장음표시 사용
51쪽
XXΚVI DE VETERI SCRIBENDI RATIO ΝΕ Oalescant 7 Tamen quota pars eorum a librariis recipitur 7 nonne in Terentio et Plauto quasi vitia quotidie consectari solent, eaque eximunt et Conterunt' Hactenus de vocalibus strictim et Cursim scripsisse susticiat: ad consonantes transeo. Principio quae semivocatos dicuntur, non geminabantur: Gnorum,
curus annus colega, in crati, comodus, Conubium, macetum, beta, castelum, suma, melliarius, mellia, tridae, numel, Oloretιm tuorum , Pelen , tena, referi , atque alia in antiquis memoriis. A qua Consuetudine neque Cato neque Varro recedunt, si ex antiquioribus libris exempla seligamus; ibi enim Ola, cuium, ani, anticiae pro olia, cultum, anni, armi-Cuiae ἰ numis, imus, uilicum, molitam, Politoni et Politionis, Polutas, armila, Porinram, Sarito, ροω- ceto, ouilum, intelegitur, ima , matello, culeus, scabilia, falene, caniabina, millior non mollior, et ab illo uti torp quippe si uir a Oi, cur non a mollitic Hiery Ex Bruschiana multis in locis annotavi trans-jori et similes sorinas. ab Milina obliteratas. Mulieris otvrnon idem ex Varrone tradit Lactant. de Opificio C. XII. feci. Ir, atque inde Isidorus Orig. XI, 2). Somi vocalium regulam s item soquitur; ideo non duplicatur iteraturque. Scribitur propteroa : iousit,ious nit, es eis. PGSedit, et apud Varronem sesum. Cui potius x adiungebant, ut antiquae tabulae testantur: videlicet Camadon, coniuno, felio, P Uxm- mis, maxSumis, Missit, cra filium, dedo sit, dei-xsistis, PexmS, e Sedra, colat, cocmylum, exSibeat, faxsit, Moori. Quae omnia nostris auctoribus sublata sunt, haec si ex Cipias Varroniana, quae do Politi uni libro exscripserunt: exsigunt, Simi. Quintiliantis Ι, 7, s. uo: Ciccnonis temporibus Pratiliamquc
infim, fore quoties s liter a media vocalium longarum
52쪽
, A sub ecta longis esset, geminabatia r ut Caunias, cassus , diuissiones: quomodo et imum et Virgilium quoquc ScriPsisSe mantis eorum docent. Atqui Patilum stiperiores etiam illius, quod nos gemina dicistis, iussi, una dixerunt iusi. Huius ipsius moris geminandi literam s exempla habent Verrii Flacci Fasti et Editiones primae Varronianorum rusticorum libro-I'um, ex Bruschiana a me annotata P.
Π Graecum in praepositionibus, ubi nunc b ponimus , Prima aetas servabat, quoniam prius vo abino , deinde ab : ceu GPsenti, ustinere, GPSolutus,vsonum, apstulit, ut in isto lapide illud Virgilianum: vstiuit atra dies: opsignetur, νtinebit, uteritiar OPSγit, Dysonatoris, OPStetnix , ut in ali a lapido t
stetrix Νec non ab orto , aspiratione ἰn s conversa , ut in multiS , mpsignane, susignet, susesicivom. Nihil istorum in Varronianis Catonianis iue libris. qui in vulgum emittuntur, Desidit. In manu exaratis Politiani ope : mytile, aminthi , νturarier, OPS ine, OPSc-quito, oblivioni eripi unu1r. Editiones et Iam primae, ex Codicibus scriptis ductae, optinere et similes sormas Servarunt, diligenter enotatas ex Bruschinna . Ad similiter quod a eum d finali constat, pr stinarii formam apud anti pios in compositis tuetur, ut adtamen, a Positae, a Prime, adgliatinat, ad 'ortiat, micio, adsuetus, adlocutus, a Pellat, adsereno, adsignificat, adtingat, adtributa, et alia in Plauto, Terentio, Lucretio, Varrone de L. L. Pandectis Florentin Is, ac lapidariis literis. Horum pauca optimus
ilex nosti is villicis seposuit: adnutriant, ad 'O-tissimum, adco oscant. In eodem tamen cernere
53쪽
XXX lil DE VETERI SCRIBENDI RATIONE licet, alius literas in Praepositioniblis Coinpone' id Onon iiii inuturi. nempe: ComPulari, conlii Viato, doluito, deminuat, destiant , Acrectos, d iurigunt, derigo .a oortitur, descretae, doneclum , d β dono, delectus. inlicium, inlicio. Vii an Iuam in contra clii ni sit alain tu, ut indulgeo ex indu auseio civilia, ut ait Νonius. quod est doleo, coalescit; ideo inimi oci non doloci: ah in L et olosco, i Holoco , alque in Glos: cum stibsuboles, quod recei iti ortinis sobolos. I erum illud antiquius et Vari initanum, quod Otiam vetus Sepulcrum hoc versu demonstrat: Et fraciet suboles multos memorata Pre annos. In Νonii a ictoritate aberravit vir Egregius: voi cor ut pariter id factum sit in verbi etymologia. India enim hic pro Dogatione esse
debet . Scire lamen refert ad, de quo dixi, ante fot o digamma d in ν' verti; id o aruolare, a fari,
apud Festum quae inseris libabatur. a serendo dicta,
arx ectum, et Catonianum a1 An it. Sic a vetustissimo arsurre vernaculum nostrum derivatur Hrsia1v. Qui mos his finibus non concluditur et coarctntur; quOniam arceo ex ad et clo advoco, Et Congrcgatos COH-
lineo; ideo alvo arcori et contineri quod recilii L.
scribit M. Tullius Ν. D. II, 54 , et caelosti orbe
extimo reliquos arceri et comprendi. Idem sumina vi ceri dixit, quae ripis cohibentur. Ad prohibondum
vero quum truducitur, a Nere est abs se in diversum advocare. Sic Hrx arcet hostes et cives, Dimirum hos advocat ac complectitur; illos avocat et traducit. Si militer ancus qui circa se posita continet Ot sustentat. Arcesso ex ad et Cesso quod obsolevit et ovanuit. ΑΡ- paret tamen in Cedo cessis; qua PQ arvo. G ad F o.
Quod mirari desinas ; siquidem Iatina lingua, ut
serIne Olnites, non ab uno sonte omnia luuisit, sed u
54쪽
XXX ix rivis i, iiivinati. Quae itaque vocabula a i servant, ea lesumi,tu vi lentii P ab iis pol illis, qui ia , ocalibus subiicore solebant; quae vero a in 'vertunt. ab aliis. quibus patrius mos r adnectere non denegabat. Ita de aliis, quae dissimili modo dicuntur et offeruntur coniicere possumus. Neque enim a qua gente fero eL sum venit. ub eadem tuli ac fui accessit; sed aliundo. 3itu quae nata auliae educta domi, ita aluntur, ut,
quae sibi necessaria sunt, extriwSeCIIS non arcessarat.
Sed videamus alia. Arbiter similiter ab antiquo rarot bifero deducit Ι. M. Heusinger ΕΠ end. p. 339. lii od is in rem presentem vocatur, ut iudicet . Verba
quae trans sibi apponunt, veteri consuetudine timstruuntur, veluti a πέρα πρα deinde t a, ceu tractiιco, tria io, trado, tr luceo, tr αὐermo, u quo Varronianum ι ensis Pro travorraeis , tralo, incinio, tradux. Est etiam . ut retulit in literas Priscianus, quando' principalis sγllaba ante se assumit G. ut natus, gutituS, unde agnatus, cognatuS, ProguratuS; natio gnatio; quod manet in Priaegnatio, Pymemans , Prae gno; notus, gΠΟt , ignotuS, CognituS; HOSCO, MOSCO, agri CD, C rQSco, di CD, ignosco; nobilis , γο- bilis , ignobilis, ignobilitas; navus, gna-S, igna MS, igna ira; διέδυiter, gna iter, igniauite G no uen, gu Uri, agnomen, cognomen, ignominia; niano rini Co ν, γα-VMS, ἐgua mS, ignoriantia; nous, gneus. Qua scriptura
Plautus, Terentius, Virgilius quum usi sint, quia eandem Catoni Varroni, e negaverit 3 Sane dum ita
seribunt. Propius ad Graeciam accedunt, quam eo modo, quo utimur; nam gnomen γγ ώμη, MOSCO,
Aisi malis ab ag iv agmen ut a tegere tegmen deri
vare ). ANeque tamen liturae G in aliis ita indulsit antiqui-
55쪽
DE VLTERI SCnlBENDI RATiONE tas, ut ea posthabita C non receperit, ut in liis: Cur-larine ues, macistriatos, lociones, et in Catone et Varrone, ut ex I'Olitiano discimus, Sacontinos, cene ι- i, Acrius, clueois, inecerint, oinculta, friconia, Corm rnia, acnua, qtio I in Columella a uet. In Columella Sangerna. COdex celare, celatus Pro gelanc, exhibet. Idem caneam pro ganeam. HUC PEP- linere vi lotur in marmore Pisano C. Vettitis Vincula ). Saepenumero eandem literam pro Q subiiciunt, neque desunt in Politiano exempla: ablacuari, cloco-Cunt, C at, Pen Cat, in natum, Coti me, ectili, eculum, anticum Pro antiquum , oblicum , MCuntur', xilica, silicula, stencilinum. Quae editores tanqua in deliramcnta et aniles sabellas dospiciunt, quum ex antiquis lapidibus vetiis ista regula abunde confirme tur. At in his, quae exscribam, praeter vulgarem usimn cu in qu vertunt: quoi cui, quoius cuius, quom Cum, Pequcles P Crules, Pequnia Pecunia, at quuS Gm ,οquutus Oculus, quia r cur. Quae tanto Studio consectati sunt libravit, ut haec sola quoius et quom, ut mea est memoria, in Catone supersint. Eosdem tamen in II liberaliores inientes quam illuactas et Uurronis institutum serebat. Crebrum inserunt, eos imitati, qui, raptis bonis, mala rependunt.
Verum plus fidei apud ine plusque auctoritatis invenit probatus Victorii et Politiani Codex, quam istorum
omnium, cI IOriti Ot sunt, aut suerunt, negligentia ac levitas. Ibi itaque scribitur: conda et condi pro chorda et chordi, aenum, Tusco, oncitem, Co Tendit, turis Pro thu is, umor, umectus, umidum ab ἰκμαδος, iSion , cat GS, GCDato ro, su*ur, SitFum. Quae in Varrone auctoritate confirmantur, reserente ex
Agnaeo Cornuto Cassiostoro Varronianam scribendi regidam sine afflatu poscere Rodum, Renum, Rinton,
56쪽
redarius. Equidem et M. Τullius in suo Oratove docet, maiorum institutum fuisse, ut nusquam nisi in vocali aspiratione uterentur, scribendo Pulcros, Cet g , triumpos, Cartaginem ' . Sunt alia praeterea in Politiano, quae antiquitatem
tuentur, ut tibe et ubc, ex quo noStrum oue, Summ , unde nos susο, deosum pro Gomum, mensum non mensium, te rei non tαΠροri, quod tempus omni modoratur et temperat , non melior, unius, MometriS, MerWis Casu recto, et alia, de quibus, si quid usu venerit, diligentius scribam. Φ
EPISTOLA II. Quoniam recentor scripsi quanta et qualia Catoni est
Varroni subduxerint, nune id agam, ut tibi commoda utilitatesque breviter est summatim percenseam, qui Ude vetusta scribendi ratione 1,ercipimus, dum hac duco ad prima latinae linguae incunabula penetramus. Antiquissimo more Latini dictiones contrahiant, ut OVaria, uinclum, Periclum, quod maΠet in periclitor, circius, ualde, IDICD, Pulus, ex quo Psylicola Valerius appellatus, antium pro aridum ex Nonio,
unde in veteri monumento caementa GD hubemus, nomenclatorn inenculator, clam celam. Huiusmodi instituto et nostri auctores inserviunt. ut ex Politiano
docemur, qui prodidit trebiae trebulae, soldum, cal-
Contra Varronem seribi voaluisse moliam, Hroc iam, miniori, Linediam ex eodem Cassii oro doceo ad Varronem I, T. Ex lirrita librarii in Varrone emeerunt. Verbum
murire mim compositis posuit Bru- selliana, pleria in pie mula it Iueunisdus eurn Hie sequuti editores.
57쪽
anniculae , dioito dividito. et ali illo uoratius deduxit. Quorum ibias in Eligit binis uibulis tam Tliuscis quam Pelasgis; ibi enim POPler populus, an gla ungela. stis loci quod ui I urroniano Codice sit
quoque inflexiones ab iisdem populis didicit Latium:
lectus a loco. lecitus, iunco iuncitus iunctus. hinc et Iuncus hortia, docilias doctus, scri 'itus Scr tus urerism tanquum crmo quod a Uapcu; nam Pro γ u Lutinis C, Pro p usurpatum P indicavimus, iterumque indi semus. Iustus insitus ab insio, unde Cato iusiliaDextulit. Quod enim lege iubetur iusti vi sive iusitum. Ius item non iuris, sed iusis cili in; similiter liberitis et liberta pro liberatias et liberata. Eodem exemplo Pelasgis orat eooltu ab in ollO , Posti pro Positi, quod etiam Latini amplexi sunt. ut Lucreti his et Lucilius Posia Pt coinPost in dicentes. In antiquis etiam Legi hus apud Fulv. sinum Postv v legitur, e L in Catonisi odice expostum. Postvruci. Ilii C nos necepimus POSIO GPosto, et cognata, quum plebs romanu vetera potius usurparet, luam novitia politioribus reservata. Sed
ad tabulas Eii gubinos redeamus, tibi mensus sust, herle cum er finali theri re quasi territi, oversus et oia 'ersuto valde Permus sive potius dispersus. Illine a particula Romam translata , ubi radices egit: να- cillo, Dacerna, o Er, Masillus. Similiter, a lo ex oraci Pello. Pepuli. dempto augmento. Pello autem net ργuti eo significatu, quo Sophocles usurpat:. hoc est παλλομενος. Hinc etiam iam Pallor quod παλλορανος induit. Neque uaporo longius re-
58쪽
polo cIualli zila ita Pi πάρω , ut se te isti lic Portis. IIaiulsecus de , asto Ο Pinarer Ct ab ι lii Od est deterius statuo vel reddo, revocarem. Neque unco ab aliotante deducerem, quam ab oti cum κείω vel κεω desi- L O. I lacuus etiam, quod prius νιι us erat, lanne Dirigi noui respuere non videtur, Cio enim cis, ci, i;
hinc ot cloes qui desides ac vacui in urbe otiantur. Νisi mavis a ciui Ne e quod significat; quoniam dispersi, sucrint congregati. Porro cad in ua particuluia in e saepe mutat, unde M Corra oecor ira, omniandiX, 'exitum a ξυλον, quippe in oblonga hasta aquila serebatur. I exo similitori eliξω ab αγω, i multinius Me rodianitis, e Udus e Deda, Mestibulum quod ex X a Prono Pollii a niis oestubulum exscripsit quasi orat abluunt Gollius ap-Ρosite ab oe et stabulum derivat. Imbecillis, imbecillι uset huius nodi alia dum ita scribuntiar Originem OC-
cultant: ab veteri more imoecillis, imoecillitas in antiquissimo enii P Varronis libro imo cilliae non imbecillae scriptum est ab ini et Oacilio Ori Di continuo
in animum inducimus. Multa contra expanduntur apud veteres. quaE Se qtii ita aetas compingit et coarctat: Ciauitum, Caulum . Mari 'us, Pacuus. Varro acuitum posuit I ro acutum,
inrigiora pro irrigua, tricilinio pro triclinio, nuculctos Pron/ιcle quo etiam Cato usus Purigar c pro Pu - ΓΕ a πυριο- primum Punico . deinde Purigo. dcinum Purgo. Sic Purisco τω πυοι facio; quod igno
In vetustissima C. Duilii inscriptione cernece licet Singulas vocales, distinctionem finientes, in ii desinere, ut mavid, Dictatore , naual , altod,. Praedia d. In alio etiam monumento molliatico , monimentita: apud Plautum teri, med. Quum itaque illa aetas usitatum liaberet, vocibus, per vocalem sinitis, cladiicere,
59쪽
DE VETERI SCRIBE ΝDI RATIO ΝΕ scripsisse nutumo a )έγω, λεγεtς, Ηγει locod locis loci : deinde ut loci i seiungiri ent ii lecid citi od erat dandi casus a lex, hoc integro relicto, illud, d in everso, lecti factum. Se lutoris Subinde seculi usus quum huiusmodi scribendi formam in universum ina probasset, in nonnullis tamen vocibus discriminis causa institutum retinuit, ceu in quid et quod, ut illud a qui
quod communis generis serebatur, et a quit separaretur I hoc vero tum a quo tum a quot; in quit enim et quot d in t transivit. . Huc ratione seiunctiim item ab idom, atque id uti it. Ex hac consuetudino, quam otium Quintilianus Sosipaterque Charisius confirmant, in votori Clitonis libro εγιod an iis pro quot iamlis rQ-mnia sit. Praeterea in multis vocabulis vestigia super- SN ut, ut in I=Dos m a Prυ et Sum, Prodes ex quo Italicum i/rocle Prodest, quippe primum disiunctim scribebunt tirod es, Prod est, Prod estis. Contra in Praesum non immiscetur d; quoniam non a Prac sit, ut volunt, sed a Praes Praedis. Q in re PraeS CS, PVararat, Priam esse, quod ab antiquis exstat non 31ri esse , ac Priare cuS Pnia rastris. Etenim qiii est praes, is utique Praesens. Quid enim aliud indicat Terentius in Phoemio no : Non tu hunc habeas praesontem Deum p Quid aliud Virgilius: Agrestum Praesentia numina FraoniZQuid aliud M. Tullius in IV Tuscul. dum scribit, Ilerculem tantum et tam praesentem Deum esse 2 Nam si Praesum esset a Prae, diu ceret IPPriae irat, Praedes, iit
Praedo is dicitur, Prodigo, ac prudest. Νec mirari debemus , non Praessum ac Praessit Scribi, Sed Praestim, Praesit, ve Lustissimis s literam minime geminantibus. anted apud Festum legitur, et id esse ac sic te declaratur. Certo de sua et te cum d addititio coalescit. Posteriores primo a in P mutato alteroque exemplo secere SuVte. Ita meayte, tuayte, nostr Vle, Olim
60쪽
me ι ustu, tua Icd. nostra Med. Met etiam quod cum ego, tu, i me, ille et aliis copulatur, med suisse credi destini. Addo Plautina antideo, antidit, antidhac.
Verbum Privi esse comparabis cum graeco πρὸ ὁδού m. Re similiter sibi arcesse at d, ut rutine tuo in verbis rodamo, νωarino, emo, Vcile tor, Diaco, νωhostio , redigo, redintegro, risundo; quae Separata notabant: med amo, redarguo, red emo, yUdemptor, rvd eo, ris hostio, red ago, md integro, nedundo, rodimiculum νω amicussum, redimio neu amio,
Quidum ex qui cum a atque am cam composi
tum videtur, ut piadam sit nescio quo inter marem et seminam medium ac proiniscuu' bic quidem ex qui et eum; nain em cIuondam eum. IS, ea , i, appositaque d, id, ut a verbo i seiungatur. De i sive id atque em, memoriae enim reliquit Festus, non eundem fuisse vetustioribus, sed emem. Hic et haecalis et hoc cui sive alid , ex quo aliquis, et cum ubitillubri, ut in Plebiscito post C. Sempronium Gracchum edito legitur, nunc eliso u, alibi. Pridem ad , resertur, velut strid em, od ante cum interpretamur. Verum πρΩυ quarti casus adverbii modo usur- Patum , et per alios etiam casus inflexum existimo,
sitivum, Prior et Prius comparativum erit, Primus Summum ac superlativum. Λ pris Priscus, ab eodem Cum τινος Pristitu , nec non a Prin et C s Prin m. Non Praetereundum quoque est, ριέ esse idem ac Pyrae; quoniam Veteres non P vis sed Pri scribebant, ut memorat Festus ; qi inro Pr aeci GIE Priscderct ante Cedere, Praenomen Prinomen ante nomen , Priaescio Prifacio antis facio, Praesagire, PrΨsagirm antesagiro id est Sapore, 'niaesto Poto ante Sto, ut homines ait Salu-