi libertas , suis respective innixa probabilitatibus relinquitur. Hac de re videndus prae ceteris Seneschellus, Soc. Iesu in Triade Euangelica, ubi varias exponit sententias. Ceterum Ecclesa, licet unam acceptasse chro-
nologiam ut ex Martyrologio 2. Kal. Januar. constat ) videatur ; nihilominus ceteras chronologias , quarum unaquique sutim respective habet sundamentum, non improbati Imo etiamsi aliquos irrumpere leves errores in materia chronologica passim deprehendat, eos tolerat, agitur enim de rebus levis momenti. Hinc est, quod in Rara vulgari assignanda, fere quotquot aut liores scripserunt, tot inveniuntur discrepantes sententiae : unde sit ut biennio,
239쪽
triennio, quadriennio, vel etiam , quinquennio maturius, vel tardius , Christi mortem contigisse , diversi diversa sentientes scribant authores.
CONTROVERSIA U. De Disola Iesu cirissi ad Aba
' E 1 Christi ad Abagarum Epistolam, communior tententia est fulta supposititiam , S apocry pham;quod si evidenter probari posset veram fuisse,etiam certum est reponendam sere inter Scripturas Cainnonicas . Sed, & S. Thonaas 3. par. quast.q2. ari. q. nihiha Christo stri
ptum fuisse probat praeter iis ,
quod stripsit in terra, cum mulierem in adulterio deprehensam absislvit esto quod insignes Scriptores nempe Eusebius, Hist. Eccles cap. 13. Darius Comes ad S. Augustinum scribens , Evagrius Plist. Eccles. lib. q. cap. q. cap. 26. Joannes Damastenus , Theodorus Studita , &.Hi de hὲe Epistola fecerint menti nem,& in eὲ suerint sententia, ut vere a Christo seripta sint arbitrati. Potuerunt enim in suis affertis alicui deceptioni succumbere, & sne ulteriori veritatis examine , unus successive ab alio narrationem accipere. Mihi citius est Eeclesiae Romanae de. creto , edito anno q9 . sub Gelasio Papa,hanc Epistolam non admittenti, quam privatis Scriptoribus , licet etiam sanctimonia insignibus , adb
duodecim articuli in Symbolo expressi, tenenda sint de fide; non tamen ab Ecclesiὲ definitum est desectoSymbolum sedium esse abAp stoli 1.Hinc locum habet controversia, an abApostolis sub expressis terminis, qu bus communiter recitatur Chri-
conditum; maxime cum Syna Ium nunquam repositum fuerit in Canone Scriptura, nec de eo mentionem faciat S.Lueas in Actibus Apostolorum, nee convenientia si inter aut hores de tempore, quo Sym Ium Delum
uerit ab Apostolis; & etiam,quia sub diversis terminis,in diversa Eeclesii
Symbolum recitatur. Tenendum tamen Symbolum ab Apostolis editum sui , qui illud non seripto mand runt , sed in cordibus fidelium stripserunt , ut fidelius, tanquam in acrario custodiretur, Sc succetae per traditionem de aure ia aurem, ad fidelium corda transivit teretur.Et ideo de eo mentionem non fecit Lucas, qui tamen neque omnia Apostolorum
icta stripsi, dc plura praetermittit, ut etiam in Evangelio ) quia utpote in omnium cordious seriptum, nemini poterat non innotestere . Liat autem sit dissensio de tempore, quo Symbolum sectum fuerιt ab Apostoriis , hoc non ossici , quin tenendumst ab ipsis de iacto sui se editum Quid enim certius,quam quod Christu pro nobis sit crucifixus r oc tamen de anno aetatis suae, quo fuerit cx cifixus, etiam non conveniunt aut bores. VideNataliAlex.sec. Idiffert. II,
simulatione S. Paulus reprehenderit S. Petrum, controversia est disset lix solui ionis, cum pars nega tiva patrocinatorem habeat S. His ronymum , quod scilicet fuerit pi. simulata ,3c politice de utriusque con i sensu privato facta reprehensio , non ex animia et assirmativa verti S. Augustinum . Prolixe satis de hac quaestione agit Baronius,ad annu S I .Quidquid vero sentiat Natal: Alex.,qui seculo I. differt. ii. in D. Augustini sententiam, sicut multi aIii, propen det , Annalium parentis,qui D. Hi -
240쪽
ronymo adlagret,magis arridet sente tia; inaxime cum distinguendum ne-eeitrio si inter hujus generis simu lationem , & mendacium ; simulatio nemque quadam ratione aliquando esse licitam,negari non possit. Neque
lite est ea simulatio duplicitatis , quam religio damnat , Rd simpliciutatis, prudentia : quandoquidem &Cliristus finxit se longius ire. Vid.
S. Thom. a. a. q. I. art. l. ad . Quat isthibita distinetione , facile in haci ea ga hine inde solvi posIe obieeta erodiderim. Sunt etiam qui propugnent , non Petrum Apostolum, sed Cephiam Dilcipulum si iste a Paulo reprehensum. Vide Calmet differt. in Epist. ad Galatas
De electisne per usum fortium EX Apostolorum facto in electi
ne S. Matthiae, secuta medio usiui artium quem usum approbasse videtur Concilium Bracarense III. contenderunt aliqui probare, licitum esse usium sortium in electione Ministrorum Ecclesie : quem tamen illicitum eta constat ex Decretali Honorii II l. lib. a. Decretal. lit. 2 l. Nondi co esse intrinsece indum & illicitum: sed talem esse ex Canonicis dispositionibus, & altento fraudum periculo, atque eligendorum i mequalitate. Unde suffragatur etiam ratio, probans illicitum sc esse usum sori tum in electicine Ministrorum, quia hoc medio adhibito , etiam indigni concurrentes possent pr fici Ecclesiis, cum
n agno animaruna detrimento. Electio autem S. Matthiae sacta est medio usu sortium, ex prudentissimo eligentium judicio, quia uterque ex Pr postis censebatur qualiter dignus , quantum ad humanum judicium ., nde nescientes quem praeserrent, se Dei iudicio orantes , & fidentes commiserunt. Ideoque non potest iste usus extendi ad alias electiones, nisi
concurrentes ita omnes aequς digni reputaremur, ut digniorem secer-
nere possibile non effet; in quo Blacasu, posse sortes adhiberi crediderim , suffrauante D. Augustini sensu epist. I Sta & in eodem sensu intelli gendum est Cone. Brac. e se locutum de sortibus.
De Coranio Antiocheno Apo- suorum s
ebiae ab Apostolis , in quo no vem Canones anciti fuerunt,probabilior sententia est, maxime cum deho Concilio mentionem faciat Concilium Nicsnuni II. actione I. R Innocentius I. Romanu Pontifex, epi, stola i S. Tum quia hos Canones Tur rianus testatur se invenisse in alnii quissimo codice manu scripto Pamphili Martyris,qui inorigenii Bibli
theca illos invenerat : qus propter videtur non esse congruum negare aut horitatem Concilii, Ponti sicis,&fide digni auctoris, qualis est apud
omnes Turrianus. Nec valel ors nere cum Oppolii iam sentientibus, Turrianum non indicare ubi invenerit
ilia nusscriptum, ideoque nullam in hoc adhibendam esse fidem; potuit enim Turrianus bac de re scribens, gravioribus intentus, locum per oblivi nem omittere, in quo manuscriptum invenit. Tum sui a quod 1 probatae fidei aut hore asserti ur,credendum est plus ob respectum ad auiliorem, quam ob maiores vel minores circum stant ias , cum quibus author factum valeat exponere . Nec improbanda authoritas Innoccnt ii, qui de hoc Concilio differens,de eodem sub nomine Conventus, non Vero Synodi sermonem instituit. nam hoc Con cilium vocat Innocentius Conventum celeὼerrimum sostolor'm .Qi
modo autem subs steret adjectivum celeberrimum , si si tum Antioehiae convenissent Petrus cum Paulo , RBarnaba Z Satis suisset dicere conrenerunt Antiochiae Petrus , Paulus , ἐκ Barnabas: & nimis emphatica videretur exprossio Innocentii , sit