장음표시 사용
251쪽
Spiritu sancto intrare posse in regnum Coelorum, oc insuper nullam esse ab inseris redemptionem. Utiqueliis stantibus dici nequit S. Gregorium effudisse preces pro liberatione Traiani, quam noverat ratione prς- misi bruin este impossibilem. Vide Calmet Differt. de s lute Gentilium, in Epist. ad Rom.
An aliqui RomanI Pontifices inhaeresim aliquando iis .pisse : siquidem Vitalis Orthodoxiae
larva suos errores obtegerat in libet lo fidei, quem Damaso Papae obtulerat . Cpterum, Damasum Apollinaris haeresim condemnasse , constat ex Theodoreio, hiit. Ecclec lib. I. cap. io. Observandum autem, qubd cum dicimus Errore DBII, non intendimus Pontificem determinantem, dedocentem universalem Ecclesiam, super facto ad fidem pertinente,poste serrare . Error enim hujusmodi solum potest accidere in particularibus actionibus, nondum re definiit .
SI probari potest quδd aliqui Pon
tifices haereses aliquas forte propugnaverint, aut haereticis faverint, nihil plus evinci potest ex his
probationibus , quam in prae satis casibus Pontifices errasse errore tantum facti , nunquam vero errore juris. Errore inquam saeti, quatenus haeretici ad Romanos Pontifices recur rentes, cum se Catholicos mentirentur , 3c sanctioris vitae speciem simularent, decipere potuerunt Roma nos Pontifices, quatenus adventantes haeretici haereses suas abscondebant, & pietatis larva obtegebant. Sie serte potuit decipi , & consequenter errare Zephyrinus,cum prOphetias Montani approbavit si tamen verum est, quod approbaverit , nam in his quae ad Montanistas pertinent , nullam Τertullianus , utpote Montanista , fidem meretur existimans Montanistas , qui ad ipsum recurrerant, este orthodoxos, quia Catholicam pietatem fingebant. Sic potuit etiam Zosimus Papa 1 Pelagio & Coelestio decipi, ipss savens
errore tantum saeti, non iuris , ut ostendit S. Augustinus ; nam statim ac Zephyrinus Montanistarum impudentiam , Zosmus Pelagii ac Coel illi haeresim detegerunt, nulla interposita mora, contra hujusmodi deceptores anathema dixerunt, eosque ab Ecelesia segregarunt. Pari Ormiater dicendum errore facti deceptum S. Damasum , Vitalem Apollinaris ldiscipulum in communionem susce-l
fiees sit stipiendi appellationes,
est necessario consectaneum ad primatum,quem de jure Divino exercent in tota Ecclesia , 8c consequenter dici nequit, qubd sit jus acquisitumst Concilium Sardicense. Quomo do enim posset primatus in Romano Pontifice subsistere, nisi quaecumque emergunt in Ecclesa posset discutere t Hoc iure semper potita est Romana Sedes,& Christi Vicarius,etiam
a tempore S. Petri. Quoscumque in judicio Provincialium Conciliorum gravatos , appellare consiuevisse ad Romanum Pontificem, plura evincunt exempla, cuiciique historias E clesiastieas disturrenti statim obvia . Uid. quq dieta sunt verbo Ar Iphus.
Citore seopi ex vi suae instit
Episcopi , sed smplices Presbyteri, qui in Pagis , 8c Oppidis extra Urbem resident iae Epistopalis, tanquam Epistoporum Uicarii sese gerebant: quia tamen sspe contigit aliquos, qui
erant Episcopi consecrati sed ali-
qua de causa a regimine actualis Epi- iscopatus vacabant , cujusnodi sint i
252쪽
qui nunc vocantur Episcopi in partibus, sive auxiliares, aut titulares ) in Chorepiscopatus ministerium ab aliquibus Episcopis assiimi: hujusmodi Chorepiseopi sic assumpti, non rati ne Chorepiseopatus, sed ratione si prircedentis Consecrationis in Episcopos iam obtent , in Pagis jura Epi. scopalia exercebant, quae jura nullat tenus exercere poterant Chorepiscol pi, qui erant simplices Presbyteri. t Hinc ab Hispanis vocantur hujusmo-l di Episcopi De anilis, quia in Maul rorum irruptione, confugientibus pOpulis cum Episcopis ad Asturum montana , ibi ut Parochi inserviebant, absique propria Dioecesi , & signum Episeopalis dignitatis , annulun a
dumtaxat gestabant. Quare ex argumento desumpto ab ossicio Chorepiscopatus , nihil potest concludi, adprobandum Presbyteros posse omnia munia Episcopalia exercere , quotiescumque electi sunt in Episcopos , absque ulla alia consecratione pr ce dente : quandoquidem Chorepist pi ex solo munere Chorepiscopatus, neque munia Episcopalia exercere spoterant , sicut constat ex Concit. Hi sipalens canone 27. ex Cone. Metens celebrato anno 8a9. Tande a seculo nono extim tuni fuit Chorepiscoporum ni inisterium , de quibus ante seculum q. nulla prorsius occurrit memoria, neque ulla de ipsis in sacris paginis mentio fusta invenitur.
De j ditibus a Consontino desinatis in cassa Caeciliani.
CVm in causa dissensionis intrrCscilianum, de Donatistas, iam ab Episcopis probatum esset iudicium, & nihilominus non acquiescerent dissidentes, Constantinus Imperator, de dissidii continuatione monitus , alterum judicium Episcopale in urbe Arelatensi concessit. Ex hac concessione ulterioris judicii ab Imperatore facta, quam collaudare videi tur S. Auguilinus, epistolai 62. , Orta est controversia,an in hac determinatione jure suo usus sit Constantinus, quod ipsemet innuere videtur, quandoquidem ad Melchiadem hac de causa scripsit sub his terminis . Visum es mihi, ut idem Cecilianus eum deeem Episcopis , qui tuum reum fa-eero vIdebantur , , derem aliis, quosis Hae luis dbuccasioni Meessarios exi maverit, Romam navigio traiiactant, ut ibi coram vobis sitiret
Melchiade Ponti e ) possit audiri, fleret funm ma Dei lex ut nosis ,
sulat . Cum tamen certum sit non
esse juris Principum iudices in causis
Ecelesiasticis delegare, videtur Constantinum jure suo usium non fuisse , cum judices delegavit in causa Cσ-ciliani, similibusque in controversiis. Qui sustinent Constantinum jure suo usum fuisse , ad objectionem cum distinis ione respondent dicentes, non esse iuris Principum judicare de causis , & personis Ecclesiasticis, vel judices delegare ad Ecclesiasticae potestatis eversionem , & cum id non exigit Ecclesiae bonum ; bene tamen ad Ecclesiasticae potestatis protecti nem , & cum id postulat Ecclesiae necessitas. Sed mihi non videtur subias stere lixe distinistio , quia sub c lorato prptextu protegendi Ecclesiasticam potestatem , & assignandi aliquam emergentem Ecclesiae necesistatem , possent semper Principes eu vellent,causas Ecclesiasticas quandoque decidere, & judices prout sbi videretur, delegare . Tum quia pro bato a Principibus sub praefatis praetextibus iudicio , adhuc remaneret decidendum, an vere suisset probatum ad protegendam Ecclesiasticam potestatem , bc an verε instaret Ecclesiae necessitas, postulans judicium Principis; hare autem decisio non ab alio seri posset , quam a Romano Pontifice , ex quo patet, quod sub quocuque quςsto pr textu judicium Principis in causis Ecclesiasticis , vel per ipsos , vel per delegatos ab ipsis
ludices prolatum , non esset ultimo decisuum , & consequenter foret supervacaneum . In causa fidei , vel
253쪽
alicujus personae ordinis Ecclesiasti. ei, eum siolum iudicare debere, quisito munere impar non sit, qui solus
est Romanus Pontifex , fatentur omnes doctores. Vide prae ceteris Sametum Ambrosium, epist. i s .ad Ualentinianum Augustum. Vide ejusdem senteni iam prolatam contra Palladium in Concilio Aquile'nsi. Hinc patet nullo jure, neque sub ullo quaesto praetextu posse principes seculares in causis Ecclesiasticis, aut judicare , aut judices delegare quantum vis Ecclesiasticos : Et quidem delegatio stipponit potestatem judicandi in delegante : quam cum Principes non habeant, qua ratione delegare poterunt Neque probatur Constantinum jure sivo usuin suisse, cum causam Caeciliani ad Arelatenses Patres remisit, Ec post AreIaten- se judicium ad Romanum Pontificem nam Arelate congregati sunt Patres in causa Caeciliani rogante Costantino , non tanquam judices ab Imperatore selecti, & delegati, sed ut tanquam Ecclesiastici, de Ecclesiastica
controversia recognoscerent , scutneque delegavit judicem, cum Caecilianum una cum Donatistis Romam ad Melchiadem amandavit, sed simpliciter eos ad legitimum judicem ,
remisit; quod & prςstitit Aurelianus
Imperator, licet Gentilis, qui duos pro Antiocheno Episcopatu contendentes , Paulum scilicet Samosatenum , & Domnum a Romano Episcopo judicandos censuit, In pud S. Felieis Pupae ct Mart. . Quis autem jure suo uti dicetur , qui duobus diss-
dentibus, ad hoc ut concilientur,hortator est ut suum legitimum iudicem adeant, Meus Des lex postulat Sic egit Constantinus in facto Caeciliani; quapropter dici nequit,quod jure suo usus sit in causa praefata , sicut aliqui
sustinere contendunt, quibus adhς- ret Natal. Alex. scis . . differt,es.
eelli An rani, an erraverit in facto.
pum , bpreseos fuisse ab Eusebianis accusatum tempore Iulii I. Pontificis, indubium est, an vero destifici fuerit haereticus , gravia ssent hinc inde momenta pro utraque par te susinenda. Nihilominus cujuscumque sint ponderis authoritates, quae Marcellum liatreticum fuisse aut mant, cum certum sh eundem ad Julium Pontificem appellasse, eiusque
causa ventilata , innoxium suisse recognitum , suaque sedi restitutum
Judicio tam Pontificis, quam paulo post Concilii Sardicensis, dicendum est Marcellum Ancyranum fuisse viarum integerrimae fidei ; neque Synodum Sardicensem post Iulium Romanum Pontificem errasse in facto, manum Pontificem errasse in faeto, dum inum ab Glvit; sed potius credendum errasse in sacto Basilium Magnum, Hilarium , Ioannem Chrysostomum, qui illum censent Histe haereticum, quani potuisse errare in sto Pontificem, & Concilium Sardicense , cui adsuerunt trecenti Episcopi, qui sunditus Marcelli doctriana, & scriptis examinatis, illum innoxium declararunt; maximὸ eum I lius decesserit annoe 3II. Concilium Sardicense celebratum fuerit anno 3 7. Hilarius autem, Baslius, Gregorius Nissenus multis annis posteriores ad peractum Concilium, pintuerunt a Marcelli caua scriptoribus , sorte non satis per invidiam si ceris, facilius decipi, quam potuerint deceptioni Rccunabere, qui judicis partes in Marcelli causa sustinuerunt. Pie etiam credendum , Deum non permisisse in haeresim lapsum Marce, tum , qui cum Sancto A thanasio plura ab Arianis passias erat, pro Filii Divini eonsubstantialitate cum Patre sustinenda. Fuit itaque comea Athaianasi Marcellus , proinde ipsi probe
254쪽
eognitus. Athanasius autem Marcellum commendat, utpote Episcopum
inthodoxum , in apologia ad Constantinum .
Concilii Chalcedonensis celebrati anno q3 i. sub S. Leone Canones numero a 8. dubitatum est an Leo Pontifex, vel in toto , vel solum in parte approbaverit . Contendit Bell1rminus praefatos Canones robur non habuisse, nisi quatenus ab aliis Conciliis suerunt renovati. Alii sentiunt Canonem vigesimum Octavum, cujus hie est tenor Pus Patriarchi-ehum , ct strimotus honorem pos Romanum,Constantinopolitanae Seri eou. 'mat , sutile ab Anatolio Patriarcha Constantinopolitano additum, nullatenus vero genuinum esse Coneilii sortum. Dicunt alpi utique hunc Ca-nonem cum est eris suisse a Concilio editum , sed a S. Leone reprobatum. Siquidem , ut consideranti r tet, hic Canon continet veritati contraria , iquatenus exprimit a Nicς'o Concilio suisse concessum Sedi Romnae iprim Atum, quandoquidem notu in ell, lChristo sie disponente, S. Petruu ,
Christi vicarium, Romanae Sedi supra epleras Omnes Christiani Orbis Ecclesias , prςrogativam primatus eontulisse . In hac opinionum varie- ltate non arridet illa Bellarmini, lnam praefati Concilii Canones, pra- lsentibus S. Sedis Legatis in oecume- nica Synodo sanciti, solum a Romano Pontifice confirmari debebant, ut universaliter essent accepti, nec opus lerat ulteriori Concilio confirmante . Canones autem Concilii Chalcedonensis sive in toto , sive in parte , hoc pro nunc non officit suisse a
S.I eone confirmatos,ex eo evincitur,
quod Gelasius Pontifex,qui vixit pau.
dit, scut colligitur ex Gelasi epit stola decretali ad Lucaniae Episto-
po . Quomodo autem Gelasius Concilii Chalcedonensis Canones com mendaret , nisi ab Ecclesia jam pridem receptos , & consequenter Pontifice approbatos fuisse comper- tu habuisset Neque inter S.Leonem,&Gelasium aliquod Concilium generale celebratum est, in quo asseri possit Canones Concilii generalisi Chalcedonensis suisse renovato , ut
robur consequerentur. Neque videtur subsistere opinio asserentium , , Anatolium propria aut horitate vige- sinum octavum Canonem addidisse, nam in hoc casu iacile fuisset contra ipsum reclamatum a Patribus , qui Concilio interfuerant:&S. Leo, qui de insubsistentia hujus canonis Anatolium monitum voluit , nulla alia ratione qu sita, potuisset Anatolium tamquam reum additionis factae convincere , maxime cum in antiquis cindicibus inserti appareant C non es numero viginti octo . Dicendum itaque vigesimum octavum Canonem, una cum csteris suisse in Cone illo editum a Patribus, sorte ea mente , ut Imperatori quoddam obsequii testimonium proferrent, dum Urbem C sareae residentiae consionum crediderunt speciali pri rogativa cumula- ire, eidem post stomaenam deserentes honorem. Post Romanam,inquam,non quasi propria aut horitate Romanam primam declarantes , sed ut clarius sensum suum exprimerent, qualidi cerent; cum Rod anae Sedi primus honor debeatur ex is stitutione Apostolica , nec ex institutione Apostolica declaraetum si, cui Sedi post Roma-nsm honor immediate debeatur, Ecclesia in hoc Concilio congregata, secundum honorem Sedi Constan: inopolitanae deberi declarat. Nihilominus S. Leo Pontifex, statim ac Canonum seriem recepit, ut eos Apostolica authoritate vel confirmaret, vel reprobaret , vigesimum octavus expungendum censuit, & csteros confirmavit. Quod facile colligitur ex epistola S. Leonis ad Anatolium ,& ex alia epistola ejusdem S. Leonis ad MarcianuAugustum.Expunxit, in-
255쪽
quam , non modo quia Canon vige-sunus octavus, ut supra iam monui, videbatur continere, & exprimere veritati contraria, sed etiam qui ,
editus suit in festione decima quinta, absentibus Sedis Apostolicae Legatis.
Quod autem antiqui Graecorum c dices hune vigesimum octavum C nonem contineant, hoe non officit: Scriptores enim Graeci, numerarunt
omnes Canones in sexjecim sessionibus hujus Concilii editos , non vero attenderunt ad Canones a Romano Pontifice simpliciter approbatos.
etiam mortui,contra quos dum viverent, Ecclesia anathema non dixit, facta fuit quςstio occasione, quhil Ecclesia in quinta Synodo congregata,tria capitula damnavit,& Theodo rum Mopsiaesten una, iam defunctum
anathematizavit. Cum vero certum
st mortuorum judicium soli Deo esse reservatum , neque videatur sis esse Ecclesiam decernere de eo , qui jam in Divino est iudicio constitutus, maxime cum Christus stixerit, quae tAgaperitissu er terram , c. cons elaneum videtur, qudd,qui vivus non fuit ab Ecclesia anathemate innodatus , neque possit anathematis vinculo ligari post mortem. His tam non obstantibus, dicendum est Ecclesiani posse etiam mortuos anathematizare , illos scilicet, quorum versutia cognita non suit dum viverent , sed si comperta fuisset, excommunicationis poenam non evasissent. Nam licet mortui non possint ab Ecclesia vocari in iudicium , potest tamen Ecclesia seper eorum doctrinani , quam vel scripto, vel sermone,duini viverent divulgarunt,causam
instituere; quhd si rationae falle doctrinae, si fuisset ut talis cognita , merebantur dum viverent ab EccIesia separari, potest Ecclesia post e I rum mortem hoc eorum demeritum manifestare : & haec est vis anathematis , quod mortuis impingitur ; cui opinioni adhaeret S. Augustinus,epist. ad Bonifacium Comitem; & S.Cyrillus, ubi contra Theodorum MOp- suestenum agens, scribit. IIcretius nobis retusandos esse, τὸ in pisi sint,flpὸ non . Et cum haeretici , licet
mortui, per superstitem eorum in sectam doctrinam noceant Ecclesiae, merito Ecclesia, licet mortuos a Ecclesia segregat, eos excommunicatCS declarando, propter quam declarationem statim privantur participatio. ne bonorum Ecclesiae, quae pro de
mctis applicantur, is suppostione quod essent in statu , in quo de optero possent ipsis Ecclesiae bona per modum sesagii applicari . Ex quo patet quomodo etiam in mortuos jussuum exerceat Ecclesia , eosdeni ex communicationis poena, ut supra d elaravimus , innodando.
Desententic Vigilia Papus in ca a triam Capitulor .
Uestio non levis suit, an mutatio Vigilii Papae in causa trium Capitulorum , cede-l ret in Vigilii culpam: pro cuius rei intelligentia, praemittendu quid continerent tria Capitula. Primum erat Theodori Mopsu Geni, eiusque librorum damnatio,in quibus Christum purum hominem esse dicebat , alia D que essutiebat blasphemias. Secundia, damnatio scriptorum Theodoreti contra sanctum Cyrillum , quae scri- jpta patrocinabantur Nestorio, impugnabant Synodum Ephesinam , & i S. Cyrillum Ephesint Synodi delem lsorem . Tertium, damnatio epistolae lIbit Edesseni Episcopi ad Marimis Persam, quae epistola etiam Synodum iEphesinam impetebat, tanquam prs. lcipitis judieii in causa Nestorii. Haee tria Capitula Iustinianus Imperator ab universali Ecclesia suis privatis de .causis damnari, sed sub sipeciosis ti- I i et tuto Diuitiam by Corale
256쪽
tulo publicae pacis ,&concord in contendebat , ad hoc Imperatorem instigante potissimum Theodoro Cgal resnsi, Origenis defensore, cui gravisi erat Origenis secuta universalis damnatio : quapropter Vigilius Pontifexi strenue cum pluribus Episcopis restit tit condemnationi trium Capitulo-l rum, cum in hac condemnatione abi Imperatore , & instigintibus Episcopis expetita , reperisset Vigilius condemnationis quaesit g objectum, non esse publicam pacem, sed privatum affectum , & exacerbatam, Origenis causam sustinentium , passione at , sebvelamine publicae pacis obtestam. Tandem Uigilius, salva in omnibus
reverentia debita Concilio Chale donensi, cui adsuerant praefati, in causa triumCapitulo una interesse habentes , tria Capitula damnavit, quae damnatio, etiam in quinta Synodosuit eonfirmata . Qia stio est, an nati latio sententiae Vigilii in causa trium Capitulorum , quae prius mordicus sustinere visus est, & postmodum rC- probavit, cedat Vigilio in vitium t Sed ut pateat ex hac mutatione sententiae , nullam summo Pontilici adscribi posse culpam, hic recolenti quae diximus Controversa 4 i. Dein- lde ad rem notanda Pelagii secundi sentcntia, in Epistol.i ad Episeopos Istriae , sic in hae causa scribentis. Loi nos homines, O Gra c totis g roI erroxem torri ognovin . V:de ltanIδ eis resertas credi debu I, qua - iu ejus Gnsantia, quo que verum
tam es, e tr muriatis sententiae huic sedi u crimine ollicitur, qvx a cumcta Eecissa in ejus authore venerator i Non enim mutatio fententiae,
Duando ergo cd cognitionem rem intentu incorum ubilis germanet, quid
CONTROVERSIA XI IX. An Belsae Iudicium μ semper infusitatis. IN controversia , an Ecclesiae judicium sit in omnibus quaestionibus tam juris, quam facti inde sciens, revocari non potest indubium , quod in quaestionibus facti, quae cum jure, seu dogmate fidei connexionem habent, decidendis, Ecclesia non potest descere ; si vero quaestiones secti ad Q- Iam bis toriam humanam, vel chrono logicam, aut quid sinii te spectent, in
his polle Ecclesiam falsum judicium
proferrC, quatenus non sinceris monumentis , aut teli ibus fictum exlii-bentibus instriusta , si quis asserat,
nullam merebitur censuram , PIOut habetur cap. . nobis de sent. excommunic. Unde id ipsunt habet S. Thom.
quod l. 9. art. 10. Postulat tamen reverentia filiorum in Ecclesiam, ut eius testimonium propriae opinioni praeserant; aut si quando se sibi veritatem invenisse , aut errorem drpr hendisse in iis humanae fidei materiis pulcnt, humiliter proponant; nec definire audeant, sed ejusilem Ec-ci liae sensium expectent. Alioquin . illos temerarios Lelle reddet humana praesumptio.
CONTROUERSIA L. Luzando censendum sit Rapam Deu-ium fuisse ex cithedra. I Ndeficiens esse Romani Pontiscis
judic tum,cum ex Cathedra loqui. I iur , nullatenus dubitandum est Ca-l tholicis,ex promissione Domini.Quando vero censendum sit Papam loqui ex Cathedra, cadit sub controversi a. Nam ex Cathedra loqui non est censendus Pontifex , quotiescumque de fide loquitur, & suam pronunciat opinionem ; potest enim tanquam privatus homo errare , & male de doctritia fidei sentire, & etiam consequem ter scribere. Dicendum itaque Ro-Diuitiam by Coo
257쪽
manum Pontificem tunc QIum indet scientis judicii praerogativa 1rui umi in materia fidei, & morum promans diaturus, ad Scripturam, & traditionem attendens, controversias, quael agitantur expendit; quid circa talem si controversiam credendum sit expο-li nens univeris Ecclesiae , tanquam νSpiritus sancti Oraculum , cujus alliastentia numquam deficit Summo Pontifici , quotiescumque aliquid , tamquam dogma s dei lini vertis fidelibus credendum proponit; quod, licet ex se solo possit Summus Pontii ex peragere , nunquam tamen facere consit verunt Pontifides, nisi praemissis si cri Senatus , dcusti . simoi u laque viro rum consilio, si is etiam ad Deum precibus, ad implorandam in rebus maximi momenti decernendis Νpiritus sui cti asiistentiam: & quoti si umque sic se gerit Ponti sex , juxta communem , quae invaluit loquendi sermulam, dicimus quod Summus Dum lifex sequitur ex Cathedra . 1 anir e- lscit autem universae Ecelesiae, Poni sicem locutum esse ex atliedra,ex tribloquendi, & proponendi modo; ii naenim niani selia Ecclesiae sunt, quod lDoctorum, Antistitum, sacrique in llegii suifragia susceperit , & quod lpost humiles deprecationes , promis Isioni Divinae innixus, se fidele; obl lgare pronuntiet: quibus stantibus,nemini Catholice sentienti cadere debet indubium , quod Romanus Pon ti sex in suo promulgato decreto lo cutus sit ex Cathedra. Accedit etiam,
ut signam a polleriori ut in scholis loquimur ) consensus Episcoporum, quorum est depositum fidei custodire , & qui omnes simul sterr2re non lpollunt; alioquin posset deficere Ecclesia. Quod li aliqui renitantur , sugiendi sunt, ut membra a capite deficientia , S unitati fidei, dc Ecclesiae
De auuore me, s. ECtesis,quae conani uniter creditur Heraclii Imperatoris edictum,l quo cautum erat, ne quis unam, auti duas in Christo confiteretur Opera tiones, ad unicam adstruendam in i Christo voluntatem, non fuit author Heraclius Imperator, sed Sergius, qui eam Heraclii nomine inscrinsit , ut ips maiorem conciliaret apud populos authoritatem. Constat enim ex epistola , quam Heraclius scriptit ad Joannem quartum Pontificem , illum ab lute negasse suam fuisse. Vocatur autem communiter Heraclii E- Aesis, quia sub ejus nomine promulgata fuit ; quapropter sub nomine Heraclianae Edie sis etiam a Summis Pontificibus Severino , & Ioanne quarto fuit damnata.
HEnoticos, quod idem fgnifieat
ac edietum unitivum, ab Accacio haeretico conscriptum, a Zenone Imperatore promulgatum , publicς quidem studio procurandae pacis, sed re era propter privatos Accacii fines; licet nullam expresse contineret sormalem haeresim,merito tamen 1 Summis Pontificibus fuit damnatum, non
modo quia Synodum Chalcedonensem , & fidei definitionem in ea editam silentio premebat, cum stantibus circumstantiis de ea debuisset rei verentem mentionem sacere ; sed li , etiam, quia justu potestatis laicalisl l editum fuerat, cum principes nul-
l l lum jus habeant promulgandi edicta
t I in his, quae fidem concernunt. Hoc l l edictum,Henoticon nuncupatum, in I l eo etiam deficiebat, quod haereticos j j recipi jubebat, quamvis non praemi Di I sa, neque indicta errorum abiuratio, ne , nullaque insticia haereticis, quos I , reeipi decreverat, poenitentia . CON-Diuitiam by Corale
258쪽
De Honorio , an haeresi Mono the itarum consenseris .
Synodo fuisse conclamatam, i ejus epitiolas ex sextae Synodi sent tentia suilla coin bullas, negari utique non potest . Nihilominus non suisse a sexta Synodo damnatum ut haereticum , sed ut reum negligentiae in coercendis haereticis, validis argumentis communiter sustinetur , quidquid aliqui probare contenderint , destino Honorium esse in haeresim lapsum Monot laesitarum. Honorius enim defenditur a Joanne quarto Pontifice in Apologia , quam scripsit pro Honorii de sensione ad Constantinum Imperatorem, Hera es ii filium. Defenditur a S. Maximo Martyre, in dialogo cum Pyrrho, &in epistola ad Marinum Item ab Anastas a Bibliot saecario in praefatione ad Joannem Diaconum, & a pluribus aliis, qui diserte probant nullum Romanum Pontificem fuisse unquam inhaeresim lapsum. Habuit utique Honorius modum loquendi, qui haereticis Monoihelii is favere videbatur. Nihilominus, dum unam tantum in Christo esse voluntatem asseruit, Uxeius Criptis constat intelligendula Gesse de Christo ut homin , tui esse
duas volu tates contraria, juxta Catholicum sensum negavit; quam contrariam voluntatem menti,, 3r carnis, ex primi parentis culp.:, qua Omnes intacti sumus, contraximus. Cim autem Verbum naturam humanam
assumpserit, quale it Deus ab initio condidit, excepta poenalitatum impassibilitate, sub hoc respectu asseruit Honorius non esse in Christo contrarias voluntates mentis , & carnis. Sed quia debebat clarius se exprimere, ne an sim daret haereticis, R etiam
quia nullum cum ipsis pati debebati commercium , per quod suspicionem l praebor et Vonothelismi, ideo tanqua: gravis negligentiae reus valde culpabilis , contra ipsium in sexta Synodosuit conclamatum . Dato autem, dc non concesso , quod Honorius in fide errasset ; sequeretur ad summum,
quod errasset, ut doctor privatus in his, quae ad Sergium scripsit; neque aliquid ultrx potest evinci ab illis, qui Honorium in fide errasiis contendunt .
ALiquos suisse SS. Patres , qui
dubitarunt an Angeli essent corporei, non inscior: in hac enim quaestione dubitative aliqui locuti sunt, alii asserti vh subtilissima corpora Angelis tribuerunt, veritate nondum ab Ecclesia eliquata, quae in Concilio Lateranensi . q. celebrato.annoi 2IS. Angelos esse puros spiritus pro. nunciavit; licet vere id, ut fidei dogma non definierit, quod communiter Theologi putant. Inter Sanctos Patres qui floruerunt ante praefitum Concilium, & dubitative locutos esse colligi potest ex eorum scriptis, recensentur S. Augustinus, lib. II. de Civ. Dei, cap. 23. & lib. 2I. cap. IO. S. Bernardus seriai. I. in Cantica; dri lib. 3. de Consid. nihilominus alibi potius Angulos esse puros spiritus, videtur quod ligerat Do ictor Mellifluus , quandoquidem sispe repetiti Angelos natura sua esse impalpabit les; naturam Angelorum cognatami esse cum natura animae rationalis , &s milia . Dum vero aliqui S S. Patres dicere videntur Angelos esse corpo reos, nihil plus asserere voluerunt, quam Angelos ministraturos hominil sus corporeis, Deo permittente corpora assis mere ; an aerea, an materialia , etiam in decise pronunciando, i finitoque ministerio, assumpta corpo ra deponere . Vide S. Ber. loc. cit. Sed etiam pro P P. excusatione lege Veios ituti, in advertentiis Theologicis. D. Idicron. quaelito a. Sc M. Na-varro Protego m. de Angel. 3. a n. 48. CON-Disjtiam f
259쪽
CLerici ab haereticis ordinati,
an valide essent ordinati, qu siti, mota est ab spiscopis Macedoniae, qui hac de re ad firmillimunc, oraculum Romani Pontificis, Innocentium primum scripserunt, ad quos per epistolam dedit Innocentius responsum, ex qua constat Clericos ab haereticis ordinatos, validE quidem ,
si d illicite esse ordinatos . Certe quod amisit haereticus , dare non potest , at honorem Amisit haereticus, non characterem : dare igitur characterem potest , non honorem , ergo qui ab hac tetico ordinatur,valide ordinatur, quia characterem suscipit, illicite tamen, quia ex illicita ordinat ione consequi honorem non potest ordinatus, &qui in ordinatione honorem non consequitur , illicite ordinatur . Vide citatam epistolam Innocentii, in qua uberius praesens Cno datur difficultas . Vide etiam ejus. dem Innocentii epist. 18. in qua explicat quid senserit, dum solum Baptisma in haereticis ratum esse pronunciat, non autem ordinationes ab eis factas. Sed ex quo de re iteratione Sacramentorum sermo est institutus, videtur adhuc quod urgeat in hac causa dissicultas gravissima quandoquidem ex Anastasii narratione colligitur, Stephanum Papam quartum rei terasse ordinationes facias a Const intino Antipapa , qui csterum veritSerat Episcopus, & si illicite consecratus. Dicendum tamen,Stephanum non reiterasse ordinationes factas ,
Constantino, sed sollim reconciliasse illos, qui cum illicite eiseni ordinati ab Antipapa, erant ipso jure ab executione ordinis suspense,ut itaque illicite ordinati, ordinis potestatem
exercere valerent, Stephanus eosdem reconciliavit, quam reconciliationem, consecrationem sive reordinationem vocavit Anastasius. Vides ner hanc controversiam epistolam S. Gregorii Magni, numero trigesinam secundam.
CONTROUERSIA LVI. De HezPone Episcosorum facta
rum electioni antiquitus se immiscerent; im5 ex scripturarum antiquis monumentis probari possit quod Principiim allensum, &confirmationem Clerus exposteret in Epi-sicoporum electione, hoc facere tunc consuevit Ecclesia , ut Principes adversus schisnaata, quae tunc temporis invalesicebant, aut horitatem suain interponerent ; csterum ex praefatis
exemplis nihil prorsus evinci potest , Episcoporum electionem spectare ad Principes: semper enim Ecclesia in Episcopcrum electione ius suum libere exercuit . Siquidem Apostoli constituerunt Episcopos per orbem universum, R hi successive juxta Ecclesiarum exigentiam alios ordinarunt Episcopos Quod autem plures Principes nunc temporis jus habeant in Episcoporum electione; scilicet νpsos praesentandi, hoc est ius eiis ab Ecclesia concessum , quatenus POP lorum , quibus dominantur, voceml exercent, pacis causa, & ut schisina-tλ , ia contentiones in electionibus
vitentur .Qua rationeClerus alias cli- erct , fit populus consuleret, notum est eruditis. Illud vero ius non ollieit Ecelesiae libertati, quae dignis de cavilai talem secultatem in aliquibus Regnis ad Reges transtulit, ex privilegio libere ipsis concesso a Sumi mi, Pontificibus. CONTROVERSIA LVII. MDe Isim Hae Uu , quondati carperit.
Ps livorum cantum in Ecclesiα,, sol im tempore Damasi Papae ij iiii se institutum, facile est, atque il- l
260쪽
los, qui sie sentiunt reprobare : nulis l. Ilumque est fiundamentum desumptum ex eo, quod Damasius in libro Ponti-fiealium de eantu diurno, nocturninque Psalmorum mentionem faciat :nam Damasius in meliorem serinam
ritum psallendi redegit , hymnis
etiam compositis, non autem ritum
psalmodiat in Ecclesia invenit, qui a tempore Apostolorum iam invaluerat , multo ante tempora Damas . Deusu Psalmodiae scripserunt Iustinvsh
Martyr in apologia ad Antoninum . Clemens Alexandrinus orat. ad Gentes . Tertullianus lib. a. ad uxorem .
Vide Card. Bona in libro De Ecclesiastiea Psalmodia, in quo expresse de antiquo um psallendi, etiam ab ipsis primordiis nascentis Ecclesae disserit .
tholicorum con haereticis, an expediant.
porum, R Doctorum Catholicoru n cum haereticis, satius est non iconcedere , licet aliquando suerint concesse, & aliquando si ita Ponti- fiet bene visum Lerit, propter aliquam urgentem causim, puta cum
ex his maximi spes boni Ecclesiae a D: sulget, possint concedi , scut temporibus D. Augustini Carthagine contra Donatistas sectum est; nulla enim
tunc temporis via opportunior patebat , quam collatio Episeoporum cum Donat illis, ad eos in viam veritatis,& pacis reducendos . Ceterum melius esse has collationes non concedere, ex eo evincitur , quod haereti ei
non quaerunt per disputationes publicas assiequi veritatem , sed student ris se apientes ostendere, & victores videri, intus vero semper sunt obstinati; &dum per Scripturas convincuntur, cum alius ipsis non patet aditus ad evasionem difficultatis,Scri.
pturas aperte negant, vel corrumpunt , vel in pravum sensim detor-
l quent ; & in his congressibus caepet exitus comprobavit, quod haeretici etiamsi possint convinci, dissicile tamen polliunt converti. Aliud etiam ex his publicis disiputationibus malum imminet, quod plebs accurrens, cum parem utrinque disteptationis ardo-l rem, parem negandi, & defendendit ex utraque parte libertatem animadvertat, rationum vim non bene , aut lforte nullatenus percipiat, nihil boni inde reportat, nisi potius quaΠ- ldam animi in rebus fidei vaeillationem , mentisque confusionem . Itaque qui haeretici sunt, non sunt audiendi, & admittendi ad di utationem , sed ad suorum errorum dete stationem , & conversionem : experientia enim serpe comprobavit,quod haeretici in disputationi biss publicis, non veritatem qu esierunt, di conversionem , sed cavillationem . Imo convicti, ut veteres in Gallia Calvi-nistae, excoecante eos si erbia, obstinatiores recedunt.
actum sub eodem nomine , excitata controversi de azymis, seliisna consavit inter orientalem , Ω Occidentalem Ecclesiam; quapropter desectu sermentati Latinam Ecesesam vero carere Sacrificio effutiebat,quod salsium esse constat ex his, quae iani lalibi diximus , cum tam in aZymo, iquam in sermentato verum confici Sacramentum negari haudquaquam possit. Hinc tamen orta est controversa, an stilicet Ecclesia Graeca semper in Sacrificio sermentatum , Latina vero azymum adhibuerit. Dahac controversia pro sua eminenti eruditione scripsit prae caeteris Carindinalis Bona lib. i. Rerum liturgicarum cap. II. asserens tam Graecam, quam Latinam Ecclesiam usque ad octavum seculum mox fermentatum, mox aEymum adhibuisse ad conficiendum Sacrificium, pro temporis , Fc.